Opinions

Afgaande op deze poster zou je misschien een gotische horror verwachten. Gooi die verwachtingen maar snel overboord. Wat Rollin met Le Viol du Vampire laat zien valt meer in de categorie "no budget pretentieuze arthouse Franse New Wave, Freudachtige dramahorror.

De straightforward plot is op zijn zachtst gezegd erg simplistisch waarbij het voor een groot gedeelte bestaat uit extreem saaie "psychoanalytische" (kijk mij eens interessant/moeilijk doen) dialogen. Been there, done that. Het verwondert mij dan ook dat anderen het "moeilijk" of "incoherent" vinden.

De cast... Acteren is een te groot wordt waarbij velen ook nog eens vervallen in de valkuil om, bij gebrek aan ervaring en kundigheid, alles erg theatraal te brengen (dialogen, bewegingen, ...). Ook de aankleding van de personages (zoals overduidelijk neppe snorren) draagt bij aan de negatieve ervaring.

Op (audio)visueel vlak is het waar mogelijk nog saaier. Zwart/wit gefilmd met oninteressante en saaie camerastandpunten en een erg nietszeggende editing. Ook de muziek is nietszeggend maar probeert, net als het visuele, om geforceerd apart te zijn. En dit opdringerige gaat gaandeweg irriteren.

En nu, de naaktheid... Toegegeven, er zijn genoeg blote borsten e.d. te bekennen, maar daar wordt echter totaal niets mee gedaan (geen erotische functie, geen dreiging, geen gespeel met de kijker, ...). Gewoon een "stond er bij en keer er naar" gevoel waarbij de functionaliteit (ja, dat bestaat) mij totaal ontgaat. Maar, waar ik al eerder sprak over de geforceerdheid, is deze hier ook extreem aanwezig. Alleen dan om de naaktheid te verhullen. De keuze voor bepaalde camera angles, objecten die zich ervoor bevinden, de raarste bewegingen van personages met maar één doel (het verhullen), ... Dit valt zo erg op dat het al snel erg irriterend werkt.

Maar snel vergeten deze film.

Ming-liang Tsai's Visage, gemaakt in opdracht van het Louvremuseum, voelt sterk aan als een collage zoals bijvoorbeeld Just what is it that makes today's homes so different, so appealing?

Aan de ene kant bevat het aardige vondsten, aan de andere kant ook nietszeggende vondsten. Het geheel bij elkaar komt echter niet goed uit de verf. Dit is veelal te danken aan twee dingen. Camera-angles welke geforceerd aanvoelen en de keuze voor veelal statisch camerawerk. Slechts een enkele keer, zoals bijvoorbeeld bij de muzikale intermezzo's, krijgt de camera bewegingsvrijheid waardoor direct een compleet andere, meer pakkende film ontstaat. Nadeel hiervan is weer dat het collage effect verloren gaat en er een standaard film voor terugkomt, wat juist niet de bedoeling is.

De poster (jammer van het photoshoppen) straalt trouwens een soort kitscherigheid uit welke totaal niet aanwezig is in de film.

De keuze om het Louvremuseum veelal te laten zien via ruimtes waar normaal gesproken niemand bij komt behalve onderhoudsmedewerkers is een dikke plus. Het levert interessante en boeiende lokaties op en laat een ander gezicht zien van het museum welke normaal gezien voor eenieder verborgen is.

De muzikale intermezzo's zijn een plus, maar de overduidelijke lip syncing van Laetitia Casta doet een groot gedeelte van de ervaring teniet. Dat Casta (van oorsprong een model) hierbij erg houterig en onzeker bezig is helpt ook niet. Zelfs de badkuipscene richting het einde verliest hierdoor een deel van zijn effect. Maar ook de Franse veteranen Fanny Ardant en Jean-Pierre Léaud komen niet verder dan wat matig, theatraal rollenspel. Hulde is er wel voor Kang-sheng Lee.

In eerdere commentaren wordt er gesproken over traagheid. Dat is iets waarin ik mij totaal niet vinden, simpelweg omdat daarvoor teveel op het scherm gebeurt. De overdaad aan dialogen in sommige scenes en in het tweede helft de overdaad aan verhaal doen de aandacht wat afdwalen. Gelukkig herpakt de film zich in het laatste half uur.

De sterkste scene zit in de eerste 15 minuten met Kang aan het bed van zijn stervende moeder en haar laatste hunkering naar liefde en leven.

Uiteindelijk een aardige doch te geforceerde poging tot moderne kunst en daardoor allemaal net niet. Desondanks belet dit mij niet om er een kleine voldoende aan te geven.

Degelijk. Dat is wat Paul Verhoeven met Voorbij, Voorbij neerzet. Niets meer en niets minder.

Van een aangename korte duur en met een aardige cast, maar juist veel interessantere personages (en dan vooral de hoofdpersoon Ab). Prima opbouw (hierdoor valt de voorspelbaarheid niet echt op) en goed gebruik van flashbacks om zowel het verhaal te vertellen maar ook om, en dat is nog belangrijker, te laten zien hoe de personages door de jaren heen zijn verandert (immers: voorbij, voorbij).

Een groot minpunt is het teleurstellende einde waar men het er zich wel erg gemakkelijk vanaf maakt. Inspiratieloos, gemakzuchtig en afgeraffeld en je achterlatend met een onvoldaan en ontevreden gevoel.

Je hebt van die films die wanhopig proberen apart en vernieuwend te zijn en in die categorie valt Jakubisko's Birds, Orphans and Fools ook (net zoals Vera Chytilová's Daisies uit 1966). Diepzinnig en poetisch… sure. Gewoon hopeloos slecht geënsceneerd en pretentieus zonder dat het ook maar iets voorstelt. De verveling slaat dan ook al snel toe. Ook op visueel vlak wordt er, zonder enig oog voor gevoel, maar op los gefilmd en gemonteerd.

Birds, Orphans and Fools poogt Tsjechische nouvelle vague te zijn, maar oogt zwaar verouderd en valt hopeloos door de mand.