Opinions

Het enige goede van de film is de muziek van Radiohead, zonde dat deze flutfilm eronder geplakt is.

Het gaat al mis op de hoes; "nieuwe cultfilm" staat er, dat bepalen we zelf wel.

Ik heb het toch bijna 3 kwartier volgehouden, ook al wist Josh Hartnett geen moment te boeien.

Een romcom die iets te nadrukkelijk anders wil wezen dan het doorsneewerk uit Hollywood, maar er in feite weinig van verschilt. Er is duidelijk een Britse invalshoek, met dito grappen, met een Ricky Gervais-kloon , die grossiert in de gebruikelijke grappen op kruishoogte die in dit genre gemeengoed zijn.

Ik kon mijn aandacht er steeds minder goed bij houden, vooral omdat echte chemie tussen de protagonisten ontbreekt. Iedereen doet zijn ding, maar nergens hebben de karakters even normaal contact met elkaar, het is allemaal vrij overdreven hoe ze zich gedragen.

Huh?!

Opgelucht dat iedereen het eens is: pulp.

Irritant en ongeloofwaardig vanaf het moment dat er gesproken wordt.

Verpletterende oorlogsfilm. Van de top-250 geplukt hier. Ik had niet verwacht dat ie zo goed zou zijn, want ik had er nog nooit van gehoord. Hier kan Paul Verhoeven nog een puntje aan zuigen.

De hele film staat bol van onderhuidse spanning, met relatief weinig middelen wordt je meegesleurd met de protagonist, en beleef je de oorlog met hem mee. Onvoorspelbaar, verassend meeslepend en origineel, en erg indrukwekkend, juist doordat het soms pijnlijk lang duurt.

Ik dacht eerst ook, wat een zootje die Duitsers, de SS was toch super georganiseerd en lieten zich niet gaan, maar voerden hun misdaden koelbloedig en "netjes" uit. Maar het is ergens midden in 1943. De Duitsers zijn verslagen bij Stalingrad, ze zijn de oorlog aan het verliezen , maar gaan door met dood en verderf aanrichten, maar nu is het zinloos.

Oorspronkelijk vernietigden ze hele dorpen inclusief de bevolking voor lebensraum voor het Duitse volk, in het bijzonder voor de SS-elite, die daar moesten gaan wonen.

Het is dus best aannemelijk dat verschillende gedemoraliseerde Duitse facties bij elkaar belandden, en de discipline grotendeels weg was, omdat ze al verloren hadden en het oorspronkelijke doel van lebensraum verwerven zinloos was geworden.

Wat er zich in Wit-Rusland heeft afgespeeld is nog wel even wat heftiger dan in West-Europa. Namelijk de poging van het grotendeels uitroeien van de gehele bevolking.

Dat we de SS los moeten zien van de Duitsers van jouvind ik een kwalijke dissociatie. Ook het vrijpleiten van de gehele Whermacht van oorlogsmisdaden is dat, ook al hadden veel Duitse soldaten weinig keus.

Originele animatie met veel inventieve vondsten.

De film is alleen een beetje te lang voor mijn gevoel. Alsof het geheel opgerekt moest worden richting speelfilmnivo.

Persoonlijk vond ik Tom Waits er niet bij passen. Vast een held van de filmmaker, die het er vooral daarom in wou hebben.

Kristin Scott Thomas is helemaal top, andere acteurs dik in orde. De rest van de film is verder degelijk maar weinig opzienbarend.
Er wordt weer veel getafeld, en voor zich uit gestaard op z'n frans.
Het was te verwachten, dat ze geen echte misdadiger was, alleen moeten we lang wachten voor we weten dat ze euthanasie pleegde om haar zoontje uit zijn lijden te verlossen. Ipv haar te veroordelen als kijker omdat ze haar kind vermoordde, krijg je gaandeweg vanzelf meer sympathie voor haar.
Mooi einde is het wel; Je suis la! ......................je suis la...........

