Opinions

Een genie, een ongeneeslijke ziekte en een liefdesleven met ups en downs: ziedaar drie mogelijke onderwerpen waarvan vooral de laatste twee in The Theory of Everything belicht worden. Dat levert een geslaagde biopic op, want Hawkings leven wordt op een meeslepende, maar subtiele manier verteld dankzij fraaie beelden, een prachtige soundtrack (Jóhann Jóhannsson!) en puike acteerprestaties (Redmayne lijkt hier schrikwekkend goed op zijn personage).

Bond herpakt zich.

In Thunderball moet de ongeloofwaardige, bombastische kolder van Goldfinger plaatsmaken voor een zakelijkere stijl. Dat neemt niet weg dat er met wisselend tempo veel verschillende situaties en locaties aan bod komen, wat van Thunderball soms een iets te bont allegaartje maakt. De onderwaterscènes drukken wel hun unieke stempel op deze Bondfilm en verhogen het tijdloze karakter ervan. De op hol geslagen boot op 't eind daarentegen ziet er niet meer uit... Kortom, een Bond om mee te pikken.

Oei.

Gilliams interpretatie van een kinderfilm, zo lijkt het. Want de kleine Kevin heeft niet het charisma om een ouder publiek aan te spreken, terwijl de volwassen acteurs zich heel onnozel en kinderachtig moeten gedragen. Ook de dwergen zorgen vooral op een irritante manier voor comic relief. Voorts wordt er wel heel eenzijdig van A naar B door de tijd gesprongen en moet de meligheid het gevecht met de slechterik doen vergeten.

Helemaal op het einde krijg je nog een mindfuck voorgeschoteld, maar tegen dan kijk je misschien niet meer.

Bogart & Bacall kunnen als geen ander verleidelijk sigaretten opsteken in een bruisende Martinique-setting. Tussen het roken door wordt er gepalaverd of flauw over bijen gegrapt. Daardoor valt het magere plot net meer op, alle verwijzingen naar een homerische held ten spijt.

In een lijstje met mindfuckfilms op Reddit stond Triangle een beetje anoniem te wezen. Men raadt daarnaast aan om geen trailer te bekijken. Die onwetendheid komt de kijkbeurt ten goede, want dankzij een solide spanningsopbouw weet je niet goed waar de film heengaat (horror? Thriller? Gewoon mysterie?). De CGI is niet van de dure soort en de acteurs ontstijgen het B-filmniveau niet, maar de ingewikkelde en intrigerende tijdloop eist toch alle aandacht op. Voorts leuk om enkele knipogen naar de The Shining te zien. Onderhoudende quasi-indie.

Moeilijk te beoordelen, "The Truman Show". Het concept is zeker origineel, maar verre van realistisch of geloofwaardig. De hunker naar geloofwaardigheid moet je wel even aan de kant zetten om hiervan te kunnen genieten. Helaas is het als komedie soms te flauw, net niet grappig genoeg. Wat blijft over? Een goede Carrey (minder irritant dan gewoonlijk), vreemde aankleding (een 60's-achtige, haast kitscherige suburbia) en een duidelijke middelvinger naar Big Brother en dergelijke toestanden. Naar het einde toe neigt dit meer naar drama, en dat maakt iets goed.

Twee pausen, twee gezichten. Aanvankelijk zijn de theologische & ethische discussies tussen de twee kerkcoryfeeën verrassend boeiend en staat de film alleen al met de acteerprestaties. Daarna wordt Bergoglio's voorgeschiedenis er wat rommelig bijgehaald om hem uiteindelijk - pun intended - klakkeloos de hemel in te prijzen. Voor de rest is het wat quirky zonder echt melig te worden; dat de twee acteurs erg op hun personages lijken, helpt daarbij. The Two Popes krijgt iets meer witte dan zwarte rook... grijze rook dan maar.