Opinions

Machete is een film apart. Persoonlijk ben ik geen fan van pulp en zal zo'n film hoogstwaarschijnlijk nooit in mijn top 10 belanden. Ik hou gewoon niet van clichés in films, al dan niet opzettelijk of onopzettelijk gedaan.

Dat gezegd te hebben blijkt het bij Machete allemaal met opzet, en dat is leuk, tot een bepaalde hoogte. De eerste scene barst van de clichés maar is zó ontzettend komisch en bloederig dat je die knipoog naar voorspelbare actiefilms uit de jaren '70 voor lief neemt. Dit geld uiteraard ook voor de geniale ziekenhuisscene!

Ik had mijn twijfels over Trejo, maar deze rol is hem met de paplepel ingegoten en ook in een hoofdrol is Trejo best leuk, al word hij bijgestaan door niet de minsten; Jessica Alba, Robert Deniro en Jeff Fahey.

Laatstgenoemde vond ik meteen ook de beste acteur in deze film. Lindsay Lohan topless kan nog steeds niet acteren en Steven Seagal.......tja, hij doet zijn best als bad guy. Ook Michelle Rodriguez wist mij te overtuigen; Ze oogde niet zo arrogant als in de overige films die ik van haar gezien heb, en haar interactie met Trejo en vooral Alba werkte.

Zoals al vaker gezegd zijn de vele verhaallijnen een storende factor in de film. Gelul over de achtergrond van de ICE-agente boeide mij niet echt bijvoorbeeld.

Gelukkig weet Machete door de zijplotjes heen wel goed te vermaken en zijn er genoeg ledematen die om je oren vliegen en is het eindgevecht weer hilarisch; Steven seagal kan nog steeds geen zwaard vasthouden, helaas houdt de film (net als bij Inglourious Basterds) het niveau niet altijd even lang vast (behalve heel even tussendoor in het ziekenhuis).

Het zijn veel korte pieken in een film die overall een dikke 8 scoort. Met die pieken bedoel ik of een grofe onthoofding/marteling of een coole punchline van Trejo. Daar moet de film het van hebben.

Kortom: 4 sterren.

Dit deel vind ik iets beter, al kan ik bad guys met blotebillenbroeken niet serieus nemen. Toch ben ik blij dat het zoetsappige geneuzel uit deel één verdwenen is. Teleurstellend vind ik dan weer het matige verhaal en de geringe actie met de interceptor.

Ik heb deze films vroeger nooit gezien, dus een nostalgisch gevoel is er niet. Daarom vind ik de actie al gauw gedateerd (beelden die vooruitgespoeld worden zodat het lijkt alsof auto's 50 km/u harder gaan).

Dat de film mijn aandacht maar moeilijk vast kan houden (net als bij deel één trouwens), maakt ook Mad Max 2: Road warrior voor mij alles behalve memorabel.

Overdreven ongeloofwaardig en vergezocht wat mij betreft.

Nooit een hoge pet op gehad van Sam Worthington, daarnaast is Banks een beetje ongeloofwaardig als psychologe van de politie.

Zoals ik al verwacht had:

The man with the iron fists is veel geschreeuw en weinig wol.

Het acteerwerk is matig, met name RZA kan zich beter bezig houden achter de schermen, al schort er ook nogal wat aan het script en de vertelling.

De actie is niet echt spectaculair. Ik heb veel films (van Aziatische makelij) gezien die een sterkere choreografie hebben en bovendien beter in beeld gebracht zijn.

Ook Russel Crowe en Lucy Liu zijn als toevoeging weinig waard. Lekker laten liggen deze film, hij verrast namelijk nergens.

Het is een geruststelling voor de liefhebber van Nederlandse films dat naast gedrochten als Ushi must marry en Verliefd op Ibiza ook fatsoenlijke films van hollandse makelei de bioscoop halen.

Ik heb genoten van deze sfeervolle film met leuke eigenaardige karakters en vrouwonvriendelijke garage-humor.

De grappen volgen elkaar in aardig tempo op, terwijl het drama zich naar een mooie climax ontspint. Vooral Stefan de Walle vond ik een uitstekende rol neerzetten, terwijl de rol van Marcel Hensema mij een beetje tegenviel.

