Opinions

Vermakelijke film, die onbedoeld dicht bij een B-film in de buurt komt. De gevechtsscenes zijn bijna lachwekkend knullig soms. Het verhaaltje is slecht uitgewerkt, en de titel slaat nergens op.

Toch is het wel onderhoudend, en zitten er wel aardige scenes bij.

Briljant uitgangspunt levert een surrealistische, onthutsende en bizarre film op die een heel spectrum van gevoelens, denkbeelden en vragen aanboort over hoe de wereld en de mens in elkaar zit, en hoezeer het beeld wat mensen hebben van de (recente) geschiedenis en wat en wie goed, kwaad en grijs is, is geconditioneerd.

In feite wordt hier een beerput opengetrokken van een stinkend verleden waarvan de gevolgen nog openlijk aanwezig zijn in het Indonesië van vandaag. Het is aan anderen om deze beerput verder te exploreren, in de eerste plaats de Indonesiërs zelf, als ze hem niet direct

Het is een soort eigentijdse versie van de Nurenberg processen, waarin de misdadigers uit zichzelf hun misdaden opbiechten, op een speelse manier, weerzinwekkend.

Voor een debut-film niet slecht. Zoveelste Philip Dick film adaptatie, maar het deed me ook denken aan Momo en de tijdspaarders. Sommige scenes (de bieb) lijken rechtstreeks uit The Box te komen, een film die ondanks zijn manco's meer spanning weet op te roepen.

Grootste manco, de film wil maar niet echt spannend worden. Het Adjustment-team ziet er nogal gedateerd uit, die hoeden en die helmen....... het lijkt wel de jaren '60. Daar hadden ze wel iets eigentijdser van mogen brouwen, ze weten ook geen angst op te roepen, omdat je ze nauwelijks serieus neemt.

De logica laat het ook wel afweten, waarom zou je de vrouw van je leven zomaar achterlaten in het ziekenhuis, omdat ze anders geen carriere zou hebben volgens het adjustment team. Maar uit de gebeurtenissen blijkt toch al, dat ze samen een kracht vormen die een eigen toekomst schept....? In het licht van de film een onbegrijpelijke keuze.

Het beste aan de film is toch wel de chemie tussen Damon en Blunt, wat de film redt, vooral Emily Blunt is overtuigend.

Adventureland. Ik kan er kort over zijn;

Geen avontuur.

mislukte komedie

mislukt drama

mislukte romance

Extreem stuntelende nerds, die al stuntelend toch aan de vrouw geraken. Waar hebben we dat eerder gezien? Zo'n beetje het meest afgekloven Hollywood concept wat er bestaat. Er had wel een dramatische romance in gezeten, maar volgens de hollywood wetten, moeten romances met jonge mensen altijd comedy heten, en moeten er helaas erg flauwe grappen gemaakt worden.

Toch heeft de film bij vlagen wel iets, zodat ik nog net op 2 sterren uitkom.

Halverwege de film afgehaakt. Prima Victoriaanse sfeertje, maar verder weinig verrassend. Als je de hoes een beetje bestudeert, heb je de hele film wel zo'n beetje gezien.

Het is snel duidelijk welke richting het opgaat, of het plot dan een twistje links-of rechtsom heeft, was niet meer het afwachten waard.

De film begint boeiend, ziet er goed uit, en het acteerwerk is prima. Maar ergens halverwege blijft de film hangen in......het vagevuur zullen we het hier maar noemen. Het is duidelijk dat ze echt dood is, ook al speelt de film met het idee van niet, maar dat kan logischerwijs nooit kloppen, gezien het feit dat ie de lijken prepareert in een officieel mortuarium op een beetje rare lokatie datwel.
Het blijkt dat hij de verse doden kan zien en ermee kan communiceren. Dus hij weet dood is niet dood, maar hij doet wel alsof dood dood is alleen de doden willen het niet weten. Toch een heel merkwaardige houding als je het mij vraagt. Waar spreekt hij dan mee........? Met de doden, maar als je er mee spreekt dan is dood dus niet dood..... Een onmogelijke spagaat, de film klopt dus voor geen meter. Dan is er nog dat vage ventje.....Het is gewoon niet goed doordacht allemaal

Heftig ongemakkelijk begin.

