Opinions

Eigenlijk klopt alles in deze film; top-cast, vooral Audrey Tautou speelt goed, schitterend camerawerk, mooie kleuren, mooie score, veel goede vondsten bijvoorbeeld de souffleur die haar een mooie zin toeschreeuwt, zodat verlegen mensen (zoals Amelie) ook het laatste woord kunnen hebben , schitterende scene's, vooral als Amelie de blinde, oude man naar de overkant helpt en hem begeleidt door allerlei mooie details in zijn oor te fluisteren > schitterend! en de scene dat ze droomt dat haar "geliefde" naar haar toe komt, terwijl ze in de keuken bezig is > super! en nog meer soortgelijke scene's. , humor, vooral de kabouter die op reis gaat (ook al is dit ergens anders eerder gedaan) en de groenteman die Amelie terugpakt, omdat hij geen respect heeft voor zijn debiele werknemer, enz. en de 2 uren vliegen werkelijk voorbij.

Een klein minpuntje is misschien het ietwat dunne verhaallijntje, maar als je iets verder kijkt, blijkt toch dat er een boodschap is.

Ik heb het idee dat ik veel dingen vergeet te zeggen, want er gebeurd veel in deze film. Ik ontdekte bij de 2e keer kijken nieuwe dingen. Deze film kan je amper beoordelen na 1 x kijken, omdat vele details je ontgaan. Deze film barst namelijk van de details.

Dankzij bovenstaande combinatie geef ik "Amélie" een welverdiende 4,5 *. Ik krijg nog niet het zweverige gevoel dat ik krijg bij "Leaving Las Vegas" en "La Vita é Bella".

Mooie settings, mooie vormgeving, en Spike Jonze en David Fincher hebben genoeg bewezen hier iets van te kunnen maken. Maar het verhaal is niet boeiend genoeg, wordt nooit intens, en de afwerking is vrij beroerd, waardoor het een rommeltje wordt.

Ik weet niet goed wat ik hiermee moet. Lief meisje, die Catinca Untaru, ze speelt goed - aandoenlijk.

3*

Fijne, mysterieuze thriller, met een goed sfeertje. Al halen de goedkoop ogende beelden (het gezichtsveld van Azazel) de sfeer nogal omlaag i.p.v. dat het ten goede komt. Dat kost Fallen zeker een halve punt.

Denzel Washington is sterk, punt van kritiek is wel dat hij dezelfde rol al een aantal maal heeft gespeeld onder een andere naam, in een andere film. Goodman doet het in dat opzicht een stuk beter - Jonesy lijkt, op zijn omvang na, totaal niet op Walter Sobchak (the Big Lebowski uit hetzelfde jaar, red.).

Pluspunt gedurende de film blijft de mistige sfeer (de tussengepropte b-beelden wegdenkende). Daardoor komen bepaalde scènes goed uit de verf. Mooi detail, dat samenhangt met de dialoog tussen Hobbes en Sam:
- Hobbes: 'iemand doet lijken dat ik het was.'
- Sam: 'dat heb ik weleens gezien op tv.'
Vrij vlak daarvoor zie je dat Sam naar Scooby Doo aan het kijken is.

De film heeft meermaals moeite met het creëren van spanning. Dit komt mede doordat de kijker vrij vlot al te zien krijgt dat Azazel een demon is, die van mens naar mens reist en erop los moordt. Het einde heeft hetzelfde mankement; het mist de angst, die je moet verplaatsen naar het puntje van je stoel.

Schitterende poster by the way. Helaas ziet mijn dvd-hoes er heel anders uit.

3,5*
(ben sowieso meer een Beatles-fan)

Eén van de betere oorlogfilms. Doet echt niets of weinig onder aan de echte toppers. Prachtig acteerwerk van met name Karl Markovics, de een beetje lelijkere versie van Robert de Niro.

Ook eens fijn om een dergelijke film te kijken die maar (ruim) anderhalf uur duurt.

4*

Prachtig (en tevens hilarisch) einde, doelend op de auditie . Origineel uitgangspunt ook; een film(script) geschreven op een lied: 'Je Vole' . Ik ga er logischerwijs vanuit dat het einde een stuk krachtiger overkomt als de kijker geen Frans spreekt en niet bekend is met de prachtige tekst van het schitterende 'Je Vole' .

Fijne film met dito acteerwerk.

Ruime 3,5*

Iets dat mij ook te binnen schoot, dus dat hoef ik niet meer te vermelden.

Het oorspronkelijke verhaal heeft te weinig om er een lange film van te maken, dus er moesten dingen worden bijverzonnen - zoals de neef die noodgedwongen komt logeren. Ik ben een Dahl-fan, maar ik geef toe dat er een stuk meer fantasie in deze film zit dan in het boek, terwijl Dahl toch, toen hij een klein ventje was, in een ketel met fantasiesbrouwsel gevallen is. De film is kleurrijker, heeft meer in zich dan het boek. Begrijp me niet verkeerd, het boek is zeker niet slecht - de doelgroep is daar ook meer "jongere kinderen" dan bij de film.

