Opinions

Tornatore vertoond kluchtgedrag.

Bijna alleen maar debiele personages, met gekke, schreeuwerige stemmetjes, waardoor je totaal geen feeling krijgt met ze (al zijn er uitzonderingen, zoals Francesco Scianna - vind hem een goede kop hebben). Een enorm slechte dubbing weer, waar Tornatore een patent op lijkt te hebben. Veel kolderieke situaties die niet grappig zijn, omdat ze slecht zijn uitgewerkt. En ga zo maar door.

Dit zijn dan ook meteen de twee pluspunten van de film. De muziek van Morricone is werkelijk fantastisch en de beelden van de Italiaanse schoonheid mogen er zeker zijn. Helaas werd die pracht met hoge regelmaat plots afgekapt door een nieuwe scène. Sowieso had ik het gevoel dat scènes nog lang niet voorbij waren, terwijl zich een nieuwe aanmeldde, in een ellenlange wachtrij van popelende scènes.

Het begin en het einde zijn prachtig, zeker als Morricone zijn violen laat janken. Daar tussenin veel politiek geblèr, dat totaal oninteressant gebracht wordt en er valt eigenlijk geen touw aan vast te knopen. De film duurt ook veel te lang - het horloge mag ongeveer net zoveel blikken verwachten als het beeldscherm. Een film om in fases te bekijken, het liefst gesmeerd over meerdere dagen (in mijn geval zelfs over een paar weken).

Verder veel te fragmentarisch, waardoor er vrijwel geen feeling bestaat voor de personages of voor het verhaal zelf, of voor wat dan ook. Tornatore ontpopt zich toch wel tot een matige verhalenverteller (wat ik tot nu toe gezien heb). Hij zal zelf waarschijnlijk de allergrootste fan van Baaria zijn. Bij hem zullen er herinneringen naar boven komen, die bij veel scènes nodig lijken te zijn.

Dan kan je achternaam beginnen met Tor, scoren doet Tornatore niet met deze prent. Ik kan inmiddels concluderen dat ik geen fan van de regisseur zal worden. Wel van Morricone. Nog maar even nagenieten van de muziek dan maar, en deze film snel vergeten.

Muziek: 1 *

Beelden: 1*

Dan nog een kleine 0,5* erbij voor de rest, maakt een magere 2,5*

Een hoop onzin is speciaal voor Banlieue 13 verzameld in 84 minuten, al is het over het algemeen leuke onzin. Vooral de intro was fraai. De film heeft sowieso een gelikte, hippe montage - aangesterkt met een lekkere soundtrack - en de energie is continue erg hoog, waardoor er weinig gevoel om het hoekje komt kijken.

De actie in Banlieue 13 - waar secondes zolang duren als minuten - is bovengemiddeld, maar gaat hier en daar kopje onder door overdaad.

Genoeg minputen, zoals het zwakke einde, maar goed genoeg voor een ruime 3* (de actie en achtervolgingen maken veel goed).

Hier had heel wat meer in gezeten, zeg.

Doordat heel de film onzinnig is, is het einde zo goed als nutteloos.

Kleine 3*, voor het krankzinnige verhaal - hoewel het ietwat weg heeft van Bowfinger.

De eerste 10/15 minuten zijn vrij sterk, maar als de bever zijn intrede doet, wordt het al gauw minder. Op voorhand trok dat hele bever-gedoe me al niet zo, maar ik had toch gehoopt op een kleine verrassing. Helaas, Mel Gibson doet zijn best, maar zorgt er maar mondjesmaat voor dat je niet de hele tijd denkt naar iets krankzinnigs te kijken.

Het liefdesverhaaltje is er één als zovelen. Ben ook totaal geen fan van speeches in een film en met de boodschap van deze film kan ik maar barweinig.

Nee, the Beaver zorgt toch vooral voor een rare nasmaak. Een pluim voor het lef van de makers om zo'n verhaal neer te durven zetten, een duim omlaag om verder geen lef te tonen binnen het verhaal zelf.

2,5*

Tegenvallende film! Ik had er teveel van verwacht, mede veroorzaakt door het hoge gemiddelde op deze site.

