Opinions

Aanrijding in Moscou begint zeer vermakelijk met leuke humor, situaties en personages. Wat echter vanaf het begin een aanfluiting is, is de muziek welke totaal niet bij de film past. Halverwege gaat het, zoals vaker het geval, de dramakant op en dat is toch wel jammer. Verder is het ook jammer van dat lesbische vriendinnetje. Dat zie je al van mijlenver aankomen, dus de impact is 0,0.

Uiteindelijk een simpel doch aangenaam filmpje.

Abeltje begint vrij dramatisch met zowel een überslechte cast als überslecht neergezette over-the-top karikaturale personages. Na 10 minuten lijkt de film uit het slop te komen als de lift dan eindelijk door de lucht vliegt, maar dat is helaas van korte duur. De film zakt vanaf dan compleet in elkaar om nooit meer waarbij ook de standaard rij aan bekende gezichten die langs paraderen niet meer dan een geeuw kunnen opwekken.

De zoveelste mislukte boekverfilming.

Het cinematografisch opvallende Alphaville begint wat oninteressant maar zodra blijkt dat Lemmy Caution een echte hard-boiled detective is, verandert dat in een oogwenk. Een heerlijk serieuze en stoere personage en tegelijkertijd erg opvallend (uit de toon vallend) doordat de film ook andere genres hanteert. Op zich best aardig gedaan, maar het was beter geweest als Godard zich aan één genre had gehouden.

Verder had het hele intellectuele gebeuren en thematiek gerust achterwege mogen blijven, want interesseren doet het nauwelijks, terwijl het wel de film naar beneden haalt doordat het erg dominant aanwezig is. Sfeervol is het zeker, maar een meer pulpachtige uitwerking had de film (verhaaltechnisch) meer recht gedaan.

Wat betreft de stem van Alpha 60... Leuk om voor de verandering eens een computer te horen met een rokersstem en ademhalingsproblemen, maar qua realisme geen goede keuze.

Zeer aangename sfeervolle filmpje. - Feelgood gefilmd met feelgood personages. Leuk. - Mist wel dat kleine beetje echte impact en is net iets te braaf mainstream. - Solide camerawerk en editing. - Aangenaam wereldje waarin personen geen slechtheid bezitten. Perfecte personage voor zo'n wereldje. - Prima emo welke aangevuld wordt door de muziek. Heeft meestal de neiging tot ergernis maar werkt hier prima. - Verzorgde aankleding van decors/sets. - Gelikt zonder groots te worden maar juist intiem te blijven. Goed gedaan. - Zeer, zeer aangename film.

Net als de andere Ozon die ik heb gezien, Swimming Pool, ontbreekt het ook in Les Amants Criminels aan uitstraling en interessante personages. Het verhaaltje zelf heeft soms wel wat, alleen wordt de film compleet verpest door totaal onnodige flashbacks.

Echt ellenlange (en nee, ik overdrijf niet) flashbacks bedoeld om inzicht te geven in hoe het allemaal heeft kunnen gebeuren en totaal oninteressante en onnodige 'diepgang' geeft aan iets wat in feite totaal geen uitleg nodig heeft. Het is juist de huidige situatie dat de meeste potentie heeft.

Waar oh waar is die goede Ozon die ik over het hoofd zie?

Een lekker eigenzinnige film met een heerlijke rol van Giamatti die een vermakelijke en altijd negatieve brompot neerzet. Aan de ene kant heeft de uitwerking iets karikaturaals, kijk maar naar de neergezette personages, maar aan de andere kant is het tevens 100% realistisch en serieus.

Een film met karakter en soul welke vergezeld wordt door lekker luchtige muziek (jazz, pop, blues, country, …). Het tweede gedeelte, waar zoals zo vaak in films de drama de overhand krijgt boven de humor, is wel iets minder, maar desondanks is American Splendor een uitstekende film.

Ondanks dat de leeftijd goed te zien is aan The Andromeda Strain, oogt het nergens ook maar enigszins gedateerd. Een uitstekende film met een goed script, een uitstekende sfeer, een goede opbouw van spanning en hier en daar wat leuke humor.

Cinematografisch gezien vallen natuurlijk de split-screens het meest op en wat betreft de technische kant; nergens last gehad van een zogenaamd overdaad aan terminologie.

Prima kijkvoer dat erin slaagt je aandacht vast te houden.

Eindelijk. Hiroshi Shimizu's eerste die niet alleen (luchtig) vermaak biedt, maar je ook, zij het bij vlagen, weet mee te nemen. Anma to Onna valt vooral op door, ondanks de korte duur, een erg goede verhaalvertelling en uitstekende portrettering van personages. Komen vaak vluchtig voorbij, maar hebben toch diepgang.

