Opinions

Daar moest ik ook geregeld aan denken.

Verder een erg aangename film. Sharon Small zet een erg aandoenlijk ventje neer en dat is noodzakelijk in deze film. De kracht van het zwijgen wordt hier goed weergegeven. Silence is Golden zongen the Tremeloes ooit.

Toch bleef ik met een gevoel achter dat niet alles uit dit mooie concept gehaald is. Dear Frankie is niet meeslepend genoeg, herbergt verscheidene schoonheidsfoutjes en het ontbreekt wat aan glansrijke scènes - scènes die er echt om doen (ze zijn er wel in kleine getale).

Maar dan is het einde er nog. En die is werkelijk fantastisch. Gouden idee. Goede uitvoering.

Ruime 3,5*

Slappe hap van zouteloze dialogen, voorspelbare dooddoeners, aangezette vertedering en meer van zulks spul - als een flauwe hamburger bij een fastfoodketen.

Het begin is echt zó geforceerd, alsof de makers dachten: 'de kijker weet toch wat er gaat gebeuren, dus laten we het maar zo gesmeerd mogelijk neerzetten.' Met uitspraken als: 'Ik wil je vader ontmoeten. Vanavond nog!' En: 'Hij praat anders nooit met mensen, maar met jou wel.' (over het contact van het autistische jongetje en John).

Channing Tatum is duidelijk niet gecast vanwege z'n acteergave, al doet hij het later in de film wat beter. Amanda Seyfried vind ik ook totaal niet bij hem passen, alsof ze zijn kleine zusje is. Dodelijk voor films als deze. De chemistry tussen de twee is dus gewoon in de scheikundelokalen blijven hangen.

Gelukkig wordt de film een tikkeltje beter als de legermomenten komen, maar de scènes blijven een zure optocht van schaamtevolle standaard.

Als ik toch een pluspunt moet noemen is het de redelijk ingetogen rol die Richard Jenkins neerzet. Daar is weinig klefs mee gedaan, gelukkig. Best een mooi moment als John de brief aan zijn vader voorleest in het ziekenhuis, ook al is het - alweer - enorm aangezet.

Zwaar onvoldoende. Ik begrijp niet dat je nog met zoiets aan kunt komen, eerlijk gezegd. 2*

Het eerste stuk is vele malen beter dan het tweede stuk. Vooral als het tweede stuk overgaat op kleur, begint de matigheid.

In het eerste deel zit een betere sfeer. In de bar. Redelijke dialogen. De eindscene van deel 1 is wat mij betreft ruimschoots de beste scene van de film, ingeleid door Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich (heerlijk nummer). De crash dus. Schitterend, vooral als de Death Proof auto over één van de vrouwelijke gezichten rijdt. Nog wat leuke momenten uit het eerste deel: als de passagier van stuntman Mike mag kiezen welke kant ze op wilt en kiest voor links. Dat Mike dan zegt: jammer...etc. Je zult nu wel erg bang worden. Dan het moment dat de passagier het loodje legt. Gruwelijk. En de dialoog tussen de sheriff en zijn zoon. De hoofdsheriff heeft alles bij het rechte eind, maar heeft geen zin om in zijn vrije tijd de zaak op te lossen, zodat stuntman Mike zijn gang kan gaan.

Het tweede deel kenmerkt zich vooral door slap geleuter van vier vervelende dames. Laat de mannen de dialogen dan maar voeren, Tarantino. Het einde is dan wel weer hard en geslaagd.

1e Deel: 4*
2e Deel: zeer kleine 3*.
Totaal: 3,5* en inmiddels een bepaalde scene een stuk of 5 keer herzien.

Mario Kart voor volwassenen.

Hoewel, het is allemaal zo kinderachtig wat er in deze film te zien is. Over the top is een cliché-opmerking, maar wel een terechte. Verder lekkere actie en Statham is een goede acteur voor dit soort rollen, maar daar is alles mee gezegd.

