Opinions

Zeer zwakke film, waarover ik goed moet nadenken welke pluspunten de film heeft... Misschien het hoofdpersonage; af en toe een klein beetje grappig. Soms zag de SFX er best goed uit. Ik twijfel sterk tussen een 1* en een 1,5*. Het wordt een zeer nipte 1,5*. Als dit het hoogtepunt is van de Turkse cinema, dan hoef ik de rest zeker niet te zien.

Je t'aime... moi non plus

Een film over Gainsbourg, van wie ik vooraf weinig werk kende. De openingcredits beginnen direct creatief en ook wat volgt heeft steeds een artistiek tintje.

Allereerst ben ik erg te spreken over de treffende gelijkenissen. Vooral Eric Elmosnino komt erg dichtbij Gainsbourg (wat een rol om uit te mogen voeren). Het eerste stukje met de kleine Gainsbourg is erg vermakelijk, waarin de humor nog een aardige inbreng heeft. Toch hangt er vanaf het begin een onbehaaglijk laagje over het leven van Gainsbourg, dat uiteraard inherent is aan zijn talrijke stoornissen.

Veel liedjes komen voorbij, net als een aantal scènes, die niet echt in dienst staan van het verhaal of het leven van Gainsbourg. Ook verliest de film een duidelijke structuur, waarmee Joann Sfarr goed vanuit Gainsbourgs perspectief schetst, die tenslotte de structuur van zijn leven verloor, en zich schuilde in drank en vrouwen. Beiden vluchtgedrag, maar tevens grote inspiratiebronnen (vrouw = muze). Hoewel het onbegrijpelijk is dat Sfarr de balans tussen vrouwen en drank kwijt is – de vrouwen slokten de drank op.

En dan verliest de film haast onopgemerkt aan kracht. Terwijl ik tot ruim een half uur voor het einde steeds op een 4* zat, en het bij een voortreffelijk einde zelfs nog een 4,5* had kunnen worden, is het juist een halfje minder geworden. Het voelt enorm afgeraffeld aan en het verhaal weet mijn aandacht niet meer vast te houden - als een sigaret die te kort was, en enkel as overblijft. Had één van zijn befaamde interviews (Whitney Houston) laten zien, waarin hij lalde en brutaal was. Had zijn breuk met Jane Birkin grondiger getoond. Of had zijn relaties met minderjarige meisjes, tegen het einde van zijn leven, beter uitgewerkt. Ook mistte ik het regisserend en acterend talent van Gainsbourg. Terwijl 130 minuten daar toch de ruimte voor biedt.

Genoten (ook van de ode aan mooie vrouwen) tot ruim een half uur voor het eind.

3,5*

Amusante kinderfilm, met een bepaalde echtheid en een fijne sfeer. Als ontstaat dat wel door een aantal simpele handelingen (kerst, sneeuw, een gepimpt, ouderwets busje, kleurrijke kleding, maar ook een heerlijk knusse jongenskamer).

Als onhandige, sympathieke clown is Theo Maassen op zijn best. Al is het omdat hij het minst af hoeft te wijken van zijn oorspronkelijke beroep (cabaretier). Zijn mimiek is misschien eenzijdig, maar komisch, en zijn timing voortreffelijk. Chantal Janzen hoeft alleen maar wat te lachen, boos te kijken, te mopperen en haar pukkel onder haar lip te showen. Ik vraag me af of de makers haar niet wat meer karakter hadden kunnen gunnen. Thor Braun doet het niet slecht als kinderster (voor Hollandse begrippen) en ook de Roemeense mini rol van Margôt Ros is de moeite waard.

Helaas wordt de clou te vroeg weggegeven, en dat kan toch niet de bedoeling zijn voor een film met als titel "Het Geheim". De twee onderwerpen "vermissing kind" en het hele goochelgebeuren (het geheim) zijn verzorgd samengebracht. Enkel vroeg ik me af waarom Ben niks mocht weten van de verdwijntruc die zijn vader had bedacht/afgekeken, terwijl hij onderdeel uitmaakt van het goochelduo (trio) .

Zaakjes als de eventuele echtscheiding vond ik dan weer onzinnig, of anders halfslachtig gebracht.

Prima voor kinderen en ook voor de Grote Boze Volwassenen valt er voldoende te genieten. 3*

Het eerste dat opviel was het tenenkrommende en houterige acteerwerk van zowel Carice van Houten als Waldemar Torenstra. En dan te bedenken dat ik Carice nog niet zo heel lang geleden best een goede actrice vond; in deze film probeert ze een clown na te doen, althans dat gevoel gaf ze steeds. Pijnlijk.