Op ten duur ben je al het filosofische gezwets van de 2 hoofdpersonages zat. De gesprekken tussen de 2 personen zijn vaak saai en daardoor kan deze film een lange zit (of lig) zijn. Wat je dan overhoudt zijn de mooie plaatjes van Wenen. De (minimale) sfeer kan de film enigzins redden. Tussen alle filosofische uitlatingen ontdek je een enkele mooie scene, zoals de scene in het luisterhokje. Verder is het een mooie gedachte om iemand tegen te komen in een trein en daarmee de nacht van je leven te hebben. Waarschijnlijk een droom voor iedereen.

Dit is een film die na een herziening beter zal worden, maar eigenlijk heb ik helemaal geen zin om deze film te herzien.

3 * voor de sfeer en enkele mooie scenes.

Matig, erg matig zelfs.

Het harde leven in de jaren '30 - en vooral in Oss - is redelijk neergezet, al is het wel op de makkelijkste en standaard manier gedaan. Kostuums: prima. Decors: prima. Muziek: prima. acteerwerk: deels prima. Sylvia Hoeks (prachtige vrouw) had in de vorm van Johanna goede blikken, een lief accentje en ze was overtuigend genoeg als uitdagende slet (want dat was ze). Marcel Musters is niet in de gehele lengte overtuigend genoeg; soms ben je bang voor 'm, maar meestal was hij een karikatuur van wat een bendebaas zou moeten zijn. Misschien komt het door zijn binnensmonds gebrabbel - dat sowieso als een ziekte door Oss raasde (waar was de ondertiteling in vredesnaam?) Theo Maassen was redelijk hilarisch met zijn kleine, corrupte rol. En dan er nog wat goede kleine rollen en een handjevol slappe.

Halverwege neemt het verhaal een nogal vreemde wending. En dan vooral omdat het vanaf een bepaald punt niet meer boeiend is.

Kleine 3*

Klein, sentimenteel draakje, dat onlogica niet mijdt. Vooral de scène in de gevangenis, aan de tafel, geeft dit goed aan. Potsierlijk.

Eigenlijk is alles matig: de dialogen, het acteerwerk (hoewel Demián Bichir tenminste nog goed is met zijn mimiek) en het verhaal, dat weinig inhoud heeft.

Nergens ontstijgt a Better Life zich boven een gemiddeld niveau. En toch is het hier een daar vrij aangenaam om te volgen. Je leeft mee met de tuinier, je gunt hem alles, een tuin met duizend rozen.

Mooi dat de titel op de zoon slaat, waardoor de film alsnog redelijk goed eindigt.

Kleine 3*

Nog eens herzien. Dan valt het toch tegen allemaal. Als kind let je natuurlijk niet op bepaalde aspecten. Het boek is fantastisch, het loopt lekker vlot, het taaltje van de GVR is top, etc. Dit komt juist in deze film niet uit de verf. Het verhaal loopt niet lekker, je kunt de GVR maar moeilijk verstaan; de grappige woorden zijn in kleine getalen aanwezig. De leuke stukjes uit het boek worden hier een beetje afgeraffeld. Jammer, hier zit veel meer in. Erg gedatteerd ook. Tijd voor een re-make!

Toch een (zeer) kleine 3*. Ook vanwege jeudsentiment.

Prettig sfeertje, weinig geslaagde grappen. De film moet het dan ook hebben van de verhaallijn in combinatie met de tamelijk grappige personages en de genoemde sfeer.

Geslaagd vond ik de momenten waar het Noorden compleet wordt afgebrand. Heerlijk overdreven.

Niet bijster origineel, om dronken mannen kan ik niet echt meer lachen, hoewel de situatie an sich wel komisch was.

Kad Merad doet het niet slecht, lijkt me niet een geboren komiek, maar doet wat hij moet doen in deze film.

3* voor een lekker tussendoortje.

Prima wegkijker. Althans, tot de film hopeloos uit de bocht vliegt tijdens de rechtbankscenes. Of eigenlijk eerder al, als het personage dat Waltz vertolkt, volledig ontspoord. . Onbegrijpelijk dat er voor gekozen is om zijn rol zo over the top en infantiel in te vullen. Dat doet de film geen goed. Adams blinkt daarentegen wel uit, maar het verhaal reikt te weinig handvatten om haar waarlijk te laten vliegen.


Mooi kleurrijk verder, zoals je van Burton kunt verwachten, maar uiteindelijk had er zomaar een signatuur van een andere regisseur onder deze film kunnen staan.

