Opinions

Sublieme film!

Prachtig portret van een familie op het idyllische italiaanse eiland Lampedusa.

Valeria Golino is de beeldschone vrouw die zich niets aantrekt van haar omgeving. Ze gaat haar eigen gang.

De kinderen acteren uitermate naturel.

Nee dit viel me vies tegen, letterlijk en figuurlijk.

Ja het heeft misschien in de verte wat raakvlakken met Van Warmerdam, maar het komediegehalte is een stuk lager en de film gaat nergens over.

Alle mannelijke personages zijn homoseksueel, dat is zeker een fantasie van de regisseur die ook het scenario schreef.

Het warrige verhaal ontaardt in een walgelijke euthanasiescène.

Het hoofdpersonage verliest alle krediet en aan het einde kom je tot de conclusie dat het een onaangenaam en pervers persoon is.

Onderhoudende semi-vervolgfilm op de klassieker Wizard of Oz, met een relatief duister randje.

Dorothy gaat met een bont gezelschap op pad. Het opwindbare robotje en de kip zijn grappig.

Ik vind deze film wat minder magisch dan Wizard of Oz, maar Return to Oz kent zeker een aantal bijzondere scènes, zoals de scène met de hoofden. Het einde is ook sterk.

Fairuza Balk is een behoorlijk jonge Dorothy, terwijl het verhaal zich 6 maanden na de gebeurtenissen in Wizard of Oz afspeelt, maar een kniesoor die daar op let.

Gewoon leuk om eens gezien te hebben, maar voor mij geen film om nog eens te zien.

Toch wel leuke en zeer originele vroege Hitchcock.
Ondanks de leeftijd is de cinematografie prima in orde en zelfs behoorlijk experimenteel.
Vooral het eerste half uur van de film is zeer inventief gefilmd. De film heeft ook leuke humor.
De twee hoofdrolspelers passen goed bij elkaar met hun strapatsen en onnozelheden.
Het is een grappig hak-op-de-tak verhaal en de scènes op de boot voegen echt wat toe.
Het einde is nogal verrassend. Een Kuifje-achtig Titanic verhaal, gevolgd door een komische afsluiter.
Vroeger waren mensen nog meer bijgelovig en wat Hitchcock met de zwarte kat doet is bijna hilarisch te noemen.

Weer een fascinerende Ozon!

Een 'serieus' drama met fantasy elementen. Ik hou er wel van.

Ik had wel te doen met het dochtertje. Hoewel ze nu wel een broertje krijgt om mee te spelen. Ze kwam zo verdrietig en eenzaam over.

Tijdens het kijken vraag je je steeds af hoe het nou precies zit met Ricky en met feit en fictie. Ik vind het leuk om daar over na te denken.

De verklaring die ik hierboven lees vind ik wel plausibel.

Ik hoef trouwens ook geen allesverklarende uitleg. Het mag van mij wel wat mysterieus blijven.

Droevige film over een stewardess die ondanks alle reizen die ze maakt, een vrij monotoom leven leidt dat haar afstompt.

Het beroep stewardess wordt zo glamourloos getoond als maar kan. Het beeld dat in deze film geschetst wordt, is dat een stewardess bij een budget vliegmaatschappij een hondenbaan is. De smalle plek waar de stewardessen kunnen zitten is niet meer dan anderhalve kledingkast.

Smerige vliegtuigen, lastige passagiers en harde verkooptargets. Continu een glimlach tonen is hier echt een wereldprestatie. Wanneer Cassandre een fout maakt dreigt dit keihard afgestraft te worden. Gelukkig is zij niet op haar mondje gevallen en weet ze dich danig te verweren.

Het camerawerk is nogal statisch met extreem veel close-ups. Dit vergroot het claustrofobische effect. De wereld van Cassandre lijkt nu nog eendimensionaler dan deze al is.

De laatste driekwartier ontwikkelt de film zich tot een familiedrama. Hier wordt duidelijk wat Cassandre en haar familie hebben meegemaakt.

De film wordt naar het einde toe zo mogelijk nog treuriger, maar de familiebanden blijken tegelijkertijd ook hechter dan aanvankelijk gedacht.

Originele omnibusfilm met rare personages en typetjes. Het niveau is alleen vrij laag.

Een paar leuke ideeën en een paar geslaagde sketches, maar de meeste zijn erg flauw en niet zo grappig.

