Opinions

Deze heb ik bekeken - hoe kan het ook anders - omdat ik Beatlesfan ben. Misschien was dat niet zo'n goed idee. "Across the Universe" is hét voorbeeld van een slecht geregisseerde film. Onsamenhangende scènes duwen de kijker het zoveelste liefdesverhaal door de strot (wat geraakt Lucy toch snel over haar dode liefje heen!) en proberen ook snel nog even de Vietnam-toestanden te tonen. Musicals zijn niet mijn ding (hoewel ik sommige graag een kans geef), maar wanneer hier een menigte zakenlui spontaan een dansje uitvoert, verberg ik mijn hoofd in mijn handen. De nieuwe uitvoeringen van Beatles-songs doen de originelen amper eer aan. Alleen Bono verdient een vermelding voor zijn versie van "I Am the Walrus", terwijl ook die scène tot het grote kitscherige geheel behoort.
Ik mag hopen dat de gemiddelde filmliefhebber dit als een belediging ziet.

Niet al te subtiele vervolg op deel één, de moderne interpretatie van het gothic horrorverhaal. Momenten van spanning worden aangevuld met spectaculaire actie. Hoewel het tempo wel eens durft wegzakken, is dit over de ganse lijn erg vermakelijk. Want de aliens blijven enge beestjes.

Doordat de acteerprestaties te belabberd zijn en de film zwakke, saaie momenten kent, is deze net niet geslaagd. De scènes op het slagveld en in de loopgraven tonen een voor die tijd sterk staaltje regie, maar zijn van te korte duur en kunnen het geheel niet redden. Het einde is dan wel weer beklijvend en waardig. Een dergelijke film is altijd interessant als tijdsdocument, maar het boek was in dit geval beter.

Een degelijke Fassbinder.
Hoewel het uitgangspunt, het huwelijk, nogal van de pot gerukt is, zetten de twee hoofdpersonages binnen dat kader overtuigende rollen neer. Vooral Ben Salem speelt een sympathieke en aandoenlijke Ali. De moraal van het verhaal ligt er vingerdik op, maar de omgeving die wemelt van racisme en vooroordelen wordt geloofwaardig getoond. Er is immers ook plaats voor nuance (de agenten, de huisbaas). Het Duitsland van de jaren 70 komt, in het café en de huiskamer alleen al, ongelooflijk vintage over. De filmtitel is nog een klein pluspunt.

Nét geslaagd.

Want Appaloosa komt nooit echt op gang. Dat trage tempo is misschien wel de grootste dooddoener. Ook een schrijnend gebrek aan actie maakt dit wel een heel lauwe western. Daarnaast heeft Zellweger een irritante rol als Allie. Als dat de bedoeling was, dan werkt het contraproductief. Maar de aanwezigheid van Harris, Mortensen en vooral Irons lijmt nog de brokken. De wisselwerking tussen die drie is het bekijken waard.

Vlotte, overwegend voorspelbare thriller met een geloofwaardige Bridges en een creepy Robbins. De spanning wordt gepast opgebouwd naar een einde dat heel atypisch en on-Hollywoodachtig is. Best een aanrader.