Opinions

Heb intussen aardig wat films gezien over rondlummelende Amerikaanse jongvolwassenen. Ze kunnen heel leuk zijn in al hun 'puurheid', maar ook het gevaar lopen om om te slaan naar het irritante, en dat is wat hier op den duur een beetje gebeurde.

Ik weet niet zo goed wat ik van Frances vind, en ook haar vrienden en leven gaan maar een beetje van de hak op de tak. Vast de bedoeling uiteraard, maar ik vond het allemaal niet echt buitengewoon vermakelijk. Een film als Tiny Furniture, die ik voor het gemak maar even onder hetzelfde genre schaar, wilde minder, was minder chaotisch, en was als geheel gewoon prettiger om te aanschouwen.

Het enige wat nog wel positief opvalt is de toon, die door Frances zelf en het chaotische van haar leven, zowel triestig als optimistisch is. Het zit haar allemaal niet bepaald mee, maar zwaar of depri wordt het nooit. Voor de toeschouwer is dat best een fijne 'les' om te aanschouwen, zeker als je zelf in min of meer dezelfde positie zit als Frances en haar vrienden. Ik heb het idee dat Amerikaanse (stads)jongeren een stuk later echt volwassen worden met een huisje-boompje-beestje-leven dan hier in Nederland normaal is, en dat vind ik altijd wel fijn en geruststellend om te zien in dit soort films (Tiny Furniture is er inderdaad ook zo een).

3*

Ik vond het nogal zwakjes beginnen. Ook was ik niet echt enthousiast over het zwartwit. Kan sfeervol zijn, maar als we vervolgens alleen een brave suburb en een schoolklasje te zien krijgen schiet het zijn doel nogal voorbij.

Gelukkig kwam het later allebei goed. Het verhaal ontpopt zich tot een spannend en creatief geschoten geheel met een paar leuke odes aan wat klassieke horrorfiguren. Ook het zwartwit is uiteindelijk wel passend, hoewel ik het in kleur toch ook niet erg gevonden had. Het hoeft niet meteen van het scherm te spatten, maar met wat ingetogen groen- en roodtinten erbij was het misschien net wat mooier geweest.

Het einde komt wel weer vrij plotseling, en ik had Sparky denk ik liever niet meer in leven willen zien. Echt lekker afgerond met een boodschap wordt het niet, (hoewel ik er zelf nog wel 'gebruik wetenschap alleen vanuit een goed hart', heb uitgehaald ).

kleine 4*

Na gisteren Queen: Days of our Lives gezien te hebben was ik ook wel benieuwd naar meer over Freddie. Vond het een matige tot redelijke documentaire. Het is jammer dat, vooral het begin, zo rommelig en chaotisch van opzet is. Later komt er wel iets meer structuur in, en sowieso is het door de muziek en Freddies persoonlijkheid wel leuk om te kijken.

3,25*

Leuke film met een vermakelijk concept, wat ik altijd wel makkelijk leuk vind (zoals wat bijvoorbeeld ook the Wreck it Ralph-films e.d. deden). Het is af en toe wat veel en een beetje met hagel schieten wat betreft humor en ideeën waardoor het misschien wat hit and miss wordt, maar op zich maakt dat niet zoveel uit want het is vermakelijk genoeg en de hoofdverhaallijn met de gestolen code voelt geloofwaardig genoeg aan.

Ryan Reynolds doet weer Ryan Reynolds, de film begon zelfs met de typische voice-over zoals in Deadpool en de Pikachu-film waardoor ik even dacht van ‘really, weer?’ maar dat is alleen maar het intro.

Het liefdesplotje tussen Millie en Keys is nogal onbeholpen en ongeloofwaardig, dat had er best uitgemogen. Verder prima vermaak.

Ruime 3,5*

Ik had de aflevering van Tom Waes waarin hij de El Capitan ging beklimmen al eens gezien, en ik verwachtte dat ik dit dan niet meer zo spannend of bijzonder ging vinden. Dat viel op zich mee, omdat klimmen zonder touw en letterlijk elke seconde dood neer kunnen vallen natuurlijk een totaal andere tak van sport is.

Maar dit is verder niet echt een documentaire over iemand die iets beklimt (alleen dan de laatste 20 minuten), maar vooral een portret van gekte; iemand die koste wat kost iets moet doen ook al is de kans vrij groot dat hij overlijdt. Zijn jeugd waarin misschien de oorsprong ligt (weinig liefde en bevestiging) wordt kort aangestipt, net als een MRI-scan waaruit blijkt dat hij significant minder amygdala-activiteit heeft dan normale mensen. Interessant, mocht wat mij betreft nog wel meer belicht worden. Je kunt natuurlijk ook niet normaal zijn en tegelijk zoiets als dit willen en doen. Die vriendin (die overigens erg mooi was, een soort jonge Rachel MacAdams) en hun hele relatie en dynamiek vond ik ook niet 100% normaal en in die zin dus ook wel awkward/interessant om te zien.