Het mooiste personage vind ik nog de buidelrat. Die ogen. Lekker droog ook. Mr. Fox zelf is een tikkie arroganter in de film dan in het boek, maar dat maakt hem net wat meer eigen. Goed ingesproken door Mr. Clooney, op de juiste momenten hysterisch en op de juiste momenten rustig en at eased.

Wes Anderson heeft iets moois van het dunne boekje van Dahl - doch een klassieker - weten te maken. Heerlijk filmpje.

(Nipte) 4*.

Er zal dus wel een kern van waarheid inzitten. En ik was nog maar bij pagina 4 (aan het einde van pagina 2 begonnen de recensies pas).

Bale is inderdaad uitmuntend, met zijn uitpuilende ogen, zijn crack mondbewegingen, zijn goed gelukte mimiek en met zijn vermagerde gekke-bekken-trekkerij. Walhberg doet het niet slecht, maar heeft maar weinig bewegingsruimte in zijn rol (op de momenten in de ring na ), iets waar Bale tijdens de Batman films last van heeft. In the Fighter kan Bale heerlijk zijn gang gaan. En die kans grijpt hij met beide bokshandschoenen aan.

De sterkste gedeeltes zijn de momenten buiten de ring. Het verhaal (drama) is goed, maar is ook weer niet zo bijzonder dat het echt beklijfd. Gewoon zeer degelijk, en door de vele sprankelende personages boven de middelmaat uitstijgend.

De gevechten zelf vond ik nogal tegenvallen. Het geluid dat bij iedere stoot aangedikt is, vond ik niet erg passen. Het eerste gevecht was ronduit belabberd. Lachwekkend zelfs. Het moment dat Mickey zijn tegenstander met een paar klappen tegen de buik naar de vlakte slaat was veel te gemakzuchtig uitgevoerd. Ik krabbelde nog eens aan mijn achterhoofd toen de actie in slow motion werd herhaald, alsof ze teruggingen naar hun kindertijd en een bokspartij nadeden op straat. Gelukkig wordt het later beter, op het allerlaatst begon ik er net lekker in te komen, tot er helaas te vluchtig een K.O. op de borden verscheen. Toch wel een gemiste kans.

Ik wilde de film niet met Rocky vergelijken, maar dan doe ik het toch als ik zeg dat de bokspartijen in die film veel krachtiger zijn (in mijn geheugen). The Fighter is dan weer een heel stuk sterker in het drama (duh), in de stukken tussen de partijen, waar deze film dan ook vooral om draait.

Erg onderhoudend, deze film en, zoals gezegd, zeer degelijk. Vandaar ook dat deze film amper onvoldoendes scoort op deze site en erg constant tussen de 3 en de 5 sterren zit.

Van mij een kleine 4*

Aardig drama, met een groezelig sfeertje en dito setting.

Een troosteloos bestaan in een achterwijk van Essex, met de toekomstloosheid en de ellende inbegrepen - fraai weergegeven door Katie Jarvis. Een man biedt hoop, al geeft deze enkel om zichzelf en platvloerse seks, zich bedekkend met een gedeeltelijk valse laag integerheid.

Enigszins voorspelbaar, enkel de vragen hoe ze achter het huwelijk van Connor komt, en op welke manier ze dat zal verwerken resteren. Vond de wijze waarop ze in de huiskamer plast een tikkeltje frappant. Haar vertwijfelde gedrag naderhand, met de zogenaamde ontvoering vond ik dan wel weer behoorlijk neergezet.

De humor komt uit de brutale waffel van het kleine zusje. Vond haar bewuste en onbewuste woordspelingen aandoenlijk - met als hoogtepunt de opmerking over Wales.

De film duurt minimaal een kwartier te lang. Gelukkig wordt dat deels goedgemaakt door het geslaagde einde. Vooral de "wat-gebeurt-hier-in-vredesnaam?"- blik van de hond, tijdens het dansje, was komisch.

Kleine 3,5*

Ps. sterk gevonden die titel, Fish Tank, in combinaite met het kleine, vierkante beeld en het claustrofobisch gevoel dat Mia met zich mee sleept.

Lief - braaf - schattig - mierzoet - melig - sentimenteel - kinderlijk

Dit is een kleine greep van de vele trefwoorden die Flipped omvatten.

Madeline Carroll is een meisje met een erg schattige uitstraling, iets dat deze film absoluut nodig heeft. Prima gecast dus. Ze mist misschien ietwat pit, iets dat niet had misstaan, maar ze kan weinig fout doen met zo een overkomen.

Het verhaal is nogal melig en op veel momenten sentimenteel, soms ook onnodig (gehandicapte oom van Juli Baker, om maar iets te noemen) en vaak te kinderlijk om als volwassen persoon te volgen, al past het perfect in het geheel van de film.

Ik had wel een boel meer creativiteit verwacht van Reiner. Hij bouwt een ouderwets liefdesverhaaltje op tussen twee jonge pubers, en dat op een mierzoete toon, zonder mooie vondsten of verassende ideeën. Had ook graag wat meer lef gezien, door de liefde tussen Juli en Bryce onbeantwoord te laten, bijvoorbeeld. Al zou de doelgroep dat nooit goed keuren.

