Opinions

Hairspray begint al direct met een hypervrolijk liedje, maar tevens al direct "onboeiend". - Te overdreven onrealistisch karikaturaal en 3+ proof. Vervelend. - Saaie songs. - Personen als John Travolta en Christopher Walken worden totaal verspild; alleen Michelle Pfeiffer doet echt nog enigszins leuk. - Op zich een bij vlagen (zeldzaam) leuk sfeertje, maar wat een vermoeiende film. - Verhaal boeit niet, personages boeien niet, muziek boeit niet, gedans boeit niet, ... - Eén grote teleurstelling.

Keisuke Kinoshita levert met Hakai een film af welke in zekere zin vergelijkbaar is met Dreyer's La Passion de Jeanne d'Arc; een film waarin iemands lijden centraal staat.

Visueel toont Kinoshita vaak een zeer sterke cameravoering (kadrering, composities, camerabeweging, angles, …), doch daar tegenover staat dat de muziek zeer sterk grenst aan het sentimentele. Het constant opzoeken van die grenzen (en soms ook overschrijden) alsmede de doorzichtigheid van zijn intenties maken het een film die niet eenieder zal bekoren.

Een film als deze is het sterkst als het eindigt op het hoogtepunt. Het is dan ook jammer dat Kinoshita daar niet voor kiest en met een verlengde einde komt waarin de hoofdpersoon enerzijds breekt met zijn dorp en zijn verleden en anderzijds zijn afkomst en nieuwe, onzekere toekomst als voorvechter van gelijkheid omarmt. Enkel het uitzwaaien door zijn jonge leerlingen, die in tegenstelling tot hun ouders geen vooroordelen kennen, maakt dat laatste stuk de moeite waard.

Op zich zeer zeker geen slechte film, maar de verhaalstructuur en de onderlinge samenhang tussen de opvolgende scènes komen erg chaotisch over. Verder hebben de oninteressante personages weinig uitstraling en het geheel deed mij helemaal niets. Daardoor wordt de film na een tijdje gewoonweg saai om naar te kijken. Zodoende geen voldoende van mijn kant. De mix tussen actie, drama en komedie is trouwens wel weer goed.

Laatste deel uit de Herbie reeks en ik moet zeggen een verbetering ten opzichte van de laatste paar Herbie-films. Die pauze van 25 jaar heeft de reeks goed gedaan.

Ondanks dat Herbie Fully Loaded eigenlijk niets meer is dan een simpel, cliché en voorspelbaar filmpje, heeft het toch dat sfeertje; die Herbie magie en uitstraling. Dit is vooral te danken is aan de witte kevertje zelf, maar ook aan Lohan die het overgrote deel aardig bezig is.

De film kent meerdere leuke scènes zoals de racestukjes (met lekker swingende clichémuziek) en het auto bekrassen. Stukjes welke vaak de kind in iemand naar boven halen. Het is dan ook jammer dat andere scènes zoals de demolitionrace en de grote race op het einde totaal rukken en hierdoor de score het negatieve intrekken.

Daarnaast kent Herbie Fully Loaded ook een erg hoog gehalte familiemoraaltje en bevat het teveel onnodig verhaal, teveel zogenaamde drama, teveel talk en te weinig avontuur en racen.

Het begint allemaal leuk over-the-top, maar men wil teveel waardoor de film zichzelf uiteindelijk verliest. Zonde.

Herbie Goes Bananas kent een aardig begin, maar zakt alsnog snel in als de avontuur wegebt en romantisch gezwijmel de hoek om komt kijken. Daarnaast is het een stuk langdradiger doordat vele scènes erg uitgerekt zijn (neem alleen al het stierenvechten).

De paar bekende gezichten die meedoen zijn een plus, maar verder valt er niet veel positiefs te vertellen. Het verhaal is dunnetjes, de liedjes matig en het Herbie-gevoel verdwenen. Het is allemaal lief en schattig bedoeld, maar tevens saai en oninteressant. Naarmate het vorderde, kon het mijn aandacht vasthouden. Eigenlijk totaal niet.

Herbie is blijkbaar opgegroeid want waar hij eerst nog jong en onschuldig was, gedraagt hij zich nu als een pubertje met sterk opspelende hormonen. En dit liefdesverhaaltje, alsmede de fling tussen Jones en Sommars, zorgen voor veels teveel romantiek in Herbie Goes to Monte Carlo. Zoveel dat de andere slappe verhaallijnen (de race, de juwelendiefstal, ...) ondergesneeuwd raken.

