Opinions

Ghibli films hebben veelal één groot minpunt en dat is een overdaad aan (milieu) moraal. En ook nu is dat met Ponyo niet anders. Toch wel erg vervelend als je bij voorbaat al weet dat zoiets je weer te wachten staat zonder ook maar iets omtrent de film te weten. En ook nu staan de opdringerige moraaltjes redelijk snel en constant aan je deur te kloppen. In combinatie met bombastische emo-muziek altijd een goed recept voor irritatie.

Pluspunten aan de film zijn de animatiestijl, enkele absurdistische scenes (de scene waarin de man uit de zee komt met een watersproeier) en natuurlijk de grote "wild water vs auto" achtervolging halverwege. Hierdoor heeft het wel wat sfeer en weet het zo nu en dan een glimlach op je gezicht te toveren. Daartegenover kent Ponyo een fors aantal inzakmomenten en een erg matig (en iets te emo) einde.

Maar het zijn die moraaltjes die het weer eens grotendeels verpesten.

Extravagant, controversieel en hilarisch...

In ieder geval kan het niet hieraan gelegen hebben dat de film is geflopt. Maar des te meer aan een slechte cast die op een vrij dramatische manier erg cliché personages neerzet. Personages die zogenaamd realistisch zijn, maar zo zwaar zijn aangedikt dat ze "larger than life" zijn. Met onrealisme en irritatie tot gevolg.

Deze over the top dramatisering komt ook tot uitdrukking in zaken als de verhaallijnen en de portrettering van de gayscene. Qua cinematografie valt er nergens iets positiefs te bedenken en wat betreft de pogingen tot humor; deze zijn op z'n zachtst gezegd pijnlijk. Pijnlijk slecht.

In zijn totaliteit toch alweer zo'n stuk of 10 films van Hsueh Li Pao gezien en de beste man heeft mij, op een enkele na, nooit echt teleurgesteld. Daartegenover staat dat hij, alweer op een enkele na, nooit echt iets spraakmakends heeft neergezet. En dat is met The Kung Fu Emperor niet anders.

Eerst maar even beginnen met een cliché uitspraak, dan hebben we dat ook weer gehad:

"zoals altijd een dun verhaal doch vol twists".

Met "dit soort films" draait het toch al snel om één ding, namelijk de actie. De gevechten zijn goed gechoreografeerd en bevatten zowel voldoende actie als diversiteit. Ze zijn goed verdeeld over de film en vervelen nooit. Toch is niet alles goud wat er blinkt. Er had meer vaart in gemogen (desnoods met wat meer fast motion) alsmede wat meer 'close contact'. Nu komt het allemaal soms te ingestudeerd over.

Goede cinematografie en uitstekende decors zorgen voor een heerlijke sfeer terwijl de beetjes humor bijdragen aan de onderhoudendheid. Gecombineerd met een cast dat verrassend goed bezig is, maakt dit van The Kung Fu Emperor een onderhoudende en sfeervolle film.

/edit: bovenstaande plot doet de film trouwens niet echt eer aan en is ook niet helemaal correct, maar ach... zoveel interesse is er nu ook niet in deze film.

Fantasy is een genre dat, net zoals bij enkele andere genres, wel op mijn interesse (en sympathie) kan rekenen; ongeacht of een film bij voorbaat bejubeld of neergesabeld. Het verhaal bij Attack of the Gryphon is op zich nog best aardig, maar het beperkte budget slaagt erin om in ieder aspect van de film door te dringen. Het oogt niet alleen goedkoop, maar ook erg afgeraffeld en dat gaat zeer ten koste van de kijkervaring. Je aandacht zwalkt dan ook op en neer en als een klein bootje op een woeste zee is Attack of the Gryphon dan ook gedoemd ten onder te gaan.