Al met al een lief filmpje, dat weinig bijzonders behelsd, maar wel een erg fijn sfeertje bezit en daardoor erg goed te herbekijken - keer op keer - is voor de jonge kijkers.

Kleine 3,5*

O ja, en had ik al gezegd dat Flipped te braaf is?

Weer zo'n film die ik moest zien, maar er verder niet zo happig op was, door negatieve verhalen van anderen en het verhaal van de film zelf. Maar na Aronofsky's Black Swan direct gekocht.

Het was dan ook even door de zure appel heen bijten, maar uiteindelijk is het een schitterende film over onvoorwaardelijke liefde geworden.

De metaforische scènes waren niet allemaal even interessant genoeg, maar in het laatste half uur waren het de mooiste momenten van de film, aangesterkt door de ongelooflijk mooie muziek (snel de soundtrack aanschaffen) en de sfeervolle beelden. Het moet een feest zijn om als regisseur muzikaal bijgestaan te worden door Clint Mansell. Maar Aronofsky zelf doet het ook goed; werkt ook hier weer toe naar een climax die er toe doet.

Beste rol van Hugh Jackman die ik tot nu toe van hem gezien heb - met afstand. Ik was blij verrast. Veel beter op zijn plaats dan een Brad Pitt, die de taak in eerste instantie op zich zou nemen. Het lijkt wel of Aronofsky telkens weer het beste uit acteurs haalt, dat laatste beetje, waardoor het buitengwoon wordt.

De scène waarin Tommy de levenslustige boom ziet en emotioneel blaakt: 'aanschouw' is epic.

Ruim 3,5*, nee nee, maak er toch 4* van, een film met deze muziek en het laatste magistrale halfuur een 3,5* geven voelt te weinig.

Best een goede film, maar als ik erop terug kijk toch vrij nietszeggend, zonder een echte eigen identiteit - waarmee Fracture zich had kunnen onderscheiden.

Anthony Hopkins speelt een soort Hannibal Lector light, maar toch wel weer erg verdienstelijk. Gosling is goed, maar zijn personage is tot voor vlak voor 't eind niet erg snugger, wat bijwijlen storend is.

Door de - reeds genoemde - plotholes niet heel sterk en niet echt serieus te nemen, maar, dat vergetende, plezierig om naar te kijken.

3*

Rete voorspelbare, sentimentele film, met weinig geslaagde grappen, maar die hier en daar toch best origineel uit de hoek komt ( "de broer van" bijeenkomt, bijv. . Het verhaal zelf is vrij amusant en de kerstsfeer (dorpje op de Noordpool) komt over.

Vince Vaughn heb ik nooit een komiek gevonden, maar doet wat van hem gevraagd wordt. Paul Giamatti geeft Santa Claus een geinig/fris karakter.

Prima kinderkerstfilm.

3* (met kerst kan ik zo'n film best hebben).

Sterke film, die andermaal laat zien hoe mensonterend, en vooral vrouwonterend, de moslim cultuur is. Sibel Kekilli - aka Sabrina Hardcore - trekt de kar met een subliem optreden, maar ook de overige acteurs/actrices zijn bovengemiddeld bezig geweest.

Umay volgt haar hart en niet haar verstand en neemt logische beslissingen, die de moslim cultuur niet zo logisch blijken te zijn. Ze zit gevangen in haar eigen familiekring, terwijl familie zo belangrijk is in diezelfde cultuur.

Genoeg moois te zien: hoe de kleine Cem telkens weer met een onschuldig gezicht aan moeders hand hangt en overal naartoe wordt gesleept, hoe verliefd Umay door de drukke straten loopt, met een voor de rest onbegrijpelijke glimlach. Enzovoort. Maar de grootste kracht van de film is toch wel Sibel Kekilli. Onvervalste en pure emotie - vast omdat ze zelf ook door haar eigen familie is afgestoten vanwege haar porno-optredens.

Jammer van het beginstuk, dat nogal overbodig is. Ook het einde voelt te geforceerd aan.

3,5*

From Paris with Love is vooral tussendoorwerk, al maakt John Travolta het een stukje frisser.

Ik vind John Travolta komischer dan een Bruce Willis in zijn laatste Die Hard, die ik laatst zag. Fijne oneliners en stoer genoeg. En wat ziet-ie eruit met z'n kale kop en ringbaard, alsof ze Danny uit Grease door de modder hebben gehaald, vervolgens van de trap hebben gesmeten (één van de hobby's van Charlie Wax) en daarna in de wasmachine hebben gestopt.

De film is (natuurlijk) enorm opgeklopt, hier en daar wat flauw en voorspelbaar, maar bovenal erg vermakelijk, zonder ergens te pieken. Had de actie iets scherper en vooral spectaculairder verwacht. Het einde van een film is een belangrijk onderdeel en helaas gaat de film hier nogal het mistige gebied in. Had gehoopt dat Charlie Wax de verloofde van Reece droog had neergeknald door één kogel door haar hoofd te boren. Dat had de film een halve ster extra opgeleverd.

Kom nu uit op een ruime 3*.