Jacques Villeret speelt in alle sketches een rol. Hij heeft gelukkig betere films op zijn naam staan, want dit is niet zo geweldig.

Deze Chabrol begint sterk. Isabelle Huppert en Michel Serrault zijn in hun element, op zoek naar makkelijke slachtoffers in de average joe zaken- en congreswereld .

Het is leuk om vervolgens het contrast te zien als ze niet aan het 'werk' zijn, gezeten in hun camper, in hun 'normale' doen.

Wanneer de actie zich verplaatst naar Zwitserland voegt dit veel toe aan de sfeer.

Het misdaadverhaaltje dat zich vervolgens ontvouwt is nogal kolderiek. De verhoorscène duurt naar mijn smaak veel te lang en het einde van de film is nogal slap.

Het had allemaal wat meer peper kunnen gebruiken. Leuk om eens tussendoor te zien, maar weinig opzienbarend. Vanwege de solide cast en het maffe sfeertje toch nog wel een voldoende.

Rifkin's Festival is een aangename, kalme film gefilmd in en rond het sfeervolle San Sebastian.

Wallace Shawn vind ik altijd wel een grappige acteur, met dat maffe voorkomen en die kenmerkende stem.

Een acteur die goed past in het Woody Allen universum.

Wallace Shawn is overigens wel wat aan de oude kant om nog in zo'n romantisch verhaaltje iets (platonisch) te krijgen met de mooie Elena Anaya. Woody Allen refereert in zwart-wit droomsequenties veel naar Fellini en Bergman. Er zijn genoeg herkenpunten voor de filmfanaat.

Het verhaal legt iets te veel nadruk op de (bijna onherkenbare) Gina Gershon en haar obsessie voor Louis Garrel. Dat begon me op een gegeven moment te irriteren.

Na Blue Jasmine (2013) grossiert Woody Allen in 'tussendoor' films; luchtige 'niets aan de hand' Woody Allen formulefilms. Films die zeker nog wel vermaken, maar erg origineel of hoogstaand is het niet meer.

Ook Rifkin's Festival valt binnen die categorie.

Toch is deze zonnige Europese Woody Allen met een vakantiesfeer leuk om eens te zien.

Geweldig dat dit nu op YouTube staat in een opgepoetste versie!

Een tamelijk curieuze film, met de herkenbare Dick Maas humor.

Jammer dat Michiel Kerbosch hierna nog weinig aansprekende en nauwelijks grote rollen heeft gehad (behalve Zwarte Piet).

Olga Zuiderhoek was toen ook al een lekker gek mens. Eigenlijk is ze sindsdien nog maar weinig veranderd.

Best een heel behoorlijke cast met grote namen.

De stem van Wim T. Schippers is bijna niet te herkennen.

Deze Kaurismäki heeft wel wat van Kieslowski. Vrij degelijk, maar wat echter mist is spanning. Het kat-en-muis spel met de politie is vrij onnozel.
Helsinki is een aardig decor voor deze krimi.
Het hoofdpersonage is uiteindelijk minder interessant dan op het eerste gezicht lijkt. De karakteruitdieping is maar ten dele geslaagd. Hij heeft wel een motief voor de moord, maar tegelijkertijd lijkt alles hem vooral totaal onverschillig.
De vrouw die hem spaart is een raar geval. Stockholm syndroom?

Seidl op herhaaloefening.

Wederom toont hij veel lelijkheid, ranzigheid en verstoorde communicatie.

Alle thema's die aan bod komen in deze film zijn al eens eerder en beter aan bod geweest in zijn eerdere films, maar met meer diepgang. Daarom voelt dit nu een beetje als een slap aftreksel.

Wel een erg sterke rol van Michael Thomas als verlopen schlagerzanger, die steeds goed in de markt ligt bij zijn oudere publiek.

De zorg voor en het leven van oudere mensen wordt hier als een hel afgebeeld.

De film voelt zelfs lang aan en het verhaal met de verloren dochter duurt net wat te lang, al kent het nog een verrassend en origineel einde.

Erg fijne western.

Ik vind Technicolor altijd wel wat hebben. Geeft een mooie warme sfeer.

De film heeft erg leuke karakters. Op het tweede gezicht zelfs minder eendimensionaal dan je zou verwachten van een western.

Ruime 3,5 sterren

Ook al is het de minste van de drie, toch vind ik het een leuke afsluiter van de Ripoux trilogie.

