Opinions

Prima actiethriller. De bekende trucjes van het genre worden in The Jackal herhaald, maar het ziet er allemaal gelikt uit. Regisseur Michael Caton-Jones maakt een film die ondanks een aantal sterke scènes toch een beetje te lang is. De film zou beter tot zijn recht zijn gekomen in anderhalf uur. Het niveau van de film zakt op sommige momenten weg omdat de snelheid uit de film wordt gehaald. Het verhaal van The Jackal is interessant en biedt genoeg om niet alleen afhankelijk te zijn van de actie (die er trouwens prima uitziet).

Bruce Willis steelt toch wel de show als de huurmoordenaar the Jackal. Een best wel frappante rol voor Willis omdat hij bijna altijd de goedzak speelt. Ik moet zeggen dat ik dit een verfrissende rol voor hem vindt. Willis heeft altijd zo'n ontwapende uitdrukking op zijn gezicht en om hem dan met precies die dezelfde uitdrukking een slecht persoon te zien spelen is amusant. Richard Gere speelt prima alleen ik snap niet waarom ze niet een echte Ier hebben gekozen voor de rol van Declan Mulqueen. Je hoort namelijk meteen dat het accent gespeeld is en dat leidt een beetje af. Sidney Poitier heeft een goede ondersteunende rol als de FBI agent Carter Preston en heeft een fijne chemie met Richard Gere.

Verder valt er niet zoveel te zeggen over deze film. Het is een degelijke actiethriller die geen hoogvlieger is maar het toch beter doet dan een hoop genregenoten. Een aantal gebeurtenissen en situaties in The Jackal voelen een beetje ongeloofwaardig aan maar dat mag de pret verder niet drukken. De film bouwt zich goed op en de uiteindelijke climax is dan ook meer dan goed.

3,5*

Vanaf moment 1 straalt Jaws genialiteit uit. Het eerste grote meesterwerk van Steven Spielberg. Waren er maar meer horror films die zo'n indruk achter te laten. Dit is uiteraard erg lastig omdat Spielberg meteen de lat erg hoog gelegd heeft. Jammer dat er altijd weer mensen zijn die nogal simpel zijn en vaak alleen maar over special effects praten (1975 he jongens, geen 2011!).

Er zit wat serieuze psychologie achter Jaws om het kort te houden: de epische muziek dankzij John Williams zorgt ervoor dat je zowel gerustgesteld wordt als je jezelf kan doodschrikken. Het idee van "ik kan het monster niet zien" is toch veel enger dan dat je een monster te vaak ziet? Wat is het schrikeffect daar nou van? Spielberg wist dit want hij had duidelijk zijn horror kennis klaarliggen toen hij begon met het maken van deze film. Spielberg begon een dynastie in horror land, een voorbeeld voor vele horror films die volgden. Helaas wordt die genialiteit zelden overtroffen.

Richard Dreyfuss, Robert Shaw en Roy Scheider zetten drie overtuigende karakters weer. Ze mogen dan af en toe de pest aan elkaar hebben, alleen samen kunnen ze de haai verslaan. Dreyfuss de typische nerd, Scheider de nette agent en Shaw de rauwe zeeman die meer haaien heeft omgebracht dan menig mens. Het zijn types als deze die de film maken en je verwonderd je dan ook altijd om hun reacties, hoe vaak je de film ook gezien mag hebben.

Ik kan gerust een werkstuk gaan schrijven over Jaws, deze film staat dan ook bovenaan in mijn top 10. Maar als ik toch nog iets extra's mag meegeven dan is het toch nog wel het idee dat drie mannen op een verweerde boot zitten met ergens onder hun een levensgevaarlijke haai. De tonnenscene waarbij Quinn de harpoen in de haai schiet en dat die ton(nen) dan verdwijnt.... Door dit soort dingen wil je terug in de tijd gaan en in 1975 in de bioscoop zitten. Het mag dan niet echt een film zijn met vele schrik momenten, dit hoeft ook helemaal niet in een horror film met een ijzersterk verhaal en bedreiging. Tegenwoordig moeten horror films het alleen nog hebben van schrikeffect en wat mooie special effects.

