Opinions

Een lastig te beoordelen film, die afwijkt van een standaard opbouw en op een originele wijze de liefde toont.

Pluspunt is de creatieve, stomme scène van de kleine man, die op verkenningstocht gaat naar het vrouwelijke lichaam. Meer van zulke doldwaze, fantasierijke scènes zouden goed geweest zijn voor de balans. Het stukje waarin Caetano Veloso Cucurrucucu zingt, is eveneens prachtig.

Al met al een sterke film, waarbij ik grotendeels wel een stukje gevoel mistte.

3,5*

Het is vooral het verhaal zelf dat zo aandoenlijk is. Eigenlijk kan de film dan niet meer mislukken. Redelijk goed uitgewerkt en wat een lief beest. Een zieliger verhaal valt bijna niet te bedenken.

Je weet dat hoe het verhaal gaat verlopen en het is dan ook voorspelbaar dat Hatchi een droom krijgt dat zijn oude baasje toch aankomt en dat ze samen door het bos rennen en met elkaar spelen en tóch raakt het je.

Een platvloerse komedie als deze hoeft voor mij eigenlijk maar aan drie voorwaarden te voldoen: sterke personages, goede grappen met ook een goede dichtheid en een krankzinnig verhaal - mits goed uitgevoerd.

Personages: de helft is amusant. Doug zien we niet zoveel en dat is maar goed ook. Bradley Cooper vind ik maar matig, speelt een erg leeg en flauw karakter. Ed Helms doet het best aardig als tandarts en Zach Galifianakis speelt een personage dat te makkelijk wil scoren, maar dat wel zo nu en dan doet. De bijpersonages vind ik ook maar erg matig; die Chinees is wel heel erg over the top, hoewel dat soms nog grappige momenten oplevert.

Grappen: viel nogal tegen. Een paar aardige oneliners, veel absurde situtaties, maar ook al is het verhaal nog zo ongeloofwaardig, ik zie dan nog wel graag een bepaald kader. Die hebben de scriptschrijvers ergens in een hoekje gegooid en zijn met hun tong uit hun mond lekker gaan schrijven tot de vonken van het papier spatten. Voornamelijk koud vuur; ik heb amper moeten lachen. Veel makkelijke grappen, weinig originaliteit.

Verhaal: vermakelijk. En daar heb je meteen het positieve punt gehad. Vaak té absurd, en ook erg onmogelijk, maar daar zal ik het verder niet over hebben. Geniaal? Yeah right. Alle cliché-momenten die in Las Vegas kunnen gebeuren, gebeuren ook (trouwen, geld winnen - verliezen, etc.). Oké, een tijger in de badkamer heb ik nog nooit gezien, dacht ik, maar echt tonen van creativiteit vind ik het niet. Ik vraag me dan ook af om welke grappen ik had moeten schaterlachen, zoals velen hier blijkbaar wel hebben gedaan.

Al met al dus een flinke tegenvaller, hoewel het over het algemeen wel vermakelijk was. Ik twijfel tussen een 2,5* en een 3*. Toch vind ik dat deze film wel een voldoende verdient, ook omdat de film onderhoudend blijft en de eindcredits het verschil tussen een 2,5 en 3 net kunnen maken.

3*

Alleraardigst begin, al heeft de film daar al wat haperingen.

Dergelijke virusverhaaltjes zijn (bijna) altijd wel vermakelijk, zo ook deze, maar de film bezit veel te veel mankementen om uit te groeien tot een bevredigende filmvoorstelling.

Misschien wel het grootste euvel is het acteerwerk. Viel me nog mee dat Wahlberg het script niet in zijn handen had, want het had er alle schijn van dat hij de teksten voorlas. Deschanel acteert eigenlijk altijd op deze manier, alleen past haar nonchalante gedrag/uiterlijk niet bij een rampenfilm. Slecht gecast dus.

De kern van het verhaal is natuurlijk véél te ver gezocht. Vooral bij het stukje op de grasvelden werd het bij (wind)vlagen te gênant voor woorden. Soms had ik het idee dat het script ingeleverd is door een 12-jarig ventje, na het maken van een huiswerkopdracht. Shyamalan neemt het niet zo nauw met plotgaatjes/fouten. Het is alsof zijn hele oeuvre op zijn kop is gezet (van goed naar slecht, i.p.v. andersom).

