Opinions

Er wordt vaak geklaagd dat Studio 100 de hele jeugdfilmcultuur verploppert. Vooral door de Nederlandse Burny Bos.

Nou moet ik wel zeggen dat de films uit de studio van Gert Verhulst niet zo diep gaan als bijvoorbeeld Het Zakmes of Mijn Vader Woont in Rio, maar moet dat dan?

De Studio 100 films bieden entertainment met zijn line-up van Plop, Piet Piraat en de dames van K3.

Deze tweede film van K3 is tevens de tweede die ik zie en alweer gewoon een leuke film. OK, het verhaal is onzin, maar de manier waarop diverse sprookjes worden verwerkt in het verhaal is gewoon leuk gedaan. De dames spelen gewoon zichzelf en de bekende bekende Nederlandse en Vlaamse acteurs hebben er zichtbaar lol in.

2,5*

Vanwege de huidige opleving van zowel de Aziatische film als het horror genre, vergeten mensen wel eens dat er vroeger ook horror films uit het verre Oosten kwamen. Kwaidan is zo’n film, een typische Portmanteau film (een film waar verschillende korte films bij elkaar werden gebracht) die vier verhalen over spoken laat zien.

Om nog enigszins de mensen te ontzien die deze film nog niet kennen zal ik de titels van de desbetreffende films niet noemen (ze bevatten teveel hints waar de films over gaan), in plaats daarvan noem ik ze gewoon film 1, film 2, etc.

Film 1 gaat over een man die zijn vrouw verlaat om hoger op de maatschappelijke ladder te komen. Dit doet hij door met de dochter van een rijke man te trouwen. Na enkele jaren krijgt de man toch spijt dat hij zijn vrouw verlaten had, en keert terug naar zijn dorp om haar weer te zien. Eenmaal terug blijkt dat er veel, heel veel is verandert.

Film 2 vertelt het verhaal van een houthakker die met zijn baas in een enorme sneeuwstorm terecht komt en, terwijl ze schuilen voor de sneeuw, door een geest worden bezocht. Deze geest vermoordt eerst de baas, en dwingt dan de houthakker tot zwijgen. Wanneer de houthakker zijn belofte zal breken komt de geest om hem alsnog te doden. Zodra hij thuis komt houdt hij zich inderdaad aan de belofte. Een paar jaar later ontmoet de man een mooie vrouw, trouwt met haar en krijgt drie mooie kinderen. Kan hij nog steeds zijn belofte houden?

Film 3 gaat over een blinde monnik die door de geesten van een zeeslag wordt bezocht. Hij wordt gevraagt om voor die geesten te zingen over diezelfde zeeslag, en moet daarvoor elke dag terug keren. Als de priester hier achterkomt, stuurt hij twee hulpjes achter hem aan om het terug te halen. Thuis wordt de monnik van top tot teen vol geschreven met spreuken, die de geesten moeten weg houden. Of toch niet?

De vierde, en laatste film, is een ingewikkeld verhaal over een samoerai die door een geest wordt geplaagd. Als hij die geest verwond komen twee andere geesten om hem te waarschuwen.

De vier films complimenteren elkaar, door het perfecte gebruik van muziek, geluidseffecten en decors. Vooral de decors, zeer kleurrijk en vaak alleen maar geschilderde achtergronden, vallen op. Je zit echt te wachten waarmee Kobayashi je nu weer zal verbazen, qua visuele vondst. Wat betreft de look is het dan ook smullen met Kwaidan. Jammer dat enkele van de films toch behoorlijk voorspelbaar zijn, maar dat neemt niet weg dat ze niet lekker wegkijken.

Kwaidan is met recht een klassieker, en nu te zien in een versie die 3 uur duurt.

Soms kom je erachter dat bepaalde titels waarvan het niet verwacht allang op DVD zijn verschenen. Een zo’n titel is de jaren 60 heist-spionage-komedie Kaleidoscope. Het aparte hiervan is dat deze film niet in Nederland is uitbracht, of zelfs de VS of Groot-Brittanië, maar bij onze oosterburen. Gelukkig bestaat de DVD niet alleen van een Duitse dub, maar bevat ook de originele Engelse versie.

