Opinions

Dit derde en (voorlopig) laatste deel in de K3 reeks heeft een mindere cast en dat is direct merkbaar. Gelukkig wordt dit weer gecompenseerd door een iets wat leeg, maar bij vlagen toch onderhoudend romantisch kindersprookjesverhaal.

Er is gekozen voor een simplistische uitwerking van het verhaal (personages, humor, ontwikkelingen, …) en hoewel het ook wel werkt, is het toch jammer dat niet gekozen is voor een (voor niet-kleintjes leukere) wijze als in K3 en het IJsprinsesje.

Enfin, voorlopig een krappe 3,0*. Eens zien of dat stand kan houden.

Van de acteertalenten van K3 moet de film het niet hebben maar de meiden zijn wel verfrissend. En tot mijn verrassing een stuk leuker en vermakelijker dan het vorige deel.

Dit is vooral te danken aan een gevulder en avontuurlijker verhaal, maar ook aan de leuke personages, de humor en de dialogen en de sprookjesachtige setting. Maar ook de vele ontwikkelingen weten je aandacht vast te houden en zelfs de liedjes zijn aangenaam.

En na het fiasco met Piet Piraat laat Faber hier zien dat hij toch wel wat kan. En ook de andere acteurs/actrices doen het prima. Wat vooral leuk is om te zien, is hoe de staf van Urbanus, bijvoorbeeld tijdens een gesprek, meeverandert met de camerapositie.

Het eerste deel in de K3 reeks biedt een simplistisch verhaal dat vooral leuk is voor de kleintjes, maar bij vlagen ook enkele aardige dingen te bieden heeft aan de niet-kleintjes. Vooral het incorporeren van stripelementen in de film is aardig gedaan en had best verder doorgevoerd mogen worden.

De personages zijn qua idee prima, maar missen persoonlijkheid en karakter; iets wat de personages in bijvoorbeeld Bassie en Adriaan wel hebben. Paul de Leeuw is één grote miscast wiens uitstraling totaal niet past bij de uitstraling van de film.

Verder is het allemaal een beetje teveel van hetzelfde. En die eentonigheid zorgt na een tijdje voor verveling. K3 en het Magische Medaillon is leuk als een aflevering van een half uur, maar als film veels te lang.

Kansen heeft zijn flaws, maar sfeer is er niet eentje van. Uitstekend gebruikmakend van de setting (een vervallen ziekenhuis op zijn einde) en door optimale benutting van de belichting slaagt de film erin een zeer sterke sfeer van spanning en beklemming neer te zetten. Maar… Ja, de welbekende maar.

Wat de downfall van de film is, is de overdaad aan dialogen (het lijkt soms wel een soap). De gesprekken tussen de dokters onderling, veeluit bestaande uit theorieën over wat de infectie zou kunnen zijn / veroorzaken, brengen de film constant tot een abrupte halt waarbij alle zorgvuldig opgebouwde sfeer en spanning direct wegvloeien.

Een ander punt van overdaad zijn toch wel de vele twists. Het verhaal op zich is (en blijft) simpel en straightforward, maar als de volgende twist zich weer eens aandient zijn zuchten van vermoeiing het gevolg. En minpunt nummer 3, geen overdaad maar een gebrek deze keer, is een gebrek aan focus. In plaats van zich te concentreren op bijvoorbeeld een enkele personage of gegeven, is de focus dan weer hier (tot de desbetreffende personage doodgaat bijv.), dan is het weer daar, …

Spijtig al deze aandacht voor het inhoudelijke want hier had meer in gezeten.

Hiroshi Shimizu kan (vooralsnog) niet echt in de schaduw staan van zijn tijdsgenoten, maar weet toch best aangename films te maken. En Kanzashi is er ook zo eentje.

Luchtig en best onderhoudend, maar tevens een niemendalletje dat op geen enkel vlak naar voren springt. De cast en personages zijn oké, maar weten je helaas geen seconde mee te nemen. Daarvoor mis ik vooral sterkere dialogen, alsmede (subtiele) humor en drama. Nu is het vooral vrij vlak.

Slechts één scene weet je nog een beetje mee te nemen en dat is wanneer de (door de haarpin) kreupele man, onder aanmoediging van anderen, als test een rivier oversteekt door over smalle houten planken te lopen. Hij haalt het einde niet, maar wordt door een jonge en zelfs fragiele vrouw, op de rug genomen en dat laatste stukje gedragen. Een erg genietbaar stukje in een verder niet bijzondere film.

Indrukwekkend...

de hoge scores die men aan deze film geeft. Direct vanaf het begin (de basketbalwedstrijd) is de clichéheid troef waardoor voor de kijker zowel het verloop als de afloop helder voor ogen is. Naast het supervoorspelbare verloop, welke nog kinderlijker is aangepakt dan de gemiddelde "moralistische Nederlandse puber-telenetfilm" (slecht uitgewerkt script) is het ook op (audio)visueel vlak van een dramatisch niveau. Visueel oogt de film eerder 1987 dan 2007 en de muziek probeert op een erg onsubtiele en irriterende manier, in dit geval rouwdouw en geforceerd, een bepaalde emo bij de kijker op te wekken. Wat betreft de cast / personages. De acteerprestaties zijn, en ik druk mij nog mild uit, belabberd. En de personages... lachwekkend.

Het valt mij trouwens op dat Estlandse films de neiging hebben tot het superpretentieuze. Of misschien kijk ik de verkeerde films...

Mmm, matig filmpje. Zodra zijvertelt dat haar geliefde HIV had, is al direct duidelijk wat er met dat melk aan de hand was. Dus dat eerste half uur (waarin haar verhaal in de klas zich ontvouwd) is totaal verspilde moeite, inclusief matig filtertje, gebruik slow motions, ... (ook al weet je dat er twists in het verschiet liggen en dat hier maar een halve (of niet eens dat) verhaal wordt verteld). - Engelstalige liedjes (Radiohead) zijn totaal misplaatst; passen totaal niet bij de film. Dikke min. - Filter past ook totaal niet bij de film. Maakt het niet duister, donker, zwart, … maar gewoon lelijk. Had juist kleurrijk moeten zijn. - Ambient score is wel stukken beter. - Pogingen tot twists in het verhaal maken het alleen maar langdradig. - Erg, erg eentonige film met een matige cast. - En dan dat verlengde einde… Pfff.