Wat ik Shyamalan wel moet nageven, is dat hij altijd zijn kenmerkende vindinkjes heeft, die goed werken, zoals - in dit geval - de ring van Elliot.

Verder een hoop onzin voorbij zien komen, zoals de militair die verkondigd dat "het" populaties aanvalt en kort daarna schreeuwt: 'Stay in groups!"

Helaas ook weer zo'n ontiegelijk voorspelbaar eind, inclusief het stukje in Parijs. Tjonge jonge Shyamalan, ik ben wel wat beters van je gewend.

2,5*

Haar infantiele, vrolijke en irritante gedrag onderscheidt haar juist van overige volwassenen en komt voort uit het gegeven dat ze zichzelf niet kan zijn, omdat ze continue aan de ander denkt. Vandaar altijd maar oppervlakkig blijven, door iedere zin met een grap te beëindigen, en vrolijk te zijn - vergetende dat dit voor anderen, zichzelf en de filmkijker enorm vermoeiend kan zijn. Vooral haar inademend lachje na iedere zin is enorm hinderlijk.

Ondanks het ontbreken van een verhaal, verveelt Happy-Go-Lucky amper, al had-ie wel wat korter mogen duren.

De rijlesscènes zijn stuk voor stuk geestig, met een Marsan in vorm, maar de scène die er voor mij uitspringt is die met de zwerver. Verfrissend en ontroerend. Film begint (ergens in het begin) sowieso goed met de discoscène, waarin ze los gaan op Pulp.

Leigh houdt het vrij subtiel, ondanks de onstuimige hoofdrolspeelster, en eindigt ook zo.

3,5*

Redelijk film, die heel langzaam op gang komt. Dat maakt niet uit, maar dan moet het acteerwerk goed zijn. Daar slagen ze gedeeltelijk in. Patrick Wilson speelt alsof zijn leven ervan afhangt aardige woordspeling . Na een tijdje was ik het cynisme van het 14-jarige meisje spuugzat. Ellen Page speelt enerzijds erg goed, maar anderzijds ontzettend irritant. Te irritant en te intelligent om het écht geloofwaardig te maken.

De film dreigt verloren te gaan in saaiheid, maar krijgt ineens een spannende wending, die niet meer stopt.

3 *

(G)rauw.

Net als de film zelf, heeft de wijk een sluier van grauwheid over zich heen geworpen. De film heeft daardoor ook weinig tot geen lichtpuntjes, het is één en al somberheid dat de film kenmerkt.

Caine is overtuigt als ouwe knar, met zijn opgekropte woede en gereserveerde blikken. Eén van de krachten van de film vind ik zijn niets-te-verliezen-mentaliteit. Daardoor kan hij onbelemmerd en soms ook onprofessioneel te werk gaan, met alle risico's van dien.

Harry Brown lijkt alleen qua hoofdlijn op Gran Torino, maar is verder een compleet andere film. Waar Gran Torino vooral leunt op de komedie kant, moet Harry Brown het vooral van drama hebben.

Wel vreemd dat die jongeren, hoe dom en onbezonnen ze ook zijn, het filmpje, waarbij de vriend van Brown kapot gemaakt wordt, gewoon op hun telefoon laten staan, terwijl ze verdacht en verhoord worden.

De allerlaatste scène is een beetje voorspelbaar, maar maakt de cirkel mooi rond.

Neig naar een ruime 3*, maar de film heeft genoeg kwaliteit in zich om een (kleine) 3,5* te scoren.

Hasta La Vista is een film die je gerust en gemakkelijk kunt voorspellen met een gehandicapte glazen bol onder de arm. Termen als ongeloofwaardig en realistisch wisselen zich hier op MoMe af. Ik denk dat de waarheid ergens in het midden ligt.

Op een uitzondering na zijn de personages vrij sterk. Vooral Tom Audenaert is gedurende de hele film uitstekend. Jozef is een perfect instrument om het uiterste uit bepaalde scènes te halen. De enige zwakke hoofdrol wordt vertolkt door Gilles de Schrijver. Al heeft hij daar maar de helft schuld aan; zijn personage is nogal kleurloos.