De film heeft een sterke sfeer van leegte, en het benauwende leven van kostschool tieners. Geeft goed de tijdgeest weer van de internetgeneratie.

Ik kreeg het wel benauwd van de film, vooral de eerste helft, daarna wordt het toch wel een beetje voorspelbaar.

Boeiende tijd, boeiend onderwerp, teleurstellende film. Mooie plaatjes, maar verder vrij oppervlakkig. Geen moment heb ik het gevoel naar iets realistisch te kijken. Rachel Weisz heeft een mooie klassieke look, maar ze heeft de uitstraling van een beginnende lerares op de lagere school ipv de charismatische persoon die ze geweest moet zijn. Het is misschien wel praktisch om de film in het engels te draaien, maar ik kreeg daardoor geen moment het gevoel dat ik in Alexandrië was, eerder in Londen. Hulde aan Apocalypto, die laat zien hoe je zoiets beter kan aanpakken.

Ik moest bij Agora vooral denken aan Monty Python and the Holy Grail Monty Python and the Holy G... alleen neemt deze film zichzelf wel serieus.

De Christenen zijn hier echt een stel debielen,expres in duistere pakjes gestoken. Amenabar (toch een topregiseur) wil hier vooral een statement maken tegen het Christendom lijkt me. Ze krijgen ahw de schuld van het vernietigen van de oude wereld, en de oude kennis. De wereld was toen vrij gecompliceerd, er kwamen 3 grote wereldculturen bij elkaar in dat Alexandrië, Egypte, Rome, die beide (ver) over de houdbaarheidsdatum heenwaren, en het Christendom. De film maakt deze wereld en de gebeurtenissen veels te simpel.

De Manga was er toch wel degelijk het eerst, vanaf 1982. Akira wiki

De Manga is toch wel een van de beste Manga strips ooit gemaakt, voor zover ik ze ken tenminste.

de film geeft het redelijk goed weer. Uiteraard een stuk minder complex. Een aantal scenes zijn bijzonder fraai gemaakt, zoals de reuzeknuffelbeer, en apocalyptische scenes. Zeker voor 1988 goed werk.

Ten opzichte van de strip heeft de film alleen weinig toegevoegde waarde.

De soundtrack vond ik wel een minpunt, gamelan is nou niet bepaald science fiction.

Schitterend vormgegeven, en gemaakt, maar het kon me niet echt boeien.

Ik was zelfs opgelucht dat het voorbij was. De film is helemaal volgestopt, met beelden en de continu aanwezige stroperige muziek; violen, hobo's ,engelenzang...........dat ging me enorm de keel uithangen. Alles is helemaal dichtgesaust, er is geen ruimte voor je eigen fantasie en gedachten. De muziek stuurt je voortdurend hoe je je moet voelen.

Er zit bijna geen lucht in de film, ja in het begin, voor Alice trip begint. De humor lucht er allemaal zooooooo dik bovenop geplakt. Maar gelachen heb ik niet, slechts een glimlach bij de kikkers. De film voelt zeer benauwend, bijna net zo benauwend als de compleet groene ruimtes waar alles in is opgenomen, net of dat door de film heen sijpelt. Misschien dat de groene kikkers daarom een lichtpuntje waren, die voelen zich wel thuis in die kleur.

Ik vraag me af hoe kinderen deze film zullen ervaren. Vanaf 9 jaar staat erop, voor te jonge kinderen zijn nachtmerries denk ik gegarandeerd.

Best een aardige "equal". Ik had er dan ook het slechtste van verwacht, dat bleek mee te vallen. Geen wereldschokkende verhaallijn, maar best aardig verzonnen.