3*

Na Black Swan alweer de tweede balletfilm die ik dit jaar zie. En opnieuw niet met een teleurstellend resultaat. Integendeel.

Billy Elliot is een plezierig feelgoodfilmpje, omhelsd door een prikkelend accent en enkele traanmomentjes. Jamie Bell kan het amper beter doen, op de momentjes na dan wanneer hij (zogenaamd) foutjes maakt bij het dansen. De rol lijkt hem op zijn lijf geschreven en niet gek dat hij prijzen ontving. De functie van oma Elliot had ik iets krachtiger verwacht. Broer Elliot en vader Elliot doen het niet slecht, al vind ik hun ommezwaai van "haat" naar "liefde" iets te snel en drastisch verlopen.

De soundtrack is prima. Lekkere Britse klassiekertjes, die goed overeenkomen met de 80's sfeer en de setting van de film. Zeker tijdens de dansoptredens van Billy komen de nummers goed tot hun recht.

Hier en daar wordt er iets teveel op het sentiment gespeeld (wanneer vader weer gaat werken en broer ontmoet, bijvoorbeeld, inclusief omhelzing en tranen en woorden die een beetje vreemd aandoen op dat moment.) Maar dat is slechts een schraal minpunt, dat ook weer gecompenseerd wordt met een aantal leuke, doch kleine, vondsten.

Het intro is er eentje om in te lijsten, en dan mag het geen ramp genoemd worden dat-ie ook als outro wordt gebruikt.

Minimale 4*

Biutiful staat toch wel met stip op nummer 1 of 2 op de lijst meest zwaarmoedige films die ik ooit gezien heb. En dat komt vooral omdat er - op Ige na - geen sprankje hoop te bespeuren valt. Barcelona heeft een donkere, vuile lucht, het regent zelfs, de mensen zijn afstandelijk en lelijk, zelfs Sagrada Familia straalt niet op zijn mooist, omdat hij is omgeven met steigers. En dan de vrachten ellende. Mocht Uxbal geen dodelijke ziekte gehad hebben, dan zou hij sterven aan alle kwelling, hoewel hij een doorzetter is.

Het camerawerk en de fotografie zijn schitterend. De disco scène is in zijn geheel groots. Heel af en toe kon ik me, mede door het camerawerk, mee laten slepen door omgeving, situatie en personages, maar dat gebeurde maar mondjesmatig en dus veel te weinig. Bardem laat opnieuw zien één van de beste acteurs van zijn generatie te zijn.

Niet opzetten als je je down voelt, want dan ga je je down-down voelen.

3,5*

Aangenaam filmpje, dat net weet te ontglippen van de term "tussendoortje".

Luke Ford zet een geloofwaardige autist neer, ook al gebruikt hij hiervoor bepaalde trucjes (‘Dah!’ / vinger tegen 't hoofd). Hij verzwakt niet in zijn rol, vandaar dat het geen moment stoorde – maar ik kan zijn spel ook niet de sterkte van de film noemen.

Het begin had een beetje last van het doorkomgevoel, maar al gauw is dit een film waarbij de seconden flitsend wegtikken en je geen moment naar de klok hoeft te staren. Het dreigde hier en daar wat te braaf en te kinderachtig te worden, maar gelukkigerwijze zorgden sommige momenten, bijv. de poepbroek voor wat meer pit.

Veel feelgood momenten; het zonnige weer doet zijn werk, de wijk oogt aangenaam en de mensen die er wonen zijn niet gemeen genoeg om het leven van Charlie en zijn familie écht zuur te maken. Op dat punt levert Elissa Down half werk af. Het was de eetscène tijdens de verjaardag van Thomas die de meeste indruk maakte. De scène, die daar kort op zit - dat Thomas door de ramen van een auto naar zijn broer kijkt, zit tegen het hartverovende aan. Voor mij had de film hier net zo goed mogen eindigen. Het daaropvolgende toneelstuk hadden ze achterwege mogen laten. Alleen de lamascène in de kleedkamer was nog de moeite waard.

Gemma Ward heeft een goede uitstraling, niet gek dat bosjes jongemannen hun tong in de gaten moeten houden of ‘ie nog wel goed in de mond zit, als ze hen met haar snoeperige blik aankijkt. Jackie is een meisje om verliefd op te worden. Verder vond ik dat Erik Thomson een zalige rol als vader neerzette.

