Opinions

Minimalistische horror die met de simpele formule veel weet te bereiken. Eindelijk weet Netflix een interessante film af te leveren die tot denken zet. Regisseur Oz Perkins weet een originele horror op de markt te brengen die eigenlijk niets nodig heeft om eng te zijn.

De sfeer in de film is uitstekend en met de gepaste muziek wordt er een luguber gevoel gecreëerd. Het camerawerk vult de enge momenten goed aan. Alleen van schrikmomenten is eigenlijk niet te spreken. Het hoofdpersonage weet in ieder geval al meteen te intrigeren door haar rare gedrag. De kleine cast houdt de focus goed gericht op een enkele persoon.

In een kleine anderhalf uur wordt op een langzaam tempo het verhaal uit de doeken gedaan. De film is op sommige momenten vaag en het is niet altijd even duidelijk wat een aantal gebeurtenissen voor invloed hebben op het verhaal. Maar ik kan toch zeker vaststellen dat ik me prima heb vermaakt met deze horror. Back to basics griezelfilm.

3,5*

Deze film deed me meteen denken aan the Counselor: visueel ziet het er uitstekend uit maar inhoudelijk is er weinig te halen. De personages blijven oppervlakkig, het verhaal is rommelig en de focus ligt duidelijk op de mooie camerabeelden en de scenes met geweld. Zelfs het jaren 60/70 sfeertje komt niet helemaal goed uit de verf. Regisseur Ariel Vromen levert standaard actie/thriller producties af. Daar is uiteraard helemaal niets mis mee maar voor mij moet een boek meer hebben dan alleen een mooie kaft. Betere omschrijving voor deze film heb ik eigenlijk niet.

Ik weet eigenlijk niet wat ik van Michael Shannon moet denken. Ik vond dat hij het wel aardig deed in Boardwalk Empire. Ik kan alleen niet aan zijn mimiek wennen. Voelt zelfs een beetje lelijk aan. Shannon doet net genoeg om de film niet onderuit te helpen. Ray Liotta doet wat hij moet doen, maar na Goodfellas is hij een stuk slechter en vooral hetzelfde gaan acteren. Grappig om David Schwimmer te zien in een serieuze rol. Zijn rol heeft alleen geen enkele toegevoegde waarde en het Friends gevoel kon ik niet van me afschudden.

The Iceman moet het vooral hebben van het grafische geweld en de gelikte beelden. Al vrij snel in de film dwaalde mijn aandacht af en heb ik met enige moeite de film uitgekeken. Ik miste heel erg inhoudelijke punten, uitgewerkte personages en spanning. Deze film is mooi van buiten en lelijk van binnen (kort door de bocht).

2,5*

Redelijke arthouse aanvoelende thriller van Oostenrijkse bodem. Kan vergeleken worden met een omgekeerde "home invasion". De regie is verdeeld over twee personen maar zo voelt het niet aan. Jammer genoeg is de film wat aan de lange kant en wordt het saaier. De film vertelt bar weinig over het verhaal van de tweeling. De kijker moet het zo goed als helemaal zelf in gaan vullen. Dat kan fijn zijn, zeker voor het mysterieuze element, maar het is in zo'n grote mate gedaan in deze film dat het lijkt op luiheid van de regisseurs. Het is de regisseurs in ieder geval wel gelukt om een aantal spannende momenten te creëren.

Camerawerk is in ieder geval top. De shots zijn strak en mooi geschoten. De omgeving waar de film zich afspeelt is prachtig. De villa waar de tweeling met hun moeder woont geeft een kille indruk. Ik had gehoopt op een soort van Home Alone praktijken voor volwassenen, maar dat blijkt helaas niet zo te zijn. Je wordt niet veel wijzer van deze film en door het weglaten van zo'n beetje alle informatie heb ik ook niet bepaald zin om de blanco pagina's in te vullen. Prima acteerwerk redt deze film van een lagere beoordeling.

3*

In fear is een leuk horror filmpje. Nog net niet dertien uit een dozijn. Het leuke van in fear is dat de sfeer er goed inzit. Het Britse landschap wordt mooi weergegeven. Interessant camerawerk zorgt voor een toevoeging aan een anders standaard horror. Britten zetten naar mijn mening altijd betere horror af dan Amerikanen. Vaak net dat beetje extra aandacht aan verhaal, karakters en camerawerk.

