Opinions

The Game, maar dan met kolder. Game Night is een film die vooruit wil gaan: vlug het mysterie creëren, snel van A naar B gaan, en vooral niet té lang stilstaan bij mogelijke intriges. Daardoor overstijgt de aanduiding 'komedie' ruimschoots die van 'mystery'. Het verhaal mag dan zelfs een beetje voorspelbaar zijn, tussendoor valt er ook wat moois te zien (die longshot in de villa met de fight club!). McAdams is charmant en doet het goed met Bateman, terwijl Plemons als weirde flik iets meer schermtijd mocht krijgen. In z'n geheel het perfecte tussendoortje.

Pure nonsens, deze kortfilm. Een vehikel voor malle woordgrappen en kritiek op andere 'exploitation movies'. Prettig binnen de context van een 'bad movie night'.

Gegen die Wand is een film die het niet moet hebben van spetterende acteerprestaties, maar van ingetogenheid. Daarbij zeggen stilte en gezichtsuitdrukkingen vaak meer dan woorden. Aan een gezapig tempo groeit de vriendschap tussen de twee hoofdpersonages op een haast organische en geloofwaardige manier. Daarom is het raar dat de film naar het einde toe een grote, gekke sprong neemt. Maar op dat punt was de kwaliteit van dit realistische drama al bevestigd. Alleen over de muziek valt te discussiëren.

Aardig.

Maar ook niet meer dan dat. Genova schotelt de kijker namelijk een rommelig verhaaltje voor dat om de zoveel tijd en schijnbaar uit pure noodzaak een bepaald thema moet aankaarten: het pubergedrag van de oudste dochter, het trauma van de jongste, etc. Een lijn is er echter niet in terug te vinden. Daarnaast speelt Firth zeer sober maar degelijk, en is Willa Holland puik in haar rol als onuitstaanbaar wicht. Bovenal is Genova sfeervol, realistisch, en goede reclame voor de stad zelf.

Tja, Bond.

De titelsong is legendarisch, en bij de voorstelling van de typische Bond-gadgets denk je dat het wel goedkomt. Maar daarna volgen knullige dialogen, kolderieke actie en voorspelbare uitkomsten elkaar op. Bovendien ziet een en ander er werkelijk te gedateerd uit en is zo'n boef met een scherpe hoed niet meer zo indrukwekkend. Over het 'meesterplan' van Goldfinger zelf (inclusief vliegtuigen met gasaanval) kunnen we maar beter helemaal zwijgen.

Nee, dit werkt niet meer. Al was de in goud gehulde Jill een knap beeld, en deed Fröbe (alias de creep uit Es geschah am hellichten Tag) het niet eens zo slecht.

In het eerste deel een bijwijlen grappige film die daarna ruimte laat voor wat meer drama. Dat is jammer, want het tempo en de ondeugendheid vallen radicaal weg. Zo wordt het etiketje "saai" net niet opgeplakt. De muziek houdt een en ander recht, hoewel de soundtrack in zijn geheel toch tegenviel: een drietal keer "The Sound of Silence" (geloof ik) is te veel van het goede, terwijl ik meer verschillende nummers had verwacht. De laatste scène is wel bijna legendarisch (check zeker de parodie van The Simpsons) in een interessant tijdsdocument.

Viel een tikkeltje tegen.

Gran Torino begint goed: knorrige oude man spuwt cynische opmerkingen terwijl hij de ware eindbaas is over de hood. Eastwood op z'n best. Maar wanneer zijn buurjongen de mislukte autodiefstal wil goedmaken, verandert Kowalski American History X-gewijs van mentaliteit. Goede- en slechteriken hebben elk een heel duidelijke rol daarin - de moraal ligt er dus vingerdik op. Bovendien is het gros van de film een opeenvolging van taakjes en beloningen - veel zendtijd voor Bee Vang, die echt zwak speelt - waardoor het einde iets te geforceerd aanvoelt. Gran Torino is een vrij luchtige film, wat hij zelf niet graag wou zijn.

"La Grande Bouffe" is duidelijk gebaseerd op Sade's "120 dagen van Sodom", maar waar dit boek er nog in slaagt een zekere filosofie over te brengen, schiet deze film hopeloos tekort. Zeer vlakke personages, zonder enig motief, redelijk zwak geacteerd en belachelijke sterfscènes.
Culinair heb ik er nog iets van opgestoken. En ik heb er honger van gekregen.