Opinions

Typische televisiefilm, met een zeer voorspelbaar "plot", waarbij de naam een groot deel van de film overbodig maakt.

Matig acteerwerk. Beyoncé denkt indruk te maken door hard platte oneliners te schreeuwen. Een film die mijn volle aandacht niet kon trekken, ook al probeert het in een langerekte "climax" te overtuigen.

Magere 2,5*.

Oceans kiest voor de poëtische benadering, die de kijker aan de verbeelding over laat. De beelden en muziek spreken. En dat is weer eens wat anders en passend bij de prachtige beelden (de natuur is pöezie op zich). Anderzijds wil je bepaalde dingen gewoon weten. Hoe heet het beest dat ingezoomd wordt door de camera? Wat zijn haar of zijn kenmerken? Waarom doet-ie wat-ie doet? Daardoor blijf je met met vele vragen zitten. Wie weet is Oceans gesponsord door Google.

Verder is de fascinerende wereld van de oceaan en zijn diepe gronden mooi in beeld gebracht, geholpen door wat kleurenfilters (helaas zag het er soms wat te "computerachtig" uit).

Jammer dat de voice over weinig nuttigs te melden heeft en daarbij totaal geen prettige stem (de Nederlandse) heeft.

Dat het geheel onsamenhangend was, stoorde me totaal niet. De oceaan is zo onsamenhangend als het kan.

3,5*

Heerlijk feelgood filmpje. Overgedramatiseerd, maar als ze het goed doen, vind ik het niet erg.

Er zijn zoveel mensen die niet doen wat ze echt willen. Die hun passie niet achteraan gaan, maar meegaan met de malaise van de dag. En als je een echte passie hebt, en een ongelooflijke doorzettingsvermogen, dan zijn er mooie dingen haalbaar, zoals Homer Hickam heeft laten zien.

Goede rol van de jonge Jake Gyllenhaal. De mooiste momenten vind ik die met de vrienden, die langzaamaan - sommigen onbewust - de tijd van hun leven hebben met het bouwen van raketten (Stand by Me schoot ook nog even door m'n hoofd). Fraai sfeertje, de jaren '50 zijn goed (genoeg) weergegeven.

Gewoon 108 minuten genieten. En daarna nog zo'n 108 minuten een goed gevoel hebben, door de film.

4* wel-welverdiende sterren.

Mike Judge en zijn crew zetten een hilarische parodie op het kantoorwereldje neer. Een wereld vol doldwaze types, met levensgrote brillen en de meest foute snorren.

Het grootste pluspunt van de film is het aantal gelukte typetjes, waarvan Milton, Bill "yeeahh" Lumbergh en Bob Slydell op afstand de meest komische zijn. Die kop van Slydell... als ik eraan denk, schiet ik al in de lach.

En met zulke types hoeft het verhaal niet eens zo aantrekkelijk te zijn, wat het dan ook niet is.

Ruime 3,5* en bij herziening zal er best een halfje bijkomen.

Allereerst moet je natuurlijk van de muziek houden. Hou je van deze muziek, dan hou je ook van de film. intrigerende film, met goed acteer -en zangwerk. Glen Hansard is misschien niet zo charismatisch, maar hij is toch wel een persoonlijkheid. Ben ooit naar een concert van the Frames geweest en daar heeft hij veel interactie met het publiek, waardoor het naast de mooie muziek ook nog eens gezellig en intiem is.

4*

Aangezien de film 'Once upon a Time… in Hollywood' heet, geeft Tarantino een flinke draai aan de werkelijkheid; Tate die niet vermoordt wordt, maar juist de 4 bendeleden van de Mansonfamilie die Tate in de realiteit zouden vermoorden. Op zijn Hollywoods in een gruwelijke, bloedovergoten aflachtingsscène, totaal over the top, inclusief monsterlijke hond en een heuse vlammenspuiter. Waarna Tate Dalton uitnodigt voor een 'feestje' en lang en gelukkig verder lijkt te leven - geheel in de lijn van alle Hollywoodfilms van die tijd (het personage van Dalton haalde het einde nooit, aangezien hij altijd de rol van bad guy vertolkte. In Hollywood is alles nep, verloopt alles via een zelfverzonnen script, zo ook in deze film.

