Opinions

Fuck, wat een cliché!

Het trieste is, dat ik vaak het gevoel heb dat ik de Nederlandse cinema moet verdedigen, puur omdat verschrikkingen als Toscaanse bruiloft en (als absoluut dieptepunt) Het bombardement veel media-aandacht genieten. Men gaat massaal naar Nederlandse vertolkingen van 'Love actually' en heeft vervolgens het lef te beweren dat alle Nederlandse films prul zijn. Natuurlijk is er die smaakkwestie, maar ik kan me niet aan de gedachte onttrekken dat sommige mensen niet verder kijken dan hun neus lang is.

Aanmodderfakker is zo'n film die die starre hokjesdenkers wakker kan schudden, met de eervolle vermeldingen tijdens de Gouden Kalveren. Thijs is zo'n typisch verwaande zak hooi, die niet echt een doel voor ogen heeft en vastzittend in de tweede versnelling zijn leven leidt. Het deed me daarin een beetje denken aan de komedieserie Friends (waar overigens een grap van gejat is, maar dat vergeef ik Ten Horn).

De film begint echt leuk te worden wanneer Thijs voor het eerst Lisa ontmoet. Leuk gespeeld door Roos Wiltink, die soms nog moeite heeft met timing en overtuiging in haar rol, maar ook dat kan ik nog wel hebben, omdat ze die typische 'girl next door'-look heeft.

Hierboven is al gemeld dat alle karakters een soort types zijn, maar echt overdreven wordt het gelukkig niet. Daardoor lijken Thijs' collega's, familie en vrienden heel natuurlijk. Thijs zelf haalt de raarste capriolen uit wanneer hij geëmotioneerd is, maar toch vallen zijn acties enigszins te begrijpen. Hoe knap is dat?!

Uiteindelijk is Aanmodderfakker gewoon een toffe film, met leuke karakters en een heel goed script.

Lautner speelt de onsympathieke stereotype amerikaanse tiener Nathan, die het leven niet zo nauw neemt als zijn strenge vader, die op zijn beurt hem probeert klaar te stomen voor de harde buitenwereld. Dan komt het genie tijdens het huiswerk maken erachter dat zijn ouders niet zijn biologische ouders zijn.

Het verhaal is een beetje The bourne identity in de blender gegooid met het aardige Unleashed (2005). Dit levert een onduidelijk plot op, met veel flitsen van CIA-locatie naar Lautner aan een telefoon. Daar zit verder nauwelijks variatie in.

Lautner trekt conclusies waarvan alleen de kijker op de hoogte is en hij onmogelijk kan weten, bovendien is het aantrekkelijke aanhangsel van hem bijzonder naïef, wanneer ze doodleuk haar oom (?) wil bellen met een vaste lijn die uiteraard getapt wordt.

Dat predicaat "naïef" wil ik met name de CIA ook niet onthouden; wat een incompetente groep kneuzen is dat zeg. Van die gozers die in de regen nog met een zonnebril en oortje rondlopen, om vooral niet op te vallen. Een paar bewakers communiceren via een headset en bij geen antwoord gaat er nog geen belletje rinkelen bij de domme kracht die voor het restaurant staat. Slim ook van de CIA-pief om bij het raam te gaan zitten, in het zicht van dreigende sluipschutters.

De bad guy is trouwens om te janken zo dom. Wat een vlak onuitgewerkt karakter was dat.

Enige pluspunt aan de film is de vechtscene in de trein, maar helaas is de actie elke keer weer matig in beeld gebracht en kan het niet tippen aan actie die we in films gezien hebben die toch al wat jaartjes ouder zijn.

Dit was gewoon heel vervelend en cliché. Dik onvoldoende.

Inmiddels 3 slechte films in 24 uur gezien, ik ben mentaal stuk!

Eigenlijk een uitstekende film.

In het begin werd meteen de toon voor mij gezet. Achtste-groepers huilen niet is een kinderfilm, waarin de welbekende les van omgaan met anderen (die het moeilijk hebben) gegeven wordt. Dat klinkt als iets behoorlijk uitgekauwd en ik kan me voorstellen dat je zoiets op je basisschool voorgeschoteld krijgt als de sfeer in een klas niet helemaal goed is. Toch doe je de film daarmee zwaar tekort.