Het verhaal is uiteraard standaard te noemen, zoiets hebben we al veel vaker zien langskomen. Mooie is dat deze film het wel beter aanpakt dan de meeste van zijn soort. Het desolate gevoel die de film op je projecteert is het enige memorabele van de film. In fear stijgt net uit boven de gemiddelde horror.

3*

Inside blijkt een betere film te zijn dan ik verwacht had. Ik dacht eerder aan een horror film die het genre horror niet eens zou mogen dragen. Een film die vooral tergend traag is en heel saai. Het blijkt toch anders te zijn want ik heb me prima vermaakt. Inside is een film die zich volledig afspeelt in een gevangenis. Dat werkt niet altijd maar in dit geval wel. Inside heeft een interessant begin en weet meteen een mysterieuze sfeer te creëren die de hele film blijft hangen. Van schrikeffecten hoef je in deze film weinig te verwachten maar dat maakt erg weinig uit. Inside put al zijn krachten uit de sfeer die de gevangenis creëert: het lege, donkere gevoel. De meeste dialogen spelen zich af tussen twee gevangenen, buren, die proberen te begrijpen wat er allemaal buiten hun cel gebeurt. Een hoop geschreeuw, schoten en vage geluiden. De ambiance is prima en is ook meteen de kracht van de film.

Luke Goss speelt erg fijn naar mijn mening. Hij komt erg natuurlijk over en weet realistisch te acteren. Vooral met paniek weet Goss goed om te gaan. Hij weet deze film volledig te dragen omdat zijn medespelers simpelweg geen belangrijke rol hebben en nou niet bepaald goed acteren. Miles Berret, de rol die Goss speelt, heeft een bepaalde connectie met een ter dood veroordeelde moordenaar (ben er niet achter gekomen wat voor connectie, helaas faalt de film om daar duidelijkheid in te scheppen) en dit geeft de film net dat beetje extra. Je leeft mee met Miles Berret en dat is in een film als deze erg belangrijk omdat het op het randje balanceert van redelijk/matig.

Inside is een verrassing voor velen, denk ik, omdat het niet de saaie standaard horror is die je verwacht. In plaats daarvan weet de film te interesseren ook al speelt het zich voornamelijk in een cel af. Je krijgt sympathie met Berret en je hoopt dat hij uit zijn cel kan komen. Het is alleen jammer dat, naarmate de film vordert, de film een wat ander karakter krijgt. Je wordt dan meer geconfronteerd met "het kwade" en dat schaadt de kwaliteit van de film. Ik vond namelijk de film spannend toen het zich afspeelde in de cel en je enkel door de tralies in het duister kon kijken. Al met al is Inside niet heel erg standaard horror en dat is al heel wat.

3*

Insidious is simpelweg een prachtige spookhuis horror. De sfeer zit er gewoon heel goed in. Wordt mooi aangevuld door de zenuwslopende muziek. De karakters zijn goed uitgedacht en komen erg geloofwaardig over. Alles klopt aan de film, je ziet dat er duidelijk aandacht is besteed aan alle aspecten. Het komt helemaal uit de verf. Deze film hoort duidelijk in het rijtje "beste horror films" als je het mij vraagt. DIt zeg ik niet enkel alleen als fan van James Wan maar ook omdat je de rillingen krijgt van deze film: meer dan alleen schrikeffecten maar ook een luguber verhaal. The black bride zal sommigen vast nog weleens opzoeken in nachtmerries.

"The Further" is een prachtige toevoeging aan de film, deze dimensie geeft de film extra inhoud en maakt alles zoveel interessanter.

Ik heb niets dan lof voor James Wan. DIe man maakt prachtige spookhuis horrors: Insidious, Insidious chapter 2 en the Conjuring horen hierin thuis.

