Opinions

Zag na afloop pas dat Dolan ook de regisseur is. Met acteren en regisseren verdient hij twee ruime voldoendes, en dat op slechts 19-jarige leeftijd. Ook Anne Dorval doet het uitstekend.

Ook zijn keuze voor muziek en de manier van filmen zijn prima, alleen mistte de film wat aan diversiteit.

Het is een eindeloze situatie; de relatie tussen moeder en zoon die, op luttele momenten na, nooit goed zal komen als ze bij elkaar blijven wonen. Dan is zelfs het smakken op broodkorsten, het nonchalant kuchen of het vrolijk neuriën al hoogst irritant.

Ook al heeft de moeder haar eigen problemen en een niet al te opgewekt leventje, toch mist ze de feeling met haar zoon en zijn gedachtegang. Mede daardoor zou ik - mocht dat nodig zijn - partij kiezen voor de zoon. Al hebben ze beiden stevige mankementen, waardoor er een toestand ontstaat waarin ze wel tegen elkaar zeggen dat ze van elkaar houden, maar het ze niet lukt om die woorden gemeend uit hun mond te krijgen (terwijl ze diep van binnen juist veel van elkaar houden). Een bekend verhaal voor velen.

Zwaarmoedig filmpje, zonder écht hartverscheurende scènes.

Ruime 3*.

Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink zorgen voor een goede basis voor Ja Zuster, Nee Zuster, al klinken de meeste liedjes nu ontzettend oubollig.

Het over-the-top acteren is niet zozeer een probleem, doordat de gehele film een musicaluiterlijk heeft. Waldemar Torenstra wordt op die manier gered en komt zo het beste tot z'n recht (waardeloze acteur verder). Enkel kan ik me niet voorstellen dat de oude serie (er zijn nog maar weinig beelden van overgebleven, en ik ben niet zo oud dat ik het destijds heb kunnen volgen) net zo kinderlijk was als betreffende film. De serie lijkt me meer op de gehele familie gericht. Buurman Boordevol toont aan dat Pieter Kramer kinderen als doelgroep hanteert. Zeer irritant, beneden-alle-peil personage en dan zelfs nog brakkig uitgevoerd door Paul Kooij (de vervanger van Jan Nonhof voor het inspreken van Octo Tentakels in SpongeBob SquarePants).

De decors en kleding zijn lekker kleurrijk en de liedjes geven het beoogde feelgoodgevoel goed weer. Neem een Stroei Voei. O-zo-fout, maar erg vermakelijk. Ook Twips en het titellied zijn behoorlijk geslaagd. Je proeft de klasse van vooral Annie M.G. Schmidt.

Niemand had Hetty Blok (Clivia) beter kunnen vervangen dan Loes Luca. Ten eerste zijn er de uiterlijke overeenkomsten, daarnaast bezit Luca genoeg beheersing om Blok te doen vergeten (ook al zien we haar nog even op een bankje zitten). Tjitske Reidinga vind ik een merkwaardige keuze, daar ze geen wonderlijke zangeres is. Acterend kan ze genoeg compenseren.

Al met al een prima filmpje, dat bijna onderuit gehaald wordt, naar de rechtbank gesleept wordt en achter slot en grendel gestopt wordt door Paul Kooij / buurman Boordevol.

3*

De intro is niets minder dan geniaal (op Bam na, wat ik een oelewapper vind), waardig opgevolgd door de High Five. Daar kan ik uren naar kijken.

Verder aardig wat gelachen, hoewel ik graag wat meer opgezette humorstukjes had gezien. De opa vond ik niet erg best, maar de midgetstoestand en de dikke-man-verandert-in-een-dwerg-scène waren vrij hilarisch.

Het beste zit 'm in het eerst uur, met o.a. het vliegtuigstukje. Ben zelf niet zo'n voorstander van al die viezigheid (zweet, poep, scheten, etc.). Al is het niet meer bij Jackass weg te denken.

Als ze zo doorgaan, mogen ze van mijn apart nog wel drie delen maken - echter moeten ze niet teveel in herhaling vallen, wat soms al gebeurt.

3,5*

Matig filmpje, dat subtiel wil blijven, maar de camper botst tegen allerlei clichés aan.

Ik irriteerde me in eerste instantie mateloos aan Holly Hunter. Gelukkig zei ze niet zoveel. De scène bij het kampvuur is alleraardigst. Toen vlak daarna de zogenaamde moeder zelfmoord pleegde borrelde het volgende cliché op, maar gelukkig werd dat daarna gecompenseerd door een redelijke plottwist.

Erg gulle bui: een minuscule 3*.

Jacob's Ladder had ik bewaard voor een lekkere donkere en vrije zaterdagavond/nacht, en afgelopen weekend was het eindelijk zo ver.

En dat is de enige juiste omstandigheid om deze film te kijken, hoewel het vanzelf donker wordt in de kamer tijdens de enorm sfeervolle opbouw van Jacob's Ladder. Sfeervolle scènes in overvloed (metro, feestje, bed, bad, etc.) Dankzij de hallucinaties heeft Adrian Lyne veel vrijheid, en daar maakt hij gretig gebruik van. Tim Robbins heeft het perfect mysterieuze en onbevattelijke hoofd om het personage van Jacob Singer te vertolken.

Jammer genoeg daalt het niveau halverwege. De sfeer blijft wel, maar is toch aardig geslonken, het verhaal verliest de meeste van zijn mysterieuze haren en volgt stapsgewijs zijn route. Jammer - jammer, nogmaals, want het eerste uur was 5*-waardig.