2,5*

Al zeker 3 jaar in de kast gelegen, deze film, maar nu toch eindelijk voor het eerst gezien (waar is de schaam-smile?)

Bij de begincredits werd ik al direct gepakt door de, bij mij al bekende, soundtrack (Cavatina). Stanley Myers / John Williams (de gitarist) waren in vorm rond 1978. De dromerige, melancholische muziek past perfect.

Nu een aantal dagen geleden gezien en wat het meest is blijven hangen is toch wel het actweerwerk van Robert de Niro. Erg sterk, wellicht de beste rol die ik hem heb zien spelen. Christopher Walken tradt ook overtuigend op en John Gazale leverde kundig zijn laatste werkje af.

Wat me wel direct stoorde was het gedateerde geluid. Toen ik daar eenmaal doorheen prikte, heb ik genoten van het langgerekte, het epische van de film. Dat is juist, naar mijn mening, wat de film bijzonder maakt. Al moet de film in sommige uitgesponnen fases wat aan kracht inboeten.

Genoeg mooie scènes, zoals het moment dat de vrienden in het café naar het pianowerk van één van hen aan het luisteren zijn, met daarna de overgang naar Vietnam. Niet alles is even goed uitgewerkt. Het voelt soms wat harkerig aan, mede door het niet altijd even soepel lopende geluid, zoals bij de latere Russisch roulettescène, waarin Nick het moet bekopen met zijn leven. Dat had best een tikkeltje overtuigender gekund.

Wat ik al eerder zei: sterk punt van de film; de kijker wil hoe dan ook te weten komen hoe het er met beide heren (Steve en Nick ) aan toe gaat en begint langzaamaan de pijn te voelen van hun afwezigheid - ten gevolge van de oorlog.

Verder leuk om veel bekende acteurs in jongere versies te zien (met name Meryl Streep en Christopher Walken).

Kleine 4*

Matige thriller, waarvan het script aan alle kanten rammelt, de sfeer zoek blijft en de film zichzelf geen karakter kan toebedelen. Daarnaast wordt er te makkelijk punten gescoord en is de voorspelbaarheidfactor te hoog.

Cassel krijgt geen playground en kan zich dus niet onderscheiden, Aniston is een modepop en Owen zou naast haar kunnen staan in de etalage. De overige acteerprestaties zijn al vergeten of herinner ik ze juist door hun zwakte. Die rechercheur is ook te dom voor woorden.

In het klaslokaal van de gevangenis leek de film nog even spannend te worden met het boekje "Derailed", maar de spanning werd al gauw teniet gedaan door een flauwe ontmoeting tussen boef en slachtoffer en een nog flauwere afloop.

Dit alles neemt niet weg dat de film algeheel vermakelijk is, met als hoogtepunt het stukje waarin de donkere ex-gevangene plotsklaps een kogel door zijn hoofd krijgt gejaagd en vervolgens het stukje waarbij de auto maar niet wil zinken.

3*

Beetje een recht toe recht aan filmpje dat nergens heen gaat en maar niet los wil komen en lekker voortkabbelt onder een Hawaïaans muziekje Ingetogen, maar nooit echt interessant.

Meer humor aan de hand van (een niet slechte) Clooney was niet onwenselijk.

Ben beter gewend van Payne.

3*

Mooie biopic met een fleurige sfeer. Al kan ik geen momenten aanwijzen die echt indruk gemaakt hebben.

Liya Kebede is bloedmooi (mooier nog dan Waris Dirie) en laat de lage eigenwaarde van Waris Dirie goed in beeld brengen, net als haar doorzettingsvermogen die haar - samen met geluk, het lot en haar schoonheid - naar hogere rangen leidt.

Hier en daar wat te gemaakt sentiment en ook schort het soms aan sterk acteerwerk (die New Yorkse discoboy bijv. speelt tergend zwak), maar overall toch juist fris en luchtig. De catwalkscènes - die in het appartement en voor het echie - waren schitterend.