De film van Burton vond ik een beetje te hyper, deze kon ik beter verdragen.

De eerste 10 minuten zijn zo slecht dat ik mezelf meteen maar bevrijd heb van deze film.

Beetje onevenwichtige film. De belangrijkste gebeurtenissen worden snel afgeraffeld direct aan het begin; de nieuwe relatie, de zoon die hals-over-de-kop het huis verlaat, de moeder die het huis wegdoet..., zodat het weinig invoelbaar wordt, ik geloofde er iig niks van. Vervolgens kabbelt de film voort in de laagste versnelling. Niet onprettig om naar te kijken, maar er gebeurd alleen te weinig verder.

Ik kan hier gewoon niet naar kijken. Duitsers die Engels praten in Nazi Duitsland. Dit kan echt niet meer Anno nu en vroeger eigenlijk ook al niet. De Duitse taal is zo'n integraal onderdeel voor zo'n historische film, dat er niks heel blijft van de illusie van een historische filmwerkelijkheid, zodat ik er absoluut niet in kan meegaan. Onmogelijk om de film nog serieus te nemen, ookal is het verhaal het waard om verteld te worden.

Onvergevelijk, zonde van alle moeite die erin gestopt is.

Afgezien van dit megamankement een vrij droge standaard WO2 film.

Ze komen er nog aardig mee weg door de Engelse taal. Als ze Nederlands hadden gesproken met dezelfde kwaliteit van acteren hadden ze waarschijnlijk fors minder punten gekregen. Met de Framse nasynchronisatie is ie beter te pruimen. ?

En voor de Brendan Gleeson fans hier, ik was totaal niet van onder de indruk van zijn rol. Een uitstreken kop, moeilijke blik.... Ja moeilijke tijden ik weet het, maar dit is toch wel heel erg cliché. Geen persoonlijkheid, ja de depressieve..... ?

De punten gaan naar de props afdeling.

Als ik naar Nederlandse films ga, is mijn verwachtingspatroon al heel erg laag. Omdat we gewoon teveel films maken, met vaak wel goede ideeen, maar te weinig middelen om het ook goed uit te werken, te produceren.

Alpha. Verraste me positief, een prima verhaal, goede acteurs, prachtig gefilmd….alleen waarom in vredesnaam in dit lelijke vierkante filmformaat?!

Zo zonde, alle moeite om in het hooggebergte te filmen bijna teniet gedaan. Ik vind het onbegrijpelijk, dat je jezelf zo in de voet schiet als filmmakers… Ik vermoed om dezelfde reden dat er achter Alpha. Een punt staat; eigenwijsheid (en we automatisch Hoofdletters kado krijgen…)

Vierkant 3:4 is allang niet meer origineel, wat ze ook beweren op de filmacademie. In het tijdperk Festen en de BlairWitch project was het even leuk.. anno nu (2024-2025) is het bijna eerder regel dan uitzondering dat het bioscoopscherm niet helemaal gevuld is….

Wat mij betreft de grootste zonde voor filmmakers, daarvoor is de bioscoop niet bedoeld!

Een klucht in de lucht, of beter in een vliegtuigdecor, want het is in feite een theatersetting.

Met superflauwe grappen. Stewards zijn nichten, nou ha ha.

Een echte zaadfilm, niet gaan kijken dus.

Een film die me niet echt kon boeien, maar wel kwaliteit heeft.

Aha, zo bezien snap ik hem helemaal. Daarom nemen de gebeurtenissen en figuren groteske vormen aan. Het is een collage van zijn uitvergrote en vervormde herinneringen.

Niet erg overtuigend, zeker niet zo goed als de Raimi versie.