Even kort samengevat: voor mij (en hopelijk velen) de beste horror film ooit gemaakt is en die 5 sterren waard! En na het zien van deze film hebben vele mensen een fobie voor de zee opgelopen... en terecht!

Jeepers Creepers is een leuke horror film die heel makkelijk wegkijkt. De film kenmerkt zich door een leuk sfeertje en lekker oppervlakkig acteerwerk (in dit geval een compliment). Er wordt niet geprobeerd om de personages meer diepgang te geven en dat is eigenlijk best wel fijn. Regelmatig worden personages in horror films door je strot geduwd om ze even snel een emotionele waarde te geven. Je kan als kijker gewoon onvervalst genieten van een slachtpartij. De film heeft naar mijn idee wat inspiratie gehaald uit de film Duel (1971).

De "Creeper" in de film is origineel en voelt niet afgezaagd aan. Goed werk van de make-up artiesten en al de andere mensen die het tot leven hebben gebracht. De special effects in de film zijn prima en niet te overdreven.

De film kijkt gewoon een vlotte horror. Geen poespas, gewoon gaan met die banaan. Jeepers Creepers heeft ook een aantal komische momenten (althans, zo heb ik het ervaren) en dat maakt het net wat leuker. Ook grappig om het gekibbel te zien tussen de broer en zus die centraal staan.

3,5*

Vermakelijke horror. Helaas minder dan de eerste film, maar dat was eigenlijk wel te verwachten. De formule is in ieder geval zeer vertrouwd: iets dodelijks loslaten op een stelletje tieners. Gelukkig in dit geval geen geile tieners, dat zijn de meest irritante. Jeepers Creepers 2 is eigenlijk een kopie van de eerste film, maar dan zonder de gave sfeer. Het verhaaltje komt vrij snel op gang en weet de aandacht van de kijker vast te houden.

De film kent een paar komische noten, dingen die ik althans wel grappig vind. Met 104 minuten is deze film eigenlijk te lang. 90 minuten is meer dan voldoende voor dit soort films. Houdt de snelheid er in en zorgt ervoor dat de aandacht van de kijker minder snel verslapt. Een paar interessante "kills" maken het leuk. Van mij mocht het alleen wel wat bloediger en smeriger. De eerste film doet dat beter. Al met al geen slechte film die niet veel onder doet voor zijn voorganger. Standaard horror vermaak.

3*

Jessabelle is een redelijke horror die gelukkig niet bijzonder voorspelbaar is. Het einde had ik bijvoorbeeld niet zien aankomen en dat is wat deze film onderscheidt van andere uit het genre. Na het zien van heel wat horror films, heb ik geleerd om me meer op de positieve dan de negatieve kanten te focussen. Uiteraard maakt Jessabelle geen bijster goede indruk maar weet het wel iets vrij bijzonders mee te geven: een interessant plot en een einde dat je niet ziet aankomen.

Jessabelle is sfeervol: de moerassen van Louisiana zijn indrukwekkend en vormen een bijna lugubere achtergrond voor de film. Het huis waar het personage Jessie woont met haar vader is typisch een horror huis. Gewoon een vertrouwde omgeving. Sarah Snook speelt prettig en is zonder twijfel de actrice die de film naar een hoger niveau tilt door haar aanwezigheid. Dankzij de speelduur van anderhalf uur kan de film niet te langdradig worden, en overbodige scènes komen niet aan bod. Er valt genoeg te schrikken, jammer alleen dat de film hier iets te veel op terug probeert te vallen.

Kijkers die Jessabelle niet meteen afkraken voor het feit dat het een middelmatige horror is, zullen niet teleurgesteld zijn. Niet bijzonder veel interessants, maar genoeg om deze film met een voldoende te kunnen beoordelen. De producers van Insidious en The Purge zorgen tenminste nog voor enige vorm van kwaliteit, en dat mag ook gezegd worden. Vergeleken met een hoop van de concurrentie doen ze het toch echt niet slecht.

3*

James Wan heeft de lat hoog gelegd met de allereerste Saw film. De andere delen zijn er niet in de buurt gekomen. Ze kunnen de franchise maar niet een vredige dood laten sterven (niet dat daar ooit sprake van is geweest).