Iemand enig idee waarom er een aantal maal geïmpliceerd werd dat het verhaal zich afspeelde in de beginjaren ’90 (Super Nintendo, cassettebandjes, etc.)?

Ruime 3,5 (zit dicht tegen de vier sterren aan - maar net als Charlie moeten die verdiend worden).

Lang geleden dat ik zo ben weggeblazen door een film. Echt een bioscoopfilm voor mij ook, door de intense muziek en de visuele pracht. Ik moest ook bijkomen van de film, de adrenaline gierde door mijn lijf. Ook een film die regelrecht mijn top 10 binnen stormt - iets dat ik normaliter nooit doe.

Wat kun je nog over de acteerprestaties van Natalie Portman zeggen? Hartstochtelijk. Ze heeft alle facetten van het acteren onder controle. Ze danst van het scherm. Ze lacht als een onschuldig zwaantje. Ze huilt geloofwaardig. Het laatste half jaar heb ik V for Vendetta, Leon en Black Swan gezien en ze is - mede door de rollen in deze films - één van mijn favoriete actrices geworden. Zeker haar rol in Black Swan spant de kroon. * zie overigens nu pas dat ze in Jeruzalem geboren is * Vincent Cassel kan niet meer stuk bij me sinds zijn rollen in Public Enemy Number 1 en 2. Ook hier doet hij wat hij moet doen; zijn kille blik doet veel werk. Mila Kunis doet het niet slecht, maar ze zorgt wel voor een oppervlakkig Hollywood tintje bij mij, al is het gering en slechts een klein minpuntje. Verder is ze toch wel enigszins mysterieus, zoals het moet zijn.

Die onderhuidse spanning vind ik heerlijk. Het duistere sfeertje past perfect. De kleine horror momentjes maken het af. Het moment dat Nina haar benen op vreemde wijze brak deed me zelfs even aan the Exorcist denken.

Ik heb al veel suggesties langs zien komen wat betreft het inhoudelijke verhaal dat Black Swan in zich heeft. Ik houd het gewoon op de meest veilige interpretatie. Ook de rol van haar moeder is duidelijk voor mij. Ze zorgt voor extra druk op het (ballet)leven van haar dochter. Ze heeft die carrière zelf nooit kunnen hebben, dus ze zal er alles aan doen om haar dochter die carrière wel te geven. Hierin overdrijft ze toch het krankzinnige, ze is veel te beschermend (ze behandeld Nina nog als een kind van 12). Ze kan haar dochter niet loslaten, terwijl Nina haar beschermde, veilige wereld los moet laten om de zwarte zwaan te kunnen zijn.

Genoeg memorabele scènes. De finale (laatste 20/30 minuten) is één groot hoogtepunt, met absoluut toppunt het veranderen in the Black Swan.

Van 't weekend maar eens zien wat Natalie heeft te zeggen tijdens haar speech bij de Oscaruiteiking.

Ik denk er zelfs over na om nog een keer naar de bioscoop te gaan, om al dit schoons opnieuw te aanschouwen.

Dikke 4,5*.

Ein-de-lijk gezien. Nu kan ik me dan toch een filmliefhebber noemen.

The director’s cut gezien. Er staat ons over acht jaar heel wat te wachten.

Allereerst kost het enige inspanning om door de gedateerde “toekomstsnufjes” heen te kijken, met televisies uit de jaren ’90 en (sommige) vliegende auto’s met een design van zero. Anderzijds heeft het zijn charme.

Maar de geweldige sfeer overspoelt de enigszins achterhaalde aspectjes. Genieten geblazen met de somberheid, de fenomenale belichting, de min of meer krakende soundtrack, de futuristische decors, de warboel aan mensen op straat. Dit alles komt het best tot uiting tijdens de achtervolging van Deckard op de replicant door de straten van Los Angeles. Ook de carnavaleske sfeer in de woning van Sebastian J.K. spat van het scherm. Alleen de prachtige poster van Blade Runner bezit al meer sfeer dan menig andere film.

Het acteerwerk van Harrison Ford is sober – net wat de film nodig heeft. Voor de rest weinig aan te merken op het spel van de acteurs. Hauer doet veel met zijn ogen en blikken; zijn lege blikken voelen onmenselijk aan.

