Opinions

Rollin is een regisseur met aardig wat missers op zijn naam, maar daar valt Les Démoniaques zeer zeker niet onder. Het tegendeel zelfs.

Hij creëert direct vanaf het begin, mede door de bombastische en eigenlijk best ouderwetse score, een uitstekende sfeer van dreiging, vergelijkbaar met een Hammer. Een zeer sterk punt van de film waardoor het gelijk je interesse weet te wekken en houden. Overigens past de muziek zich goed aan de scènes en speelt het vaak tweede (of derde) viool; hierdoor krijgt het geen kans om de kijker te irriteren.

Gaandeweg krijgen we natuurlijk de nodige naaktheid te zien, waarbij er vaak met de camera wordt gespeeld zodat de kijker niet direct alles te zien krijgt. Nog een pluspunt.

Het acteren alsmede de inhoud van de film is misschien wat mager, maar de uitwerking (alsmede de neerzetting van de personages) is van een dermate niveau (aangedikt met soms een lichte neiging tot het theatrale) dat deze minpunten niet eens merkbaar zijn tenzij je er echt op gaat letten. Chapeau!

Er is een prima afwisseling in locaties en decors die er ook nog eens goed uit zien (meestal niet zo het geval bij low budget films) door goed camerawerk (close ups, dan weer lange shots, aparte camera angles, ...) en aardige belichting. Ook qua vaart valt er weinig op aan te merken. Deze is constant en goed zonder zich te haasten of in een moeras te vallen.

Grootste minpunt aan de film zijn de twee jonge slachtoffers. De vrouwen, die later Les Démoniaques worden, hebben al nauwelijks zinnen, maar kunnen totaal niet acteren. Een miscast vanjewelste en een bron van irritatie. Een ander minpunt is als in de tweede helft de sekte aan bod komt. Voegt bar weinig toe aan de film (qua dreiging, inhoud, bloederigheid, naaktheid, ...).

Maar uiteindelijk, vooral door het visuele, een verrassend sterke film.

Wat kunnen mensen toch heerlijk zwijmelen over het verleden om dan zogenaamd tot de conclusie te komen dat ze vrede hebben met het heden. Iets wat ze zeggen maar wat overduidelijk niet zo is.

De stukjes tussen de interviews zijn nog het fijnst met leuke beelden en aangename muziek waardoor het een soort mysterieus en geheimzinnig sfeertje krijgt. Een sfeertje dat totaal misplaatst is met de rest van de docu en het pad dat het bewandelt richting het onvermijdelijke einde. De portretten van mensen zijn voor het overgrote deel oninteressant, net zoals zij allen proberen om het boekje zogenaamd erg interessant te vinden. Aandachtsgeil heet dat.

Enfin, van alle verloren dromen en idealen is het laatste verhaal cq portret nog het interessantst. Dat van de 'kunstenares' (Reine Montgomery) en haar levenswerk; haar permanente hotelkamer welke zij had omgetoverd tot een aquarium middels muurschilderingen, mozaïkwerken e.d. en dat van haar werd afgepakt voor een ingrijpende renovatie. Vier dagen later pleegde ze zelfmoord. Dat stukje is het enige moment dat mij kon grijpen en waarin ik wat gezegd werd zo visualiseren. Wat een prachtig kunstwerk moet dat zijn geweest...

En of het allemaal waar is.. Misschien wel, misschien niet, ... Who cares? Ik in ieder geval niet.

Redelijk veel actie doch weinig magie te bekennen in een verder oppervlakkig en ongeïnspireerd verhaal. Me dunkt dat de comic naar alle waarschijnlijkheid een stuk beter, interessanter en mooier uitgewerkt is.

Bollywood goes Hollywood

Dostana begint al gelijk met een Bollywoodse Pussycat Dolls liedje en clip en zet deze trend door in de rest van de film. Een Baywatch uitstraling, lekker vrolijk (met zo nu en dan wat 'aangrijpendere' drama) en kleurrijk. En ondanks de erg lange duur, kijkt de film toch redelijk vlotjes weg.

Helaas wordt er te weinig gedaan met het script welke veels te standaard is. Het oppervlakkige, cliché en voorspelbare verhaal had best wat meer uitgediept mogen, want nu blijven er enkele zijplotjes onafgemaakt terwijl er te weinig wordt gedaan met de oppervlakkige, stereotiepe personages.

Doch hoewel simpel, heeft deze standaard romcom zijn leuke momenten welke zorgen voor een dunne 3,0*.