Opinions

In Pictures Of The Old World komt veelal de oude generatie aan bod en dan vooral hun dagelijkse bezigheden. Middels een combinatie van stills en lopend camerawerk, krijgt iedere persoon enkele minuten (ongeveer 5) screentime. Hierbij gevolgd door de camera, probeert hij/zij op een niet geforceerde manier indruk te maken. Het zijn fijne, korte impressies, maar eigenlijk iets te kort. Hierdoor blijf je eigenlijk constant met een onbevredigd gevoel achter omdat je meer van de desbetreffende persoon wilt weten, maar de documentaire al naar de volgende is gegaan. Maar dat neemt niet weg dat Pictures Of The Old World een mooie, sfeervolle docu met echte, oprechte mensen; en niet simpelweg personages.

Ocean's Eleven is niet zo goed als de remake, hoewel dit best zou komen doordat ik die eerder zag, maar is toch een aardige film. Een lekker sfeertje heeft het zeker en de vele bekende namen (incl cameo's) zijn ook een plus. Alleen qua personages kunnen ze niet allen vermaken.

Het begin moet wat op gang komen door het lage tempo, de weinige ontwikkelingen en de vele dialogen. Daarna wordt Ocean's Eleven wel iets interessanter en aangenamer om naar te kijken, maar meer dan dat wordt het nooit.

Ondanks dat Kelly Reichardt in mijn ogen nog niets gepresteerd heeft, blijf ik om de een of andere reden wel interesse hebben in haar werk.

Helaas is wisselvalligheid troef en dat is ook bij Ode het geval. Het duurt erg lang vooraleer deze veredelde home-video een beetje op gang komt en de matige en eentonige muziek van Will Oldham draagt daar ook zijn steentje aan bij.

Reichardt heeft (qua camerawerk) totaal geen oog voor locaties maar focust zich veelal op de personages. Zonde want daardoor gaat een hoop schoonheid verloren.

Pas in de laatste 15 minuten, als het bij het vrijen niet lukt en hij gedwongen is in te zien dat hij homo is, slaagt de film er pas in je mee te nemen. Helaas is het dan al te laat.

Oesters van Nam Kee begon vlotjes, maar verzandde al snel in oninteressante interessantdoenerij. Halverwege had ik het dan wel weer gezien en Katja's borsten deden daar niets aan af. Ook de uiteindelijke climax kon daar niets veranderen.

Mijn advies, en ook Thera's advies, aan anderen is:

Laat erin stappen en op tijd eruit stappen

Oppervlakkig en leeg maar vrolijk.

Dance of a Dream is een typisch voorbeeld van een standaard en erg simpele romcom. Het verhaal is matig en het verloop ervan voorspelbaar. De personages zijn stereotiep en de cast kan geen potten breken. De meligheid straalt wel van hun af, maar het 'acteren' is zwaar ondermaats terwijl de chemie er totaal niet is.

Verder bevat het een hoop muziek, maar de lip sync is niet denderend. De leukste scène is zonder twijfel de barbecuescène halverwege de film, maar verder is het allemaal te flauw en slapjes. Gewoon een luchtige, snel gemaakte niemendalletje.

Mijn probleem met "dit soort films" is vaak dat scènes, dialogen en personages onnodig worden uitgerekt en daarnaast nog eens doorzichtig zijn met een compleet gebrek aan diepgang (terwijl natuurlijk zowat altijd het tegendeel beweerd). En dat is nu ook het geval bij Old Joy.

Aan de positieve kant, heeft de film een prima tempo en doordat er van alles te beleven is, doet deze geen seconde traag aan. Een andere kleine plus zijn de locaties welke langskomen gedurende de reis. En dat was het wel.

Voorspelbaar, boring en Oldham en London maken zich het er wel heel gemakkelijk mee af. Beiden (en anderen) vallen ongelooflijk tegen en acteren dramatisch slecht.

Wat mijn tweede van Kelly Reichardt wel heeft bereikt, is een ontzettend hoog irritatiegehalte.