Opinions

MIB heb ik nooit gezien, maar de overeenkomsten zijn denk ik makkelijk te maken. Het grote verschil lijkt me dat deze film voor een ietwat volwassener publiek is. Het genre zelf is niet echt aan mij besteed. Waar anderen de SE waarderen van deze film, vond ik dat de monsters heel slecht voor de dag kwamen in hun omgeving. Bovendien zien we richting het einde van de film een animatie-BMW van het dak vallen, waarbij ik denk: kon dat geen echte BMW meer zijn vanwege het budget? Het zag er in ieder geval heel beroerd uit.

Dat geldt overigens niet voor de trucage in het algemeen. Het moment dat de tijd stil lijkt te staan als Reynold's karakter overlijd vond ik erg fraai om te zien.

Jeff Bridges en Ryan Reynolds zijn leuk samen. Dat maakt deze film samen met de actie aardig om te zien. Lees: net niet bioscoopwaardig.

Het was mij niet helemaal duidelijk wat voor statement Stallone wilde maken met de eerste scéne. Het voegde maar bar weinig aan de film toe qua uitleg, waar de film het zowieso niet echt van moet hebben.

Ook vind ik het karakter Rambo nogal verandert, het lijkt er een beetje op alsof ik naar Rocky Balboa zit te kijken in plaats van John Rambo.

Die verwarring ontstaat vooral omdat John een vermoeide en levensloze indruk maakt. Hij houdt zich schijnbaar liever bezig met slangen vangen dan zich mengen in een oorlog (wat zijn thuis toch is?). Bovendien heeft Stallone zo nu en dan de neiging Rambo om te toveren tot een amateurfilosoof wat de film niet indrukwekkender maakt ofzo.

Gelukkig pakt de film het beter op wanneer Rambo tot geweld gedwongen word. Het verhaaltje word in rap tempo de kop ingedrukt en er word weer plaats gemaakt voor knallende actie die we van Rambo gewend zijn. De vuurgevechten zien er dan ook visueel goed uit.

De scéne met de claymore was helaas een beetje vlug en warrig gefilmd, maar het eindresultaat mocht er wezen!

Verder vond ik de sentimentele scénes zwak qua dialoog en overtuiging. En die onnodige quotes van Rambo mochten ook wel wat minder goedkoop. Ook mocht er wel wat meer omgeving getoond worden.

Al met al aardig vermaak.

3 sterren

Een voorbeeld van hoe een film van "Champions League-niveau" naar Jupiler League-kwaliteit kan zakken.

Ik heb een lange tijd niet meer zo hard gelachen als tijdens de kerk-scene in Repossessed. Die preek van pastoor Bophy gaf mij tranen in de ogen!

Jammer dat de film daarna opeens totaal geen niveau meer heeft. Dat begint in het fitnesscentrum. Vanaf dat moment is de film niet meer grappig en het verhaal interesseert al helemaal niet meer.

Even dacht ik: deze film herpakt zich de bladblazer die mensen rollend over straat blaast, hilarisch!, maar daarna is het weer armoe troef.

Ik houd het (net als rep_robert hierboven) ook op twee sterren, omdat de film in het begin een heel aardig niveau haalt, maar daarna ook heel ver weg zakt.

RE: Afterlife heeft qua verhaal bar weinig om het lijf.

Gelukkig scoort deze reeks meer op geweld en lompe rockmuziek, dan een vlekkeloos, diepgaand verhaal.

Anderson heeft de focus dan ook gelegd op de special effects, waarbij hij met name de regendruppels erg mooi lijkt te vinden. De eerste scene is dan ook best tof gedaan, alleen hebben we dit een slordige tien jaar geleden ook al gezien in The matrix, en stiekem vond ik die scene een stuk beter.

Ook Wesker ontwijkt kogels op de meest spectaculaire, maar vooral onlogische manier. Een salto met schroef erbij maken is makkelijker, dan gewoon een stapje opzij doen.

Kortom, zo enorm onder de indruk ben ik niet van de SE, maar het entertainment gehalte ervan is ruim voldoende.

Verder heeft Anderson eigenlijk een heel matige film gemaakt. Zo zijn er nogal wat fouten: Een bloedspoor dat plotseling verdwijnt, Claire en Chris pakken een niet bestaande achterdeur en een vaag einde van een radiosignaal, waar vervolgens niks mee gedaan wordt. Plotholes te over.

Ik vind het jammer dat deze films de titel Resident Evil dragen, omdat ze naar mijn mening weinig met de game te maken hebben.

Toegegeven, ik vind het tof dat de Axeman uit de game is meegenomen (en hij lijkt nog goed ook!), maar de spanning is totaal niet aanwezig en de zombies fungeren meer als kansloos slachtvee, dan als naderende dreiging. Daarmee haalt Anderson toch de essentie van RE weg.

RE Afterlife is voor de liefhebbers, en zelfs dan kom ik op een maximum van 3 sterren.

Mensen die de hoes bekijken worden flink in de maling genomen!

George Clooney's optreden bedraagt een slordige 12 minuten. De rest van de cast bestaat uit B-acteurs en dan hou je weinig te genieten over.

Vooral die jonge agent krijgt er geen overtuigend woord uit. Een bloedspoor leid naar een toilet, maar er is geen lijk te vinden. Dus concludeert het genie dat het lijk in stukken is gehakt en doorgespoeld. Lijkt me een vrij lastige klus om een lijk te delen in zoveel mogelijk stukken en het vervolgens door te spoelen. Dan nog past het nooit door een toilet. De boel zou bij een been allang verstopt en overstroomt zijn. Wat een onzin zeg.

Verder is de film niet spannend, en niet komisch en dus is hij geflopt in beide genres.

Een pluspuntje is ver te zoeken, toch heb ik erger gezien dan dit.

1 ster

Wat ben ik blij dat rep_robert mij deze film cadeau gaf voor mijn verjaardag. Sinds Black swan ben ik niet meer zo euforisch geweest over een film. En toen kwam Rundskop.......

Wie denkt aan Rundskop een aardige misdaadfilm in de handen gedrukt te hebben, komt bedrogen uit. Deze Vlaamse oscarnominatie blijkt een zwaar drama met een aantal heftige scenes te zijn. Niet alleen Nederland, maar ook Hollywood kan een voorbeeld nemen aan dit type film.

De eerste pakweg 20 minuten heb je het idee een doorgaans standaard maffia-verhaaltje voorgeschoteld te krijgen, maar daar doe je deze film echt tekort mee. Zeker wanneer het drama rondom hoofdpersoon Jacky (fenomenaal gespeeld door Schoenaerts) bekend is. Vanaf dat moment verandert het perspectief van de kijker en krijg je veel meer begrip voor Vanmarsenille. De deal rondom de louche vleesboer functioneert meer als leidraad door de film en meer en meer volg je als kijker de zaken die Jacky onderneemt. Mij greep het allemaal erg aan.

Niet alleen de muziek (soms iets te bombastisch), het gevoel voor drama en de sterke bijrollen van Perceval en (in iets mindere mate) Lammers maken deze film tot een briljant geheel; ook de cameravoering is bij vlagen ijzersterk. Er wordt gespeeld met spiegels, de focus wordt weerlegt en sommige plaatjes van de Vlaamse omgeving zijn heel fraai.

De scene in de lift is daarin misschien wel een hoogtepunt, al vond ik de beleving ernaar toe al heel mooi.

Voor mij één van de beste films van 2011. Maar weinig zullen het met me eens zijn denk ik.