Degelijke film. Ik zag de twist ook niet aankomen terwijl het zo voor de hand lag.. Wat denk ik vooral te danken is aan het sterke acteerwerk van Rufus Sewell als de kroonprins en Paul Giamatti als inspecteur.
Wat ik vooral miste was het totale gebrek aan hartstocht bij Biel en Norton, dat blijft wel erg oppervlakkig, waardoor het risico wat ze nemen niet invoelbaar is.

Veel aardige visuele ideeën in deze film, maar helaas loopt ie voor geen meter. Mijn geduld werd regelmatig op de proef gesteld.

Gilliam zou eens een goede scenario-schrijver moeten inhuren voor zijn films.

Wel curieus dat Heath Ledger; De Gehangene is in de film, en dus inderdaad sterft tijdens de film, die bovendien over onsterfelijkheid gaat.

Deze film verdient de aanmoedigingsprijs. Frisse ideeën, bizar verhaal, aardige acteurs.

Wat er dan weer op de hoes staat;" A perfect mirror image of being young today", (ik mag hopen van niet) is dan weer je reinste lariekoek. Voor mijn gevoel had dit net zo goed of zelfs eerder, in de jaren '90 plaats kunnen vinden. Behalve een verdwaald mobieltje wijst maar weinig op de 21e eeuw. Ja de koekjes-technologie misschien.

Een verzameling geweldadige scenes, die als los zand om een ongeloofwaardig personage heen hangen. Die mag dan gebaseerd zijn op een bestaande persoon, het voelt nergens echt. Meer een kapstok om veel geweld aan op te hangen. De scenes zijn niet erg origineel, en de biografie is wel erg magertjes neergezet.

Geef mij dan liever een afrekeningsfilm a la Taken, zonder de bullshit en pretenties.

Niet geheel geslaagde film. Onevenwichtig qua timing, personages, en plotontwikkelingen. Regelmatig langdradig saai.

Geweld , dialoog en humor geslaagd te combineren is weinigen gegeven. Tarantino kan dat en hier is het voor de zoveelste keer weer eens niet gelukt hem te benaderen.

Er waren wel wat geslaagde scenes, Bruges staat er mooi op, en het is geen doorsnee film. De beste acteur vond ik eigenlijk Jordan Prentice, de liliputter/kleine medemens of wat we er tegenwoordig ook tegen moeten zeggen.

Wat de cijfers betreft. Een film is opgebouwd uit allerlei facetten, die je verschillend kunt beoordelen. Daar is niks wiskundigs of oppervlakkigs aan, je weegt de verschillende onderdelen al dan niets bewust af en komt zo tot een eindoordeel. Zo worden de Oscars ook uitgedeeld.

Een typische mannen homofilm, vol clichés…. Leuk voor een bepaalde doelgroep die eindeloos naar close-ups van halfnaakte mannen kan kijken, dat is eigenlijk de hele film, stomvervelend voor alle anderen….

De film is vooral goed qua vorm en sfeer. Ryan en Ruffalo zijn uitstekend.

De zwakte zit hem vooral in de ongeloofwaardigheid van het plot en het gedrag van de karakters gecombineerd met het buitensporige geweld.

Best vermakelijk.

Zij het iets te veel onsmakelijke grappen. Die slungel met zijn zonnecreme was echt alleen maar irritant. Die hadden ze er beter uit kunnen gooien en de andere 3 karakters wat meer uitwerken, dat was de film waarschijnlijk ten goede gekomen.

Dit is nu precies het verhaal waar de film om draait! En is juist te weinig uitgewerkt. Ten eerste is er al geen enkele chemie tussen Cobb/DiCaprio en Mall/ Marion Cotillard.
Is Cobb verantwoordelijk voor de dood van zijn vrouw direct of indirect. ?, dat is de vraag. Merkwaardig is de overeenkomst met Shutter Island waarin DiCaprio met iets soortgelijks worsteld. Geen wonder dat hij in onze werkelijkheid bang is om te trouwen.

Enerzijds vind ik de film heel knap gemaakt, om 5 (droom) nivo's door elkaar synchroon te laten lopen, knap gedaan. Maar ik bleef wel een beetje met een leeg gevoel achter in de bios. Dat komt doordat Nolan een erg mentale regiseur is, die er niet of nauwelijks in slaagt om je gevoel aan te spreken.

