Opinions

Ijzersterke, schimmige film. Het leek verdomd wel of ie echt in de jaren '70 is gemaakt. Alles klopt qua vormgeving en (onhelspellende) sfeer en vooral die soundtrack ook. Knap werk.

De duistere kant van het progressieve Zweden en de jaren zeventig. Het ziet er uiterlijk vaak nogal onschuldig uit die tijd, in feite meer naïviteit dan iets anders. Ondertussen ging er veel mis.

De gisteren overleden Bram van der Lek pleitte in 1975 ook voor de legalisering van pedofilie in Nederland! Rare tijden díe jaren '70.

Soms begrijp ik echt totaal een hoge score van een film niet.

Mijn hemel wat duurde het lang voor deze film op gang kwam. Een tergend trage film met nauwelijks enige spanning. Je weet vanaf het begin wat er gaat gebeuren, en dan is het lang wachten tot het gebeurd. In 3 regels samen te vatten het plot.

Ik krijg het gevoel dat het onderwerp gelijk al een ster bonus krijgt onafhankelijk van het resultaat.

Ja ,je krijgt wel het gevoel van een eindeloze zomer. Je kunt ook prima een siësta houden tijdens de film zonder dat je het gevoel hebt dat je iets mist.

Een film waar je langzaam in wegglijdt. Sterk qua (benauwde jaren'50) sfeer en ingehouden hartstocht.

Ijzersterk acteerwerk.

"Een tijdloos meesterwerk"....?

Ik vind het niet tijdloos, integendeel, gedateerder kan haast niet. De film had alleen toen en onder die omstandigheden zo gemaakt kunnen worden.

Een meesterwerk dan......? Wat mij betreft niet, Ik vond de film nogal slaapverwekkend. Ik begrijp echt niet waarom iedereen hier zo lyrisch over doet. Het is een klassieker ok, maar ik had voortdurend het gevoel dat men nog aan het repeteren was voor de uiteindelijke opnames, gewoon de tekst opdreunen, vooral Bogart lijkt wel een Thunderbird, die mechanisch zijn teksten oplepelt. Ook al zijn juist die robotachtige quotes onsterfelijk geworden.

De andere acteurs maakten weinig indruk, behalve Dooley Wilson als Sam dan, de enige die nog een beetje naturel overkomt. De actie ziet er nogal houterig uit, de romance idem dito, vooral mooie plaatjes, het camera-werk is vrij standaard, de locaties zijn zeer beperkt. Je zit vooral naar één goed gebouwde set te kijken, Rick's Café, maar het blijft een filmset.

Ik snap wel dat het in die tijd gewaardeerd werd, en indruk maakte. Daarom is het ook wel de moeite waard hem eens te zien, juist omdat het in die tijd gemaakt is, toen de afloop van WO2 nog ongewis was.

Ik vond deze film toch behoorlijk goed gemaakt. Ik vind hem een stuk beter dan Orphan. Dat komt omdat het allemaal wat subtieler is gedaan.
Ben er blanco naar gaan kijken, dus ik wist het genre niet eens.

Opeens kreeg je die uitgerekte wespen-scene, erg goed gedaan. Eigenlijk het hoogtepunt van de film. Ipv van daarna helemaal over de top te gaan, blijven de bovennatuurlijke scenes gedoseerd en redelijk subtiel, met enkele uitspattingen.. Een groot pluspunt.

Minpunt vind ik, dat er geen verhaal achter de demon zit, hoe die opereert, wie dat eigenlijk is. Zodat het toch wat oppervlakkig blijft. En als Emili (Zellweger) er net achter is hoe de demon aan te pakken. Je angsten overwinnen, omdat jouw angst het enige machtsmiddel is van de demon. Doet ze juist heel paniekerig.

Jodelle Forland was behoorlijk goed; waarom staat haar naam niet op hoes?! Maar toch kon ik er moeilijk in meegaan dat zij demonisch was.

Andere rollen, de ouders, goed neergezet, vooral die pa.

Slaapverwekkende veels te lange Bond-film.

Met een 5 sterren openingsscene, dat wel, maar daar moest ik de rest vd film op teren.

Ik vond dat pokeren zeer langdradig en saai,

Het interesseert me echt geen bal of er in een film nou $100.000 of een miljoen $ in de pot gaat.

Het is allemaal wel goed in elkaar gezet. Maar ik voelde me bevrijd toen de langverlangde aftiteling eindelijk kwam.

Ik hoef de Bonds hierna niet eens meer te zien.