De tijd vloog toch wel voorbij, zonder me echt ergens te kunnen raken. De waarde die Waris voor de wereld - en vooral voor vrouwen die ongewild besneden worden - heeft betekend, had nog iets beter tot uiting mogen komen.

3*

Mooie film, deze Trabbelt Watta.

Laat ik meteen bij het beste beginnen: het acteerwerk van Pål Sverre Valheim Hagen en de orgelmuziek. Valheim Hagen speelt echt weergaloos, door de integere en geloofwaardige Jan Thomas te spelen. Iedere keer weer zal de kijker zijn gekweldheid voelen, willen helpen zijn pijnlijke geheim te doen vergeten. Zelf was ik haast vergeten dat orgelmuziek zo mooi kon zijn. Vooral erg indrukwekkend tijdens Bridge Over Troubeld Water. Nog beter dan de versie van de heren uit Forest Hills, en die vind ik al sterk.

Het eerste uur is het best. Erg sfeervol, en alle scènes met Jan Thomas zijn boeiend of ontroerend. Aangrijpend thema ook - het moet voor iedere ouder de grootste angst zijn om zijn of haar kind te verliezen. De momenten dat Isak of Jens spoorloos zijn, werken benauwend.

Helaas is het perspectief van Agnes iets minder interessant en vond ik de keuze van de kleine Jens, wanneer hij het water in loopt, op zijn zachtst gezegd nogal merkwaardig. Nog wel een fraai moment als Anna wordt geconfronteerd met haar geloofstheorieën

Al met al een goede film van Erik Poppe en Valheim Hagen heeft me stevig uitgenodigd om meer films van/met hem te zien.

Ruime 3,5*

@ DonOswaldo: bedankt nog voor de dvd.

Alle stukken zonder mensen zijn om te smullen. Wat een ongelooflijk geduld moeten de makers gehad hebben om de twee welpen hun avontuurtjes te laten beleven en ze op de juiste momenten vast te leggen. Visueel zag het er bij vlagen prima uit, ook het shot terwijl vader tijger neer wordt geknald en het bloed op de camera spettert, was zeer de moeite waard.

Maar dan de stukken met de menselijke acteurs. Ze helpen de film zowat om zeep. Wat een flauwe, duffe karakters, met ook nog eens een meelijwekkende dubbing (aaaargh!) En natuurlijk, ze zijn er weer: Aziaten, die vloeiend Engels spreken, met een Engels accent om jaloers op te zijn (aaaaaargh!) Guy Pearce was niet best, maar een verademing tussen de overige "acteurs".

Gelukkig zijn Kumal en Sangha (en de overige tijgers) er nog, die met hun prachtige en onschuldige uiterlijk veel scènes voor zich winnen. Onbegrijpelijk dat mensen zo wreed met tijgers en alle andere dieren om kunnen gaan. Annaud hanteert een simpele aanpak om het dierenleed over te brengen op film, maar er wordt nergens gelogen - hooguit wat gefantaseerd.

Kleine 3,5*, en die gaan volledig naar de twee broertjes.

Men zou falen in zijn of haar zoektocht naar een sympathieker mens dan Dick Johnson. Wat een prachtvent.

De creativiteit van zijn dochter kan ik waarderen, enkel de 'making off' stukjes begrijp ik niet; ze voegen niets toe, doen eerder afbreuk aan het geheel. Het is wel duidelijk dat zijn dood telkens in scène wordt gezet. De documentaire gaat verder alle kanten op, maar herbergt zeker een bepaalde diepgang.

Het einde is verrassend, aangezien de sympathieke tachtiger in leven blijft. Moge hij nog vele kaarsjes uitblazen.

Kleine 3,5*

Prachtig hoe Arne Toonen het onderwerp anorexia flink aan de kaak stelt...

Zonder gekheid, dit heeft weinig met Dik Trom te maken. Had een nieuw personage verzonnen. Ben Dik ofzo, of Remco Bol. Dik Trom hoort kattenkwaad uit te voeren, en opgepakt te worden door politieagent Flipsen, en achterstevoren op een ezel te zitten.