Joe is een aardige film die zichzelf portretteert als een hele bijzondere film maar daar aardig in faalt. Begrijp me niet verkeerd: het acteerwerk is goed, het camerawerk degelijk en het sfeertje van een "redneck" staat voelt realistisch aan. Regisseur David Gordon Green heeft geprobeerd om een meeslepend drama te creëren. Het probleem is dat van een film een drama maken, dit niet automatisch een film goed maakt. Green weet niet genoeg te realiseren met het verhaal dat hij onder handen heeft mogen nemen. Het resultaat is dus een aardige film, maar die toch snel in de vergetelheid raakt. Op een of andere manier is de vriendschap tussen Joe en Gary niet erg emotioneel en absoluut niet memorabel. Dit betekent dat je de vriendschap al snel als iets gewoons ziet, terwijl ze juist een heel bijzondere band met elkaar hebben en dit ook tot uiting zou moeten komen in meer dan enkel met elkaar rondrijden en herrie trappen.

Nicholas Cage stelt niet teleur als de ploegbaas Joe die een groep werkers onder zich heeft die bomen vergiftigen zodat die later gekapt kunnen worden en (zeer) waarschijnlijk bedrijven de grond kunnen opkopen. Cage speelt een persoon die moeite heeft om zijn leven op de rails te houden. Joe als ex-gevangene heeft een hoop verkeerde keuzes in zijn leven gemaakt. Tye Sheridan speelt een alleraardigste rol als de jongen Gary die nauwelijks een toekomst heeft. Hij bewijst in deze film dat hij prima kan acteren tussen de grote jongens zoals Cage. Gary Poulter weet echt een geniale smeerlap, klootzak en monster te spelen. Voor zijn personage Wade krijg je al heel snel weerzin en dat is precies zoals het zou moeten zijn.

Joe is helaas niet de film die het had willen zijn. Enkel een drama zijn is niet genoeg voor een film om goed te zijn. Cage, Sheridan en Poulter acteren allen prima, maar omdat de film niet weet welke richting het in wil valt dit op de achtergrond. Joe is een prima film alleen had ik het gevoel dat ik dit soort films al heel vaak gezien heb. Twee uur is te lang voor deze film om interessant te blijven en al vrij snel wens je al dat de film wat sneller zou kunnen voortkabbelen. Een redelijke poging van David Gordon Green.

3*

John Dies at the End is apart, een bizarre film. Gelukkig is het wel grappig en bizar op hetzelfde moment. Dit zorgt ervoor dat het allemaal wat meer mainstream is. Dit neemt niet weg dat er totaal onverklaarbare situaties plaatsvinden. Des te leuker is het dan om helemaal voor deze film te gaan zitten en je fantasie het werk te laten doen. John Dies at the End is alleen al het kijken waard voor het absurde verhaal. Het gebruik van "sojasaus" in de film is heel leuk bedacht. Dit goedje zorgt voor allerlei tripjes naar andere dimensies zoals in het verhaal beschreven staat. Dat is meteen al een van de sterkste punten van de film: je gaat allerlei onverklaarbare dingen zien.

Chase Williamson is een prima acteur. Hij weet leuk om te gaan met de bizarre situaties die op zijn pad komen. Hij is heel droog en grappig op hetzelfde moment. Dit zorgt voor de nodige sympathie voor zijn karakter. Hij komt niet vervelend over maar blijkt gewoon een jongen te zijn zonder studie en toekomst. Dus gaat hij maar met zijn maat John rotzooi trappen. Rob Mayes weet ook prima te acteren alleen helaas voor hem steelt Chase Williamson de show en komt zijn karakter niet helemaal uit de verf. Paul Giamatti heeft niet bepaald een veelzeggende rol. Jammer, want deze man had meer gekund in de film. Zijn rol komt in ieder geval heel bekend voor: een lichtelijk ontvlambaar type man. Eigenlijk zoals we Giamatti voornamelijk zien.

De effecten vind ik persoonlijk erg leuk. Op een aantal momenten zeer overdreven en neigend naar 80's horror films maar dat heeft een sfeertje op zich. Het stoorde mij absoluut niet omdat de film zelf hartstikke bizar is. Bizarre CG effecten en dergelijke, versterken zo alleen maar het goede van de film. De film is op momenten lekker smerig.