4,5*

Nadat het stukje met de viool (heerlijk snelle, luguber vioolspel dat je haren overeind doet laten staan) het einde inlaste van Insidious: chapter 2 kon ik opmaken dat ik zeker niet teleurgesteld was. Insidious: chapter 2 is gewoon weer een heerlijke spokenfilm die een geweldige sfeer heeft. Petje af voor James Wan die toch weer een uniek en authentiek gevoel weet te geven aan zijn tweede Insidious film. Fijn om te weten dat er toch nog regisseurs zijn die de uitdaging aangaan om een horrorfilm te maken en daarin slagen.

Insidious: chapter 2 staat naar mijn mening op gelijke voet met zijn voorganger. Het is zeker een feit dat het originele, dat het eerste deel had niet meer van toepassing is op deze film maar dat is iets wat niet te vermijden is. James Wan houdt het fris door heel goed in chapter 2 terug te blikken op de eerste film. Wan vult heel goed bepaalde details in waardoor je meteen de eerste film beter begrijpt en daarmee meteen chapter 2 een uniek gevoel meegeeft. Het is interessant om meer te weten te komen over de geest (the black bride) uit de eerste film. Heerlijk luguber verhaal waarbij meer komt kijken dan je denkt.

De cast uiteraard goed omdat de meeste acteurs terugkeren. Patrick Wilson en Rose Byrne leveren weer goed werk af en het is een genot om naar ze te kijken in hun rol. Niemand deed onder voor de onder. Het was ook leuk om te zien dat de twee personages Specs en Tucker een soort van Scooby Doo mannetjes zijn die de film een beetje subtiele humor geeft die de mensen die niet goed tegen horror kunnen hard nodig hebben om op adem te komen. Actrice Lin Shaye komt weer op een leuke manier terug in de film.

James Wan heeft alles uit de kast getrokken als het gaat om de begeleidende muziek en de belichting. Zoals Insidious heeft laten zien is licht (of de afwezigheid daarvan) een belangrijk aspect in de twee films. Wan heeft op een hele unieke en originele wijze laten zien dat, het aandoen van een lamp, zowel rustgevend als beangstigend is. Heel leuk om te zien dat het aandoen van een bedlamp je zeker niet veiliger laat voelen. Jaja de viool is weer terug! Wat past die toch goed bij de film, geeft de film net dat beetje extra sfeer (waar er al genoeg van is). Verder zijn de rest van de geluidseffecten ook zeker op orde. Ik denk dat ik zelden zoveel krakende deuren heb gehoord in een film!

Wan neemt zijn verzinsel "The Further" weer mee naar zijn tweede Insidious film en weet daar een leuke draai aan te geven. The Further is simpelweg fascinerend als je het mij vraagt. Rondlopen in een oneindige pikzwarte ruimte met enkel een campinglamp met dat bijzondere blauwachtige licht. Sfeer, sfeer en sfeer. De film stikt er weer van en dat is waarom ik deze film hetzelfde cijfer geef als zijn voorganger. James Wan, ga zo door! Blijf je onderscheiden van de regisseurs die keer op keer hopeloos falen om authentieke en sfeervolle spoken films af te leveren. Ik zet mijn figuurlijke hoed voor u af.

4*

Degelijke derde film in de Insidious reeks. Insidious is een franchise die ik een warm hart toedraag. Ik zal wel meteen toegeven dat dit de minste is van de drie films. Leigh Whannell, acteur en regisseur, heeft de regie op zich genomen. Zeker geen slechte prestatie voor een man die zijn eerste film regisseert. Leigh Whannell is de geestelijke vader van Insidious, Saw en Dead Silence. Drie oerdegelijke films. Whannell weet niet het niveau te halen van regisseur James Wan maar komt wel in de buurt. Insidious: Chapter 3 is een angstaanjagende film die een aantal intense schrikmomenten heeft. Chapter 3 leunt duidelijk wat meer op schrikeffecten en minder verhaal dan in Insidious en Insidious: Chapter 2.