Het busje hobbelt langs luchtige, komische en tragische momenten richting het zonnige Spanje. Minpunt zijn de overdreven neergezette Hollanders, die regelrecht uit de Nederlandse cinema gewandeld lijken te zijn.

Erg geslaagde en vooral vermakelijke roadmovie. 4*

Het begint allemaal fraai, met de typische Stephen King / Rob Reiner zorgeloze kindertijdscènes en de sprankjes mysterie die rond dwarrelen. Erg fris allemaal, met een sympathieke rol voor Anton Yelchin en een rol voor Anthony Hopkins die past als een jas. Jammer genoeg sluipt de verveling er langzaam in naarmate het einde nadert, terwijl de spanning daar juist op zijn hoogtepunt hoort te zijn. Het mysterie blijkt minder mysterieus dan beloofd en de gehele uitwerking daarvan laat ook wat te wensen over.

De film heeft absoluut de gunfactor, maar door het laatste stuk zit meer dan een ruime 3* er niet in.

De Elfstedentocht, een mooi gegeven om een film te maken.

Helaas staat deze film bol van de knulligheden; sommige scènes, het acteerwerk, het verhaal - met suf bedachte subverhaaltjes, foutjes, etc.

Er is gewoonweg te weinig materiaal om hier een film van 100 minuten mee te vullen. Oké, er is het leed, de kou, de hel. Helaas is de pijn niet voelbaar genoeg. Witte neuzen en bevroren ogen zijn niet genoeg. De makers hebben teveel suffe ideetjes in de film verwerkt puur als opvulling. De valpartijen en het snijden aan de schaats is op een gegeven moment wel gezien.

Veel Bassie-en-Adriaan-momenten ook. Teveel kinderachtige momenten, vooral de momenten met Cees Geel - toch een goede acteur (denk aan Simon). Een vrouw die met een pan snert op het ijs valt > totaal nutteloos. Met Cees Geel was er qua humor ook meer uit te halen.

Wel bij vlagen erg mooi geschoten. Mooie kleuren soms, wat de sfeer goed doet. Ook leuk om de originele beelden met een jonge(re) Kees Postema te zien. Het eeuwige gediscussieer van de rayonhoofden is te langdradig en niet perfect uitgevoerd.

De film heeft gewoon te weinig te bieden, te weinig scènes die erom doen. Daardoor totaal niet zo meeslepend als ik had gehoopt.

2,5*

Snel troch naar de volgende film!

Flodder voor volwassenen. Wat een schitterende film.

Lekker grauw, zoals ik van Belgische films gewend ben (alleen Ex-Drummer al). Mooi kleurgebruik in het verleden. De voice-over werkte bij mij ook wel.

Meesterlijke rol van Koen De Graeve. Die blikken in zijn ogen, de interactie met Kenneth Vanbaeden - die het ook geweldig doet.

Geen scène verveelt, al is de film op driekwart iets minder interessant. Leuk uitstapje, die Ronde van Frankrijk, maar verhaaltechnisch voegde het weinig toe.

Ben ooit aan het boek begonnen, maar ik ga snel opnieuw beginnen. Dimitri Verhulst heeft een mooie eigen stijl. Die stijl heb ik op momenten ook in de film teruggezien, sowieso komt de sfeer goed over.

Klein minpuntje: de personages hadden wel wat ouder gemaakt mogen worden in het heden. Günther ziet er op dat moment ouder uit dan zijn ooms. Maar dat is nogmaals een kleinigheidje.

Verder ook humoristisch, al heeft het drama zeker de overhand. De banale zuipliederen zijn komisch.

Het wonder is geschied
het wonder is geschied
mijn pruim is nat
en het regent niet.


Ook de Roy Orbison scène vond ik errug geslaagd.

Aardig subtiel einde; het afscheid van Günther en zijn oma - die hij als zijn moeder zag. Je voelt de pijn bij die kus, ik althans.

Echt genoten. Ruime 4*.

The Help is vergoten door een 100 ml flesje met (vrouwen)parfum. Felgekleurde jurkjes, eigen gebakken taarten, moderne kapsels (voor die tijd), roddels, liefdesperikelen, en zelfs vrouwenhumor (bestaat dat dan?) - het komt allemaal aan bod.