Het acteerwerk helpt daarbij ook niet. Vooral Fiona Livingston (Lieve) komt zwaar tekort. Probleem blijft om goed acterende kinderen te vinden in Nederland. Lichtpuntje was Thijs Römer.

Hoewel het eigenaardig wereldje van Dunhoven best leuk is en het concept ook niet onaardig heeft het moderne jasje Dik Trom geen goed gedaan, juist omdat Dik Trom nostalgische gevoelens oproept.

2,5 taartpunt.

Ontzettend slecht.

De film heeft al enorme opstartproblemen (hoewel dat muizendorpje er wel mooi uitzag). Het verhaal zelf is te slecht en kinderachtig voor woorden. Veel te makkelijk scoren ook, al probeerde Roach op bepaalde punten origineel te zijn. Dit resulteerde echter in tenenkrommende en vooral veel vraagteken-oproepende momenten.

Het diner zelf was chaotisch tot en met. En dan niet in de goede zin van het woord. En dan die oneliners van volwassen mannen: 'die van jou gaat winnnen!'

Pluspunt is Steve Carell, met zijn hilarische kop. Eigenlijk hoeft hij niet eens wat te zeggen om je aan het lachen te krijgen. Daartegenover staat een doorsnee en duffe Rudd, die me toch echt niet geschikt lijkt voor komedie.

Nog best fijn om met een groep vrienden te kijken, maar dan nog kom ik niet verder dan een 1,5*

The Disappearance of Alice Creed begon erg interessant en weet dit goed vast te houden in de eerste 45 minuten. Het acteerwerk is namelijk sterk, van vooral Eddie Marsan. Zijn lelijke, enge kop doet je zo nu en dan huiveren.

Sommige plotwendingen waren ongeloofwaardig, zoals het moment dat beide heren ineens bepaalde gevoelens voor elkaar blijken te hebben. Beetje een goedkope oplossing om te melden dat Danny gewoon erg veel houdt van de bijzonder dominante en hatelijke houding van Vic. Terwijl de plotwendingen toch de kracht van de film zijn (en dit deels ook wel zijn).

Terwijl de film zich voor 85% afspeelt in één appartement (met weliswaar meerdere ruimtes), kreeg ik toch vaak het gevoel buiten het appartement te zijn. Veel momenten (zoals de eerste tien minuten) zijn mooi in beeld gebracht en geven de film een fijne sfeer mee.

Jammer genoeg zijn er wel bepaalde schoonheidsfoutjes en is het einde veel te standaard en voorspelbaar. De prikkels werden na 45 minuten steeds minder en vervaagden steeds meer richting het einde. Daarmee verdween de spanning dus ook grotendeels. Gemma Arterton doet het niet slecht, maar haar personage is niet geheel boeiend en vooral irritant.

De titel is uiteindelijk grappig en ook het enige dat het einde enigszins goedmaakt, want voor de rest is er gewoon te weinig mee gedaan.

Ruime 3*

Amusante film, met een beduimeld en verstikkend sfeertje.

Mooi kleurgebruik, dat de hitte veelvuldig benadrukt. Ik moest menig maal aan mijn voorhoofd voelen of ik ook niet aan het zweten was.

Er zit nauwelijks een lijn in, de scènes volgen elkaar zowat willekeurig op, en je wordt als het ware in het diepe van Bedford-Stuyvesant, Brooklyn gegooid. Op dat punt deed de film me af en toe aan Bringing Out the Dead van Scorsese denken (verder natuurlijk een compleet andere film).

De personages vliegen je (letterlijk) om de oren. Beetje een irritante en flauwe rol van Samuel L. Jackson, die een bijzonder foute deejay vertolkt. De drie oude mannen, die in vijf zinnen denken wereldproblemen op te kunnen lossen, zijn vermakelijk. De Italianen zorgen voor een grijpbare spanning, vooral goed aangezet door de broer van Materazzi – John Turturro. Verder een bonte stoet van opgeblazen wannabe-gangsters tot aan machteloze Zuid-Koreanen. Heb best kunnen genieten van al deze types.