Lin Shaye steekt met kop en schouders uit boven de cast. Shaye's personage Elise Rainier staat nu duidelijk meer op de voorgrond dan in de andere twee Insidious films. Dit is erg fijn want Elise is een hele interessante en mysterieuze vrouw. Het enthousiasme straalt duidelijk af van Shaye's acteerwerk. Het acteren van Dermot Mulroney kon mij niet bekoren. Hij speelt een cliché vader die heel voorspelbaar en vrij saai is. Mulroney zet een prestatie neer die op geen momenten boven de middelmatigheid uitkomt. De film lijdt onder zijn aanwezigheid. Stefanie Scott speelt prima als het meisje Quinn Brenner. De doodsangsten die ze doorstaat zijn overtuigend. Als kijker krijg je vrij snel sympathie met haar.

Insidious: Chapter 3 is een goede horrorfilm die je als horrorfanaat toch echt wel moet afstrepen op je "to see" lijst. De film kent goed gedoseerde humor die de kijkers een paar rustmomenten geven. De personages Tucker en Specs zijn een grappig duo en hun capriolen doen regelmatig denken aan de cartoonserie Scooby Doo. Net zoals in Insidious: Chapter 2 zijn er verwijzingen naar de eerdere films. Dat maakt het allemaal net wat interessanter en zorgt ervoor dat de Insidious reeks langer bestaansrecht heeft. Ik ben eerlijk waar verrast door deze film. Ik had minder verwacht. De kwaliteit en ervaring van schrijver Whannell is duidelijk merkbaar. Bijna alle elementen zijn weer aanwezig. Dat maakt de film vertrouwd maar ook enigszins vernieuwend. De nieuwe entiteit die komt spoken is origineel en hartstikke eng. Ik kijk alweer uit naar de volgende Insidious. Met een beetje geluk staat regisseur James Wan dan weer aan het roer.

3,5*

Ik kan mij zeker vinden in wat een hoop mensen zeggen na het kijken van Interstellar: wat vind ik eigenlijk van deze film? Wat heb ik allemaal gezien? Interstellar is niet een film die alles uitlegt voor de kijker. Het denkwerk moet toch echt meer vanuit de kijker komen. Het blijft grotendeels mysterieus. Interstellar is in ieder geval een fascinerende film waar de wetenschap een belangrijke plaats inneemt. Soms had ik het idee dat ik naar een documentaire keek. De film komt traag op gang maar als die eenmaal loopt, dan gaat het als een trein. Er wordt weinig uitgelegd over wat er op aarde gebeurd is en dat vind ik persoonlijk een klein minpuntje. Het voelt aan alsof je in het diepe wordt gegooid. De focus ligt duidelijk op de personages.

Matthew McConaughey speelt weer eens uitmuntend. Hij laat zien dat hij een goede acteur is en gaat echt in op zijn rol. Er vallen geen oneffenheden te bespeuren in zijn acteerprestaties. Anne Hathaway doet ook zeker niet onder voor McConaughey. Haar personage blijft ondanks de oppervlakkigheden interessant. Net zoals het personage van McConaughey is er een duidelijke mentale strijd gaande. Grootste minpunt van Interstellar is toch wel de oppervlakkigheid van alle personages. De film had nog beter kunnen zijn als er dieper werd ingegaan op vooral Hathaway's en McConaughey's personage. Op emotioneel vlak scoort de film mede hierdoor lager.

Interstellar ziet er heel goed uit. De beelden zijn verbluffend en als mens voel je je erg nietig als je het universum uitgestrekt voor je ziet liggen. Gelukkig heeft regisseur Christopher Nolan niet volledig vertrouwt op CGI en zijn er ook echte locaties aan te pas gekomen. Onze landgenoot Hoyte van Hoytema heeft puik werk afgeleverd als cameraman. Interstellar is een prachtige mysterieuze sciencefiction film die zeker het kijken waard is. Al is het alleen al voor die prachtige beelden van het melkwegstelsel.

4*

Vermakelijk. Voordat The Interview uitkwam waren er al de nodige berichten over. De hack van Noord-Korea in het systeem van Sony en de dreigingen tegen het uitbrengen van de film. Maar, zoals wij allen weten: slechte publiciteit is ook publiciteit. Daar zal de film zeker van geprofiteerd hebben. Alleen al daarvoor wil je de film al zien, ongeacht wat het eindresultaat is. Dat resultaat is redelijk te noemen. James Franco en Seth Rogen doen waar ze het beste in zijn: losers spelen. Door de film zijn enkele soundtracks vermengt en de special effect zien er redelijke uit.