Het einde is wat rekkerig; ik begrijp de kritiek, maar kan me ook goed inbeelden dat de fans dit niet anders gewild zouden hebben.

Heerlijk, die mysterie rond het feit of Deckard nu wel of geen replicant zou zijn. Mij lijkt het duidelijk dat hij in the director's cut wel een replicant is, anders zouden "de eenhoornsvisie scènes" (herinnering + origamistukje) overbodig zijn. De verwarring omtrent het feit of Deckard nu wel of geen replicant is, is logischerwijs in het leven geroepen doordat de verschillende versies een alternatief eind hebben.

Ruime 3,5*

De film is naar mijn inziens goed te vergelijken met de vader van de Tuohy's, Sean Tuohy; veel te braaf, alles maar goed vinden - weinig tegengas. De film heeft te weinig drama in zich op echt indrukwekkend te zijn. Ook niet fris genoeg, feitelijk blinkt de film nergens uit.

De problemen van Big Mike worden niet goed genoeg uitgelicht, hoewel Quinton Aaron overtuigend genoeg acteert, om hem te geloven en om zijn pijn te kunnen voelen. Daar ligt de kracht van deze film; de sympathie die Big Mike doet opwekken en het meeleven met hem. Mooi personage.

De wedstrijden zelf zijn nogal flauw en clichégeoriënteerd. Vervelende oneliners zorgen voor licht genante momentjes.

Sandra Bullock doet het goed, maar was haar concurrentie zo minimaal dat ze hier een Oscar voor kreeg? Beetje overdreven. Zeker als ik het spel van Natalie Portman in Black Swan nog op mijn netvlies heb staan, maar dat terzijde.

Helaas is niet alles even goed vorm gegeven, maar er blijft een sympathiek filmpje over, waar ik een ruime 3* voor over heb.

Ook mijn gedachte. Had graag iets van het sprankelende van de eindcredits in de rest van de film gezien.

De sleur in Blue Valentine voelt realistisch aan. Wel vraag ik me af of Cindy in een vroeger stadium gevochten heeft voor de relatie. Ze komt mij te serieus en afstandelijk over, al is dat natuurlijk een kenmerk van de sleur en zorgt haar vermoeidheid voor het staken van haar strijd. Een eng en deprimerend iets toch, die sleur. Er lijkt geen weg meer terug. Sommige momenten zullen de sleur voor even stilzetten, maar de aftakeling van de liefde zal alleen maar toenemen. Er komt een punt dat het vechten wordt tegen de bierkaai.

Mooi is het contrast tussen het heden en de flashbacks. Graag had ik nog wat meer sprankeling (zoals die van de eindcredits) willen zien van de liefde tussen Cindy en Dean. Wat meer vuurwerk, wat meer betoverende scènes, al had dat het contrast wellicht te overdreven gemaakt. Verder zijn de seksscènes vrij expliciet zonder veel bloot.

Over het acteerwerk kan ik kort zijn: beter konden Ryan Gosling en Michelle Williams het niet doen - daar was ook geen ruimte voor in het karakter en doen en laten van hun personages. Maar beiden zijn een grote belofte voor de toekomst, al hebben ze zich allang stevig tussen de overige grote acteurs en actrices geplaatst.

3,5*

Vooral het eerste uur is een feestje, met een heerlijk sfeertje. Verder nogal voorspelbaar en, ondanks de te lange speelduur, zijn bepaalde zaken niet helemaal goed uitgewerkt (vader - zoon relatie, bijv.). Maar het gaat om de luchtigheid, om de kitsch, om het plezier, en daarin slaagt The Boat That Rocked met verve, waarbij de muziek verplichte kost is en het hele DJ wereldje extra glans geeft. Vooral Procal Harum deed het goed.

Zo nu en dan gaat Curtis over het randje ( boot zinkt, en alle fans komen ineens tegelijkertijd aan en hadden ook nog de tijd om spandoeken en meer van zulks te ontwerpen - of uit de kast te pakken, alvorens ze hun idolen van de verdrinkingsdood kwamen redden ), maar dit wordt overspoeld door slingers, klassiekertjes uit de rockgeschiedenis, komische taferelen en dwaze typetjes.

TBTR mag je oprecht een feelgoodmovie noemen, daarom niets minder dan 4*.

Onderschatte film dit, zeg.