Ondanks het wat mindere laatste stuk zonder meer een overheerlijke film, waarbij ik moeilijk kan wachten op een herziening op een nog donker en mistiger nachtje.

Spijtig dat Adrian Lyne verder geen noemenswaardige films heeft afgeleverd. Met deze film bewijst hij toch over talent te beschikken.

Ruime 4*

Het boek heb ik nog niet gelezen, maar dat ga ik wel doen. Ik verwacht ook dat Dahl er iets beters van heeft gemaakt dan Selick, al is de film zeker niet ongeslaagd.

Goed begin. Aardige decors, geslaagde vervelende tantes (als kind zijnde kan ik begrijpen dat je een gruwelijke hekel aan de tantes krijgt).

Het animatiegedeelte viel met iets tegen. Alsof Selick eerst deze maakte en toen pas The Nightmare Before Christmas. De animatie in deze film vind ik namelijk een stuk minder indrukwekkend dan in the Nightmare. Ook tijdens de liedjes dwaalden mijn gedachten vaak af. Maar ik heb wel aardig wat aangename dingen gezien.

Toch nog een minpunt: binnen het ongeloofwaardige zie ik toch graag een bepaald kader. Hier kon alles, dat maakt het hier en daar wat flauw.

Al met al bij vlagen genoten, goede tijdsduur ook.

Ruime 3*.

Paar maanden geleden gezien. De opvolger moet nog in de dvd-speler.

Ik vind het erg intrigerend om te zien hoe een wannabe boer hard zijn best doet om te slagen, en later zelfs om te overleven. En dit in combinatie met prima acteerwerk, mooie plaatjes van landschappen en het buitengewoon beletten van de slagingskansen van de Florettes maken van Jean de Florette een prachtige prent.

Daniel Auteuil heeft hier warempel nog een komischer hoofd als Ugolin dan in Le Huitième Jour. Zijn enigszins goede, maar vooral domme hart kan niet voorkomen dat de Florettes enige kans van slagen hebben. Dat maakt het nog een tikkie schrijnender.

De film duurt wat te lang, al zou inkorten afbreuk doen op de sfeer en verzorging van de film.

Ruime 3,5* en benieuwd naar Manon des Sources.

Tja, het is gewoon een camera 24 uur op een zwaar autistische jongen zetten en daar de heftigste stukjes van uitknippen.

Interessant natuurlijk om een kijkje te nemen in dat wereldje, al geeft Jeroen, Jeroen geen nieuwe inzichten.

Het geduld van de begeleiders en de ouders van Jeroen (en andere ernstig autistische mensen) is oneindig, en dat valt te prijzen. Ik werd al vermoeid terwijl ik van de bank naar deze docu keek. Het is dan ook niet gek dat ze Jeroen liever kwijt dan rijk zijn, maar wel proberen er het beste van te maken.

Lijkt me voor Jeroen overigens ingewikkeld om een camera continue op z'n huid te hebben. Ik denk dat dat een grotere reden is voor zijn heftige gedrag dan de - destijds - aankomende feestdagen waarover een begeleidster sprak.

Heb zo nu en dan wel moeten lachen om Jeroen, ook wanneer hij zegt "ik ga vandaag hartstikke mijn best doen" om vervolgens het hele huis te terroriseren.

Moeilijk om hier een cijfer voor te geven, maar puur als documentaire is het wat karig. Daarom 2,5*

De trailer blijkt een lokkertje, zoals het trailers betaamt.

Clay Jeter heeft het op een experimenteren gezet en leeft zich uit met bandrecorders, natuurschoon, fijne muziek en vuurwerk, wat uitmondt in een narratiefloos, donker sprookje, met twee hoofdrolspelers, die op elkaar aangewezen zijn en een moeilijke relatie onderhouden. Jess kan maar weinig sympathie vergaren, terwijl Moss dat wel doet. Helaas zijn er te weinig ontwikkelingen om echt mee te kunnen leven. Jeter laat vooral zien aanleg voor horror te hebben i.p.v. bekwaam poëzie te uitten.

Jess + Moss is een bandje met losse fragmenten, dat nergens heen leidt, maar wel flarden heeft van mooie muziek (letterlijk en figuurlijk). Visueel ziet het er doorgaans prachtig uit.

De kracht in mijn inziens is dat de film een gevoel van eindeloze zomers kan overbrengen. De dagen lijken treuzelend om te gaan, terwijl de zon op de huid brandt en de omgeving grondig verkend wordt.

Minimale 3*

Niet zo best.

Leuke poging tot het maken van een NL arthousefilmpje, maar kies dan wel voor goede acteurs/actrices. Samira Maas doet het goed, maar dan houdt het meteen op. Het is ook het enige dat Joy te bieden heeft: haar blikken en reacties op heftige gebeurtenissen in haar leven. Niet dat Samira voor 100% in Joy kan kruipen, maar ze komt een eind. Coosje Smid speelt net zo goed als haar naam mooi is. Mocht de film ergens naar toe gegaan zijn, dan zou zij het met haar optreden volledig verpesten.

De naam Joy staat in schril contrast met haar leven, maar is ook wel weer erg obvious gekozen.

Zeer matige poging van Mijke de Jong dus en nodigt niet uit tot haar overige werk. Gevalletje "tamelijk zonde van de tijd".

2*