In de bioscoopzaal was er her en der, in etappes, vrouwengesnotter te horen (hoewel het soms vrij mannelijk klonk). Ook naast me twee vrouwen, waar er eentje een paar keer in een niet stoppende lach verkeerde en even later onopvallend probeerde de tranen in haar ogen te deppen. Ook de ander pakte de zakdoekjes er meermaals bij.

Een film, die duidelijk groeit naarmate de film vordert, om dan weer met een flinke val naar beneden te kukelen. Het grote middenstuk is absoluut de moeite waard, waar vooral stereotypes (een from the 60's pure teef, een dikke taartbakkende dwarsligger, Oprah Winfrey herself, een onschuldige naïeveling en de ideale schoondochter - met, natuurlijk, natuurlijk, het hart op de juiste plaats, en daarnaast, ballen op de verkeerde plaats) een grote inbreng hebben.

Slecht is het allerminst. Flauwe humor wordt gepaard met toch wel een fijn gevoel - geholpen door goede kostuums en een sterke, veelkleurige setting. Sommige subplotjes waren ook zeker de moeite waard (die van de onschuldige naïeveling - prachtige rol van Jessica Chastain.) Jammer van het halfslachtige zijweggetje met de gladde (?), alcoholistische (?) Stuart.

De discriminatie wordt op een simpele manier aan de kaak gesteld, maar toch werkt het op de één of andere manier. Jammer dat Tate Taylor het moet verpesten door er nóg eens een lading sentiment overheen te gooien. En nog een laag. En nog één. Er leek geen einde aan te komen. Ik kan me goed voorstellen dat er mensen (voornamelijk vrouwen) zijn, die deze film helemaal bovenaan hun lijstje met toppers hebben pronken. Daar is deze film krachtig genoeg voor. Vooral ook door het - grotendeels - goede acteerwerk, van voornamelijk donkergekleurde, omvangrijke maids "voor een dag" (ook die ouwe, met splaakgeblek, mocht er wezen).

Zakdoekjesverkoopbedrijven mogen extra in gaan slaan de komende tijd.

Kleine 3,5*.

Mijn buurman is Japanner. En dat vlak voor mijn dood.

Mooi parallel tussen een welbespraakt wonderkind van 11 en een belezen, zwijgzame conciërge. Minpunt is wel dat het woordenrijk van Paloma te groot was om het realistisch te houden.

Veel inventieve dialogen/monologen, waar mogelijk nog het meeste gewicht in is gelegd. De tekeningen tussendoor, die tot leven kwamen zijn wellicht niet zeer vindingrijk, maar wel erg fris - tussen alle zwaarmoedigheid door.

Ik zet mijn vraagtekens bij de ontiegelijke behulpzaamheid en beschaafdheid van de Japanner, maar ach, ze zullen best op deze wereld rondlopen, eenzaam in hun zeldzaamheid. Grotere vraagtekens zet ik bij de relatie tussen hem en Renée. De vriendschap begrijp ik, vooral door de gedeelde interesses, maar de kans op meer voelt een tikkeltje onwerkelijk aan.

Verder een +je voor de muziek en het feit dat de conciërge - hoe krap haar hok ook is - een groot gedeelte over heeft voor haar honderden boeken.

Al met al een charmant filmpje, zonder veel franjes. 3,5*

Cronenberg heeft al een aantal maal laten zien een recht-toe-recht-aan-regisseur te zijn, maar krijgt herhaaldelijk een bijzonder onderhoudend verhaal op beeld. Slechts met een aantal verwondingen probeert hij enig onderscheid te maken (tot aan het afranselen van neuzen aan toe).

Het is jammer dat de titel weinig verhult. Er blijft weinig te raden over of hij daadwerkelijk een misdaadverleden heeft, wel kun je het gedrag van Tom proberen te verklaren. Leidt hij aan geheugenverlies? Zwijgt hij enkel om zijn huidig leventje veilig te stellen? Al met al zijn er genoeg aanwijzingen om het laatste direct te verdenken, en dat is toch spijtig.

Aardig gegeven dat het rollenspel met cheerleader verwijst naar het latere waarlijke rollenspel van Joey en vrouw op de trap De scènes met Jack (de zoon) voegen te weinig toe om echt interessant te zijn. Enkel het moment dat de opgekropte woede tot uiting komt is noemenswaardig, maar tegelijkertijd slapjes neergezet.

