Opinions

Hoewel Eden Lake op zich best goed is gemaakt, is het tevens zo cliché als de pest. Deze extreme voorspelbaarheid van scenes zorgt ervoor dat verveling om de haverklap toeslaat terwijl er van spanning helemaal niets te merken is. Doch wat de film helemaal naar beneden trekt, is de erg, erg vervelende en opdringerige score. Mijn haren rezen te berge door deze zeer irritante muziek.

"One of the most boring and terrible thrillers of the year."

Robert Jan Westdijk levert met De Eetclub een goed gemaakte en verzorgde film af, maar slaagt er niet in je als kijker mee te nemen. Daarvoor is het allemaal toch wat aan de saaie kant met een cast dat geen indruk weet te maken. Een dikke pluspunt is toch wel de muziek welke goed bijdraagt aan de sfeer op dat moment (thriller en spanning, meer dramatisch, …).

En ondanks dat het allemaal niet echt goed boeit, blijf je toch wel nieuwsgierig naar de uiteindelijke ontknoping. Wat dat betreft is de aanloop daarnaartoe best goed. En als de ontknoping dan eindelijk daar is … Dan laat het je achter met een enigszins bekocht gevoel. Simplistisch en weinig inventief met een veel te korte duur. Een klein anticlimax.

Net zoals de afgelopen drie delen, gericht op kinderen waarbij vele personages het IQ hebben van een chimpansee. Matige simplistische humor. Halverwege slaat het gelukkig wat om richting de positieve kant. Toch zitten er enkele leuke stukjes in en dan met name de verkleedpartijtjes . Anders was de score lager geweest.

De film is niet denderend, maar Ernest P. Worrell is wat de film maakt. Eerlijk en onschuldig vermaak. Dom maar vermakelijk. Varney is één van de weinigen die bij mij nooit kwaad konden doen. Ondersteunt door een typisch jaren'80 soundtrack wat ik vreselijk vind. Het liedje kwam enigszins als een verrassing, maar was gewoon simpel en lief. Niets raars of over-the-top(alhoewel…). En op een gegeven moment was het A-Team for kids dat in actie kwam. De volgende delen in de reeks gingen over-the-top wat betreft realisme, maar zijn zeer zeker niet slechter.

Een film waarbij blijkt dat Ernest niet alleen komische rolen kan spelen, maar ook uitstekend een serieuze zware jongen kan spelen. Een heerlijke kop en hij laat alweer heerlijke personages zien met vermakelijke dialogen. Het valt mij gewoon op dat de reeks tot nu toe totaal niet gedateerd overkomt ondanks het gebruik van bijvoorbeeld verouderde effecten. Prima muziek trouwens. Vaak veel beter dan ik in eerste instantie had verwacht.

Nog steeds flauw, maar in ieder geval een stuk beter dan het vorige deel. Jammer dat vele grappen gewoon flauw zijn en vaak de plank missen. Ook de overdreven reacties van de rest van de cast (zoals het lachen) werkt tegen de film. Dom. In ieder geval erg aangenaam om de terugkeer van Bill Byrge te zien. Een heerlijke kop. Zijn vrouwelijke partner in crime is zozo. En waarom zowat de gehele cast nu weer lipstick moet hebben

Te flauw en voorspelbaar. Oninteressante personages die zowat allemaal te karikaturaal en kinderachtig zijn. Erg boring. Natuurlijk ook deze is low-budget, maar toch aardige props en degelijke productiewaarde. De pannenkoekenscène was wel 'aardig'. Wat betreft de cast en de personages, viel alleen de personage van Ben-Ali (het kind) mij mee.

Alle 9 delen op een rijtje zettend, komt ik tot het volgende:

3,5* - Ernest Saves Christmas (#2)

3,0* - Ernest Goes To Jail (#3)

2,5* - Ernest Scared Stupid (#4)

2,5* - Ernest Goes To Camp (#1)

2,0* - Ernest Goes To School (#6)

2,0* - Slam Dunk Ernest (#7)

2,0* - Ernest Goes To Africa (#8)

1,5* - Ernest In The Army (#9)

1,5* - Ernest Rides Again (#5)

Uiteindelijke conclusie: alleen de eerste vier delen scoren een voldoende en dat zijn nu net de delen die zich in de floplijst bevinden .