De film komt vrij moeizaam op gang, het eerste half uur was het wachten tot de film echt begon. Maar langzaamaan wint de film aan sfeer en zeggingskracht en wordt het een prettige film om naar te kijken. Al blijft het geheel rommelig met losse eindjes.

Typisch zo’n film waarbij je gelijk het vermoeden hebt; hier gaat niks in gebeuren..niks filmisch in ieder geval…. Gefilmd toneel, met de acteurs in het bos gezet… ze zoeken helemaal niet naar Lucas, maar doen alsof… net als op het toneel. Een beetje roepen, en een paar rondjes lopen….en de tijd oprekken richting de 90 minuten.
Ik dacht 85 minuten zit ik wel uit, maar het blijkt toch een lange zit. De uitsmijter mama houdt niet van zoontje, is niet bepaald een verrassing, aangezien dat de hele film al bleek en ze niet bepaald sympathiek overkomt..
Het niets-aan-de-hand-einde komt dan ook niet als een verrassing, want we zijn in feite op het toneel, waar alles gesuggeerd wordt, en Lucas gewoon aan het einde van de voorstelling weer afgeleverd wordt via de schuifdeuren. Armoe troef
Ik snap de best wel hoge waardering helemaal niet. Ik vond het vaak tenenkrommend slecht…

Kattenfilmpjes altijd leuk. Maar het levert niet meteen een goeie film op als je ze achter elkaar plakt.

Deze docu oogt onsamenhangend en rommelig, qua alles eigelijk. Er is niet of nauwelijks sprake van regie, of editing, alles lijkt zo’n beetje achter elkaar geplakt. Mensen wisselen Nederlands af met steenkolen-Engels, omdat de regisseuse toevallig geen Nederlands spreekt maar vrij belabberd Engels.

Houden we over een rommelig geheel wat dan wel weer past bij den kattenmens, met tussen door wat aardige scenes.

Voor een bioscoopfilm echt te mager.

Geen onaardige film, toch loopt het niet helemaal lekker zeker de tweede helft, in die zin dat de verschillende scenes wat kunstmatig elkaar opvolgen waardoor de spanning wegebt.

Tim Robbins speelt op zichzelf prima, maar is toch ongeloofwaardig als Zuid Afrikaan, beter was het geweest een echte Afrikaner te nemen, voor deze rol. Zal wel met geld te maken hebben en op safe spelen van Noyce.

Schitterende intrigerende grot.

Je zou verwachten dat ze met met de 3-D insteek technisch gezien alles uit de kast zouden halen, dat is geenszins het geval. Het is allemaal vrij recht-toe-rechtaan filmwerk.

"Elke millimeter van de grot zit in de computer", heel mooi, maar daar wordt dus eigenlijk niks mee gedaan, ja de grot zelf zien we in puntjes, niet de tekeningen waar het om draait.

Ook qua achtergrond is het een beetje een ratjetoe van personages die iets over de scheppers van de tekeningen trachten te vertellen. Een beetje als een verslaggever voor het journaal interviewt Herzog wat mensen, om er verder niet op in te gaan of uit te werken wat ze beweren. Vrij oppervlakkig blijft het.

Zegt iemand iets interessants, namelijk die man die verteld dat vroeger in de oertijd de scheiding tussen mens en dier lang niet zo duidelijk was als nu, de dieren stonden meer naast de mens, dan wij boven hen. Ook de spirituele wereld stond veel dichterbij (bijna) tastbaar. Nu wordt het boeiend dacht ik, maar het blijft bij deze opmerkingen....

Beklemmende film. De oorlog In Syrië komt zo wel erg dichtbij.... alsof je er zelf bij bent. Zo Om me heen kijkend in de filmzaal, maaktE de film Op iedereen een diepe indruk.

Het knappe van de film is, dat ondanks de uitzichtloze situatie en het brute geweld, de film toch ook hoopgevend is, door de mensen onder de grond/ in het ziekenhuis, die niks anders doen dan overleven en tegelijk hun medemensen helpen, en levens te redden.

Wtf zijn de Russen daar aan het doen..dacht ik tijdens de film..is het een soort Guernica van de 21e eeuw!!?

Om het maar gelijk een propagandafilm te noemen, omdat het beestje bij de naam genoemd wordt:namelijk de verder onzichtbare Russen, getuigd van misplaatst cynisme. We horende bommenwerpers, en zien ze af en toe hoog in de lucht. Een beetje achtergrond informatie vooraf lijkt mij hier volledig op zijn plaats.