Het maffe gegeven is dat Noiret inmiddels met pensioen is en op een woonbootje woont, samen met zijn kat. Zijn liefde voor gokken op paardenraces is hij nog niet kwijt (met de nodige schulden...).

Het verhaaltje rond een Chinees syndicaat is wat stupide, maar er volgt een verrassend heistverhaal dat alsnog prima vermaakt.

De manier waarop Noiret in dit bizarre avontuur verzeild raakt is wonderlijk.

Wat een heerlijke trilogie is dit toch.

Haalt het inderdaad niet bij het voortreffelijke eerste deel, maar dat mag de pret niet drukken.

Het korte uitstapje naar het Franse platteland is best grappig.

De 'confrontatie' tussen Lhermitte en Noiret komt wat te geforceerd en onecht over, maar verder is het weer volop genieten.

Er lopen weer genoeg maffe personages rond, zoals de louche vervangers die de plaats innnemen van het politieduo, en bijv.. de homoseksuele nachtclubeigenaar.

Wat een geweldige Franse komedie

Een soort van buddy komedie en een parodie op policiers, met een groot aantal maffe personages. En die rauwe 80s setting werkt hier ook wel. Met de straatjes en trappen van Montmartre als sfeervol decor.

Philippe Noiret is een held. Fantastisch acteur. Hoe hij hier ook ongegeneerd in zijn foute zaakjes opgaat is geweldig om te zien, en zijn valse streken om zijn collega op z'n nummer te zetten.

De stoïcijnse kop van groentje Thierry Lhermitte regelmatig het deksel op z'n neus krijgt is ook leuk.

Een erg vlotte film die veel zijpaden kent en toch heel goed naar een dolle climax toewerkt.

93.9 ontzettend bedankt voor de tip!

De Santis heeft goed naar Hollywood films uit die tijd gekeken en presenteert hier een Italiaanse Hayworth: Silvana Mangano!
Naar Amerikaans voorbeeld laat hij haar meerdere malen dansen en brengt dankbaar haar sensuele bewegingen in beeld.
Riso Amaro is dan ook vooral de film waarin twee beauties schitteren. Silvana Mangano was nog maar 19 jaar. Ik had haar iets ouder geschat, maar wat een prachtige vrouw.

De film is groots opgezet. Prachtige regie van grote groepen mensen.
Cinematografisch ziet het er allemaal erg puik uit.
Het begin en het einde van de film hadden op mij het meeste impact.
Daartussen vond ik het verhaal soms wat minder boeiend.
Dat die mooie vrouwen die vreselijke vent - die kruimeldief aandacht geven vond ik bijna onverteerbaar.
Het einde is erg bitter. Ik dacht; ze wordt vast nog wel tegengehouden, maar nee.

Jammer van de anti-climax, zorgt bij mij toch voor een dikke punt aftrek. De verklaringen aan het eind van de film zijn namelijk ontzettend ridicuul.

Tot dan toe was het al op het randje van het voorstelbare, het einde is niet de druppel die de emmer doet overlopen, sterker nog, het is de emmer op z'n kop!

Maar verder een heel vermakelijke film. Reno en Cassel zijn goed op dreef. 2,5*

Film met een uitermate mooie stylering. 't Is net of je echt in 1931 bent beland.

Tom Hanks speelt een wat nors kijkende vader, hij speelt heel ingetogen. Paul Newman vond ik niet zo bijzonder acteren. Een beetje vlak.

Er zijn maar een paar maffiafilms die ik goed vind, en dit is er nu een van.

Het verhaal vond ik niet altijd even goed. Ik vond bepaalde plotwendingen wat te gemakkelijk. De film is geloof ik gebaseerd op een strip, en in bepaalde verhaallijnen zag je dat wel terug vond ik.

Deze film zal zeker een paar Oscars winnen.