Helaas allemaal wat onzinniger, slapstickachtiger en meliger. Waar bij de eerdere versies nog wat verhaal was, is dat hier toch ook een stuk minder. En waarom personages dom maken? Haalt alle vorm van 'realisme' eruit. Slap geacteerd zonder enig enthousiasme. Varney is nog wel aardig, maar één persoon kan maar zoveel en hier slaagt hij er niet zo in. Oninteressante lokaties en op basis van het budget had ik toch echt veel beters verwacht. Een oninteressant en saai vervolg.

Het verhaal is wat dunner, maar de heerlijke onzinnige humor, de avontuur... Heerlijk onschuldig vermaak. Heerlijk feelgood. En met die heerlijke typetjes. Heerlijk chaotisch en in een lekker strak tempo. Voor mij persoonlijk beter dan het eerste deel. Hartverwarmend en met enkele leuke personages, situaties en dialogen.

Goh, ik tel 5 x het woord heerlijk. Zegt genoeg over mijn belevenis ervan lijkt mij. Een van de beste scènes is het stukje bij de douane. Echt hilarisch .

Varney is nog steeds amusant, maar helaas hebben de kinderen hun rentree gemaakt in de reeks, na weg te zijn gebleven uit deel 2 en 3. Ook jammer dat van het vermakelijke duo Bobby & Chuck alleen Bobby over is en die krijgt superweinig screen-time. Zijn nieuwe partner Tom is toch stukken minder grappig (eigenlijk helemaal niet). Toch weer lekker druk en chaotisch hoewel tegelijkertijd ook een stuk flauwer.

Escape from Sobibor is, en dat schijnen de meesten niet door te hebben, een tv-film. En dat brengt vaak enkele 'gebreken' met zich mee op zoals een minder sterke casting. Echter, je mag zeggen wat je wilt, maar hier wordt toch wel een uitstekende film neergezet. De meesten acteren goed en degelijk en zetten zeer geloofwaardige, menselijke en realistische personages neer.

Een ander groot pluspunt is, zoals eerder is gezegd, dat de neiging tot overdrijven achterwege is gelaten. Ook dit komt het realisme, de sfeer en tijdsgeest ten goede. Het verhaal wordt goed en boeiend uitgewerkt en geeft je het gevoel daar ook te zitten.

Kleine minpunten zitten onder andere in de taal (jammer maar niet storend), in het tweede gedeelte, waar ik het gevoel krijg dat men de film een beetje aan het afraffelen is, en in het einde, waar de eerder zo sporadisch gebruikte muziek jammergenoeg volop wordt gebruikt.

Al met al een meer dan uitstekende oorlogs- en tvfilm.

Een Woody Allen opgezet, doch totaal niet verwachtend dat het een musical zou zijn; hierdoor was het even inkomen. Doch de simpele luchtige sfeer, uitgestraald door de liedjes maar ook de personages en verhaallijnen, maken het al snel best onderhoudend.

Een groot probleem is dat er gewoon veels te veel personages aan bod komen met eenieder ook nog hun eigen liefdesproblemen (en korte/lange verhaallijn). Hierdoor krijgen de meesten veels te weinig aandacht/screen time, waardoor ze overkomen als totaal onnodig opvulsel (neem bijv Nathalie Portman). Opvulsel welke soms gaat vervelen en irriteren.

En dit leidt ook weer tot een compleet gebrek aan diepgang in de film; alleen de verhaallijn tussen Julia Roberts en Woody Allen zelf (met een leuke twist op het eind) ontsnapt hier nog aan. Het wat beter geweest om een fors aantal zijplotjes (en personages) te schrappen voor broodnodige uitdieping van de overgebleven plotjes en personages.

Qua humor bevat Everyone Says I Love You de welbekende Woody Allen humor, personages, en knipoogverwijzingen, maar dat komt bij sommigen gewoon totaal niet uit de verf. Ook zijn de dialogen vaak lang niet zo scherp als van hem gewend.

Uiteindelijk een best interessante film (onder andere door het musicalaspect) met een paar zeer aardige scènes maar tevens met aardig wat saaie stukken. En dat is best zonde, want hier had toch meer ingezeten.