Goede film . Sterke karakters, inclusief de randfiguren. Puik acteurwerk, sterke sfeer.
Met plotontwikkelingen die taboe zijn in Hollywood; de held wordt een moordenaar en de hoofdpersonen gaan eraan, zwangere vrouwen worden doodgeknuppeld door het hoofd van de beveiliging omdat ie van meppen houdt, geen good-guys in deze film, geen happy ending. Bizar dat de overheid hun eigen mensen opoffert, en de boel laat escaleren om een stel ETA-terroristen te beschermen. Je zou toch eerder denken; öpgeruimd staat netjes"? . Dus vrij verrassend.

Ik voelde alleen vanaf het begin wel sympathie voor Malamadre, Terwijl je bang voor hem zou moeten zijn.

Laat Hollywood hier idd met zijn fikken vanaf blijven!

CBS heeft de rechten al in zijn klauwen, maar zet er iig fatsoenlijke lui op Paul Haggis and Michael Nozik. Ben benieuwd wat ervan overblijft.

Wel onderhoudend, maar verder niks bijzonders. Alleen die hinderlaag met de vuurballen was top.,debiel om dan "Hold the line!!" te gaan roepen, dan vraag je er ook om om in de pan gehakt te worden. Maar goed in de Eerste Wereldoorlog, bleef men ook maar ouderwetse aanvallen (lees massale zelfmoordacties) uitvoeren tegenover machinegeweren, omdat de generaals de impact van het machingeweer niet wilden begrijpen.

Ik ben geen fan van mozaïekfilms als deze. Meestal sluiten ze niet goed op elkaar aan, en is de kwaliteit vd verschillende stukken nogal wisselend, zo ook hier. Het lijkt meer op 3 voorstudies voor een speelfilm, waarvan het derde verhaal het meest overtuigend is, en verder uitgewerkt had mogen worden. Maar de voorstudies zijn gewoon aan elkaar geplakt en uitgebracht als 1 speelfilm, die als los zand aan elkaar hangt.

Een mooi project, fraai geschoten, maar als speelfilm toch niet zo geslaagd.

Door de ronkende teksten op de filmflap hem bijna geheel uitgekeken.

De openingsfase is veelbelovend met de audities. Maar zoals Booyo opmerkt:

De film voelt afstandelijk aan, terwijl er zoveel potentie is voor een film die je kan raken, wist deze film mij afgezien van het begin, helemaal niet te boeien.

Degelijk gemaakt film over Che. Meeslepend wil het alleen niet worden, omdat het allemaal nogal afstandelijk is. Typisch Soderbergh, hij is een vakman, die technisch goed werkt levert, maar vaak aan de oppervlakte blijft hangen. Zoals ook hier, Benicio Del Toro is uitstekend, maar toch slagen ze er niet in om me mee te laten voelen met de man, laat staan met zijn medespelers zoals Fidél.

Misschien is dat wel de communistische insteek, dat individuen niet belangrijk zijn, en alleen het algemeen belang telt.

Wat ik ook miste was een totaal gebrek aan seks en romantiek, terwijl ze toch ook vrouwelijke guerillas hadden, en Che een sexsymbool is/was.

De flash forwards, op zich goed gemaakt ,werkten ook niet goed, omdat ze vaak afleiden van de strijd die we volgen, en die toch al niet meeslepend wil worden, en niet altijd op de juiste plek zitten.

Uiteindelijk leren we Che uiteindelijk niet echt goed kunnen, het icoon wat hij is geworden blijft overeind staan.

De slag om Santa Clara maakt de film toch nog boeiend.

Degelijke film. Alleen waarom is ie eigenlijk gemaakt? Er gebeurt weinig opmerkelijks, prima acteerwerk, alleen is er geen echte chemie tussen hen, in het bijzonder niet tussen de protagonist en het personage van Zaria Velickovic, waardoor de film niet de noodzakelijke spanning krijgt, en je helemaal niet voelt waarom de hoofdpersoon zich zo voor haar uitslooft.

Niet onaardig, doch behoorlijk voorspelbaar en verder weinig memorabel.

Het ligt er allemaal zo dik bovenop in deze film dat er van enige spanning geen sprake is.

Amanda Siegfried is een mooi schepsel, maar van enige chemie tussen haar en Julianne moore is geen sprake. Je snapt/voelt niet waarom ze valt op Moore. Daarmee wordt de hele film ongeloofwaardig, hoezeer ze hun best ook doen. Waarschijnlijk is dit expres vaag gehouden, om haar bedoelingen spannend te houden, wat absoluut niet lukt.