Wat ik mis, is een echte klik met de film, een band met de hoofdfiguren. Het kabbelt vooral wat voort, en dat is fijn – vanwege de hitte – maar verliest tegelijkertijd aan intensiteit.

Goed einde, zonder overdreven aandrang naar sentiment, maar zich vooral vasthoudt aan het realisme.

Ruime 3*

Het genre "documentaire" is voor mij toch wel het lastig te beoordelen van alle genres. Waar let je op? Inhoud, uiteraard, vormgeving ook - maar toch minder dan bij andere genres.

Prima docu, met weinig poespas. De 83 minuten vlogen voorbij, erg interessant om de opkomst en het verval - ten onder door succes - van Doe Maar te volgen. Had voor mij zo 83 minuten langer mogen duren. Nu heb ik toch het gevoel dat er veel meer te vertellen is, dat er veel zaken missen.

Prima bandje, dat Doe Maar. Heb nog ergens een zooitje buttons liggen.

3,5*

Dogma - Dogville

In de nazomer van 2009 in Brugge gekocht. Sindsdien heeft de dvd, met prachtige hoes en boekje, enkel mijn dvd-kast opgeleukt. Het verhaal sprak me best aan, maar het was vooral de tijdsduur die me tegenhield de film snel te kijken.

Vandaag uit de rekken gehaald en bladerend door het boekje zag ik pas dat het decor minimalistisch is. Wat een gouden idee van von Trier om zo’n claustrofobisch stadje geen muren te schenken. Dit kwam zeer goed tot zijn recht, zeker bij scènes als de eerste verkrachting. Pijnlijk effectief. Functioneel naakt.

De prachtige voice-over kleurt de stad in, bouwt de stenen beetje bij beetje op, maakt van zelfstandige voorwerpen een geheel. Maar... de voice-over is natuurlijk niet eeuwig aanwezig. Toch hoef je niet je uiterste best te doen om enkel een toneeldecor voor ogen te houden; naarmate het verhaal vordert, wordt het stadje completer en completer. Je ziet de bessenstruiken opkomen, je ziet de mijn opdoemen en al het overige ontbrekende lijkt voor ogen te komen.

Het is een film over kwetsbaarheid, over vergevingsgezindheid, over arrogantie en alles wat daarbij komt kijken. Het is ontzettend knap om van een dergelijk toneelstuk zo’n boeiend geheel te maken. Ik geef toe dat het tijd kostte om dit concept een eerlijke kans te geven, je vraagt je in het begin werkelijk af hoe iets zodanigs 178 minuten kan boeien. Maar deze film verdient dan ook een eerlijke kans, kan ik achteraf zeggen.

Hier en daar wat uitgesponnen – misschien biedt de alternatieve versie van 138 minuten een beter perspectief voor bepaalde mensen. Toch tikten de minuten in mijn geval vrij vlot voorbij.

Tegen het einde speelt von Trier met het thema vergiffenis. Het kan twee kanten op. Heerlijk om al die opgekropte emoties op vrije voeten te stellen. Een einde waar een ieder wel op moet zitten te wachten, hoe onmenselijk (nee, het is juist menselijk) die ook mag zijn.

Dogville, prachtig weergegeven door enkel de hond in leven te laten. Dieren kennen geen thema’s, geen haat of schuld – vandaar dat ze vaak de beste vriend van de mens zijn.

Een spookstadje, dat nog even in mijn hoofd verder spookt.

4*

Doodslag begint wat stroef (de stand-up comedian scène, etc.) en geforceerd (leven en dood scène, al heeft dat iets prachtigs in zich) en direct al komen er al een aantal morele kwesties aan bod, iets waar de film van leeft.

