Opinions

Stijlvol, maar zonder vlees aan de botten.
Alles verloopt te gemakkelijk in Shyamalans film. Show, don't tell is allemaal goed en wel, maar een beetje uitleg bij Dunns mysterieuze gave was hier wel op z'n plaats geweest. Voorts gebeurt er doorheen de film te weinig om van een stevig plot te kunnen spreken. De twist over Price vormt dan nog slechts de kers op een reeds opgegeten taart.

Intrigerend, of toch tijdelijk.

Bijzondere 'metafilm' die eerder bespiegelingen aanreikt over de donkere zijde van Hollywood en de leegheid van het supersterrenbestaan dan een coherent verhaal. Vreemde personages, gênante ontmoetingen en complottheorieën zijn daarbij schering en inslag. Mulholland Drive en Inherent Vice springen zeker voor het geestesoog, al kun je het ook een Twin Peaks in Los Angeles noemen.

Hoogtepunt was wellicht de pianist die achter de schermen meerdere wereldhits had geschreven, of het mysterie van de Owl's Kiss. Voorts kabbelt de film richting het einde, met hier en daar een mooi plaatje.

Typisch zo'n film die, zonder futuristische special effects, gebaseerd op goeie dialogen, de juiste sfeer, muziek en de mogelijkheid tot meedenken, van begin tot einde vermakelijk blijft. Goeie cast, maar Kevin Spacey verdient de meeste aandacht. In de bijrollen zijn dat Del Toro en Postlethwaite. Het herbekijken waard door z'n kluwen van vraagstukken, een verwarrende chronologie, en opmerkelijke plotwendingen. Zeer sterk.