Gelukkig herpakt ze zich enigszins later in de film, als de scènes zich afspelen in het gesticht. Het zijn de bijrollen die wel een acceptabel niveau halen, vooral Jaap Spijkers doet het goed (mooie acteur toch). Daarnaast kreeg de malloot die dacht een piloot te zijn het soms voor elkaar een glimlach te veroorzaken, maar dat waren toch wel de schaarse hoogtepunten.

Kan er nog net een minimale 2,5* uitpersen.

Het verhaal rammelt meer dan een een loszittend spatbord van een fiets die over een grindweg rijdt. Maar al met al heb ik me wel vermaakt, mede door het personage dat Ricky Gervais vertolkt. Geen geweldige acteur, wel een fijne komiek - met een goede timing en delivery.

Gemiste kans dat de makers niet meer moeite hebben genomen om betere redenen te verzinnen waardoor de doden nog op aarde waren. De redenen waar ze nu, na weinig denkwerk, voor hebben gekozen zijn knullig, ongeloofwaardig en behoorlijk suf.

Mooie vrouw toch, die Téa Leoni. In 2008 althans.

3*

Erg fijn filmpje.

Sfeer is voor mij een belangrijk onderdeel voor de beoordeling van films. Bij Ghost World zit dat wel goed; mooi kleurgebruik, dwaze types (we zien zelfs de eerste New Kid) in een - toch - doorsnee dorpje, fraaie settings en natuurlijk Enid die er een nog schepje bovenop doet.

Dé perfecte rol voor Steve Buscemi (al heeft hij inmiddels bewezen dat hij diverse rollen aankan). Seymour is precies hoe ik Buscemi voor me zag toen ik Buscemi voor het eerst (ooit) in beeld zag verschijnen. Niet vreemd dat hij uitblinkt met de vertolking van dit personage.

De film verloopt vlot, wordt nooit sloom of gezapig, ook al gebeurt er niet gek veel. Veel komische momenten die de, op de loer liggende, dufheid moeten voorkomen - en dat ook doen.

De film had w.m.b. ook mogen eindigen nadat Newman met de bus vertrekt . Was imo nog treffender geweest.

4*

Polanski was niet in topvorm in 2010, al is the Ghost Writer niet verkeerd.

Het contrast tussen de strakke villa - waar het binnensmuren nog strakker is qua levensstijl - en het strand en de zee - waar de meeuwen alle vrijheid van de wereld hebben - is aanzienlijk, maar ligt tegelijkertijd in het verlengde wat betreft sfeer; koel, kil, grijs.

Grote stukken van het politieke gezwets zijn vrij slaapverwekkend en vergen enige concentratie. Maar m.b.v. goed acteerwerk en de geraffineerdheid van Polanski tot het creëren van beklemdheid wordt het zowaar spannend. Ewan McGregor is in vorm - draagt de film als een op maat gemaakte pak, Kim Cattrall heeft geen last van het Samantha Jones-effect, en ook Olivia Williams doet het prima. Al vind ik haar altijd een nare uitstraling hebben. In dit geval niet meer dan logisch. Pierce Brosnan komt weer met zijn enige typetje aanzetten. Ongelooflijk hoe eenzijdig de man is.

Verder verzorgd, aardige dialogen (de gesprekken tussen Ruth Lang en the Ghost zijn prima) en algeheel bekwaam neergezet door de makers. Maar dit alles kan niet voorkomen dat the Ghost Writer snel in de vergetelheid zal raken. De film mist genoeg. Als een auto zonder passagier, zeg maar.

3*

M'n eerste gedachten tijdens het kijken waren: pornofilm zonder sex of een soort documentaire zonder goed toegepast onderwerp.

Later bleek de film toch iets meer inhoud te hebben, maar wat zijn de eerste 30/45 minuten slecht. Dat domme geneuzel in het vliegtuig, vervelende camerastandpunten, een chaotische regie, een suf subverhaaltje, matig acteerwerk en, op eyecandy Sasha Grey na, valt er niets interessants te bespeuren.

Daarna wordt het wat boeiender, doordat de kijker een (minimaal) kijkje in het harde escortwereldje voorgeschoteld krijgt, al blijft het oppervlakkig. En dat komt mede door de geheel bedroevende vormgeving.

Sasha Grey is geen actrice. Daar heeft ze te weinig inlevingsvermogen voor - althans, dat kan ze niet uiten. Maar storend is ze allerminst. En dan is het wellicht tegenstrijdig dat ze toch wel per scène in haar rol groeide.

Over Soderbergh: kwantiteit gaat ten koste van kwaliteit.

1,5* voor dit kwakkie.

Matteo Garrone werpt wat lijntjes uit, want de maffia is overvloedig aanwezig. Ik moet zeggen dat niet alle verhaaltjes even boeiend zijn, maar met name de scènes met de twee jongeheren (Gok / Versleten Stemband) en de momenten met de kleine jongen (Sproet) zijn interessant om naar te kijken.