Verder vond ik de hele aanloop naar de Fischer-Inception, nogal langdradig. Alles moest eerst helemaal uitgelegd worden, zodat Henk en Ingrid de film ook kunnen snappen, nou dat is iig gelukt...alhoewel.....

De Fischer- klus zelf sprak nou ook niet echt tot de verbeelding, moet je daarvoor je leven wagen, een simpel multinational-boef-wil-concurrentie-uitschakelen- plotje? Waar een club mensen hun leven voor wagen, want dat doen ze,zodat Cobb weer de States in kan en zijn kinderen weer kan zien. Zonder enige garantie overigens. Of is dit een droom/fantasie van Cobb?

Sommige dingen gingen me dan weer veel te snel; Ellen Page / Ariadne, the Architect, snapt wel héél erg snel hoe je de droomwereld kunt manipuleren. Iets waar de anderen jarenlang voor getraind hebben.

De droomwereld zelf getuigd wel van heel erg weinig fantasie, en ziet er bovendien nogal grijs en grauw uit voor een droomwereld, waarin kleuren meestal superintens zijn. Het toppunt is de stad van Cobb en Mal, waar ze 50 jaar (!) aan gebouwd schijnen te hebben; een verschrikkelijk stedelijk inferno, waar je nog niet dood gevonden zou willen worden!

Kortom knap gemaakt, maar er was veel meer uit te halen geweest.

Vergeleken met boeken over lucide dromen; de Kunst van het dromen, van Carlos Casteneda, en de boeken van Taisha Abelar ;De sprong in het onbekende en Florinda Donner; De gedroomde werkelijkheid,, is deze film dodelijk saai.
Na Carlos Castaneda's dood in 1998, zijn Taisha Abelar, Florinda Donner samen met nog 3 leerlingen van Castaneda spoorloos van de aardbodem verdwenen. In 2003 is één lichaam teruggevonden. De droomwerkelijkheid is een groot raadsel waar men nog nauwelijks enig benul van heeft.
Casteneda

Tot mijn verbazing werd er geapplaudisseerd voor deze film....?! (IDFA )

Ik vond het inderdaad een inconvenient sequel. Ongemakkelijk omdat de film samengevat kan worden als een: "zie je nou wel dat ik gelijk had" en "was ik maar president geweest, dan was alles nu beter....." . Natuurlijk komen er interessante feiten voorbij, maar de helft is toch "wat een geweldige kerel die Al Gore, want we mogen hem Al noemen", alsof alles alleen om hem draait. Als hij nou tot nieuwe inzichten was gekomen, over de grote blinde vlek uit deel 1, of een breder perspectief geeft op de mens in relatie met de natuur en de planeet waar hij deel van uitmaakt.

Komen we bij de ondertitel : Truth to Power. De waarheid aan de macht. Terwijl hij zelf een loopje neemt met de waarheid. Het grootste manco uit deel 1 was, dat hij met geen woord repte over de enorme rol van landbouw en veeteelt op klimaatverandering, en de grote negatieve impact op het ecosysteem.

Dit was de primaire motivatie om hem te gaan zien. Hij besteedt er nu welgeteld 1 seconde aan, "Agriculture is also a cause of climate change,... but" dat is alles.!, en bijna per ongeluk omdat het op een dia verschijnt... , prominent op dat beeld.

De man verzwijgt het dus willens en wetens... dit valt hem zeer kwalijk te nemen, met zijn Truth to power. En zelf enorme oogkleppen ophebben en die bovendien nog koesteren ook...

De wereldwijde veehouderij is volgens de Voedsel- en Landbouworganisatie van de VN verantwoordelijk voor 14,5 procent van alle uitstoot van broeikasgassen, net zoveel als alle transport bij elkaar.

Circa een kwart van het wereldwijde watergebruik gaat naar de productie van dierlijke producten.

Volgens het World Resources Institute zijn veehouders verantwoordelijk voor 80 procent van de ontbossing in het Amazonegebied.

