Opinions

Korte en krachtige komedie op metaniveau die door een ingewikkeld plot (als daar zelfs sprake van is) en effectief elementen van schizofrenie het herbekijken waard is. Soderbergh speelt bij momenten kurkdroog en hilarisch (dat bekken trekken...), en de 'letterlijke' dialogen vormen een hoogtepunt. Fuck de conventies, en haal eens deze uit de VHS-kast.

Voor de Britse films van Woody Allen krijgt men soms waarschuwingen, en dat is bij "Scoop" geheel terecht. Van zijn gekenmerkte filmstijl is nog weinig sprake, alleen Allen zelf loopt er nog zeurend bij. Dit is een poging tot thriller en mystery, ware het niet dat het verhaal zeer luchtig is en in korte tijd moet afgerammeld worden. Johansson is charmant, maar daar houdt het helaas op. Jackman ziet dit waarschijnlijk - net als de kijker hoop ik - als een snelle hap. Opeten en wegwezen!

Reeds vanaf de openingsscène is duidelijk: dit is een weirde film. De magere, maar atypische plot en de puike, ongegeneerde acteerprestaties van Gyllenhaal en Spader geven het raarheidsgehalte nog wat extra elan. Tel daarbij opvallend goed camerawerk en momenten van zwarte humor, en je hebt een romantische komedie zoals geen ander. Eat that, Fifty Shades!

Hoe zet Alan Rickman een personage neer dat wroeging heeft? Zo dus.

Vanwege hem heb ik "Snow Cake" bekeken, en de man heeft me nog niet teleurgesteld. Ook Sigourney Weaver acteerde sterk. Het begin is bijzonder intens, maar verderop blijft de film (ook letterlijk, als het op de ruimte aankomt) steken. Jammer genoeg wordt het plot nooit diepgaander en bij momenten bijna (en minstens één keer) klef. Een onderhoudend drama dat echter niet zal blijven hangen.

Dat Facebook je niet interesseert is geen reden om deze film niet te bekijken. Puur cinematografisch is het al de moeite.

Ik ben twee uur lang geboeid door louter dialogen. Dan nog van een jonge, relatief onbekende cast. Justin Timberlake heeft mij aangenaam verrast. Eisenberg heeft een prachtige vertolking neergezet. Het geheel is af, Fincher gebruikte de juiste muziek (laat ze met momenten aanzwellen, en dan weer afzwakken) en dacht na over de omgeving. Hij is helemaal terug met deze intelligente productie. Film van het jaar.

Qua stijl is Sous le Sable, zoals de titel doet vermoeden, een beetje stoffig: laag tempo, droog camerawerk, rustig sfeertje. Maar Rampling slaagt erin om je in haar psychologische dal mee te trekken en je, voor anderhalf uur tenminste, niet los te laten. Te bekijken voor een paar beklijvende momenten.

Woody Allens metafilm pakt bijzonder succesvol uit. De manier waarop hij met mensen, maar vooral met zichzelf omgaat, hoe hij zijn bestaan als regisseur in vraag stelt. Dit alles gebeurt vaak op een chaotische manier - een scène waarin het ene personage na het andere in beeld verschijnt - maar dat maakt het zo boeiend om naar te kijken. Levensvragen & liefdesperikelen, da's vintage Allen; hier doet hij er nog een schepje bovenop door ook het medium te beschouwen. Het einde is, om de een of andere reden, ontroerend mooi.

Goede films zijn zeldzaam.

Niet slecht.
Dat de hele premisse van de film ergens halverwege al duidelijk wordt, lijkt eerst nog het grootste mankement van Stay, maar het einde geeft daar een draai aan en maakt veel goed. Tussendoor is het genieten van visueel fijne vondsten, zoals de knappe overgangen. Gosling speelt sterk, terwijl McGregor en Watts een eerder dienende rol hebben. Het hoge mindfuck-gehalte, het open einde en de onopgeloste vragen (parallelle universa, iemand?) voegen nog meer kwaliteit toe.

"Mijn meest experimentele film", en gelijk had Lynch. Dit is een haast naturalistisch, oermenselijk drama met 'down-to-earth'-dialogen (Hemingway-gewijs) en echte personages (weliswaar gebaseerd op ware feiten, maar dus nergens geromantiseerd) - hoewel Spacek haar rol met spraakgebrek iets te dik aanzet. Farnsworth speelt uitstekend binnen de grenzen van een verhaal dat uiteindelijk niet zoveel voorstelt. Bedankt, Lynch, voor deze verzameling verstilde plaatjes, maar in het vervolg ga ik weer liever huiveren.