Het geroemde realisme is naar mijn inziens terecht. Geen bebloede paardenkoppen, dweperige liefdesplaatjes of bedachtzame toneelstukjes. Wel rauwe werkelijkheid, met vleugjes diepgang.

De lijntjes eindigen bijna allemaal even pakkend, zonder al te veel ophef - in de lijn van de film.

* schrapt Scampia van de route door Italië *

Ruime 3*

Heb de film wegens omstandigheden in de bioscoop gezien.

Een verlengde versie van een serieaflevering, met een standaardverhaal, maar uiteindelijk toch wel redelijk vermakelijk. Komt vooral door een aantal personages, die vrij sterk zijn, zeker voor een Nederlandse serie (en nu dus ook in de film). Dan heb ik het vooral over Martin Morero (een kleine held), Jari (jammer dat hij niet meer betrokken werd in de film) en toch ook wel Evert Lodewijkx (hoewel niet erg sterk in de film) en Dokter Rossi (met één van de makkelijkste rollen allertijden). Toch wel jammer dat Willemijn Lodewijkx-Verbrugge een tijd terug in de serie is overleden, want zij had het rijtje namen aan mogen vullen. Verder was er weer een trommel met BN-ers opengetrokken die allen even lief in de camera wilden turen.

Als ik eerlijk ben, heb ik wel meer moeten lachen om de interactie in de zaal (achter me leefde een kerel enorm mee met de film en riep om de zoveel seconden "Zo hé!" en "O jee!". Gemeend, want het betrof een volwassene met de gedachtegang van een 12-jarige, en daarachter weer een oud vrouwtje - ze moest in de 70 zijn geweest - die überdroog in discussie ging met die kerel).

3*

Het eerste uur is te gek; een stortvloed aan prikkels, die je mee laat voeren naar een sprookje van feesten en fortuin. Je moet het ondergaan, en dat lukte me bij The Great Gatsby een stuk beter dan bij Moulin Rouge - waar de chaos nog groter is. Vooral die scène in het appartement, met de trompetist op één van de balkons, is schitterend. 3D werkt hier nog goed, terwijl je later vergeet zo'n gekke bril op te hebben.

Daarna verliest de film z'n sprankeling, omdat er een liefdesverhaal verteld moet worden. De scène in het huisje van Carraway is nog alleraardigst, met al die bloemen en een komische noot. Maar daarna neemt de sloomheid de overhand. Wat niet erg hoeft te zijn, als het verhaal boeiend is. En dat is het maar deels.

DiCaprio zet dezelfde grimassen op als altijd, Maguire is andermaal de sympathieke jongeman en Mulligan doet eigenlijk ook hetzelfde, maar het al met al is het een geslaagd trio om te volgen.

3,5*

Best een interessante film, die helaas nergens ruim van de grond komt en maar niet spannend wil worden. Fedja van Huêt en Marcel Hensema zijn prima acteurs, die elkaar in de Grot prima aanvoelen, maar te weinig ruimte krijgen om echt te overtuigen.

De scènes van het vakantiekamp zijn boeiend, maar hebben van die typische Hollandse trekjes; moeizaam acteerwerk, matige dubbing en met iets besprenkelt waardoor scènes stroef verlopen. De meeste Engelstalige scènes zijn ronduit vervelend en sluiten niet aan bij de rest.

Ondanks dat de film op de middelmaat blijft hangen, werd ik toch meegevoerd met en geraakt door het einde. Prachtig, en beloond met een 0,5* extra.

Kleine 3,5*

Voor de derde of vierde keer in zijn geheel gezien, dit sprookje.

Groundhog Day blijft voor mij de perfecte film om te herzien en te herzien. En dat komt door de fijne sfeer, de komische situaties, maar vooral het goede gegeven (het steeds herhalen van de dagen, ik noem het al "het Groundhogday-effect"), dat genoeg ruimte biedt om de film tot romantische hoogtes te laten reiken - Ramis slaagt hier deels in.

Een arrogante rol zit Bill Murray als gegoten, maar ook de goedzak past hij. Minpunten zijn:
- de ietwat preutserige Rita (hoewel ze wel na 1 dag in bed kan belanden met een man - al doet deze man er zelf wel 100 dagen over.)
- Ned. Een karikatuur van een komisch figuur. Doodzonde. Een meer authentiek personage had hier zeker niet misstaan.
- Wellicht was er nog meer uit dit concept te halen.

Als je de film gaat ontleden, klopt de film van geen kanten. Gelukkig is dit niet het type film om dat te doen.

Nu al zin om hem weer te zien. Dat gevoel kunnen maar weinig films geven.

Van een 4* naar een ruime 4*.