Opinions

De afgelopen tijd ging ik steeds vaker de muziek van Johnny Cash waarderen en op basis daarvan raadde een vriend van mij deze film aan.

Van tevoren ging ik wantrouwig in op het aanbod, omdat ik twijfelde of Phoenix wel de échte Cash neer kon zetten.

Afijn, Walk the line is een prachtige biopic die te kort is om het echte leven van Johnny Cash goed weer te geven. Dat vind ik dan meteen ook het grootste nadeel: er wordt ontzettend veel verteld, maar nergens word diep ingegaan op bepaalde zaken. Zijn jeugdjaren gaan dan ook in sneltreinvaart en meteen is de wankele relatie met pa Cash goed zichtbaar. Zijn moeder lijkt bijna geen rol gespeeld te hebben hierin?

Terecht een compliment voor Witherspoon die als June Carter echt een plaatje is. Toch gaan voor mij de credits naar Phoenix die op de best mogelijke manier Cash imiteert. De scene waarin Cash en de monteurs auditie doen in de studio is fenomenaal. Verder doet het camerawerk er zo nu en dan ook goed aan om Phoenix van achteren te filmen, waardoor hij soms echt op Cash lijkt. Over het camerawerk is duidelijk nagedacht trouwens, al zijn de scènes waarin hij drugs gebruikt, niet altijd warrig gefilmd.

Ook vond ik de flash forward naar de cirkelzaag in de gevangenis echt wat toevoegen. Mooi dat hij daar even bij stilstaat bij Jack.

De optredens leveren hele aanstekelijke muziek en ik kon het dan niet laten zo nu en dan mee te deinen.

Kortom: een mooie biopic die net iets te kort is om de echte Cash te laten zien, maar het doet een goede poging. De auditie was voor mij de mooiste scene van de hele film.

Ik snap bovenstaande kritieken wel, maar heb bij deze film op andere punten gelet, die wél erg positief zijn.

Johnny Knoxville is geen rasacteur, maar dat maakt Dwayne Johnson goed met een uitstekende acteerprestatie. Niet té macho, maar gewoon oprecht en trots.

De film is onderhoudend, maar er word ook tijd genomen om het verhaal te vertellen en de omgeving te laten zien.

Prachtig hoe Vaughn geconfronteerd wordt met de afbreuk van zijn stad de verlaten kinderwagen in het begin, de opdringerige populistische sheriff, de gesloten zagerij en de foute bewaking van het casino zijn daar een goed voorbeeld van. Ook vind ik de beelden van het stadje best aardig, zo houdt Bray het verhaal klein en neigt het niet naar een overdreven poppenkast. Bovendien komt het ons-kent-ons gevoel (wat je in kleine steden en dorpen hebt) wel goed naar voren.

Jammer van de rechtszaak-scene, die doet afbreuk aan de film, omdat 'ie niet logisch is. Zo zijn er inderdaad meer momenten die een beetje de loopje doen met de realiteit.

Neemt niet weg dat Bray gedaan heeft wat 'ie moest doen en toch een meer dan aardige (Actie/avontuur?) film gemaakt heeft.

Cijfer ongewijzigd

Waar deze film in uitblinkt zijn de individuele acteerprestaties van Hardy, Edgerton en vooral Nick Nolte. Leuk ook dat we eindelijk een aardige sportsfilm over mixed martial arts te zien krijgen. Toegegeven, het toernooi verloopt wat ongeloofwaardig, maar de grondgevechten en houdgreeptechnieken worden heel goed in beeld gebracht.

Iron maiden, heb je wel goed opgelet? Volgens mij traint de leraar tijdens zijn onbetaald verlof volop mee met de jongen die in eerste instantie mee zou doen aan het toernooi, maar uiteindelijk zijn enkel breekt.

Wat mij nog het meest teleurstelt achteraf is dat de weg naar de finale voor beide heren niet realistisch verloopt; De docent incasseert verreweg de meeste klappen en weet de finale te winnen, terwijl hij fysiek zwaar uitgeput hoort te zijn. Tommy staat nooit langer dan 10 seconden in de ring, wat naar mijn idee ook ongeloofwaardig is. Tuurlijk kan je een paar keer iemand knockout slaan, maar ik heb nog nooit iemand met zulk groot gemak door een MMA-toernooi zien wandelen, zonder ook maar één grondgevecht te hebben.

De wedstrijden zijn echter heel gaaf in beeld gebracht, complimenten daarvoor.

Omdat het drama en de actie hier prima in balans wordt gehouden, zonder dat het tot irritatie of romantisering leidt, krijgt deze film een dikke voldoende voorlopig.

Dit soort films slik ik als zoete koek. Fijn verhaal met een vleugje familiedrama, waar een vader besluit al zijn hebben en houden achter te laten en een huis met dierentuin te kopen in the middle of nowhere.

Matt Damon en Scarlett Johansson spelen prima en ook dochtertje Rosie en zoon Dylan worden goed vertolkt. Van de bijrollen hoeft deze film het niet te hebben. Dat gedoe tussen Ferris en Macgready is niet echt bijzonder.

Ik vond het verder gewoon een lekker filmpje met de juiste verhouding drama en happyness. Nu ben ik wel benieuwd hoe het nou afloopt tussen Kelly en Benjamin.

3,5 ster.

Volledig te danken aan het verhaal en de invulling van DiCaprio en Depp.

Vooral Leonardo DiCaprio speelt geweldig als Arnie. Wel vond ik de rol van Julliette Lewis wat slapjes en gemakzuchtig uitgewerkt. Geen verrassingen in haar rol.

Al met al een prima drama dat het vooral zo goed doet dankzij een cast die het onderste uit de kan haalt.

Typische Emmerich-film. Lage verwachtingen, dus kan het altijd meevallen.

Het deed me allemaal nog het meest denken aan een simplistische Die Hard-kloon. Veel verhaallijnen en dialogen zijn daar echter te voorspelbaar voor. Wat mij ook erg stoorde was hoe makkelijk de 'bad guys' het witte huis bestormden en innamen. Geen weerstand what so ever...... Elke vorm van beveiliging was afwezig, terwijl daar nou juist zo stoer mee gedaan wordt in het begin. Heel jammer, want dat maakt de film nog minder geloofwaardig dan die al is.

Tatum zat best aardig in zijn rol, terwijl ik Foxx iets te overdreven vond. Gelukkig hadden ze wel veel tijd in de speeches gestoken, waardoor het nog enigszins een geloofwaardige casting was.

De film kwam traag op gang en had naar mijn idee minder intro nodig. Het aardige einde maakte dat goed.

Vermakelijk.

EDIT: Stiekem toch één van Emmerich's betere films, gezien de afgelopen tien jaar!

Slap aftreksel van een romkom boordevol flat-characters en verwachte aha-erlebnis. Ik heb veel betere gezien in dit genre.

Mooie shots van het landschap tegenover een aantal plotholes en foutjes.

Het horrorgedeelte maakt deze film wat magertjes, en dat komt vooral door de stomme beslissingen van de hoofdrolspeelsters en een paar ongeloofwaardigheden.

Dit vind ik enorme afbreuk doen aan de film. Gelukkig is de bad guy goed vertolkt en is de setting prachtig.

De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, maar dat zie je niet af aan de gebeurtenissen. Sterker nog, het verhaal word zo ongeloofwaardig, dat je net zo goed een Saw film in je dvd-speler kan drukken, met de gedachte dat het allemaal NIET op ware gebeurtenissen berust. Het maakt voor de impact niet meer uit.

Al met al een aardige backpackhorror, waar helaas niet lang genoeg over nagedacht is.