Het is natuurlijk ook maar net hoe het afloopt. Was hij zijn dood tegemoet gevallen dan was de documentaire nog veel meer dan nu een portret geweest van iemand met een ziekelijke en ongezonde drang om iets bovenmenselijks te bereiken.

Nu blijft toch vooral de uiteindelijk geslaagde prestatie hangen, die zeker tof was om te zien. Je verwacht al wel dat hij het zal halen (anders was het wel in het nieuws geweest of was de film waarschijnlijk niet eens uitgebracht), maar het zijn toch spannende minuten.

3,5*

De film begint erg vermoeiend en best vervelend. Jamie is een vermoeiend en bijdehand personage, en ze praten allebei ook enorm snel. Had geen ondertiteling en moest af en toe flink m’n best doen.

Het eerste half uur is het allemaal overdreven open en expliciet. Ik heb niks tegen seks en naakt in films, maar in een Amerikaanse romkom als dit vond ik het af en toe nogal… ja, genant ofzo. Echt ‘kijk ons eens open en schaamteloos zijn’. Ik zal wel even met mijn oren te klapperen bij die opmerking over een vinger in de anus. Dat verwacht je niet bij dit soort films, het was nogal out of place.

Feitelijk gaat heel de film eigenlijk nergens over. Best knap dat er ruim anderhalf uur gevuld is met niks. Een hele hoop onnodige zaken, alleen om de film op te vullen. De demente vader was ook een hopeloze poging tot wat drama. Absurde scene ook, bij het Hollywoodsign.

Verder tja. Nogal hip, iPhones en iPads all over the place. Hou ik niet zo van.

Het was licht amusant, de hoofdrolspelers en de zomerse sfeer in New York en LA maken het nog kijkbaar, maar dat was dan ook alles.

2,5*

Een nieuwe Disneyfilm van de makers van Tangled. Mijn verwachtingen waren voorzichtig hooggespannen. Tangled was de beste Disneyfilm in jaren, en prijkt zelfs in mijn persoonlijke top 10. Hij ontstijgt of evenaart het niveau van Tangled niet, daarvoor zijn alle elementen toch net ietsje minder. De verschillen zijn verder niet groot, maar er is net wat minder (geslaagde) humor, net wat minder goede personages, net iets minder leuke liedjes, een net wat minder pakkende romance en een net wat te voorspelbaar verhaal dat nergens echt heel dramatisch of spannend wordt.

Voor de rest ben ik absoluut niet negatief. Disney kan met dergelijke film sowieso weinig fout doen bij me. Ik kan me voorstellen dat er voor de gemiddelde kijker net wat teveel in zang wordt uitgebarsten, maar ik ben blij dat Disney zich daar niets van aantrekt, en gewoon lekker alle zoete prinsessigere blije liedjes erin houdt. Ook serieus goede nummers overigens, Let it Go heeft wat mij betreft best terecht de Oscar gewonnen.

Olaf de sneeuwman is trouwens weer eens een leuke sidekick. De Disney-sidekicks willen nog weleens irritant danwel kinderachtig danwel flauw zijn, maar hij was regelmatig echt lief en grappig.

Visuals waren oke, hoewel ik net als bij Tangled wat minder fan ben van de soms wat te gelikte 'plastic' look. Iets meer schilderachtig of out-of-the-box creatief zou niet verkeerd zijn.

Een film die ik nog wel een aantal keer met plezier zal terugkijken als ik in de stemming ben.

Voorlopig 4*

Ik baalde nogal dat ik naar een 3D-voorstelling 'moest', maar om eerlijk te zijn vond ik dit een van de weinige films waarbij het soms wel meerwaarde had. Al dat water, ijs, vuur, herfstbladeren, licht en andere magie ziet er sowieso al prachtig uit, maar is met wat meer diepte nog meer betoverend.

Sequels hoeven van mij nooit zo, maar hier voelde het eigenlijk best logisch aan omdat er nog aardig wat te vertellen viel over de oorsprong van Elsa's magie en bijvoorbeeld de dood van hun ouders. De knipogen en andere verwijzingen naar de eerste film zijn ook leuk gedaan.

Het verhaal zelf met dat bos en Ahtohallan vond ik allemaal wat aan de vergezochte en ingewikkelde kant, maar ook los daarvan is het allemaal leuk genoeg om te volgen. De humor werkt best wel (soms is Olaf wel irritant, maar vaker heeft hij ook voor volwassenen wel leuke grapjes), en de liedjes zijn talrijk aanwezig maar eigenlijk allemaal wel heel mooi. Met name Into The Unknown beklijft wel met dat mysterieuze 'oh ooh oh oh' deuntje, dat later ook weer mooi terugkomt tijdens de endcredits. Enige zwakke was dat nummer van Kristoff, dat ook als soort parodie op een rockballad-clip niet echt werkt.

Met name door de betoverende animatie wel beter dan deel 1.