Wat ik daarin in miste was de bijtende humor van Spiderman, daar ligt ruimte voor een ander type spinnemans. Marc Webb (what's in a name) maakt hier geen duidelijke keuze. Hij laat het bij een paar opmerkingen, en doet toch deels Raimi na. De film en het personage zwalkt wat heen en weer zo, aangevuld met plotselinge sprongen in het verhaal en wat genreclichés (tikkende klok bv).

Verder best vermakelijk met wat aardige momenten.

......heerlijk verfrissend, zoals de hele film verfrissend is, niet de gebruikelijke Hollywood beeldtaal en dito verhaalvertelling. Af en toe zelfs ongemakkelijk in de filmzaal, in tijden niet zulke realistische seksscenes gezien in een Amerikaanse film.
Veel scenes blijven ook goed hangen na de film, zoals de lijndansende kinderoverdracht scene, meesterlijk!
Eens met Richardus, het is juist een hele knappe mix tussen, fantasie en realistisch.

Minpuntje is het vierkante beeldformaat, zal wel iets met de kosten te maken hebben. Ik ben over het algemeen geen fan van schoudercamera's, zeker niet in combinatie van teveel editing. In deze film is het precies goed gedaan. Waarom? Omdat het niet opvalt, en dan is het goed.

De film geeft ook voldoende stof tot nadenken, ogenschijnlijk oppervlakkig, maar veel grote thema's liggen onder die oppervlakte.

In een warm bad moet je ook niet te lang blijven zitten...

Supersaai en voorspelbaar vanaf het begin, en dan ook nog vervelend lang, voor een film waarin verder weinig spannends gebeurd. En wat er dan wel gebeurd; de scharrels, wordt niet echt uitgewerkt.

De film is ook nog erg preuts, en braaf.

Twee sympathieke mensen, die het prima met elkaar hebben, en dat herontdekken, door wat braaf rond te scharrelen.

Houden we over, een prima niks aan de hand sfeer, met aardige acteurs...

Een film die al mijn vooroordelen tov Italiaanse vrouwen probeert te overtreffen, praatziek,neurotisch, en narcistisch in dit geval.

Deze vrouw heeft hulp nodig! In de film vind ik geen aanknopingspunten, waarom de man voor haar valt.... Waarmee de film nergens realistisch aanvoelt, het wordt een rommeltje door ook nog wat feministische statements ertegenaan te gooien.

Fraai vormgegeven in levende schilderijtjes, wat meten ook metten de zwakte is van de film, de karakters komen niet tot leven, maar lopen als lege poppen rond emotieloos teksten oplepelend uit het script. Het het ook niet als je de flap hebt gelezen en al weet waar het op uitdraait, de film slaagt er noet in om enige spanning op te bouwen van dit toch best heftige uitgangspunt.

Sex, leven en dood, onderdrukking, revolutie en bevrijding…. daar denk ik aan bij het ontstaan van het fenomeen abortuskliniek. Spannende thema’s, maar niks van dat al, de film is documentaire-achtig en kleurt keurig binnen de lijntjes op het brave af.

Eigenlijk precies wat je er zelf al van verwacht. Niet slecht gemaakt, maar wel heel saai en voorspelbaar, en ook nog eens te lang.

Prima Mike Leigh film. Alleen vond ik het niet zo bijster interessant allemaal en niet erg subtiel. Kettingrokende, alcoholslempende neurotische cliché personages, vooral Mary dan; tenenkrommend irritant aanwezig, waarvoor hulde. Had voortdurend de neiging om haar een schop onder de kont te geven; grow up woman!

De film gaat eigenlijk vooral om haar. Ze spoort zo overduidelijk niet, dat het bepaald niet verrassend is dat ze uiteindelijk op haar bek gaat. En eigenlijk is dat het hele verhaal, qua dramatische ontwikkeling. Dat is een beetje mager. In die zin is er weinig willekeurigs aan "het leven"; Tom en Gerrie zijn volwassen en zij niet.

Het is dan wel weer warm in beeld gebracht. Maar een Oscar-nominatie of 5 sterren op de hoes....., dat lijkt me wat overdreven.