Ook verrassend vond ik het optreden van Georgina Verbaan. Zij kan een rol als Rotterdamse prostituee bijster goed vertolken. Tot mijn grote verbazing blijkt Frank Lammers ook nog eens een alleskunner; van Brabander naar Vlaming naar ras Rotterdammer. Niets lijkt hem te bont.

Naar het einde toe zit er helaas wel een flink gat in het script. De manier waarop de garage open blijft is mij een raadsel. Bovendien zijn sommige zijplotjes niet meer aan bod gekomen aan het eind. Blijft Leo nou alleen met de kleine en krijgt Nico nou eindelijk wat met die sportzaak-medewerker? Komt hij überhaupt ooit uit de kast tegenover zijn vrienden/collega's?

Dat nekte deze film toch wel een beetje, omdat je als kijker toch met een paar losse eindjes zit.

Verder een uitstekende mix tussen komedie en drama, bovendien hebben azijnpissers ook niets te klagen over het acteerwerk. (let vooral op de typische barbecue!)

Prachtige tragikomedie van Diederik Ebbinge!

Zelf moet ik helemaal niks hebben van klassieke muziek, maar de manier waarop Bach toegepast wordt is buitengewoon smaakvol en subtiel. Datzelfde geldt voor de humor en het verwarrende tijdsbeeld dat geschetst wordt.

Ik denk dat dat laatste een soort metafoor is voor de worsteling die Fred heeft met zijn geloof en met zijn handelingen die er niet mee rijmen.

Ton Kas en René van 't hof zijn wat mij betreft de ondergeschoven kindjes van acterend Nederland. Stiekem zijn deze twee het beste wat Nederland te bieden heeft op acteergebied.

Vooral Ton kas overtuigd als neurotische gerefo, die van een leven vol principes overstapt op een chaotisch bestaan met de eigenaardige Theo.

In het begin moest ik wennen aan de trage manier van vertelling, maar richting het einde besefte ik dat dat eigenlijk één van de sterkste onderdelen van de film was.

Bijna briljant.

Zeker niet zo intelligent als het origineel met Bronson, maar qua actie wel spectaculairder.

Toch vond ik het origineel beter, omdat die beter uitgedachte scenes had. In deze versie is het bijvoorbeeld doodeenvoudig om de telefoon af te luisteren van een extreem beveiligd gebouw. Ook de voorbereidingen op de kills zijn wat slapjes.

Toen de film ook nog begon met een oliedomme niet overtuigende voice-over van Statham vreesde ik het ergste, maar de film ging daarna gelukkig naar een iets hoger niveau.

Hoe de relatie tussen Steven en Arthur tot stand komt is heel zwak uitgewerkt. Een paar logische dialogen, die we allemaal wel konden bedenken, that's it.

Dieptepunt is eigenlijk de simplistische manier waarop Steven aan het wapen van zijn pa komt: op een plank naast een doos met spullen die Steven notabene zelf moet ophalen. Hoezo slordige hitman?

Wel moet ik toegeven dat het met de actie best snor zit, met name de scene tussen Steven en de andere hitman is op zijn zachts gezegd gruwelijk. Dikke pluim daarvoor.

Het camerawerk is dan weer minder; veels te druk en onnavolgbaar in de simpele actiescenes.

Heel jammer, want er had meer ingezeten in deze remake

The meteor man is best een aardig filmpje, maar telt zoveel plotholes dat een voldoende uitgesloten is.

Robert Townsend speelt een laffe sukkel genaamd Jefferson, die in een achterstandswijk van Washington woont, waar een groep geblondeerde negers de boel terroriseert.

Jefferson vermijd de problemen het liefst door weg te rennen, tot hij getroffen wordt door een meteoriet die hem speciale krachten geeft. Wat volgt zijn een aantal geinige scenes, met vooral hele matige SE en slecht acteerwerk.

Wat ik persoonlijk dan weer leuk vind, is dat de bad guys typische gasten zijn. Bad guy Simon loopt te spelen met een trapveer (€ 0,99 bij intertoys!) en iedereen draagt zwarte kleding en heeft geblondeerd haar. Ik vind ook dat typische karakters horen bij superheldenfilms.