Ja, John Dies at the End heeft mij prima bevallen. Goede effecten, acteerwerk en het bizarre verhaal zorgen voor een interessante avond film kijken. De film begint meteen lekker op dreef. Het verhaal zakt soms een beetje in maar die tijd wordt goed gebruikt om het verhaal enige logica te geven. Je moet er vooral niet te veel bij nadenken want het is gewoon te absurd voor woorden. De film is goed gedoseerd met grappen, absurditeit en smerigheid. Een aanrader voor iedereen die net wat "anders" wilt.

3,5*

Slecht. Als allereerst moet ik zeggen dat ik me niet kan vinden in de huidige recensies voor deze film. John Wick biedt niets meer dan wat de gemiddelde actiefilm biedt. Het is zo clichématig als de pest en heel erg pretentieloos. De film moet het alleen hebben van het brute geweld en de goede choreografie die daarbij gepaard gaat. Slechte start van regisseur Chad Stahelski die zich heeft gewaagd aan de wereld van het regisseren.

Keanu Reeves speelt slecht. Ik kan het niet simpeler zeggen. Het enige echte succes van Reeves blijft toch wel de Matrix trilogie. Het personage John Wick heeft heel erg weinig inhoud en verzuipt in de clichés. Eigenlijk is het vergelijkbaar met een hoop rollen van Reeves: inhoud loos. Ondanks de dood van de vrouw van John Wick is het bijna onmogelijk om als kijker sympathie te hebben met John. Het is alleen maar een moordmachine, en de film slaagt erin om dat te laten zien. De toevoeging van Willem Dafoe aan de cast maakt de film er absoluut niet beter op. Zonder twijfel een van de slechtste rollen van Dafoe. Totaal niet interessant en het voelt overbodig aan.

John Wick is het tegenovergestelde van origineel en lijkt absoluut niet te proberen enige diepgang aan de film te geven. Het is van A tot Z criminelen vermoorden. De film heeft tevens een van de minst overtuigende Russen ooit, en ze vallen meteen door de mand. Het einde van de film zorgde ervoor dat ik een halve ster van het totaal cijfer moest aftrekken want dat is gewoon absoluut slecht. Baggerfilm.

2*

Steengoede en intense film. Jusan-nin no shikaku is een remake van een film met dezelfde naam uit 1963. Er kan gezegd worden dat er weinig verschil zit tussen de twee films behalve dan dat de ene bijna 50 jaar ouder is dan de ander. Persoonlijk heb ik moeite om zwart-witfilms te kijken, het is me allemaal net wat te oubollig. Deze film zorgt ervoor dat de mensen die hetzelfde vinden als ik nu ook kunnen genieten van het steengoede verhaal, intense gevechten en alle pracht en praal van het feodale Japan. Regisseur Takashi Miike levert een solide film af. Persoonlijk vind ik dit zijn beste.

De cast doet het geweldig. Kôji Yakusho is heel sterk als de samurai Shimada Shinzaemon. Al vanaf het eerste moment blijkt dat Shimada een man van rechtvaardigheid is. Tevens is hij meelevend en aardig en is niet moeilijk om sympathie voor hem te krijgen. Takayuki Yamada speelt ook geweldig als Shinrokuro, de neef van Shinzaemon. Complimenten voor alle andere acteurs. Er wordt puik geacteerd en je hebt het gevoel dat je je waant in het 19e-eeuwse Japan. Kanttekening die ik wel moet plaatsen is dat er soms iets te overdreven/intens wordt geacteerd en dat misstaat dan in de situatie.

Jusan-nin no shikaku is een waar genot om te kijken. Naast enkele walgelijke en intense scènes is er ook nog ruimte voor een beetje humor. Het enige minpuntje wat ik kan noemen is dat de gevecht scènes soms wat te lang duurde. Een aantal keer worden dan dingen herhaald en dat haalt zo'n beetje alle snelheid uit de film. Verder valt er weinig op deze film aan te merken. Bijna alles klopt. De kostuums en decors zijn prachtig gemaakt en de cameramensen hebben dit uitstekend vastgelegd. Jusan-nin no shikaku is een aanrader voor iedereen die zich even in de geschiedenis wilt wanen.

4*