Goede rollen van Leonardo di Caprio (toch één van mijn favoriete acteurs aan het worden) en Mark Strong. Heerlijke rol van Rusell Crowe.

Het begin is dan weer erg voorspelbaar. hoe vaak hebben we zo'n misleiding al niet gezien?

Het zal verder weinig beklijvend zijn, maar het was van begin af aan (op de eerste 15 minuten na misschien) heel aangenaam om te volgen.

Nette 4*

Niet alleen dat. Al moet ik zeggen dat ik het storend vind als zaken niet kloppen, terwijl dit makkelijk vermeden, dan wel kloppend gemaakt had kunnen worden.

Grootste minpunt is wat mij betreft dat er teveel op het sentiment gespeeld wordt. Het acteerwerk, de vormgeving, de dialogen, de humor, het verhaal; het voelt allemaal zo gladjes aan. Als een album dat over geproduceerd is in de studio. In dat opzicht past de film best bij Queen.

De humor werkt daarbij merendeels niet. De bioscoopzaal bleef regelmatig angstvallig stil, terwijl de scenarioschrijver duidelijk met dikke letters *ZAAL LACHT* in het script had geschreven.

De film gooit je voortdurend omhoog, omlaag en weer terug. Want ik heb bij vlagen enorm genoten. Voornamelijk als de muziek ten gehore kwam. Dat geluid man - en dan vooral tijdens het concert op Live Aid. Het is vaker gezegd, maar zo nu en dan was je op het concert. Maar ook het acteerwerk van Malek mag er zijn, het is soms aandoenlijk en zelfs ontroerend hoe hij de frontman van Queen in de spotlight zet.

Postapocalyptische films vind ik doorgaans interessant; het nevelige sfeertje, het overleven, de conflicten tussen overlevenden, afgebrokkelde plaatsjes, en ga zo maar door.

The Book of Eli biedt bovenstaande allemaal. De settings zijn, mede door het kleurgebruik, lekker duister en grauw, de goedkoopste dingetjes zijn schaars geworden, en het sfeertje is vrij benauwend.

Jammer genoeg is het verhaal niet aantrekkelijk genoeg. Man verdedigd boek. Andere man wil het boek hebben en zet zijn groepje lelijk uitziende boeven aan het werk. Wat resulteert in knokpartijen. De actie, die het met zich meebrengt, ziet er wel erg gelikt uit. Visueel is het tenenlikkend (mocht je erbij kunnen).

Washington is goed, Kunis erg matig (eendimensionaal), en Oldman zit er tussenin (teveel stereotiep). De vormgeving ziet er goed uit, ook de aankleding van de laatst levenden.

De hoeveelheid aan locaties is karig. De hoofdpersonen leggen een gigantisch aantal kilometers af, en toch wil de film geen roadmovie worden, omdat ze amper tussenstops hebben. Teveel vaart, terwijl het verhaaltechnisch juist te weinig vaart heeft.

Verder vraag ik me af hoe zeker het is dat the Book of Eli het enige exemplaar is (heeft God himself dit wellicht verkondigd?)

Kleine 3,5*

(deed me geregeld aan Hans Teeuwen denken, met zijn: 'Kijk hier maar, het staat geschreven.')

In de eerste 45 minuten is de sfeer prima, lekker creepy bij vlagen, zoals op het feest met de boze blik van een oud dametje, de ober, etc. Het deed me licht aan Lynch denken, sorry.

Het acteerwerk is niet eens slecht, had het vele malen slechter verwacht.

Daarna wordt de film een achtbaan van vaagheid. De interesse verdwijnt en voor je het weet val je uit die achtbaan. Een gevoel van tevredenheid is dan ook het laatste dat je aan deze film overhoudt.

Toch een kleine 3*, vanwege het goede eerste gedeelte.

Ik had het boek al gelezen, dus het einde - een erg belangrijk moment van de film, wist ik al. Dat maakt de kijkervaring toch anders.

Goed verfilmd, het blijft moeilijk om een boek op het witte doek te proppen, al was het boek in dit geval niet heel dik. Het bezoek van Hitler aan huize Bruno is weggelaten. Maar een Engels sprekende Hitler zou niet sterk overkomen. HET grote mankement van de film: Engels sprekende Duitsers. Toch wel erg essentieel in een film over Duitsers in de W.O. II. dat Duitsers gewoon hun moedertaal spreken. Eigenlijk zou ik een heel punt van de score moeten halen - puur vanwege deze feit.