De vee-industrie is de grootste veroorzaker van de vervuiling van rivieren en kustwateren met fosfaat en stikstof.

Film begint wel aardig, maar ontaardt in pulpachtige actie zodra het leger arriveert. Edward Norton vindt ik ook niet erg geloofwaardig als Eric Bana. En wat de special effects betreft, die zijn behoorlijk nep, itt tot de Hulk van 2003.

Ang Lees Hulk heb ik jaren geleden gezien, die vond ik toen verrassend goed. Deze film was dan verrassend slecht. Ik verwachtte er meer van na Ang Lee's Hulk.

Deze film voegt werkelijk niks toe, het doet zelfs eerder afbreuk aan het karakter van de Hulk.

Ik vind het dan ook onbegrijpelijk dat deze pulpHulk goed scoort en die van Lee slecht.

Van alle actieheldenfilms die ik gezien heb, de meesten, is dit volgens mij zelfs de slechtste.

Blijkbaar hebben de meeste mensen op MM geen smaak, of iig het deel wat naar dit soort films kijkt.

Degelijke fraai geschoten wat te lange film, die moeizaam op gang komt.

Grootste minpunt is Vincent Perez, die nogal flets overkomt, en geen partij is voor Deneuve.

De film speelt zich bijna volledig af in de jaren '30, dus verwacht niet dat de geschiedenis van 1930 t.m. 1954 aan bod komt. Geen Tweede Wereldoorlog, geen Dien Bien Phu.

Op het einde worden de akkoorden van Geneve gesloten in 1954. Waarna een bijzonder misplaatste aftiteling volgt; "de conferentie maakte een einde aan 15 jaar verscheuring/lijden (qui mettait fin a 15 ans de déchirement ), en Vietnam in tweeën deelde......Toen begon de ellende pas goed voor de Vietnamezen en de rest van Indochine, en waren de Fransen er mooi vanaf. Een gotspe!

Boek niet gelezen, vast niet zo slecht....

Interessant thema, wat in de film helemaal niet uitgewerkt wordt. Er is halfslagtig gekozen voor een achtervolgingsfilm die vlees noch vis is.

De film rammelt verder aan alle kanten, en heeft een probleem met het tempo, sommige scenes zijn overbodig (die met dingetje van Borgen)

Het einde is gewoon ruk, ik begrijp dat dat in het boek een stuk interessanter is. Dat zou toch niet mogen, bij een boekverfilming.

Blijft over toplocaties, met een paar aardige scenes.

Deze film kon me niet echt boeien. Je snapt al snel waar de film heen wil, en vervolgens is het wachten tot de film een beetje opschiet, maar die hobbelt er maar een beetje acheraan.

Gebeurt er iets in de slaapkamer; het meisje krijgt geen lucht, dit moet spannend zijn dus cameraman: "wiebel een beetje, alsof er een aardbeving is!" Spannend hoor, maar niet heus.

Het lijkt meer op een telefilm annex voorlichtingsfilm, mét ontploffing.

Belangrijk onderwerp, matige documentaire. Qua vormgeving is het vrij standaard, pratend hoofden, grafiekjes met wat beelden tussendoor, en wat muziekjes eronder die ik eerder storend vond. Verder weinig nieuwe onthullingen, als je weleens naar Tegenlicht en aanverwante programma's/docu's kijkt.

Af en toe wordt er een poginkje gedaan om het richting de Michael Moore aanpak te trekken, maar dat mislukt jammerlijk. Zie je hoe gaat Michael Moore eigenlijk is. Inside Job blijft erg droog en komt met weinig nieuws. Maar het bevestigd wel het gevoel van Capitalism a Lovestory, dat de neo-liberalen een hele enge sekte is, die beangstigend veel macht heeft in de wereld, en in feite een stel rovers zijn, die de wereld uitzuigen om zelf schandalig rijk te worden, en er ook nog mee wegkomen, omdat ze enorm veel macht hebben in de VS en de hele wereld.