Ik denk dat een hoop mensen die hier berichten hebben geplaatst de film nog maar eens moeten zien. Dat de filmflap zegt dat de film gaat over een rouwend echtpaar wil nog niet zeggen dat dat het hele verhaal is. Langzaam komt er iets heel anders aan het licht; De man en de vrouw zijn van elkaar vervreemd, en hebben vooral veel seks. Al wordt niet precies duidelijk hoe hun relatie voor het ongeval was. De vrouw blijkt zich ongeveer een jaar eerder teruggetrokken te hebben met hun zoontje in dit huisje in het bos, om een proefschrift te schrijven, over o.a. heksenjachten en de visie van de heksenjagers dat het kwaad in de vrouw en in de natuur zit. Die heeft ze nooit afgemaakt om duistere redenen. Wat er precies voorgevallen is wordt niet gezegd, maar het lijkt erop dat ze zelf is gaan geloven dat het kwaad in haar zit, en in de (omringende) natuur. Wat de man later ook conludeert. Samen met de eenzaamheid in een bos, met een duistere uitwerking , heeft dit haar klaarblijkelijk overtuigd dat zij (en de natuur) het kwaad zelve is, en zijn er wat stoppen doorgeslagen. Daarom is ze misschien begonnen haar zoontje te pijnigen en zo te verminken, door iig zijn schoenen omgekeerd aan te doen. Bij terugkomst zwijgt ze er niet over, de man weet er niks van omdat ie waarschijnlijk weinig interesse in haar had. Dat verandert als hun zoontje sterft. Een tragisch ongeval? Of wilde de vrouw dit? Het raam zat los, de babyfoon is uitgezet, er zweeft een knuffelbeer aan een ballon in de kinderkamer............., de beeldjes Grief, despair en pain staan er op de tafel uitgestald, waar Nick opklimt, ze weet dat hij soms wakker wordt en rond gaat zwerven, wat ze verzwegen heeft............
We leren haar kennen op het moment dat ze zwaar onder de medicijnen zit, die spoelt ze door het toilet waarna ze langzaam weer "normaal" wordt. Haar man neemt haar in therapie en probeert tot haar diepste angsten door te dringen. Hij komt langzaam achter de gekte van zijn vrouw en de oorzaak daarvan. Hij komt erachter dat zij de misvorming van Nick's voeten heeft veroorzaakt , en dus hoe gek ze eigenlijk echt is, daarna slaan bij haar (opnieuw ?) de stoppen door (of was ze al die tijd al knettergek?), en begint de horror. Die er uiteindelijk toe leidt dat ze zelf als een heks verbrand wordt (op de heksenheuvel).
Dat er met de plek Eden zelf ook iets aan de hand is, blijkt wel uit de visioenen/dromen van de man. Wat een indicatie is voor de visioenen en dromen van de vrouw toen ze hier alleen met Nick was. In de Epiloog zien we allemaal lichamen in de heuvels, en komen er allemaal vrouwen langs hem richting zijn nu dode vrouw. Dit is dus waarschijnlijk een plek geweest waar heksengerichten werden gehouden, en honderden van hekserij beschuldigde, en daarom vermoorde vrouwen liggen begraven. De geesten van hen komen a.h. eind naar de geest vd vrouw toe. (Dus niet naar hem.)

Ik hoop dat dit verhelderend is.

Een verdomd goede film, goede kunst, en zeldzaam goede horror. En iedereen die hem pretentieus vindt, of nodeloos shockerend, moet hem nog maar eens kijken.

Dat hyperclinische sfeertje met overserieus kijkende karakters... het irriteerde mij vooral, een vrij standaard SF format is het. Het verhaaltje komt daarin tergend langzaam op gang met een protagonist die me op geen enkele manier wist aan te spreken en waar dus totaal niet mee mee te leven was.