Tijdens zijn leven kende ik Bourdain amper. Pas na zijn overlijden zag ik op YouTube wat interviews terug, waarin mij zijn losse stijl opviel, zijn persoonlijke benadering en zijn no-nonsense en non-conformistische aanpak, zijn kennis en een grote dosis charisma.
Uit deze documentaire blijkt in ieder geval dat zijn zelfbeeld niet goed was.
Nou is het altijd wat makkelijk om achteraf te overanalyseren bij iemand die is overleden door zelfdoding, maar in deze documentaire gebeurt het op een oprechte en waardige manier.
Zoals zo vaak blijken mensen voor de camera extreem onzeker. Dat hoor je ook vaak van acteurs en actrices, dat is op zich niks nieuws. Hij kon door kleine dingen zomaar van slag zijn. Dat zie je het treffendst wanneer die pantomime speler op hem af komt in het park. Daar kon hij totaal niet mee omgaan.
Het succes maakte van hem een 'nieuw' persoon, maar dat was natuurlijk iemand die gecreëerd was voor de camera. Hij was in wezen nog steeds die kwetsbare en timide jongen die hij vroeger was. Het masker dat hij al die jaren droeg moet enorm zwaar geweest zijn.
Grootste schok is dat hij een paar jaar voor zijn overlijden al wou stoppen met het programma en dat de producenten hem daarin steunden, maar dat hij de stap zelf niet durfde te maken.
Hij maakt ook veel te vaak een opmerking uit frustratie die zinspeelt op hoe hij zich op kan hangen.
Maar iedereen zal op dat moment gedacht hebben dat het gewoon zijn morbide humor was. Die had hij namelijk.

Zo treurig dat zijn relatie met Asia Argento geen stand hield. Dat was dan voor hem toch wel de druppel.
Wat een tragische verwijzing in zijn Instagram video naar Violent City.
Ik denk dat zijn vroege heroïneverslaving te diepe wonden heeft geslagen in de ziel en het brein.
Als hij het had volgehouden tot zijn 65e en dan met pensioen was gegaan en nog had geleefd, dan was dat een hele andere documentaire geworden, en zou zijn donkere kant wellicht helemaal niet aan bod zijn gekomen.
Hoeveel artiesten en acteurs en actrices worstelen niet met hun demonen en succes. Gelukkig loopt het met de meesten niet zo treurig af.
Bizar trouwens dat er zoveel gefilmd is in zijn leven, terwijl hij zo hunkerde naar privacy. Zijn dates met Argento staan op camera en zijn uitstapje met haar naar Italië in een soort westerndorp in de rotsen. Tegelijkertijd wou hij denk ik aan de hele wereld tonen dat Asia Argento zijn nieuwe liefde was.
Ik had graag duidelijk in beeld gezien welke voice-overs van Bourdain door de computer zijn gesimuleerd. Nu had ik namelijk bij veel voice-over teksten de verdenking dat het wat onnatuurlijk klonk, terwijl het overgrote deel waarschijnlijk echte opnamen betreft. Dat leidde wat af. En sowieso hadden ze zich niet van zo'n truc moeten bedienen. Die teksten waar geen opnames van zijn hadden ook wel gewoon visueel in beeld gebracht kunnen worden.

Vlot gefilmde treinheist film met een sterke cast.

Stanley Baker is zoals altijd overtuigend. De bloedmooie Joanna Pettet heeft helaas een wat marginale rol, maar het oog wil ook wat.

De achtervolging in het begin van de film is inderdaad fantastisch gefilmd.

Deze film is spannend en het kat-en-muis spel met de politie maakt het boeiend van begin tot eind. De locatiekeus is ook goed.

Zo worden ze helaas niet meer gemaakt. In Nederland momenteel te zien op Netflix!

Ja wel unieke film dit.

Het is een vrij nostalgische wereld, het New York van de jaren 80.

Het is knap dat deze stomme film met weinig verhaal toch de volledige speelduur weet te boeien. Een robot die in feite een eigen ziel heeft, en terugverlangt naar zijn 'baasje'.

De animatiestijl is origineel.

De film had net iets korter gemogen wellicht, maar ik reken dat de film niet te zwaar aan.

Erg warrig verhaal.
Je zit steeds te wachten op een versnelling, op een geniale samenloop van verhaallijnen. Maar helaas...
Dit genre begint zo'n beetje op een paradie op zichzelf te lijken.
Ik zat zelfs te denken; had het niet allemaal wat cooler en vlotter gekund?

Een schilderijtje en een verloren zoon. Allebei onvindbaar en het duurt maar en het duurt maar...
Voor een misdaadkomedie moet je wel hier wel erg veel geduld opbrengen. Nodeloos ingewikkelde vertelstructuur en de personages zijn lang niet zo geslaagd als in Snatch en Lock Stock.