Natuurlijk is het makkelijk scoren als je een dramatisch onderwerp pakt, wat afgewisseld wordt met luchtige scènes. We hebben dit (bijvoorbeeld) al eerder gezien in Simon, wat in mijn ogen nog altijd één van de beste Nederlandse films aller tijden is. Maar ook deze film van Dennis Bots weet datzelfde kunstje dunnetjes over te doen.

Naast het prima acteerwerk van Hanna Obbeek, ziet de film er qua camerawerk uitstekend uit. De filmmuziek is daarbij een belangrijke ondersteunende factor en ik bespeurde zelfs een leuke SE. Zo zie je maar weer: een goede technische ondersteuning is toch razend belangrijk en blijft lang niet altijd onopgemerkt.

3,5 sterren vind ik net te weinig, terwijl 4 sterren mij ook doen twijfelen.

Voorlopig het voordeel van de twijfel dan maar.

Subliem geacteerd door Mikkelsen (die ik verder alleen van Casino Royale en King Arthur ken).

Adams Æbler is een mooi verhaal met de nodige zwarte humor, die mij deed denken aan die van de gebroeders Coen. Twee tegenpolen, Ivan en Adam zijn elkaar voortdurend aan het testen, met als gevolg dat Ivan de strijd alsmaar wint.

Het onbegrip, dat Thomsen perfect op zijn gezicht weet te toveren, spreekt boekdelen.

Wat ik enigszins jammer vond was het (redelijk) voorspelbare einde: dat Adam uiteindelijk toegaf en Ivan ging assisteren, was een beetje zoetsappig en romantisch gedacht. Ik zag dit mijlenver aankomen.

Dat doet echter niet veel af aan de kwaliteit van deze moderne roman.

Leuk plot, maar een slecht script en idem blik acteurs. Ook Scholten van aschat acteert ver beneden zijn niveau, al maakte dat weinig uit gezien zijn relatief kleine rol.

Ik kan me voorstellen dat Carry Slee superchagrijnig wordt na het zien van deze film. Waar het boek mooi vloeiend loopt en niet van de hak op de tak springt, doet deze film dat juist.

Alles viel te voorspellen en de timing van de acteurs was vaak heel beroerd. Daarnaast is de "don't do drugs"-boodschap wel héél overduidelijk de moraal van het verhaal. De scènes waarin daadwerkelijk drugs gebruikt wordt zijn echt te stom voor woorden en totaal niet overtuigend.

Alleen Melody Klaver zat goed in haar rol als jaloers kreng. Ik heb een enorm zwak voor dat meisje gekregen sinds Diep en Schemer. Ze was ten tijde van de opnames pas 16 meen ik, dus complimenten voor haar.

Helaas is het script verder zo beroerd en de personages zo oppervlakkig dat het nooit een voldoende kan worden, maar als ik dan toch een eervolle vermelding moet doen, dan is het voor het fietsritje waarbij Melissa op de stang ging zitten bij Jordi. Eindelijk geen kwakkelend dialoog, maar gewoon leuke beelden die wel goed uit het boek vertaald zijn.

Nog een positief punt is dat het verhaal veel zijplotjes heeft, waardoor het niet snel verveeld.

Brainpower kwam helaas ook voorbij met een verschrikkelijk moraliserende speech, waarvan mijn nekharen recht overeind gingen staan. Wel een aanstekelijk liedje opzich.

Ik heb de 2 disc editie voor 2,99 bij de Saturn gekocht, dus echt balen hoor je mij verder niet.

Ik was vooraf heel blij met het gegeven: eindelijk een film die niet de multi-culturele samenleving als een soort utopische blije vredige hand-in-hand wereld omschrijft, maar gewoon feitelijke verschillen tussen culturen aandikt en niet terugdeinst voor groepsseks, tienermoeders en vaderloze kinderen.

Wat dat betreft is deze film buitengewoon geslaagd, omdat hij bij vlagen choqueert en prikkelt.

Een paar situaties zijn geinig en soms lekker overdreven, maar daar is helaas alles mee gezegd. Echt een fatsoenlijk verhaal is er niet en het acteerwerk van de hoofdpersonages is matig tot slecht.