De schokkendste onthulling was wel dat de sekte ook binnen de Obama regering de touwtjes in handen heeft, zodat de beloofde change uitblijft. Waardoor je je afvraagt wie Obama eigenlijk is, waarom doet hij niks, waarom neemt hij geen andere economen in dienst, in plaats van die bloedzuigers?

Uitstekend gemaakte SF-film. Alleen was ik wel teleurgesteld over hoe alle "mysterie" opgelost wordt door keurig alle eindjes aan elkaar te knopen. Net te mooi en te netjes, er blijft eigenlijk geen ruimte over voor je eigen invulling. Zelfde eigelijk met Inception wat op dat vlak ook meer een Deception was.

Nolan is een zeer begenadigd regiseur, met brilliante ideeën en knappe uitvoering daarvan, maar naar mijn smaak is het wel een beetje een goochelaar die iets te graag wil laten zien wat voor kunstjes hij allemaal wel niet kan. I.p.v. van ruimte te laten voor de fantasie van de kijker. Hopelijk ontwikkelt hij zich nog op dat vlak.

(ben zelf van de generatie Nolan)

In film als deze moet het hebben van onderhuidse spanning en geloofwaardige karakters. Deze film ontbeert beide. Er is geen moment dat ik geloof dat we in 1940 zijn, of dat ze het daadwerkelijk moeilijk hebben en niet gewoon in de studio zitten, laat staan dat deze mensen echt zouden kunnen zijn.

Het lijkt aardig te beginnen, maar zodra die "duitser" gewoon engels gaat spreken, vallen alle acteurs door de mand. Op waarheid geinspireerd of niet, deze film is volstrekt ongeloofwaardig.

De film is wel goed geschoten, er zijn genoeg goede scenes. De manier van vertellen is niet zo geslaagd, beetje rare volgorde om de twee verhalen zo te vervlechten. Dreigt het even spannend te worden, gaan we weer naar de ander toe.

De ontknoping vond ik ook nogal rommelig, en klopt niet naar mijn gevoel.

Goed idee, mager uitgewerkt en een beetje krampachtig uitgesmeerd over speelfilmlengte.

Het verhaalverloop is verder nogal doorsnee romantische komedie, gemixt met wat ongeïnspireerd afkijkwerk a la The Life of Brian.

Ricky krijgt niet voldoende tegenspel, de andere rolletjes zijn nogal zwak, met name Rob Lowe.

Verder had ik het gevoel dat de film 10 jaar eerder is opgenomen dan in 2008. Overal joekels van computerschermen en dito mobieltjes en TV's.

Op een paar momentjes na, is er eigenlijk niks om te lachen, en dat was toch de bedoeling dacht ik.

Na het kleine meesterwerkje Gran Torino, is dit een behoorlijke tegenvaller. Gran Torino is echt met liefde gemaakt, Invictus voelt als een plichtmatige exercitie, oppervlakkig, ongeïnspireerd, smakeloos, saai, braaf, cliché, voorspelbaar, cliché-muziek enz.. Allemaal goed geproduceerd, maar meeleven lukt niet echt, daardoor blijft alles teveel op afstand. En er wordt niet of nauwelijks Afrikaans ingesproken

Freeman zet een redelijk overtuigende Mandela neer, dat wel. Maar echt interessant wordt het niet.

Onbegrijpelijk dat Mat Damon een oscarnominatie hiervoor heeft gekregen voor deze fletse rolprent, waar Mandela tenminste nog een beetje persoonlijkheid meekrijgt. Voor de rest leren we niemand kennen, het blijven allemaal figuranten, en dat is dodelijk voor een film over een sportteam, Ook zijn rugby -wedstrijden niet goed neergezet, waarschijnlijk omdat Clint zelf niks heeft met deze sport.

Het geheel lijkt meer op een propaganda film van de Verenigde Naties of van het ANC. "Alle Menschen werden Brüder" ja ja ja. .