Zoals gezegd wordt het later een stuk vermakelijker en komen de verhaallijnen meer en meer samen. Dit verhoogt het kijkplezier enorm.

Ik ben het eens met gotti en starbright boy en kom uit op een erg krappe 2,5*I

Lekker over-the-top, met een vette knipoog. Heel sterke stilering.

Het is vooral vorm, weinig inhoud. Maar het is leuk om te zien en voor je het weet ook alweer voorbij.

Ja mooie documentaire over mooie mensen.

Het is een soort van Andere Tijden docu over het leven toen (pakweg 50 jaar geleden) en nu. Er is gelukkig veel verbeterd voor de familie, vooral toegenomen welvaart, maar ze hebben nog wel een beruchte naam. Niet geheel onterecht blijkt, ze hebben nogal losse handjes.

Ed Fermont is dankbaar het stralende middelpunt van deze documentaire. Let vooral ook op de blikken van zijn vrouw die zit mee te genieten.

De eetgewoontes van de familie zijn hilarisch. Hoe oma in de Duitse supermarkt verlekkerd de worsten en ander varkensvlees inlaadt...

Ik hoorde haar daarna in het 'restaurant' een leuk woord zeggen; piemperd! (sigaret)

Willem Fermont, de achterneef die na de dood van zijn ouders weer dichter bij de familie kwam te staan, neemt de grap dat ze van adel zijn letterlijk. Die man is goed in plechtig spreken. Mooi om naar te luisteren en die klassieke kop van m past er goed bij.

Ik had nog excentriekere mensen verwacht, maar misschien heb ik te veel Seidl films gezien.

Of deze paar mensen nou representatief zijn voor de 300 Fermonts in Roermond, is moeilijk te zeggen.

4 sterren

P.S. Van cinema.nl:

Joost Seelen, maker van Roermondse adel, een familie-epos, draait er niet omheem. Er zit in zijn documentaire één nagespeelde scène. Een van de hoofdpersonen, Ed Fermont, werkt als colporteur. Seelen laat zien hoe goed Ed Fermont pannen verkoopt. Wat niet in de zichtbaar wordt: de personen bij wie de colporteur langsgaat, zijn vantevoren door de filmmaker benaderd. De vlotte verkoop van de pannen is in scène gezet. Seelen: 'Ik weet dat Ed Fermont in het echt met groot gemak pannen slijt. Daar ben ik zelf bij geweest. Het zou pas vreemd zijn als ik hem iets laat doen wat hij normaal niet zou doen.'

Soit.

Begint als leuk sfeerverslag en prettig gestoorde terugblik en geeft een mooie weergave van een tijdsbeeld. Het verzandt vervolgens echter in te veel blabla en interessantdoenerij. Wat mij betreft allemaal wat te veel van het goede. Ik hoef geen alternatieve feiten en maskers.

De 'echte' fragmenten zijn al mockumentary genoeg, daar hadden Sharon Stone en 'Van Dorp' niet aan toegevoegd hoeven worden. De film had dus ook makkelijk wel wat korter gekund.

Ik speel nog maar eens mijn favoriete Bob Dylan nummers af.

Charmant filmpje, maar meer ook niet.

Aan de jonge Hepburn ligt het niet. Het verhaal is erg simpel (/gedateerd) en de houterige Gregory Peck doet een aardige Cary Grant imitatie.

Leuk om eens gezien te hebben, maar ik had er meer van verwacht.

Aardig, maar beetje vlees noch vis filmpje; heb me regelmatig afgevraagd waar ik nou naar zat te kijken.

Iets te veel voor de hand liggende grappen over pik-achterna-lopers. Wellicht een aanrader voor Yvonne Kroonenberg.

Turturro heeft zelf het scenario geschreven. Had van mij wat pittiger gemogen en de karakters zijn beetje te eendimensionaal, maar dat is vaker bij musical films. Ik vond de liedjes niks toevoegen, itt Moulin Rouge. Gelukkig is het musicalgedeelte beperkt.

Kate Winslet speelt een maffe slet. Toch wel de leukste rol uit deze film. Sarandon is in deze film een stuk chagrijn, maar ik vind haar niet echt overtuigend.

3 sterren

Da's lang geleden zeg. Als tiener vond ik dit een topper. Avonturenfilms zijn dan natuurlijk je van het.

Dit is een van de leukere en betere films in het genre.

Goedkoop vermaak ja. Maar wel van het soort waar ik van houd.