Dat vind ik toch jammer, omdat het wel een lekker pittig thema is en het verhaal discussies uitdaagt.

Een compleet overbodige saaie reboot. Deze film onderscheidt zich helemaal niet van de drie films met Tobey Maguire en dat neem ik de regisseur kwalijk.

De actie is maar slapjes en onduidelijk in beeld gebracht. Wat ik mij afvraag is wat Emma Stone in deze film doet. Elke andere (goedkopere) actrice had deze rol kunnen vervullen voor de helft van de prijs en het hoogstwaarschijnlijk ook beter gedaan dan het muurbloempje dat tegenwoordig in elke blockbuster voorbij huppelt. Waarom is ze blond en heet ze geen Mary-Jane trouwens?

Die knul die Spiderman speelt is trouwens ook strontvervelend. De regisseur slaagt er zelfs in om een arrogante Spiderman neer te zetten. Nou weet ik dat Peter Parker in de comics ook wel eens eigenwijs en wisecracking uit de hoek kon komen, maar hier werd het vervelend, niet grappig en too much. Dikke faalbaas die Garfield.

Van de ooit zo spannende comic blijft een heel mager verhaaltje zonder overtuiging en creativiteit over.

Phoe, slechte film weer. Daar hebben ze Dudikoff niet voor nodig!

De begin scene is al helemaal fout uitgewerkt; wat een toeval dat de bad guy een geldbank beroofd in hetzelfde gebouw waar ook een ninja-kampioenschap plaatsvind. En hij wilde absoluut geen bloedvergieten; Ze zijn de eerste bewaker voorbij en de tweede word genadeloos doodgestoken. Goed plan zeg!

En hoe zit het met die eerste bewaker? Je toont een plastic pasje en je kameraden met tassen vol met wapens worden niet gecontroleerd? Netjes!

Nog erger vind ik het moment dat ze het lab gaan opzoeken. Waarom gaat dex met zo'n klote vliegtuigje op de achterbak van de auto landen terwijl hij gewoon mee kan rijden met Curtis? Ik zie het nut ervan niet?

De vechtscenes zijn wel heel zielig, die vrouw met dat zwaard!

Dat deed me denken aan Steven Seagal met een zwaard, ziet er ook niet uit.

Over scherpe voorwerpen gesproken: Dat mes van die blauwe ninja is wel erg dodelijk, het zwabbert immers alle kanten op!

Nee ook deze AN is van bedenkelijk niveau, bovendien is het verhaal nagenoeg gelijk aan drie andere delen. Deel 1 was misschien het best, maar met Dudikoff was het ook één groot drama. Laten we nou niet doen met zijn allen alsof dat goeie films waren.

Kortom: Dikke troep dat zichzelf veels te serieus neemt.

1 ster

Dit is echt een heerlijke film.

Alles klopt; Kinnaer, Hunt en Gooding Jr. doen het ontzettend goed, maar de echte credits gaan uit naar Jack Nicholson die een fantastische klootzak met smetvrees speelt. Terechte oscar uiteraard.

Minpuntje: Het feit dat Udall een begenadigd schrijver moet voorstellen, wordt te weinig in het verhaal verwikkeld en komt er dus niet echt uit.

Away we go is een uniek drama waar geen enkele film zich mee kan meten. Het label "feelgood" vind ik niet passen bij deze film. Daarvoor ligt het script te zwaar op de maag en is het camerawerk niet naar.

En -thank god- laat de film zich niet verleiden tot hollywood-clichés.

Een eervolle vermelding is op zijn plaats voor de muziek. Wat voelt het toch heerlijk als iemand precies weet wat voor muziek je bij bepaalde momenten moet inzetten. Hulde!

Veel gerenommeerde acteurs uit het komedie-wereldje komen ten tonele, maar laten zien dat ze meer acteur zijn dan de malle karakters uit hun sitcom (o.a. Two and a half men, That 70's show, Mr. Sunshine en The office). Ook hier zijn complimenten op zijn plaats.

Wel moet ik toegeven dat de humor niet voor iedereen weggelegd is. Waar ik soms schaterde van het lachen, kan ik me voorstellen dat het voor ander volk te droog en lastig te verteren is.

Voor mij geld echter, dat Away we go zwaar geslaagd is in zijn opzet.