Prachtig gefilmd allemaal zoals vaker opgemerkt hier. Alleen liet het mij verder koud wat de hoofdpersonen overkomt. Van enige chemie tussen de “geliefden” heb ik niks gemerkt, vooral van de kok vond ik dat helemaal niet invoelbaar, een lustobject voor Emma ja, wederzijdseaantrekkingskracht nee. Ik dacht ook dat hij een oogje had op Eduardo en dat wel wederzijds... zo dat al de bedoeling was en dus mede de oorzaak van het fatale ongeluk, komt dat verder helemaal niet uit de verf.... dat was juist interessant geweest...

De anderen; de zoon en vriendin blijven ook erg op afstand. Ondanks dat het doek geheel gevuld werd met bewegend naakt vlees, voelde het allemaal nogal kil aan.

Gelikte actieheld-film, zonder pretenties.
Een goed begin, een paar goede actie-scenes, maar zonder spanning of goed verhaal. Verder heeft het niet veel om het lijf. Onderhoudend, .


Lang niet zo goed als zijn soortgenoten. Dat komt omdat Iron Man maar een flets karaker heeft. Superrijk, supercool, superslim, superhandig, superopgeruimd karakter.............supersaai dus eigenlijk.

Ook het karakter van The dude, laten we hem maar zo noemen , is zwak uitgewerkt, maar goed geacteerd. Eerst is hetnog een mens van vlees en bloed, een valse vriend, maar op het einde; I AM GONNA KILL YOUUU!, ...... gewoon lachwekkend, is het een ééndimensionale ouderwetse schurk

Ongetwijfeld gemaakt met steun engoedkeuring van het Amerikaanse leger.

Leukste scene staat op de extra's, het vliegveldwacht-ballet. Had best in de film gemogen, want die namen we toch al niet serieus.

"het waargebeurde verhaal..." Laat me niet lachen, Met het verstand op nul middeleeuws hakken, met ridders met wiebelende schoudercamera's, ha ha. Jan Vayne doet het niet slecht, maar kan beter piano spelen.

Heb je een superfort....., maar als een clubje gewapende mannen aanbelt doen ze de poort gewoon open zodat ze het kasteel over kunnen nemen .

Er zit niet een karakter tussen waar je mee mee kunt leven. bij Giamatti moest ik eerder denken aan Monty python en de Holy Grail, maar dan niet grappig.

De belegering met de artillerie, wat konden ze goed mikken toen, heeft dan wel weer iets.

Een gefilmd toneelstuk/klucht zonder toegevoegde waarde qua film, met matige acteurs, en een slap script.

De stellen zijn absoluut niet hip en niet grappig, de meesten zijn vooral irritant en onecht.

Pluspunt de film is kort en ik heb hem toch helemaal uitgekeken daardoor en doordat het idee wel aardig is en je toch wil weten hoe het afloopt.

Prachtig gefilmd, mooie berkenbos- en andere scenes. Wat dat betreft is het pure klasse. Alleen het verhaaltje wil maar niet pakken. Het begint heel sterk maar blijft dan een beetje hangen, waardoor de film me niet echt wist te grijpen.

De Duitsers zien er wel heel klungelig uit, niet om bang van te worden, sterker nog ze hadden ze zo neer kunnen maaien als ze hadden gewild.

Alle bekende Tarkovski-elementen passeren de revue, het bos, druppelend water, vuur, ruines, spiegels.

De meeste Tarkovski's heb ik nu gezien, het blijft lastig om ze in één sterrenwaardering uit te drukken, omdat de cinematografische kwaliteit en originaliteit van Tarkovski subliem is. Daar staat tegenover, dat ik niet altijd even geboeid blijf gedurende zijn films, die vaak langdradig en afstandelijk zijn.

Schitterende openingscene. Mooie cinematografie, maar het is een lange zit tot de ontknoping, die een enorme anti-climax was, ik voelde me echt een beetje belazerd. Totaal ongeloofwaardig wat mij betreft. Misschien is zoiets mogelijk voor Russen, maar ik bleef verbijsterd achter in mij bioscoopstoel, van zoveel onbenul bij een protagonist die anderszins intelligent en normaal overkomt. Dat gaat er bij mij gewoon niet in.

Een zware teleurstelling na The Return.