Leuk gevonden. Niettemin vind ik dit werkje maar half geslaagd. De film wil maar niet op gang komen (een verwijzing naar de dip in de carrière van Dalton op dat moment? Tarantino stelt de kijker echt op de proef), er zijn verdomd weinig dialogen die me op het puntje van de stoel deden zitten, de humor ontbreekt grotendeels (ook de Bruce Lee scène vind ik maar mwoh) en helaas helaas heb ik weinig scènes voorbij zien komen die erom deden.

Blijft over: het geweldige 60's sfeertje (bizar, die productie), een gelikte vormgeving/stijl, goed acteerwerk, een gering aantal geslaagde scènes en een erg toffe finale.

Kleine 3,5*
Weer een paar jaartjes wachten voor de volgende Tarantino. Hopelijk eindigt hij zijn carrière met een échte knaller, zoals hij deze film deed eindigen.

Grappig tussendoortje dat, inderdaad, doet denken aan Lock, Stock and Two Smoking Barrels , al heeft dat niets met niveau te maken.

Hans Kesting heb ik weleens beter zien acteren. Tobias Nierop doet het toch alleraardigst, met een opvallend goede delivery.

Goede momenten wisselen zich af met schoonheidsfoutjes en de clichés blijven zich opstapelen, al is er hier en daar iets creatiefs mee gedaan ('je had je gezicht moeten zien. hahahaha!' * trekt weer een serieus gezicht * 'hahahaha!' * trekt opnieuw een serieus gezicht * etc. ).

De dikke (afgehakte?) vinger naar de euthanasiewet neem ik voor lief. En verder vraag ik me af of van Strien nou Feyenoord of toch Ajax flink op de hak zet (hij is in ieder geval een geboren Rotterdammer).

3*

Redelijke thriller.

De film kent een goede spanningsopbouw, maar eigenlijk wijkt het hele verhaal nooit van het standaardpad af. Zeker na driekwart mondt de film uit in een clichégebeuren. Jammer, want de spanning was - zoals gezegd - goed aanwezig. Vanaf het moment dat Esther uit het dagboek van Kate leest rolt de spanning bergafwaarts.

Goede rol van Isabelle Fuhrman natuurlijk. Vera Farmiga doet het ook goed, maar Kate is uiteindelijk een standaardpersonage geworden. Peter Sarsgaard kan eigenlijk weinig met zijn rol. Het meisje dat Max speelt is erg schattig (als zij maar gespaard wordt).

Toch weer een Hollywood einde. Dit alles maakt van Orphan een 12-in-dozijn thriller. Ik had er een stuk meer van verwacht. Ik begrijp niet waarom Orphan, met zijn gemiddelde op MoMe, zo boven de rest van dergelijke film uitstijgt.

3*

Oscar et la Dame Rose is met liefde gemaakt, maar mist grotendeels toch een ziel ofzo. Op momenten komt die ziel wel naar boven drijven, zoals letterlijk het moment waar Oscar God "ontmoet" , maar overall is er een gebrek aan.

De fanatasiemomenten zijn leuk, maar meestal op een nogal kinderlijke wijze gebracht (de worstelmomenten - ze zien er daarnaast vaak goedkoop uit, al hoeft dat geen bezwaar te zijn voor "dromen".) Zo ook de momentjes met de medepatiënten van Oscar, hoewel die stukjes de luchtigheid ondersteunen.

Genoeg spitsvondigheden ( eendagsplant, hoe Oscar God "Jou" noemt, etc. ), waardoor deze film, met toch een zwaar thema, nogmaals luchtig blijft, waarvoor een kleine hulde.

De dialogen tussen Oscar en the Pink Panther zijn oké, al rijmden ze niet altijd bij een 15-jarig jongetje, hoe bijdehand en door-omstandigheden-wijs-geworden ook. De fijnste woorden kwamen misschien wel van de bejaarde arts, met als hoogtepunt de woorden tegen de roze dame: "Hij (Oscar, red.) waakte over jou." Toch is de beste rol weggelegd voor Michèle Laroque, die mooi, irritant, leuk en koppig tegelijk is. Ze deed niets fout.

Een film met zijn mankementjes, maar toch wel een 3,5* waard, vooral vanwege zijn fijne karakter.