Wat menselijkheid had de film wel kunnen gebruiken. Ik kon het gewoon niet meer aanzien na een tijdje.

Leuke documentaire, je leeft echt met de mannen mee. Je wilt ze helpen, en ziet van tevoren hoe het op klassieke wijze misgaat, zoals met veel beginnende bands. Anvil is erin geslaagd 30 jaar lang hun naïviteit op dit vlak weten te behouden. Gelukkig lijkt het alsnog goed te komen. Ontroerend om te zien hoe ze in Japan als eerste opmoeten voor 12 uur 's middags, en alweer denken er zal wel weer geen kip zijn, en dan blijkt de zaal bomvol enthousiaste Japanners te staan!
Het lijkt erop dat het lek nu boven is. http://www.anvilmetal.com/, ze komen zelfs in Nederland binnenkort.

Anvil 26 November in de Metropool in Hengelo!

Sterk uitgangspunt, wordt goed neergezet, maar stelt uiteindelijk toch teleur, omdat de film niet af voelt. Dit komt ook omdat er nauwelijks in gesproken wordt, en je dus zelf maar moet gissen wat er gebeurd is, wat dan ook niet zo heel moeilijk te raden is. Eigenlijk is het verhaaltje heel simpel, en past met gemak op een A-4tje.

Op de hoes staat "Een verpletterend meesterwerk' de Volkskrant (=Jelle Schot). Je kunt echt nergens meer van op aan tegenwoordig. Het is zeker aardig gedaan, maar een meesterwerk, kom op zeg. Voor een topfilm als Seven Pounds geeft de Volkskrant/Cinema.nl/VpRO-lobby dan 1 ster. In die zin verschilt hun beoordeling niks van de gemiddelde MM-rescensent.

Men neme een verzameling dik hout , en zaagt het tot planken, e voila: Apollo 13 is verfilmd.

De film kon mij totaal niet boeien. Het verhaal is al bekend , het is gewoon keurig vertaald naar een film. Hoe maak je van een waar gebeurd verhaal toch een interessante film? Waar de Titanic wel grandioos in is geslaagd, je gaat ten onder met de Titanic (of qua claustrofobie Das Boot), slaagt Apollo 13 daar niet in.

Dat komt omdat we nooit lang in de ruimtecapsule blijven, want we gaan steeds terug naar Houston, en moeten ook nog meeleven met de vrouw van Jim Lovell, dit leidt alleen maar af, waardoor je het zelf nooit benauwd krijgt.Dit alles oversaust met een strijk en hobo-orkest klanken , bijzonder storend.

De astronauten vond ik ook niet echt overtuigend, zeker Tom Hanks niet, die een zeer ervaren astronaut: Jim lovell, moet voorstellen. Ik had geen moment het gevoel dat hij zo ervaren was. Dit wordt dan in een scene verbeeld dat de andere twee naar de Maan willen kijken, en hij niet want hij heeft het al gezien. Alsof de Maan bij een tweede bezoek niet meer interessant zou zijn. Een beetje zwak.

Het is allemaal vrij voorspelbaar typisch Amerikaans helden drama, met een stevig dosis vlagvertoon, gemaakt met een ruim budget.

Net als Titanic hoefde ik deze film eerst niet te zien, omdat ik dit al vreesde. Maar waar Titanic me volledig meezoog de oceaan in, gaat Apollo 13 ten onder in voorspelbaarheid.

Waardering was wel erg laag... best een interessante film om te zien.

Echt goed is ie niet natuurlijk, ten eerste de slechte kwaliteit van de DVD iig, en dat voor een DVD-box ism het IFFR; made in Egypt.

Ik zou zweren dat de film in de jaren '50 gemaakt is, alleen 2 motoren doen denken aan 1998. Alles uiterlijk acteren plot, doet denken aan langer geleden.

Tijdens de film werd me niet alles gelijk duidelijk, daarvoor staat die cultuur iets te ver van mij af, en ontgingen de finesses mij.