Opinions

Begint alleraardigst, maar word na een tijdje langdradig en flauw.

Bovendien komen een aantal grappen te vaak voorbij.

Een krappe 3 sterren

The basketball diaries begint een beetje als een feelgood-filmpje, waarbij Jim de "Bart simpson"-achtige rol aanneemt op school en samen met zijn klasgenoten op rebelse wijze de maatschappij onder vuur neemt.

Naarmate Jim's situatie verergert, krijgt de film een hele snelle wending en de neerwaartse spiraal waarin hij raakt begint wel erg vroeg naar mijn mening. Ook is het jammer dat het schrijftalent van Dicaprio in het dagelijkse leven (dus naast de voice-over) niet echt aan het licht komt.

Opvallend in dit verhaal vind ik de rol van Reggie, die halverwege de film Jim op het goeie spoor lijkt te brengen. Jammer dat daar niet genoeg krediet voor gegeven word door de regisseur/Carrol.

The basketball diaries draagt een heel aardig verhaal, alleen is het jammer dat het verhaal na een uur verteld is, en daarna iets teveel uitgemolken word en steeds meer op een film begint te lijken die je op school tijdens anti-drugs lessen verplicht moet gaan kijken.

"Drugs are bad.......hmmkay"

Dit vind ik erg jammer. Desondanks, heb ik me prima vermaakt en acteert met name Dicaprio erg goed. De rest van de cast is trouwens ook prima!

3,5 sterren

Batman zoals het hoort.

Fijn om weer die oude gotham sfeer te proeven, al valt me op dat de Joker van toen niet veel verschilt van het personage dat in The dark knight uitgebeeld word. Mark Hamill heeft trouwens een prachtige stem als de Joker. Klasse!

Verder vind ik het verhaal goed verweven in de film, zit een goed tempo in.

De animatie is bij vlagen niet geweldig, maar om eerlijk te zijn stoorde ik me daar niet aan.

Wat ik enigszins jammer vond, was dat de film me niet deed denken aan de comics. Ik zag geen shots in de stijl van Frank Miller, zoals je wel hebt in Sin city en in mindere mate 300.

Als laatste moet ook vermeld worden, dat de muziek een belangrijke rol speelt in deze film. Die is dan ook top.........tot aan de aftiteling. Waarom zo'n sentimentele song? Het ondersteunde alleen de slotscéne, maar niet over het algemeen de film zelf. Beetje ongepast.

Ondanks dat:

3,5 ster voor een geslaagde Batman-film.

Ik heb Eckhart vrij hoog zitten, maar dit is gewoon een shitfilm.

Effecten zijn niet fantastisch, het verhaal is rommelig en slecht uitgewerkt en verschillende karakters en hun achtergrond zijn niet te onthouden, omdat ze te weinig toevoegen aan het verhaal.

De sentimentele momenten storen, het camerawerk is té druk, waardoor je niks mee krijgt van de actie. Tot mijn grote ergernis speelt die Michelle Rodriquez er ook nog een nutteloze rol in. Wat voor toegevoegde waarde had haar rol nou dan?

De rest van de cast kan ook totaal niet pieken, niemand lijkt het voortouw echt te nemen.

Het is eigenlijk een hele matige film, waar veel teveel geld (en tijd) in heeft gezeten.

Stem nummer 1000 is naar Big miracle gegaan.

Dat Krasinski een uitstekende acteur is, bewees hij met zijn rol in het frisse Away we go en natuurlijk als Jim Halpert in The office. Ook Barrymore heeft haar sporen nagelaten in Hollywood.

Het is dan nogal frappant om te zien dat beide acteerkanonnen niet echt uit de verf komen en zelfs falen. Het verhaal (met liefdesplot) is heel voorspelbaar. Barrymore stoorde mij enorm als boomknuffelende Greenpeace-dame. Wat een gejank, verschrikkelijk. Het kleine eskimo-jongetje bakte er helemaal niks van, maar hem treft geen blaam. Ik denk dat deze film gewoon te weinig takes heeft gehad en te vroeg naar de montagekamer gegaan is. Ook de komische noot die de film moet hebben, mislukt iets teveel.

Dat gezegd hebbende, is Big miracle geen gedrocht. De walvissen zien er aardig uit en met name de beelden onder water waren best fraai. Kristen Bell is een prachtige vrouw, die helaas weer veroordeeld is tot het standaard rolletje van overambitieuze reporter. Een gemiste kans, want ik had haar rol graag omgedraaid met die van Barrymore.

In potentie een heel mooi verhaal, maar het onderste wordt hier niet uit de kan gehaald.

Net deze film bekeken, puur uit nostalgische overwegingen. Ik heb de drie films allemaal op videoband gezien als klein jochie (ik schat 15-18 jaar geleden). Tot mijn afgrijzen besloot mijn moeder alle videobanden weg te gooien.

Billie Turf: Het dikste studentje ter wereld is absoluut geen aanrader meer voor het huidige Nederlandse publiek. De montage en het script zijn beiden erg gedateerd en de credits zijn in wel hele simplistische word art gemaakt. Kortom, deze eerste Billie Turf oogt op het eerste gezicht gewoon heel oud.