Qua cast niets bijzonders, op Julie Sommars na die erg negatief opvalt doordat ze constant hysterisch bezig is. Verder een ondermaats en ongeïnspireerd derde deel in de Herbie reeks.

Vergeleken met het eerste deel, is het verhaal een stuk flauwer, meliger, onzinniger en onrealistischer. Maar de redelijke vlotte uitwerking en de vele ontwikkelingen zorgen er toch voor dat het enigszins vermakelijk is. Vooral Hawk's droom is vermakelijk.

Een ander plus zijn de veteranen Hayes (oma Steinmetz) en Wynn (magnaat Hwak) die sterke persoonlijkheden neerzetten. Helaas is Herbie qua persoonlijkheid, een stuk vlakker en minder aanwezig. En Herbie is nu wat deze reeks zo bijzonder maakt.

Als stand-alone film 3,0* maar als Herbie-film kom ik niet verder dan 2,0*.

Interessante thematiek / onderwerp (hikikomori oftewel sociale terugtrekking, kluizenaar, ...). - Visueel niet overtuigend, maar voor editing en muziek een plus. - Acteerwerk is een dikke min (overduidelijk amateurisme). - Veel, heel veel dialogen, maar boeien voor geen seconde, laat staat interesseren. - Personages zonder charisma e.d. - Poogt je interesse vast te houden cq op te wekken met allerlei twists welke echter allemaal faliekant falen. - Erg, erg saai (understatement).

Na de twee vrij dramatische Gay en I Love Dries ( (understatement van het nieuwe jaar), is dit alweer de derde in mijn Tom Six verkenning. En waar er bij de eerste twee meer "op de huid" is gefilmd, is hier gekozen voor een totaal andere approach gekozen. En dat werkt want Honeyz is in visueel opzicht en qua sfeer een gelikte film.

Door goed gebruik van onder andere de camera, montage, muziek en de belichting, weet Tom Six een vrij spannende en sfeervolle tieneravontuur neer te zettengoeduitgewerkte thriller- en humoristische elementen. Zelfs een romantisch zijplotje, welke ik met afgrijzen rap naderbij zag komen, pakt wonderwel goed uit.

Van de twee hoofdrolspeelsters is Monique van der Werff duidelijk de beste van de twee. Met 'jeugdig' enthousiasme brengt ze haar rol, terwijl Anna Speller meer de neiging heeft tot een 'volwassen' overdrijving. De zanger Peter Beense heeft een kleine rol nachtbewaker, maar ik zie, in tegenstelling tot anderen klaarblijkelijk, nu niet in wat er nou zo bewonderenswaardig aan is.

Al met al een bovengemiddelde film waarmee Six een glimp laat zien van wat hij in zijn mars heeft.

Houseboat begint luchtig waarbij onnodige introducties grotendeels achterwege worden gelaten. Gaandeweg echter verschuift de mood meer naar wat zwaardere romdram. Grant en Loren doen hun ding, maar slagen er totaal niet in ook maar een kleine indruk te maken, net zo min als enig andere personage. En dit geldt eigenlijk voor de gehele film.

Soms met een aardiger moment (veelal dankzij de "subtiele" en cynische humor welke veel te weinig aanwezig is), maar geen seconde groeit deze film boven de label "niemendalletje" uit. Desondanks voor de sfeer een kleine voldoende.

The Human Centipede begint, hoewel misschien cliché (auto, verlaten weg, afgelegen woonhuis, …), best aardig. Ondanks het relatief lage budget heeft het sfeer en bouwt het relatief snel een aardige spanningsboog op. Echter op de helft, als de allerlaatste ontsnappingspoging erop zit, zakt de film enorm is. Alle opgebouwde spanning is in één keer verdwenen en wat rest is een saaie voortzetting van een ideetje dat leunt op één poot. En dat gaat al snel irriteren.

Als net voorbij het uur de politie aanklopt, komt er weer een heel klein beetje spanning de film binnen, maar tegen die tijd heeft de inkakking zijn werk al gedaan. Dat laatste beetje interesse verlaat het lichaam waarna de film alleen achterblijft en langzaam afsterft in alle eenzaamheid.

Wat betreft kreten als ziek, shockerend, ranzig, lollig, .... Geen idee op welke film zit allemaal slaat, maar in ieder geval niet op deze. Duf is hier eerder op zijn plek.