Verder is het wel tof om te zien dat er bijrollen zijn weggelegd voor niet de minsten van Hollywood: Don Cheadle, Eddie Griffin en Bill Cosby. Zelfs Cypress Hill kwam langs voor een kort (maar niet al te overtuigend) optreden.

Schijnbaar heeft daar dan al het geld ingezeten, want van de SE moet deze film het niet hebben. Daarnaast was een fatsoenlijk script ook op zijn plaats geweest.

Nu blijft het een onlogisch in elkaar gezet zooitje, waarmee The meteor man nét niet een cultstatus bereikt.

Moneyball is een fraaie film, die sport met privéperikelen rondom manager en vader met issues Beane combineert en daar een sterk drama van weet te maken.

Het toont de lelijke kant van de sport, waar Beane de romantische kant teveel van inziet.

Wat mij het meeste aansprak- en dit komt omdat ik de sport misschien geen hol aan vind- is het einde, waarin duidelijk wordt dat de relatie met zijn dochter niet zo lekker liep als tot dan toe leek. Was zijn dochter pissed omdat hij overwoog om naar Boston te vertrekken, of was ze simpelweg teleurgesteld in de sportieve resultaten van zijn club?

Ik heb wel wat met sportfilms, maar niks met honkbal. Gelukkig was Moneyball dusdanig ook gericht op andere onderwerpen, dat deze film mij wist te boeien.

De cast doet het voortreffelijk en de muziek is sterk. Toch had ik graag wat meer willen weten over de honkballers zelf. Daar is het wat mij betreft iets te platonisch in geweest, al zijn de problemen in de bestuurskamers en manager-kantoortjes interessant genoeg om een film van te maken.

Dikke voldoende voor dit honkbal-drama

Ik vond de romance tussen Eileen en Selby best ontroerend zo nu en dan. Mooi dat dat eigenlijk ook de boventoon voert in plaats van de moorden, waardoor je dus sympathie krijgt voor de twee.

Beide actrices doen het briljant, Theron is onherkenbaar als Eileen en speelt lekker lomp. Ook Ricci speelt goed, als de ietwat meegaande Selby.

Erg knappe film, bovendien heb ik al sinds Casper een zwak voor Christina Ricci

Ik deel ze niet graag scheutig uit, maar Monster krijgt van mij de dikverdiende 4 sterren.

Bij gebrek aan interessante onderdelen op de OS in London heb ik maar een onzinnige film opgezet. Monster brawl

De David Attenborough-parodie bij Swamp gut vond ik best geinig! Helaas zijn de make-up en kostuums van erbarmelijk niveau. Bijster grappig is Monster brawl ook niet, toch is het een makkelijke film die je zo even op een regenachtige maandag kunt kijken.

Vermakelijk slecht.

Zelden een film gezien die zó realistisch weergegeven is.

Pluim voor spielberg!

Ik zat naast rep_robert tijdens de film en was het roerend eens met de kritiekpunten.

Ook van mij krijgt deze film 3 sterren. Paar momenten waren helaas onlogisch en enigszins voorspelbaar;

Ik zag al lang en breed aankomen dat Megan degene was die gepakt zou worden in de supermarkt scéne en waarom loopt Sarah vervolgens nieuwsgierig naar het raam toe? Overtreft nieuwsgierigheid de wil om te overleven hier?! Kom op zeg!

Nog steeds wacht ik op een goeie horrorfilm die niet de voorspelbare onnozele momenten van de hoofdrolspelers bevat.

Wanneer houden ze nou eens op met het eeuwig wegrennen en vervolgens struikelen van hoofdrolspelers? Waarom komen ze er pas aan het einde van de film achter dat Tom 7 jaar in een gesticht heeft gezeten terwijl hij in het begin al hoofdverdachte was? Konden ze dat niet eerder opzoeken ofzo?

Al met al (zeker in 3d) een leuke film, maar aan logica is behoorlijk ingeboet moet ik zeggen.

3 sterren dus!