Toch is er genoeg vermaak in de film. Na een eerste drie kwartier (dat vol zit met sketch-achtige scenes), krijgt de film eindelijk een beetje een verhaal en komen de boeven in beeld. Vanaf hier begint eigenlijk de echte pret voor mij.

Tom Jansen (ik had hem nooit herkend!) speelt overtuigend de luie ondeugende en eigenwijze vreetzak Turf en ook Kruyk en Keulen spelen best aardig, immers hoort de overacting een beetje in een film als deze.

De achtervolgingen met Josje zijn verreweg het leukst, naast de scene waarin de directeur alternatieve benzine in zijn auto krijgt. Dit leid tot hilarisch slechte trucage, wat trouwens in de hele film voorkomt. Er wordt met poppen gesmeten en beelden worden versneld of vertraagd.

In de jaren '70 vond men het geweldig, nu werkt het onbedoeld op de lachspieren. De slapstick-humor zorgde daar helaas te weinig voor.

Een leuke poging, maar zelfs voor die tijd nog onvoldoende.

WAUW.

Ik kon het afgelopen nacht niet relativeren; zelden ben ik zo gegrepen door een film. Ik kan nu eindeloos doorgaan over de goede aspecten van de film, maar dan zal er een volledige pagina gewijd zijn aan mijn recensie en dat lijkt me nou niet echt de bedoeling.

Ik noem even Aronofsky; ondanks zijn nog prille loopbaan als regisseur, kan ik niet anders toegeven dat ik hem de beste filmregisseur van dit moment vind. In dit drama pakt hij alle elementen uit de balletwereld en maakt er een oersterk en aangrijpend verhaal van.

Natalie Portman speelt verbluffend, net als de rest van de (hele) goeie cast (Cassel, Kunis en Ryder).

Verder vind ik de karakteruitdieping bijster goed. Iedereen heeft zo zijn issues en dat word al heel snel duidelijk door de kleine dingetjes die voorbijkomen.

Ik ben niet zo happig op het uitdelen van de maximale score, maar momenteel kan ik geen slechte dingen benoemen, dus rest mij niets anders dan de volle 5 sterren te geven aan Black Swan.

Tja. Ik ben een groot fan van de Bourne-films met Matt Damon. Wat ik vreesde kwam dus uit; deze film komt daar niet in de buurt.

Jeremy Renner doet zijn best denk ik, maar het is het gewoon niet. Ook de actie heeft dit keer een te hoog bullshit-gehalte. De actie op de motor vond ik saai, dat deden ze in The Bourne Supremacy in Rusland met twee auto's veel beter.

Het einde was te makkelijk en open.

Uitmuntend! Dit is geen film, maar een ervaring. Er is zichtbaar veel tijd gestoken in karakterontwikkeling en scenario. Ik las de metafoor van de 'zinkende steen' van El ralpho en kan me daar goed bij aansluiten. Ik vergelijk de film als een oneindig kabbelend beekje, dat geen échte hoogtepunten kent, maar kleine hobbeltjes, dammetjes en deltasprongetjes kent. Zo zijn de meeste coming-of-age films vaak, maar Linklater voert het nog veel beter uit dan zijn voorgangers.

De film weet te boeien van begin tot eind. De tijd krijg je mee door dan wel een liedje van Britney Spears (geweldig vertolkt door Sam) dan wel het Belgische Gotye wat te horen is tijdens een avondje poolen, of Mason speelt op een Game Boy Advance of de nieuwere Xbox. Het is ook zo lekker om continue films, muziek en mijlpalen te herkennen in Boyhood.

Veel momenten uit Mason's jeugd kwamen bekend voor bij mij, maar ook heel veel niet (de traumatische ervaringen met name). Dat nam niet weg dat het inderdaad net een docu was. Zo écht was Mason, zo echt was Sam en zo echt waren 'Mom' en 'Dad'.

Meer kan ik er eigenlijk niet over vertellen. Het is een heerlijke film, een unieke in zijn (toch al te zeldzame) soort. Dit genre moet een groter draagvlak krijgen en veel vaker het supplement voor een film zijn. Linklater bewijst dat.

PS: Paar kindacteurs zijn niet zo goed. Verwaarloosbare kritiek van mij

Ik vind dat deze film veel te weinig heeft gedaan met het concept. Als je God kon spelen voor een week, zou je nog véél meer grappige dingen kunnen doen, dan wat ik gezien heb. Datzelfde geld ook voor Click met Adam sandler.

Die Coen-humor herken ik uit duizenden, wat apart toch weer.

Deze film deed me echt denken aan The ladykillers en in mindere mate A serious man.

Complimenten voor de acteurs die deze film meer dan de moeite waard maken; Brad Pitt, George Clooney en natuurlijk John Malkovich.

Halverwege kakt de film wel iets in vond ik, maar ondanks dat wist het mijn aandacht vast te houden.