De kleine mannen stelen de show. Vooral het jongetje dat Shmuel vertolkt doet het uitstekend. Ik had net iets meer conversaties tussen de vrienden willen zienm de film had best een scene langer mogen duren.

Het einde had ik net wat subtieler willen zien. Hoewel het eindshot wel weer prachtig is.

Een kleine 3,5*.

Het eerste deel van Breakfast at Tiffany's is erg matig. Wellicht vernieuwend voor die tijd, maar nu vooral oubollig en moeilijk doenerij. Met name dat feestje staat bol van flauwigheden en raar gedoe. Die Chinees valt w.m.b. dan ook niet uit de toon (ik moest er zelfs stiekem om lachen, zo nu en dan).

Audrey Hepburn is geen sterke actrice (in deze film althans), maar het is haar uitstraling en schoonheid dat aantrekt. Een belangrijk gegeven om het liefdesverhaal interessant te maken.

Langzaamaan begint de film te boeien, en worden de dialogen tevens wat sterker. Terwijl de film vooral luchtig blijft (uitstapje; dingen stelen, bieb, ring graveren, etc.).

En hoe kan het ook anders dan dat de film eindigt met een klassieke kus.

Al met al heb ik me prima vermaakt, en dat zag er niet naar uit na een half uur op de teller.

3,5*
Goede filmkat ook.

Brick is een matige film, met een aantal zeer geslaagde scènes De scène waar Brendan met een brick boven zijn hoofd boven de auto van Tug staat, is in zijn geheel erg geslaagd. Hilarisch hoe Tug, met de rook uit zijn neus, aan komt gestierd. Ook de "slachthuis"-scène, waar Tug en Pin het loodje leggen is filmisch behoorlijk neergezet.

Ook de grijze omgeving rond de highschool is erg fraai, alsof de mysterie continue aanwezig is en het leven keihard (brick) is. Maarrrrr... de ingewikkelde verhaalstructuur (lees: het vage, chaotische script) kan niet verhullen dat dit een simpel teenager (whodunit) misdaadfilmpje is, met allerlei acteurs die nog niet klaar zijn voor het grote werk. Op Joseph Gordon-Levitt na, die een verdienstelijke protagonist weergeeft. Maar Nora Zehetner als femme fatale, bijvoorbeeld, is compleet waardeloos. Niet dat het acteerwerk slecht is. Het is vooral kinderlijk, niet overtuigend genoeg - ze missen een dosis charisma.

Erg wispelturig allemaal, waardoor ik op een 3* uitkom.

Fijn Disney filmpje, geheel in de stijl van The Walt Disney Company, met zijn mierzoetigheid, afgezaagde momentjes, flauwe grapjes, sentimentele muziek en standaard verhaal, met een berg van een moraal. Daar kun je na afloop over zeuren, maar van tevoren wist je precies dat je dit kon verwachten.

Wel geeft Brother Bear dat typische Disney gevoel - een feelgood stemming, en dat had ik bij de laatst geziene 2D animatie The Princess and the Frog totaal niet. Brother Bear mist alleen de grootsheid van bijvoorbeeld the Lion King. Het is een klein, kort filmpje, met weinig aspiraties om een grote klassieker te willen worden.

Ik dacht al "waar blijft Phil?" en, ja hoor, hij kwam al snel. Moet eerlijk bekennen dat ik Phil Collins best goed kan hebben in Disney films. Niet dat ik hem daarna nog hoef te horen.

Bij de ontmoeting met het kleine beertje, Kodak, ging het mis. Kodak heeft niets om de volwassen kijker te interesseren, je beseft je ineens dat je naar een kinderfilm zit te staren. Irritant personage, dat op z'n best is als hij later verdrietig en stil is. Van hem komen dan ook de erbarmelijkste teksten en grapjes, al is de gehele film bevuild met onoriginele koddigheid (steenbokken - echo). De elanden vond ik nog best geslaagd.

Het grappigst waren de sketches bij de eindcredits. Heb het hardst moeten lachen om het lachspiegelmomentje, tijdens de aftiteling dus.

