Opinions

Geschoten in één take. Daar hou ik nou van. - Belichting valt wel tegen (teveel ervan). - Jammer dat het camerawerk niet vloeiend is (zo nu en dan teveel schuddend). - Aangenaam sfeertje (o.a. door de muziek). - Toegegeven, niet altijd even interessant (verhaal, cast, ...), maar over het geheel toch aangenaam. - Een inhoudelijk vrij simpel uitgewerkte film; daar had meer ingezeten.

Een matige en erg brave jeugdfilm met een dun verhaal en volgepropt met clichés. Erg voorspelbaar met als enige uitschieter natuurlijk Patrick Stewart. Kartheiser is zwaar irriterend en de meeste personen nemen hun rol en de film veels te serieus.

Mag gerust in de floplijst.

Waar ik had gehoopt op een Gerry (qua diepgang, ongrijpbaarheid, neerzetting personages, op visueel vlak, ...) kwam ik van een koude kermis thuis met een aflevering van Dr. Quinn.

Mijn eerste van Reichardt en direct al een tegenvaller. Dit komt doordat de film heel erg leunt op degelijkheid en standaardheid. Van nagenoeg iedere scène is de afloop voorspelbaar. De personages zijn erg stereotiep en de cast is niet meer dan zwak en doorzichtig.

Dat Meek's Cutoff eindigt zoals het begint (je hebt gewoon een stukje van de reis mogen meemaken) is wel een plus.

Verder gewoon, in tegenstelling tot wat velen beweren, een 100% mainstream filmpje met een erg hoog tv-film gehalte.

Hoewel dit vervolg op Operation Pink Squad dezelfde cast en personages bevat, en het ook weer zo'n "standaard" onevenwichtige HK komedie is, is het een compleet ander soort film.

Het begint een stuk platter dan deel 1 met in het begin een hoge grapdichtheid; helaas werkt het vaak niet. Echter wat vervelend is, of eerder wie, is Billy Lau. Hij is weer eens veel te opdringerig geforceerd grappig bezig en komt gewoon vervelend en irritant over. Zonder twijfel de grootste min aan de film.

Gaandeweg verschuift de focus naar andere verhaallijnen en personages (naast misdaad is er ook een ghost zijplot). Hierdoor wordt de film een stuk interessanter, boeiender en vooral leuker. De cast members doen hierbij hun ding en zijn lekker lollig en melig bezig; het echte acteerwerk komt hier niet aan te pas maar dat hoeft ook niet. En zelfs Billy Lau wordt gaandeweg amusanter zodra hij niet meer zo geforceerd komisch bezig is.

Een dikke plus is die typische HK sfeer met veel blauw licht en kleur, wind, ... De sfeer maakt het zowel spannend als komisch. In een lekker vlot tempo schotelt deze ghostkomedie, met de nodige parodieën op andere HK films, je lekker over-the-top vermaak (en einde) voor. Ondanks dat Operation Pink Squad IIsoms iets minder interessant is, weet het over het geheel gezien toch prima te onderhouden; in ieder geval heb ik genoten.

Power Rangers... Vroeger al niks aan gevonden, en ook de film kan daar niets aan veranderen.

Het begint nog redelijk flitsend maar al snel verzinkt het in saaie eentonigheid. Ook het gebruik van vreselijke effecten doet afbreuk aan de film. Desondanks heeft Mighty Morphin Power Rangers zijn aardige momenten dankzij de humor, de slechterikken en die oh zo foute jaren '90 look. Het vermakelijkst zijn de gevechten in de laatste 20 min welke de film nog enigszins omhoogtrekken.

Toch heb ik veel liever de Teenage Mutant Ninja Turtles welke alleen al qua personages een stuk leuker zijn dan de oppervlakkige nietszeggende Power Rangers.

Direct vanaf de aftrap is aan Holy Virgin vs. the Evil Dead te zien dat het een goedkope B-productie is. Het ergste is toch wel de belichting. Dan weer teveel, dan weer te weinig, ... En dit heeft als bijkomend nadeel dat je hierdoor de ondertiteling soms niet goed kunt zien.

Het acteren is ondermaats, hoewel ze wel hun best doen, en het verhaal is maar dunnetjes. Op een paar betere vechtscènes na is ook de actie niet noemenswaardig. Doch dit alles wordt gecompenseerd, of tenminste dat poogt men, door een overdaad aan doden, vliegende ledematen, actie en naakt vrouwelijk schoon.

Bijkomend nadeel is dat Holy Virgin vs. the Evil Dead niet uit een goede mix van genres bestaat. Het eerste gedeelte is soft core pur sang terwijl het tweede gedeelte weer pur sang actie is. Ach, who cares. Uiteindelijk gewoon simpel, goedkoop vermaak.

Sport doet mij totaal niets en als Moneyball dan al gelijk met een wedstrijd begint, slaan verveling en later irritatie al snel toe. Ik zag de bui al hangen, maar gaandeweg begint de film steeds beter te boeien. Dit is vooral te danken aan Brad Pitt die een goede prestatie neerzet.

Een klein minpunt zijn wel de flashbacks naar zijn eigen verleden als mislukte baseballspeler. Ze voegen geen extra diepgang toe en brengen ook geen extra emotie met zich mee. Gelukkig zijn ze relatief beperkt in aantal.

Halverwege is daar, als men nauwelijks dieper kan zinken, de grote ommekeer. De club vindt zijn weg omhoog, maar de film is de weg juist verloren en zakt langzaam maar zeker weg. De focus verschuift van de personage naar de game en tijdsprongen zijn aan de orde van de dag. Beiden zorgen voor een enorme oppervlakkigheid in, en desinteresse voor de film. De afwikkeling van de film wordt steeds meer afgeraffeld waarbij het einde niets meer is dan een standaard verplicht nummertje (nu eens niet the winner takes it all).