Moore gedraagt zich als een onzekere naïeve tiener, die op het einde niet eens boos wordt, als ze merkt hoe Chloe in haar leven probeert te infiltreren, en haar belogen en bedrogen heeft.

Op de hoes staat dat het

De film is duidelijk gemaakt met beperkte middelen, en is niet erg overtuigend qua geloofwaardigheid. Toch is zeker de eerste helft heel aardig om naar te kijken, vooral dankzij Khaled Nabawy, maar gaandeweg blijft hier niks meer van over en eindigen we met een draak van een rechtszaak zoals we dat zo vaak zien in Amerikaanse films, alleen dan matig uitgevoerd.

Ik vond het meer een anti-climax. De eerste helft is goed, maar dan gaat het toch vrij voorspelbaar in een rechte lijn richting eindstreep, waardoor het toch een vrij lange zit werd ondanks de bescheiden filmlengte.

De genre-aanduiding horror, gaf natuurlijk al te veel weg, toch blijkt het horrorgehalte wel mee te vallen. Op zich wel een goed idee als grondslag van deze film. Maar de camera-man mag geen LSD-punch hebben wat mij betreft, laat staan de regisseur!

Noë houdt krampachtig vast aan de gekozen vorm, waar wel meer regisseurs mee kopje onder gaan. Er is ook nauwelijks verschil qua filmtaal voor en nadat de LSD inwerkt. Alles wordt in feite minder, het dansen, het acteren, het camerawerk, misschien het logische effect van LSD met alcohol, maar voor mij als kijker werd het gewoon saai en vervelend.

Degene die zich het gekste gaat gedragen blijkt juist één van de protagonisten te zijn die niet van de toverdrank genomen heeft. Hoezo? Groepspsychose....., of heeft de LSDader toch ook haar te pakken gekregen andersweegs?

Een film die vanaf het begin verveling oproept. Eindeloos gebabbel, met een hoog waar -gaat -het- eigenlijk- over? gehalte.

Lichtpuntjes zijn als de dames hun kletskoppen dichthouden en naar de bergen/ film kijken, wat de film nog enigszins verteerbaar maakt.

Persoonlijk vond ik Binoche maar zwak, want niet geloofwaardig, beetje overacterend ook.

Nul punten voor de casting. Niks ten nadele van Bas Keizer, want hij doet het goed. Zeker gezien de volstrekt surrealistische cast-omgeving waarin hij moet acteren. Niet surrealistisch bedoeld natuurlijk, maar hoe moet je als oer-Hollandse jongen spelen dat je de zoon bent van een Vlaamse moeder.....?

Ik verdenk de film er van dat de Vlamingen erin zitten om filmfondstechnische redenen. Niks tegen functionele Vlamingen, maar op deze manier verpesten ze wel elk realiteitsgevoel van een film. En niet alleen deze film....

De hele achtergrond en omgeving van Cobain voelt als gebakken lucht gemengd met junkiemoeder clichés.

Het lijkt erop dat het scenario helemaal toegeschreven is op de eindontknoping, ipv dat die logisch voorkomt uit het voorgaande.

Ik vind het eigenlijk zonde dat zoveel mensen hier zoveel energie in hebben gestoken ipv die eerst in de basisvoorwaarden voor een goede film te stoppen: een goede cast en een god scenario.

Interessant onderwerp, matige documentaire. In het begin worden de belangwekkende vragen van de bijensterfte opgeroepen, vervolgens blijft de film hangen in weinigzeggende observaties mono- en dialogen, en blijven die vragen onbeantwoord.

Als dit in een itempje was gepresenteert van 20 minuten a la Labyrint, was het aardig geweest, maar dit uitsmeren tot speelfilmlengte is de kijker beproeven.

Voor de hand liggende vragen als; "Is het wel goed voor de bijen om ze met duizenden bij elkaar te stapelen en kris kras door de States te rijden als Easy rider...?! Daar is het leven van de bij toch niet voorbedoeld.

Volgens mij hebben die dan een andere docu gezien dan ik. Urgent misschien, maar aesthetically beautiful en with elegant attention to composition worthy of Terrence Malick.... ??. het grootste deel van de film is visueel nogal eentonig, stapels bijenkasten, bijentrucks, pratende hoofden en pratende familie...that's all folks.