The Interview is volledig over de top maar dit zorgt wel voor enkele leuke momenten. De allereerste scène van de film is best wel grappig. De komedie is van een laag allooi maar dat heeft zo goed als iedereen door voordat ze aan deze film beginnen. Het feit alleen al dat Noord-Korea en de grote Leider centraal staan in deze film zorgde in ieder geval bij mij voor nieuwsgierigheid. De film is niet zo slecht als vele mensen zeggen. Ik heb veel en veel slechtere komedies gezien dan deze.

3*

Leuke absurdistische, grappige en totale onzin film (positief bedoeld). Dit is naar mijn idee de eerste film waar er nazi's in de ruimte zitten (verbeter me als ik het fout heb) en ik moet zeggen dat het me bevalt. De film moet totaal niet serieus genomen worden om een leuke avond in te kunnen vullen.

het verhaaltje is flinterdun, maar wie maakt dat ook wat uit in dit soort films? Er kan gesmuld worden van echte Duitsers die Duits praten (zie je meteen dat het geen Amerikaanse film is), droge dialogen en simpelweg absurde situaties. Het fijne aan de film is dat je je verstand op nul kan zetten en helemaal niets hoeft te verwachten. De film bevat naar mijn idee zeer komische momenten en kan dus zeker een komedie genoemd worden: albino neger (die Albinisier), een Sarah Palin karikatuur, walgelijk patriottistische redneck gedrag en een fashionable nazi regime.

Wat kan er nog meer gezegd worden? Dit is gewoon een heerlijke "easy going" film die duidelijk met veel plezier gemaakt wordt. Een prettige samenwerking tussen Australië, Duitsland en Finland zorgt voor een leuke filmervaring. Aan alle film critici: waar maken jullie je toch druk over? De film is gewoon totale onzin dames en heren, enjoy! 3,5 sterren

Geweldige indie horror. Regisseur David Robert Mitchell heeft bewezen dat het mogelijk is om een unieke film in de zwaar verzadigde horror wereld uit te brengen. Na het zien van deze film kan ik al de ophef begrijpen. It Follows voelt heerlijk fris aan en weet de kijker regelmatig de stuipen op het lijf te jagen. Het plot achter It Follows is heel simpel maar tegelijkertijd heel effectief. Eigenlijk is er vrij weinig poespas te ontdekken. De film neemt de tijd om de spanning op te bouwen. Als die spanning er eenmaal is dan gaat die niet meer weg. Je zit dan op het puntje van je stoel totdat de film voorbij is.

Een belangrijk aspect van It Follows is de retrosfeer die het uitstraalt. De wereld in de film staat namelijk in het teken van de 80s. Toch speelt de film zich waarschijnlijk in het heden af want je ziet moderne auto's en zelfs een e-reader. In het begin is het even verwarrend maar al vrij snel kom je als kijker helemaal in dat 80s sfeertje. De film is dan naar mijn mening ook een ode aan 80s horrorfilms. Tel hierbij op die geweldige synthesizer en keyboard geluiden en de film is zo 80s als de band Tears for Fears.

De onbekende cast doet het goed. De acteurs zijn goed op elkaar ingespeeld. Er is naar mijn mening geen duidelijke hoofdrol en dat is in deze film een voordeel. De focus ligt niet op één personage maar meer op het groepje jongeren. het camerawerk is in ieder geval subliem. De shots zijn zo gefilmd dat alles heel ruimtelijk lijkt. Dit zorgt ervoor dat je als kijker heel het scherm afspeurt naar gevaar. Ik betrapte me er zelf op dat ik intens naar de meeste shots keek.

It Follows maakt geen gebruik van goedkope schrikeffecten maar weet heel effectief gebruik te maken van de spanningsboog van de kijkers. De kijker is continu op zijn hoede, een moment zal zijn/haar aandacht verslappen en dan slaat de film toe. Het is soms vermoeiend om zo de film te kijken maar het is de ervaring dubbel en dwars waard. De intense sfeer en spanning zorgt ervoor dat deze film mij lang zal blijven heugen.

4*