Opinions

"Mary and Max" is een van de origineelste films die ik in tijden gezien heb. Het contact tussen twee uitersten, die an sich toch zeer veel met elkaar gemeen hebben, biedt meteen al een boeiend gegeven. Sommige momenten doen de kijker bedenken of het lachen wel op z'n plaats is. Zo vindt de regisseur een goed evenwicht tussen droogkomische situaties en sentimentaliteit. Nergens, ook net niet op het eind, wordt het te zoet. Daar komt nog eens de mooie animatie bij, en "Mary and Max" is een uniek pareltje.

Audiovisueel een meesterwerkje. Grauwer kun je een sfeer amper creëren. Zet daarop de stem van Vincent Gallo (die ik eerst niet herkend had) en de toon is helemaal gezet. Ook het plot is interessant - de vergelijking met "Brazil" is zeker terecht - maar de uitwerking doet een beetje saai aan. Dat is jammer, want "Metropia" had een instant klassieker kunnen worden. Misschien loopt dit soort films nu wat vaker in de kijker.

Complexe film van de Coens die op een net te onvoorzichtige manier drama, misdaad en komedie met elkaar verweeft. Zo staan het serieuze onderwerp en de vaak flagrante gewelduitbarstingen in schril contrast met een idioot personage en een malle dialoog hier en daar. De 115 minuten slepen iets te lang aan, maar het verhaal valt in een tot de verbeelding sprekende plooi: hoe het plan van het hoofdpersonage uiteindelijk slaagt, is meesterlijk.

Oer-Amerikaanse, ouderwetse en clichématige boksfilm. Het rise-and-fallverhaal kondigt zich geruisloos aan en ontwikkelt zich binnen de verwachtingen (daar zijn de in elkaar overgaande shots van bloed, zweet en tranen om maanden van training samen te vatten - alleen "Eye of the Tiger" ontbreekt nog). Pogingen om geloof en ethiek aan het emotionele tweede deel toe te voegen komen wat te laat en verzanden daardoor in het niets. De guitigheid van Swank en de wisselwerking tussen Freeman en Eastwood houden de film recht.

Na lange tijd nog eens deftig herzien.
Het begin van de film en de daaropvolgende intriges creëren een spannend sfeertje; vooral de Praagse setting is geslaagd. (Het was deze zomer een fijne verrassing toen ik in diezelfde stad op de Karelsbrug botste, waar een auto ontplofteen Cruise de trappen op liep.)
De meest memorabele en nog immer spannende scène blijft die van in het CIA-gebouw, zoals gauke hierboven vermeldt. Helaas wegen voorspelbaarheid en over-the-top actie ook door in mijn beoordeling. Het einde is een lachertje.

Degelijk.
Hackman speelt veel beter dan Dafoe; het plot is wat 'getelefoneerd' en redelijk zwart-wit (ha, heb je 'm?) gepresenteerd, vooral omdat de clanleden gewoon te veel op wandelende clichés lijken. De cinematografie is weinig opmerkelijk. Desalniettemin enkele aangrijpende (de ophanging) en boeiende (Hackman pakt de kerel bij z'n ballen) scènes.

Hoewel het begin van de film de toon zet en Luhrmanns stijl aan de nog onwetende kijker presenteert, is het daar waar de overdaad een beetje schaadt. Geleidelijk aan duiken er rustmomenten op en is er vooral ruimte voor de chemie tussen Kidman en McGregor. De medley op de olifant en het terugkerende "Come What May" zijn daarvan de hoogtepunten. Dat alles steekt in een visueel verbluffend jasje. De liefdesmoraal en de ontknoping komen veel te vroeg, en niet alle covers zijn even geslaagd, maar laat dat het plezier dat je aan deze film beleeft niet drukken.

De wisselwerking tussen Brooks en zijn alter-ego werkt, en dat is meteen het boeiendste wat deze film te bieden heeft. De man die samen met hem een moord wil plegen wordt na een tijdje irritant, ook omdat de hele situatie blijft aanslepen. Tot je beseft dat dit nodig is om tot het einde te komen. Het subplot van de rechercheur mocht geschrapt worden, dat van Brooks' dochter misschien meer uitgediept. De psychologische spanning (vooral wanneer Brooks beseft dat zijn dochter de moord op de campus gepleegd kan hebben) was er wel, maar helaas te weinig. Desalniettemin biedt "Mr. Brooks" twee uur redelijk vermaak.

Oerdegelijk, oerklassiek en oer-Brits, dat moet een film van (en met) Kenneth Branagh zijn. Naarmate Poirots onderzoek vordert, kan de kijker ook zelf de puzzelstukken samenleggen. Vooral op het einde lijkt alles meer op een exposition dan op een film, maar met zo'n topcast zie je dat door de vingers. Daarnaast is het moordverhaal aangenaam om te volgen, omdat een en ander mooi in beeld gebracht werd - op een onknap CGI-prentje na. En wat een snor!

Aardig geacteerd drama, maar veel te lang aanslepende film.
Met name Sean Penn doet het naar mijn mening niet slecht als een gewetensloze crimineel die zich nooit zal beteren. Zijn personage mocht zelfs nog meer uitgewerkt worden. Maar de acteurs dragen hier de film niet. Meer zelfs, door het lome verhaal worden hun prestaties wat naar beneden gehaald. Ook de ontknoping is te doorzichtig (wie goed oplet bij het telefoontje dat de 911 krijgt van een stel kinderen, weet al een en ander). 138 minuten is te lang voor deze bijna standaard whodunit, die bij het begin niet eens dat uitzicht had door het uitgangspunt van drie vrienden en het grimmige verleden van Robbins' personage.