Kleine 3*

Ik had de rollen van Gyllenhaal en Maguire van tevoren in mijn hoofd verwisseld; vond Sam (Maguire) in eerste instantie geen militair, laat staan een kapitein. Knap dat hij later toch weet te overtuigen.

Ook ik moest aan Pearl Harbour denken, vanwege het bijna identieke liefdesverhaaltje, al is het in Brothers een stuk beter uitgewerkt.

Veel beladen scènes, neem bijvoorbeeld de tafeltaferelen. Voelbare spanning, versterkt door tergende ballongeluiden. De oudste dochter (Bailee Madison) weet te overtuigen, hoewel haar tekst aan tafel - waardoor het in zijn geheel escaleert - nogal onwaarschijnlijk is.

Het eerste half uur leunt vooral op de gevoelens van de vader voor beide zoons. Daarna zien we beelden vanuit Afghanistan, die eigenlijk maar één memorabel moment kent. De relatie tussen Tommy en Grace vind ik, door de korte tijdsduur, vrij ongeloofwaardig neergezet. Die kus is nogal merkwaardig als je het karakter van Grace en het tijdsbestek onder de loep neemt.

Maar de film gaat natuurlijk vooral over de relatie tussen beide broeders. Ik vind Brothers dan ook de enige juiste titel. Broer en broer is een schitterende relatie, die gekoesterd moet worden. De momenten waarin dit duidelijk werd, waren voor mij dan ook de meest ontroerende.

Mooi terugkerend deuntje - dan bedoel ik het sfeervolle Homecoming van Thomas Newman.

Tot een half uur voor tijd zat ik op 3*, maar het slot tilt de film naar een kleine 3,5* (3,34)

Één woord kenmerkt deze film: chaos. Er zit geen moment van rust in, de scenes vliegen van de hak op de tak, waardoor het er heel rommelig uitziet en ik geen moment in de film kwam. Jammer, dit leek me een leuk sprookje.

Matige film. Cohen herhaalt zich te vaak, waardoor het niet de volle 81 minuten boeit. Een paar aardige grappen/scènes, vaak over-the-top, maar wat verwacht je van een film waarin Cohen een homo speelt?

Mooi dat hij een aantal groepen flink aanpakt (Christenen, platvloerse bezoekers van vechtshows, etc, in combinatie met homoseksualiteit).

Naar mijn idee waren alle stukken in scène gezet. Bij Borat had ik soms het idee of het realiteit was. Borat was ook meer mijn ding.

2,5*

Het begin was nog wel aardig en verzorgd. Leuk uitgangspunt. Jammer dat Blair Hayes het totaal verprutst. Dit is voor kinderen gemaakt. Anders neemt Hayes zijn publiek totaal niet serieus.

Het kan niet de bedoeling zijn dat ik het meest moest lachen om de donkere versie van Herman van Idols. Veel beroerde grappen en die scènes met die sekte zijn angstaanjagend slecht.

Op het eind worden er nog een aantal losse endjes aan elkaar geknoopt, maar zo beroerd dat 'ie zo weer los is.

Chaotisch tot en met (maar dat was op momenten stiekem nog best leuk).

2*.

Makkelijke onderwerpen om tranen te laten vloeien, maar in sommige scenes werkt het wel, wat vooral te maken heeft met de hoofdrolspelers. Ze blijven - zeker Jack Nicholson - erg goede acteurs. De kalmerende stem en de krankzinnige bekken van Jack Nicholson werken nog steeds.

3,5 *

Ik houd best van film die zich compleet in 1 ruimte afspelen. Dan ben ik benieuwd hoe inventief de makers zijn en de film, in dit geval, 95 minuten boeiend weten te houden.

Helaas is ongeloofwaardigheid dan lastig te vermijden. Iets dat Rodrigo Cortés ook niet lukt.

Paul Conroy is niet de slimste, maakt rare keuzes en is niet zuinig met energie, zijn aansteker, zuurstof en drank. Maar goed, begrijpelijk dat je in zo'n situatie niet volledig na kunt denken.

Jammer van de tenenkrommende scène met het telefoongesprek met zijn moeder. Het einde, dat vrij voorspelbaar is (de naam Paul White moest immers terugkeren en het gevoel dat het niet goed af zou lopen overheerst) is sterk.

Sfeer is goed, maar had beter gekund. Iets meer morbide ofzo. Of ben ik dan een sadist?

Kleine 3,5*