Vanaf hoofdstuk II wordt het sterker. Het zwart/wit komt eveneens ietwat geforceerd over, maar persoonlijk niet storend en daarnaast vind ik zwart/wit beeld vaak werken bij films. De hoofdstukken zelf roepen meer vragen op dan ze iets toevoegen.

Ik dacht dat Maassen het best op zijn plek was als komiek (Het Geheim), maar ik moet mijn mening wijzigen. In Doodslag acteerde hij op z'n best, vooral zijn machteloosheid komt goed uit de verf. Enig kritiekpunt is dat hij de omschakeling naar totale gekte niet goed genoeg uit, maar dat heeft ook met het script te maken. Gijs Scholten van Aschot doet het ook niet slecht als bloedirritante cabaretier, al vond ik hem in Cloaca, bijvoorbeeld, nog een tikkeltje sterker. Najib heeft geoefend - zonder echt goed te zijn natuurlijk - maar zijn verschijning haalde me meteen uit de film. Laat hem maar lekker op de planken staan en grappen vertellen.

De soundtrack is dik in orde - ondersteund de emoties goed, eigenlijk iets te. Maar gelukkig niet weer die standaard geluiden, met jankende violen, etc.

Het einde, inclusief Koninginnedagmomentje, komt nogal onverwachts en dat komt vooral doordat het wat ongeloofwaardig is, en/of niet op de juiste manier gebracht. Het is natuurlijk erg boeiend als een persoon in een verhaal zonder dat je het goed beseft steeds krankzinniger aan het worden is, maar Max leek eerder ongelukkig en ineens hélemaal door te slaan.

Hoofdstuk I beloofde niet veel goeds, maar gelukkig komt een hoofdstuk nooit alleen.

(kleine) 3,5*

In 1992 gezien. De plaatselijke verhuurder, met z'n ouderwetse videotheek (veel duffe en oude titels, overal 1 exemplaar van, amper nieuwe films, een klein balietje met een klein, storend tv'tje erachter, die continue van die foute actiefilms afspeelde, met groteske voice-overs) waar ben ik gebleven, hoe dan ook, wat ik wilde zeggen: die plaatselijke verhuurder tipte ons (ik en mijn vrienden - jong en wild en openstaand voor knokpartijen en schaterlach) deze film. Ik hoor hem nog zeggen: "Geweldige humor, met twee spierbundels, die hun eigen krachten niet kennen." We waren meteen verkocht en schraapten onze centjes bijeen om Double Trouble te huren. Die titel alleen al, dat kon toch niet meer misgaan?

Ik zou graag onze gezichten opnieuw willen zien, de beteuterde gezichten toen we deze film aan het kijken waren, onze cola zijn prik verliezend, bak popcorn ongeroerd. Spierbundels. Check. Humor. Waar dan?

Wat ik ook nog goed kan herinneren is het moment dat de film vastliep in de videorecorder van één van die vriendjes en dat er een strook filmlint uit de videotape was weten te ontsnappen en dat we met veel moeite de film uit de videorecorder kregen, en later snel het lint er weer in hadden gepropt en de film vriendelijk hadden afgeleverd bij de verhuurder. Niks meer van gehoord, gelukkig, en dat terwijl we vele dagen per week in die videotheek waren te vinden.

1* voor de spierbundels. 0,5* erbij voor het jeugdsentiment.

(zag net een stukje terug en eigenlijk is het gewoon een steengoede cult-film).

Ik mis die videotheek.

Pfoei. Dat viel niet mee. Een dorp vol met karikaturen en chaotische, rommelige en ongrappige scènes. En dan ineens al het drama dat uit de lucht komt vallen. Enig pluspunt is Kate Winslet, zowel haar acteerwerk als haar looks.

Bij de aftiteling vroeg ik me af waar ik nou precies naar gekeken had - en nog meer waarom de users die hier iets bij geschreven hebben zo lovend zijn over dit toneelstukje.