Ik weet niet goed wat ik van de rol van William Hurt moet vinden. Als Richie lijkt hij een beetje op een mislukte Jeff Bridges, maar alles overziend is het toch wel vermakelijk.

De film toont aan dat criminaliteit je blijft achtervolgen, en dat het niet zomaar vergeten kan worden, aangevuld met een dosis vergevingsgezindheid. Een simpele boodschap, mooi - al kan ik de eventuele kokhalsneigingen van anderen begrijpen - afgesloten met een scène waarin Cronenberg het weer al te letterlijk neemt: vrouw en man kunnen elkaar in de ogen kijken

3,5*

Eén van de laatste scènes - bijgestaan door Revivre - is geniaal. Mocht de film bol staan van deze scènes dan was het een klein meesterwerkje geweest. Nu wordt het toch absoluut interessante idee teniet gedaan door te vage gekunsteldheid. Het ontbreken van het narratieve element hoeft niet bezwaarlijk te zijn, maar dan zie ik graag wat meer sprankelende scènes waardoor ik in een bepaalde roes komt. Dat biedt Holy Motors geenszins. Op bovengenoemde scène na dan, al vrees ik dat de meeste credits hierbij zijn voor het prachtige nummer van Gérard Manset, dat door merg en been gaat.

3* verlaagd naar een ruime 2,5*.

Van de week voor de tigste keer gezien. Al was de laatste keer erg lang geleden - de eerste keer was in de bioscoop. Als klein ventje vond ik Home Alone geweldig, en stiekem nog leuker dan een andere favoriet in die tijd, Terminator 2.

De introductie in de knusse megavilla is alleraardigst en chaotisch tot en met, al wonen of logeren er talloze suffe, grijzige figuren. Ik had vroeger al een hekel aan die moeder - het is er niet veel beter op geworden. Pa en Ma McAllister komen regelrecht uit een saaie doos gewaggeld. Enkel de rollen van Macaulay Culkin, Joe Pesci en Daniel Stern zijn de moeite waard.

Hoe ongeloofwaardig ook, uit het basisverhaal, home alone, is genoeg te tappen. De sfeer in de scènes in en rondom het huis van de McAllisters is prima en, op de juiste manier, luchtig. Jammer genoeg moeten er nog stukken in gepropt worden om het hele basisgegeven - een klein jochie is alleen thuisgelaten, terwijl alles en iedereen op weg naar Parijs is - plausibel te krijgen. En die scènes komen ronduit tekort. Maar goed, de focus ligt duidelijk op de avonturen van Kevin en de op de loer liggende schurken. Ondanks de kinderlijke trekken, is er vertier voor de hele familie.

De vallen van Kevin hadden best wat inventiever gemogen (hij is immers bijzonder slim en zeer technisch, zo blijkt in eerdere scènes), maar misschien is het juist de simpele wijze die zorgt voor het nodige resultaat.

3* + 0,5* voor de jeugdmagie = 3,5*

Een ouderwetse actiefilm, waarin zo'n beetje alles ontspoort, en dat valt te prijzen. Minder lovend ben ik over het script, dat oerdom in elkaar steekt. Er zijn trommels met politieagenten opengetrokken, grote bestellingen ambulancebroeders gedaan, het hele land staat op z'n kop, zodat twee wannabe psycho's en een mannetje met het hart op de juiste plaats bij hun kraag gegrepen kunnen worden, maar niemand die wat doet (!!!). Naja, er is wel iemand. Jeff Talley. Die krijgt vrij baan om wat dvd'tjes te verzamelen, om zijn energie te botvieren op het huis en het trio en om helikopters te bestellen. De overige politieagenten zijn aan het patiencen, vertellen anekdotes over hun recentste vakantie en trekken een pot bier open.

Maar goed, kun je geloofwaardigheid verwachten als "Bruce Willis" en "Actiefilm" in één zin staan?

Verstand op dooiniveau, kijken door de vingers en verder gewoon profiteren van het vermaak, dat de oudere actiefilms een hand toereikt.

(Ruime) 2,5*

Een aantal verzamelingen: foute grappen, foute personages, fout(e) verhaal/subverhaaltjes, foute kledij, foute muziek, fout, fout, fout. En dat maakt het juist grappig.