Het eerste stuk, waarin de focus op de twee blinde masseurs ligt, is zonder twijfel het beste. Hoogtepunt van de film is als één van de masseurs een groep mannen expres heel hard masseert (payback omdat zij de twee masseurs niet voorbij lieten gaan maar expres harder gingen lopen), waardoor ze de volgende dag niet kunnen lopen maar lopen te strompelen als een stel oude mannen. Een hilarisch gezicht!

Gaandeweg verschuift de focus ook naar andere personages (in plaats van het enkel te houden bij vluchtige impressies) en dat is jammer omdat de film hierdoor aardig wat inzakt. Richting het einde probeert men dit tegen te gaan door de toevoeging van een twist en wat drama, maar door de geforceerdheid hiervan slaagt men daar niet in. Het heeft zelfs het tegenovergestelde effect.

Zonde dat Shimizu het niet bij de intimiteit van het eerste stuk houdt en teveel aandacht besteed aan personages en verhaallijntjes die enkel vluchtige impressies zouden moeten zijn.

Na Los Amantes del Círculo Polar mijn tweede van Medem en ook nu kan hij niet overtuigen.

Een interessant verhaal met potentie wordt weer eens verpest door enkele pretentieuze en onzinnige scènes (welke vaak grenzen aan lachwekkendheid), en slechte acteerprestaties. En net zoals het verhaal en de personages, komt de muziek, welke zo slap is als een vaatdoek, erg pretentieus en karikaturaal over. Ook op cinematografisch gebied pover, met slecht een enkele betere scènes, maar verder toch wel erg slecht en lelijk. En wat betreft de sfeer; deze is ook hier grotendeels afwezig.

Enfin, weer een erg wisselvallige film van Medem.

Degelijk gemaakt. Zo degelijk dat het saai is. De film volgt een vrij erg standaard stramien en wijkt daar geen seconde van af. Neerzetting van die periode is oké maar spreekt niet tot de verbeelding. De muziek is eveneens weinig bijzonder. Spanning is er in deze thriller nauwelijks te bekennen, doch Affleck laat zich daar niet door tegenhouden. In een rustig tempo blijft Argo gewoon doorslenteren, eindeloos en eindeloos...

Toch zijn er ook positieve noten. De veteranen John Goodman en Alan Arkin en enkele scenes op het vliegveld. Doch redden doet het de film niet; bij lange na niet.

Gedateerd, maar toch leuk.

Nathan Juran is veelal bekend van twee films, The 7th Voyage of Sinbad en deze, Attack of the 50 Foot Woman. Veel B-films staan toch wel bekend om hun mooie posters (daar moesten ze het immers van hebben) en dat is hier in eerste instantie niet anders. Met het verschil natuurlijk dat deze poster gewoonweg iconisch is.

Attack of the 50 Foot Woman begint in eerste instantie meer als een film over relatieproblemen. Toegegeven, dat klinkt nou niet echt spannend, maar het tegendeel is waar. Ondanks het feit dat er in eerste instantie weinig sci-fi te bekennen is, slaagt het er toch te onderhouden met enkele leuke stukjes. De korte duur helpt hierbij, want het houdt de film lekker vlot.

De grote kentering vindt veelal plaats in de laatste 20 minuten. Dit deel staat volop in het teken van sci-fi en actie; en in grote hoeveelheden. Deze derde deel compenseert het initiële gebrek eraan meer dan ruimschoots waardoor Attack of the 50 Foot Woman een kleine 3,5* uit het vuur weet te slepen. De overduidelijke veroudering, welke eigenlijk niet meer dan natuurlijk is, doet daar niets aan af.

Au Revoir les Enfants is zeer degelijk gemaakt, maar is tevens veels te oppervlakkig. De veelal matige cast zet lege personages neer die nauwelijks kunnen interesseren, maar vooral ook nimmer erin slagen je te overtuigen. Het onsamengangende geheel ploetert door de modder naar een finale welke, voor de gemiddelde kijker, toch redelijk voorspelbaar moet zijn.

Ik blijf ergens het gevoel krijgen dat men 'dit soort films' automatisch goed moet vinden vanwege het gebeurde. Echter imo maakt dat nog geen goede film.

Mmmm, toch wel best aardige lekker droge lolligheid.

Ho-Cheung Pang levert met A.V. een redelijk werkje af met leuke droge humor, maar waar je de volgende dag, of misschien zelfs al tijdens het kijken, het meeste alweer van bent vergeten.

Naast de humoristische uitwerking, zijn het de moraaltjes die de film maken. Of eerder geen moraaltjes maar levenslessen. Erg leuk, maar tevens teveel van aanwezig en soms veels te serieus aangepakt.

De cast doet zijn werk maar kan, net als de film, geen indruk maken. Maar een groot gemis zijn toch wel (audio)visueel uitspringende scènes. Deze zijn compleet afwezig en dat is zonde, want wat eigenzinnigheid had de film goed gedaan. En nu oogt de film erg standaard.