2*

Ik geloof niet dat ik ooit zo heb uitgekeken naar een film. En de soundtrack had al voor ik de film zag in een recordtijd grijs gedraaid. Top dat Refn veel tracks in de film heeft gestopt.

De film heeft enorm veel sterke punten, die onderhand cliché zijn geworden op deze site, maar ik wil toch nog even het geweldige uiterlijk van Los Angeles noemen, met zijn skyscrapers en miljoenen lichtjes, die de honderdduizend donkere straten van LA ietwat verhelderen. En de visuele pracht, zoals bij de liftscène, bekrachtigd met gespeel van licht (dat kwam weer het beste naar voren toen the Driver met het masker door het raam Nino stond te observeren). En het acteerwerk; ik kon geen gebrek bij iedere acteur of actrice bespeuren. Ryan Gosling overtuigt. Toch knap om met zo'n babyface een stoer karakter neer te zetten. En wat heeft Ron Perlman toch een boevenkop - die prima tot zijn recht komt in Drive. Dan nog de sfeer. Aangezet door zoveel factoren, waarvan de traagheid, de soundtrack en de heersende duistere smoor in LA toch wel de sterksten zijn. Het stukje natuur aan het einde van de racebaan heeft zelfs iets sprookjesachtigs.

Zoals gezegd heb ik de soundtrack al helemaal plat gedraaid, en dan is het heerlijk dat de nummers overvloedig aanwezig zijn. Sommige nummers vertellen de dialogen (Under my Spell, Oh My Love, etc.) en anderen scheppen een mysterieus, nevelig sfeertje. Cliff Martinez heeft goed zijn best gedaan in laatstgenoemde.

De brute scènes zijn meedogenloos, maar hebben ook een hoeveelheid aan subtiliteit in zich. Ik weet alleen niet of het de bedoeling was dat ik hard moest lachen tijdens en na die kick-kick-kick-kick!-kick!-kick!!-scène in de lift. Had bij die liftscène overigens het nummer van Riz Ortolani (Oh My Love) in mijn achterhoofd (komt waarschijnlijk door de trailer). Had goed gepast.

The Driver ziet er lekker over-the-top uit met zijn schorpioenjasje en tandenstoker. Dacht voor ik de film zag dat hij telkens een spijker in zijn mond bewaarde. Zal door de hamer - en vooral de hamerscène - geweest zijn (maar dat bleek een kogel te zijn). Verder heeft hij een paar fijne oneliners tussen zijn stilzwijgen door.

Als ik toch een kanttekening moet plaatsen (niks moet), dan had ik graag nog wat meer klusjes, kunstjes of brute scènes willen zien. Al is het ook wel goed zo. Ook was ik er niet rauwig om geweest als er meer bloed had gevloeid bij het killen van Bernie Rose en wellicht ook Nino.

Al met al een schitterende ervaring, waarbij de bioscoopbezoekers ook lekker meeleefden. Ik was niet zo overdonderd als na Black Swan, eerder dit jaar, maar deze zal nog wel een aantal dagen onder m'n huid blijven zitten. Ik begin met 4,5*, maar weet eigenlijk al zeker dat dit 5* gaat worden na herziening, of misschien al eerder. En dan zou-ie ook zomaar mijn top 5 binnen kunnen rijden, achterwaarts of voorwaarts.

4,5* dus.

Ps. Ik ben erg benieuwd of Refn op dezelfde voet doorgaat bij zijn volgende misdaadfilm (Only God Forgives), ook met Ryan Gosling, of dat het weer heel iets anders gaat worden.

Nogal braaf en vlak - als in weinig diepte -en hoogtepunten.

Freeman in een rol zoals ik 'm graag zie, al heeft hij later vaak hetzelfde gedaan. De trekjes van zijn personage ogen vrij naturel.

Tijdsprongen vind ik totaal geen probleem, alleen kwamen ze hierin nogal onverwachts en op vreemde momenten, terwijl je het einde van mijlenver aan ziet komen.

Desalniettemin een charmant filmpje. Kleine 3,5*