Ik heb de film uitgekeken, dat is al heel wat voor zo'n matige film, hij is dan ook Lekker kort, en af en toe best vermakelijk.

Het ziet er vrij nep uit allemaal, de plotontwikkelingen zijn cliché, en de protagonisten doen te domme dingen. Ze hebben een walkie talkie, waarom nemen ze dan geen contact op met het thuisfront? Ze hebben sneeuw-rackets waarmee je over de sneeuw kan lopen zonder al te diepe sporen na te laten, waarom gebruikt hij die niet op de terugweg...? Hij kan de antagonisten ook afschudden in de stad... Nou ja verstand op nul zetten dus.

Amerikanen kunnen heel goed films maken over van-krantenjongen-tot-miljonair-mythologie. Aan de omgekeerde beweging moeten ze nog wennen in Hollywood.

Helaas geen vuurwerk, en echte confrontaties tussen de winnaars en verliezers.

De scene waarin Tommy Lee Jones de zittenblijvende CEO "confronteert" die antwoord, dat hij nou eenmaal deed wat de markt vroeg, zou het moment moeten zijn voor een stervige dialoog c.q. verrbaal vuurwerk, maar Tommy hoort het aan als een schaap en staart naar zijn tenen.

Het lijkt wel of ze nog niet echt harde kritiek durven te leveren op de onvermijdelijke excessen die gepaard gaan met het nastreven van een vrije-markt-utopie, laat staan op de ideologie zelf. Niet zo gek, omdat ze in de V.S. alleen maar vrije-markt-propaganda hebben gehoord heel hun leven.

Kevin Kostner zet een overtuigende rol neer.

Goed verhaal, draak van een film.

Will Smith is tenenkrommend met dat accent.. Neem dan een onbekende acteur of laat dat accent achterwege, het moet autenticiteit geven waarschijnlijk, maar het klinkt vooral gekunseld. Ik dacht dat hij de beste acteur aller tijden wilde worden, dat is bijdeze dan mislukt..... Of hij moet nog een paar hele sterke rollen spelen.

Gevalletje miscasting.

Die romance Had er ook wel uitgekund, wel heel plichtmatig erin verwerkt.

Her is waargebeurd dus dan moet alles onder viool en celloklanken supertraag uitgelegd worden...

Saai en voorspelbaar. Ik begrijp echt de positieve commentaren niet, het lijkt wel een B-film voor TV ondanks de grote namen....

Beetje saaie film over een spectaculair onderwerp. Zeker de eerste helft is het allemaal nogal voorspelbaar, ik had het gevoel het allemaal al eens eerder gezien te hebben......en wat bleek...ik had hem al gezien..!

Er is bijzonder weinig blijven hangen van de vorige keer op één scene na, toen wist ik het pas zeker. Dat zegt wel genoeg over de film, een echte sterrencast, degelijk gemaakt, maar er gebeurd bijna niks opzienbarends. En de personages blijven teveel op afstand.

Uitstekende film. Een goed verhaal goed verteld, de essentie van waar het bij speelfilms om gaat. Hillary Swank is top, de rest is ook goed.

Ik leefde echt met haar/hen mee. Ongelovelijk verhaal; 18 jaar strijd, en nog meer want waar je in de film op hoopt gebeurd ook daadwerkelijk, ook de verantwoordelijken in de vorm van de town of Ayer worden aangeklaagd en een schadevergoeding uitgekeerd, dan is Kenneth Waters al 8 jaar dood...door een freak accident.

Ongelovelijk hoe mensen het leven van andere onschuldige mensen kunnen verwoesten om dubieuze redenen en er vaak mee wegkomen ook. Zoals Anne Waters zegt in een andere staat was ie al dood geweest door de doodstraf. Alleen door de enorme haast bovenmenselijke toewijding van zijn zus in combinatie met wat geluk tussen al het onrecht en tegenwerking door, heeft het recht alsnog zijn loop. Gedeeltelijk dan , want de verantwoordelijken en de moordenaar gaan vrijuit.


wiki

On September 6, 2001, Kenneth Waters fell from a 15-foot wall while taking a shortcut to his brother's house after a dinner with his mother.
He slipped and fell, dying from injuries related to head trauma, just six months after his release from prison.[15][16] In 2009, the town of Ayer and its insurers agreed to settle his estate's civil rights lawsuit for $3.4 million.[17] Kenny's death is not mentioned in the film.[18] It is mentioned in the DVD extras, in an interview with Tony Goldwyn & Betty Anne Waters