Opinions

Geweldige WIP flick van Mattei. Ook deze is door Severin Films op blu-ray uitgegeven, de beste manier om hem te zien. In vijf weken tijd geschoten samen met Emanuelle Fuga dall'Inferno (1983) (op blu-ray uitgegeven door Shout Factory), naar het schijnt in een twee-verdiepingen-tellende set, waar op de ene vloer Fragasso bezig was als director voor Women's Prison Massacre (maar daar geen credits voor kreeg... en dat is niet alleen bij deze het geval), terwijl Mattei zich met deze film bezig hield. Ze delen ook beide de Indisch-Nederlandse Laura Gemser (beter bekend als Emmanuele) en medespeelster Gabriele Tinti. Hier deed Gemser mij regelmatig denken aan Meiko Kaji in o.a de Female Prisoner films. Zo'n natuurlijke, krachtige screen presence. De ultieme exploitation-look en een force to be reckoned with voor de machtsgeile bewaaksters, die de wapenstok op meerdere manieren van waarde laten zijn.

Geen onaardige witchflick die de nadruk meer op de nudity legt dan op het satanische thema. Wellicht een gemiste kans, want hoewel érg leuk; de zusters Michelle zijn niet een feature length uit te buiten zonder aan interesse te verliezen. En dat gebeurt dan ook meermaals. De wat donkere scenes zijn wel sterk (zoals het laatste kwartier). Beetje tam, maar bij lange na niet het slechtste uit de Britse stal.

Het duurde even maar heb me toch aan m'n woord gehouden. Mijn tweede Mattei was bril-fucking-jant !

Virus omarmt alles wat ik zoek in een all-out eighties zombie trash flick. Heerlijke muziek, geweldige effecten en complete non-logica. Het is een kunst om sommige dingen nog slechter en/of onnatuurlijker te laten verlopen en dat is een groot deel van de kracht van dit soort cinema.

Het biedt veel (heel veel) fun en doet dat met een schitterende sfeer. Het is lomp en verhult dat nergens, waarom zou je ook? Mattei heeft terecht lak aan alles en iedereen en gaat niet omslachtig lopen doen om zijn beperkingen te doen verhullen. Het is zoals het is, en op die manier hou ik ervan!

Dikke 4.5* (net iets minder dan Zombi 2 vind ik, die wel op 5* staat) en een uitgebreide review

Kennismaking met Iskanov

Visions of Suffering is een twee uur durende nachtmerrie die met elk shot weer op meesterlijke wijze het surrealisme weet uit te beelden, een zieke trip die bol staat van audiovisuele pracht.

De stijl van Iskanov is al meteen vrij duidelijk, de dialogen en emoties in vorm van personages zijn totaal ondergeschikt aan het visuele. De emoties uitbeelden met beeld en geluid staat op de eerste plaats. Hierbij gebruikt hij een ijzersterke soundtrack en waanzinnig sterk geschoten scénes die de hele lading dekken.

Fenomenale montage, op de juiste momenten het drukke/panische toegepast om de situatie net over het randje te duwen. Ookal valt er aan veel situaties maar weinig te begrijpen, voor mij althans, doet dat geen afbreuk aan het geheel. Het is zelfs beter dat er zoveel onbegrip naar boven komt, je moet je niet bezig houden met verhaal of personages maar je mee laten slepen in de nachtmerrie.

Het zal voor velen ogen als amateuristisch prul, dat bol staat van lelijke cgi en foute kleurenfilters, echter zie ik het als uitdagende en vernieuwende cinema met een interessante visie van de regisseur, een regisseur waar ik hopelijk snel z'n andere werk van zal zien.

Bekendheid (roem) is eigenlijk het slechtste wat Shyamalan kon overkomen. Met the Visit zet hij (noodgedwongen, lijkt me) een stapje terug en komt dan in een hoekje terecht waar zijn trucjes nog wél werken. Dat levert een verrassend leuke mix van traditionele found footage en mysterieuze thriller elementen op, zoals ze reeds van hem bekend zijn. Had aan het begin zo m'n twijfels, met name als dat joch begint te rappen, maar blijkt later in de film best een lollig ventje te zijn. Zo is de gehele film eigenlijk meer komisch en met vlagen lichtelijk creepy / weird, dan dat het een all-out horrorfilm is die voor cheap thrills gaat. Meer van dit, meneer M. Night!

Helemaal eens met Richard_Voorhees.

Het is niet alleen met nieuwe (genre)films droevig gesteld op Moviemeter qua gemiddelde. Genrefilms die niet als klassieker worden beschouwd kunnen doorgaans ook niet op een representatief gemiddelde rekenen. Deodato is een grootheid en na het zien van zijn geniale Minaccia d'Amore (1988) was de stap van telefoon -> wasmachine een logische. Toch.

Italiaanse horror / Giallo moet het sowieso hebben van zijn sensuele, (licht-)erotische subcontext. Dat was in Minaccia d'Amore (1988) zo en dat is hier zo. Alhoewel een stuk minder subtiel in dit geval. Hier is het één van de grote eyecatchers met de drie nymfomane zusjes die dit surrealistische spel vol intriges domineren. Een sfeervolle 90's horror/thriller met invloeden van all over the place. Mist een beetje consistentie in kwaliteit - verzwakt in het midden - maar is een absolute must voor fans van Deodato en Italo horror. Én een dikke + voor de soundtrack van Simonetti.

Heb zoveel mogelijk geprobeerd de ''hype'' (..) te negeren. De hele wel/niet horror discussie is zoals altijd weer zeer vermoeiend. Snap dat hokjesdenken niet zo. Beestje heeft niet altijd een naampje nodig. Sterker nog, hoe moeilijker te benoemen; hoe beter het is. In dit geval vooral een stuk interessanter. Weet toch wel heel moedig en goed op het geduld van het beoogde publiek in te spelen. Einde is een enorme pay-off, terwijl het juist extreem klein en intiem gehouden wordt. Zo haalt Eggers met zijn full feature debuut als regisseur het onderste uit de kan. Dit soort folk-horror zien we te weinig tegenwoordig.