Wie wil er nu niet back to the 80's? Voor een dagje, om al het fouts van toen nog eens te aanschouwen, al loopt er op dit moment nog genoeg fouts rond in ons plastiek land. Met dank aan de TV-Kantine, Plus reclames en Joling & co.

Helaas slaan de makers teveel op hol qua al het fouts. Een doordachte grap is niet aan hen besteed en hier en daar wat subtiliteit, om het hoge energie gehalte te doorbreken, was niet verkeerd geweest. Het is chaotisch tot en met, je krijgt haast geen lucht, en dan is het toch best knap dat de film een prettige vibe heeft. Iets dat dergelijke films haast nooit hebben.

Voor de rest niet te spreken over Rob Corddry. Véél te geforceerd.

Fout, maar best lekker. Voor een deel dan, want in feite is dit natuurlijk te slecht voor woorden.

Ruime 2,5*

Bijzondere film, met een eigenzinnige structuur, en op een bepaalde manier intrigerend. Ik kan er niet precies de vinger op leggen, maar het zal vooral komen door het sterke acteerwerk. Alleen Harris en Daniels vond ik niet overtuigend overkomen. Als een regisseur op zoek is naar een actrice die een depressief personage moet vertolken, zal hij/zij gauw uitkomen op Julianne Moore. Als geen ander kan ze zich inleven in dergelijke rollen. Kidman had ik niet herkend, met die kolossale neus.

The Hours is heel anders dan ik vooraf had verwacht en dat komt vooral omdat the Hours anders is dan anders.

Jammer genoeg kon ik mijn gevoel amper kwijt in de bijna 2 uur.

Ruime 3*

Mooi gemaakte animatie.

Mist wat aan humor en heeft te weinig bijzonder scènes, maar het is consistent vermakelijk.

Beter dan de overgewaardeerde animatiefilms als Ratatouille en Up. Maar ook dit werkje krijgt teveel lof imo.

Voor de rest nogal clichè/voorspelbaar en wat credits voor de passende soundtrack.

Ik heb me overigens totaal niet gestoord aan de stem van Jay Baruchel. Integendeel. Kinderstemmen zijn doorgaans minder gepast als het op kwaliteit aankomt.

Kleine 3,5* (3,35)

Fijn filmpje, dat vooral in het eerste half uur/uur erg verfrissend is, met een eigen sfeer en geslaagde vondsten. Jammer is wel dat het script zich vanaf het begin laat raden en dat de hoes een kleine spoiler bevat.

De film heeft een keurmerk op uiteenlopende typetjes, die ook verschillen qua geslaagdheid. Zo vind ik die liftdude bijzonder vervelend en smakeloos, alsof hij zo vanaf een kinderfeestje is gestapt (van de 45e verdieping wellicht). Zo zijn er nog meer typetjes die wat infantiel overkomen. Maar de hoofdpersonages vertolkt door Tim Robbins, Paul Newman en Jennifer Jason Leigh zijn al met al vrij sterk.

De humor is royaal aanwezig - subtiel en soms ook een heel stuk minder subtiel, zoals ik van de Coens gewend ben. De scene waarin Norville de hula hoop aan de Hoge Heren toont, vind ik briljant, met zijn enthousiaste heupbewegingen en verhaal Carter Burwell zorgt voor, bij vlagen, geweldige muziek, hoewel ik zijn stukken niet fulltime vind aansluiten bij het verhaal. Het verhaaltje namelijk is nogal flauw en is, naarmate de film vordert, enigszins saai te noemen. Totaal niet serieus te nemen ook, maar dat is dan ook precies wat de makers niet willen.

3,5*

Goede film, die zeer langzaam en minimaal zijn personages diepgang geeft.

Bij iedere scène dat een bom overmeesterd moest worden, zat ik verkrampt te kijken. De spanning was goed aanwezig. Mooi in beeld gebracht ook (neem de explosie in de beginscène). Tel daar de uitstekende acteerprestaties, van vooral Jeremy Renner, erbij op en je hebt een sterke film.

Het verhaaltje was wel te mager en het moraal lag er iets te dik bovenop. Desalniettemin een ruime 3,5*.