Opinions

Een verrassend vlotte film waarbij allerlei onnodige en overbodige opsmuk (uitwerking personages t.b.v. diepgang, makkelijk scoren emo (men neme alleen al het onderwerp), … achterwege wordt gelaten. In plaats daarvan houdt men het, op enkele scènes na, redelijk "intiem".

Ondanks dat het goed gemaakt is, het eerder aangehaalde "rommelige" camerawerk/editing is een plus en ook qua decors, kostuums e.d. prima, weet het je echter nooit mee te nemen. Hieraan debet zijn toch wel de cast (welke veelal nietszeggende personages neerzet) en de eerder aangehaalde pacing van de film. Er wordt teveel in te weinig tijd gepropt waardoor het geen indruk op je weet te maken.

Uiteindelijk goed, maar tevens geen seconde memorabel.

Op mij komt Faster over als een soort ode aan de coole B-actiefilms van weleer. Helaas blijft het maar bij een halfslachtige poging. Dwayne "The Rock" Johnson doed gewoon zijn ding, maar andere belangrijke cast members als Billy Bob Thornton en Oliver Jackson-Cohen zijn gewoon zwaar ruk. De eerste is een slechte grap waarbij je direct al doorhebt dat hij de slechterik is terwijl de tweede... Wel, ik weet niet was hij was, maar zeer zeker geen Killer. Slechter kom je ze niet vaak tegen.

Wat ik mis zijn sterke en aangedikte personages, sterke coole muziek (laatste song is wel top (The Heavy met Short Change Hero; ook bekend van hun hit How You Like Me Now?)), de vette oneliners, … Desondanks goed genoeg bevallen voor een kleine voldoende.

Cary Grant mag hier dan een paar extra kilotjes met zich meedragen, hij zet wel een amusante personage neer met de nodige cynische humor. Dit is vooral van toepassing op het eerste stuk als hij alleen is op het eiland. Als Leslie Caron er na een half uurtje bijkomt met de zeven meisjes, zakt de film aardig wat in.
Er is veel meer "familiefilmhumor" terwijl Leslie Caron (een toch al beperkte actrice) totaal verloren overkomt en zich probeert te compenseren door overdreven te gaan acteren. Ook mis ik de chemie tussen beiden gedurende de gehele film (de trouwerij op het eind, dat toch al redelijk plots op komt zetten, komt dan ook totaal ongeloofwaardig over).

Uiteindelijk heeft Father Goose, hoewel op meerdere vlakken verouderd (overduidelijke studio-opnamen, gebruik schaalmodellen, …), toch een vlot en aangenaam sfeertje. En hierdoor blijft het altijd wel boeien (het heeft zelfs de kleine stukjes oorlogsactie niet nodig).

Bruce Lee meets Sammo Hung.

Het verhaal is simpel, duidelijk gericht op parodie, maar het is toch prima onderhoudend. Een groot pluspunt is dat de personages en de humor lang niet zo flauw en melig zijn als in de meeste parodieën. Maar juist veel serieuzer en realistischer. De actie is oke, vooral de laatste twee fights maar dat is meestal zo. Toch hadden er best meer gevechten in mogen zitten en met een iets hoger gehalte aan realisme (soms wel erg naast & langzaam). Uiteindelijk niets hoogstaands, maar dat pretendeert het ook niet te zijn. Wel gewoon erg leuk vermaak en actie.

Hoewel het niet in de buurt komt van zijn meesterwerk Pedicab Driver, is het een zeer geslaagde kung-fu flick & parodie.

Mijn eerste kennismaking met Poon. Een wisselvallige, maar ook een succesvolle.

De hoofdplot in The Sword of Many Loves mag dan zijn een zoektocht naar wraak, centraal staat vooral de driehoeksrelatie tussen Wu Fei, de mooie non Sharla Cheung op wie hij verliefd is (en vice versa) en de gifmeesteres Michelle Reis die hem begeert en geen tegenspraak duldt.

Met een vrij duister en fast-paced begin wordt direct de toon van de film gezet. Een toon welke gedurende de film eigenlijk constant wisselt. Enerzijds sterke en gritty (een trouwfeest welke eindigt in een totale bloedbad en een moeder die haar kind met de blote handen openrijt om zijn maaginhoud te onderzoeken) en anderzijds leuk en goedaardig (gif welke bepaalde lichaamsdelen fors doen opzwellen, de nodige seksuele toespelingen, een schorpioenetende dwerg (die trouwens sterk aan zijn einde komt) en zelfs Mister Ed (pratende paard)).

Verhaaltechnisch verder dun en nogal zwalkend en met, hoe anders, de nodige twists. De over-the-top neergezette personages (veelal de bad guys) zijn een dikke plus. Sterk karikaturaal zonder te vervallen in cliché übermeligheid. Dat ze zo oppervlakkig zijn als de pest neem is graag voor lief.

De actie leunt zwaar op editing, wire fu en fast motion. En hoewel het de nodige schoonheidsfoutjes bevat (wire werk is heel soms zichtbaar en iets teveel fast motion bij het paardrijden), werkt het als geheel prima.

Al met al een leuke, prima onderhoudende eerste kennismaking.

Het kleurrijke Flirt begint al niet goed met een lange cliché reclamescène voor de één of andere frisdrank. Het eindigt dan ook met een cliché moment en gaat dan door naar de volgende cliché reclame, en dan weer naar de volgende, en de volgende, en de volgende, ...

Waaaaaaauw...

Het enige lichtpuntje in de duisternis is Youssef (Javier Guzman) als Kim's vriend.

Een aardige thriller waarbij je 'voor de verandering' al weet wie de dader is. Het acteren is ook redelijk goed maar toch blijft de film maar middelmatig. Natuurlijk met de nodige clichés en voorspelbaarheid. Het einde was wel een domper en kost de film 1/2 punt.

6,5 uit 10 (3,0*)