4*

Gaan kijken omdat ik benieuwd was naar Jeroen Krabbé. Hij doet het wel aardig en heeft een leuke rol, maar voor de rest werd dit voor mij hoe langer hoe oninteressanter. Kan ook zijn omdat ik halverwege al uitgecheckt was, maar ik snapte op een gegeven moment ook geen moer meer van het plot en het voelde als een film van 3 uur.

2,5*

Erg leuke eerste helft. Kleurrijk, stijlvol, en vlot. Jammer is dat de film dat niet weet vast te houden en dat het te lang doorgaat met teveel overbodige filler. Er had toch zeker wel een kwartier van de speelduur afgemogen.

Hepburn is geweldig, ze steelt de show in elke scene. Jammer van Astaire, ben het wel eens met Onderhond dat hij wat vreemd gecast is. Nogal oud om een serieuze love-interest te zijn voor haar, maar ach.

Had een stevige 3,5* kunnen worden als het het niveau vast had weten te houden, nu slechts een nipte.

Ik kende Barbra Streisand hiervoor nauwelijks, laat staan als jonge vrouw. Verrassend dat ze als jonge meid zo leuk was, en dat ze zo'n leuke vlotte rol neerzet. Naast een goede zangeres was ze dus ook echt getalenteerd als actrice, en gewoon een leuke persoonlijkheid.

Het idee was dat ze 'lelijk' moest voorstellen, maar ik vind haar eigenlijk best mooi en heel fijn om naar te kijken. Terechte Oscar wat mij betreft.

Haar rise to fame is erg leuk om te volgen, alleen jammer dat het verhaal zo afdwaalt van Fanny naar haar relatie met die schimmige vervelende Mr. Arnstein. Ik vond dat een vrij vervelende wending, en dat doet de film op een speelduur van 2,5 uur weinig goed.

Een lagere beoordeling dus dan het had kunnen worden, maar alsnog wel een voldoende, vrijwel geheel te danken aan Barbra.

3* - 3,5*

Dit lijkt wel een film die opgebouwd is uit wat deleted scenes hadden moeten zijn. Ellenlang, met zo ongeveer elke 20 minuten een grap die wel oke is. Vaak wist ik niet eens of iets nou grappig bedoeld was, of dat eigenlijk alles een tragische ondertoon had. In beide gevallen is het vlees noch vis, niet erg grappig, niet heel erg tragisch.

Het straalt allemaal een enorme futloosheid uit, sowieso de eerste helft. Deels door Sandlers rol, deels omdat alles gewoon nogal traag en zonder pit is. Geen grappen, geen plot dat ergens heengaat. Daarna gaat het ineens alleen nog maar om zijn exvrouw met haar nieuwe vent, en blijft het saai, irrelevant, en nauwelijks grappig.

In twee dagen bekeken, grotendeels op anderhalve snelheid. Dat zegt dus al genoeg.

1,5*

Smullen.

De eerste 10 minuten vond ik meteen al zeer tekenend. Rijke obnouxious mannetjes die veel te veel zijn geloven in hun eigen coolness en rijkdom en een ideaal Instagramplaatje in het echt willen creëren zonder dat ze blijkbaar dingen op een realistische manier aanpakken. Nare ventjes, vooral Ja Rule, wat een imbeciel.

En dan die Billy, aan zijn smoelwerk zie je eigenlijk heel de tijd al dat hij full of shit is. Oke, vooruit, dat kan natuurlijk ook komen door de kennis van nu, maar toch, hij kijkt heel de tijd alsof hij ook wel weet dat het niet écht iets gaat worden, wat een eikel (zeker met wat hij later allemaal nog flikt).

En het wordt hoe langer het duurt eigenlijk alleen maar juicier. Er komen lekker veel betrokkenen aan het woord, en de de beelden van de festivalgasten tussendoor zijn ook een fijne toevoeging, om te zien hoe het voor de gasten moet zijn geweest. Had nog wel wat uitgebreider gemogen.

Nu is het bij documentaires eigenlijk altijd een beetje de vraag of het nu het onderwerp is of de documentaire zelf die het goed maakt, dit is natuurlijk sowieso een heel spraakmakende zaak waar ik echt van gesmuld heb, maar het zit ook goed in elkaar vond ik. Daarbij is het ook een mooi voorbeeld van het huidige Instagram- en belevingstijdperk en hoe zoiets uit de hand kan lopen.

Aanrader, ga kijken.

4*

Een wat andere invalshoek dan de Netflix-documentaire, meer gericht op de social media-kant en MacFarland zelf, en ook net wat minder fijn om te kijken doordat het wat rommeliger in elkaar zit.

Op zich vond ik het ook weinig meerwaarde hebben dat MacFarland zelf aan het woord komt. Erg veel zinnigs komt er niet uit, al is het op zich wel mooi om zijn ongemakkelijkheid te zien.

Blijft alsnog best de moeite waard omdat dit gewoon een heel juicy verhaal is natuurlijk. Maar wil je maar één van de twee documentaires kijken, kijk dan die van Netflix.

3*