Kaleidoscope is een typische jaren 60 film, kleurrijk, stijlvol en gedateerd hip. Echt zo’n film die past tussen andere jaren 60 films als; Modesty Blaise, Danger: Diabolik en Gambit.

In Kaleidoscope speelt Warren Beatty de rol van Barney Lincoln, een zwendelaar die inbreekt bij een speelkaarten fabriek om daar de drukplaten te markeren om zo bij verschillende Europeese casino’s zijn slag te slaan. Jammer genoeg voor Lincoln wordt hij in de gaten gehouden door Scottland Yard inspecteur “Manny” McGinnis. Deze inspecteur dwingt Lincoln om hem te helpen een gevaarlijke drugsdealer te pakken door hem te verslaan met poker.

Een nogal onzinnig verhaal, maar het wordt met erg veel flair gebracht en (behalve een slap midden gedeelte) blijft goed overeind. Het acteerwerk van (vooral) Warren Beatty is erg leuk, maar ook Susannah York (als lover-interest) is erg goed. Alles bij elkaar een zeer vermakelijke film als je van dit soort “swinging sixties” films houdt.

Niet de klassieker waar ik op gehoopt had. Hoewel hij zeer sterk begon, werd de film naar mate hij vorderde wel erg clichématig en melodramatisch.

Dat de stijl van Pontecorvo nog in ontwikkeling was, is te zien, maar toch zaten er al enkele zeer mooie shots in.

Toch was de film interresant om gezien te hebben en mag hij, wat mij betreft, wel in een mooie versie uitkomen. De Nederlands ondertitelde versie die vertoont werd in het Filmmuseum was namelijk niet van een al te beste kwaliteit.

3*

Niet al te bijzonder karatefilm, die eigenlijk niet past in mijn kickboxmarathon. De film gaat eigenlijk over twee karatescholen, die het tegen elkaar opnemen tijdens het jaarlijkse Karate Wars toernooi.

Er zitten enkele aardige gevechten in, maar het verhaal is ontzettend voorspelbaar en saai. Het niveau van de acteurs helpt hier ook niet echt bij!

3*

Bizar is niet het juiste woord voor deze absurde film.. Fantasierijk en met erg veel humor..

Precies zoals ik New Wave films wil hebben!!

****

Een leuke film van Seijun Suzuki, maar nog steeds niet het niveau wat hij met Tokyo Drifter en Branded to Kill haalde. Visueel zitten er wat leuke vondsten in (de scene waarin professor Duck belachelijk wordt gemaakt en de prachtige eindscene in de sneeuw), maar over het geheel was het niet zo bijzonder en spectaculair.

Ik zal Suzuki wel blijven volgen, want interessant is het allemaal wel. Alleen heb ik er geen wow gevoel bij!

3,5*

Een lange tijd geleden dat ik deze Spaghetti Western zag. Toen vond ik er niet zoveel aan. Langzaam en boordevol flashbacks, die ik nergens op vond slaan.

Maar nu dat ik hem weer herzien heb, moet ik zeggen dat hij wel erg lekker is. Behoorlijk hard en met prachtige acteurs (naast Franco Nero ook een waanzinnige Woody Strode).

Mijn interesse in Italiaanse westerns is weer helemaal terug! Top films...

4*

Kick-Ass is zeker een leuke film, maar de briljante film die de meeste dit vinden zie ik er niet in.

Visueel ziet het er gewoon goed uit en ook de acteurs zijn leuk gekozen, maar het middenstuk haalde het tempo enorm uit de film.

Hit Girl is gewoon het tofste personage en wordt fantastisch neergezet door Chloe Moretz. Ook Nic Cage, die ik de laatste tijd eigenlijk verschrikkelijk vind, doet het aardig als Big Daddy.

3,5*

Een filmmarathon met het onderwerp jaren '80/'90 kickboksfilms moet je natuurlijk goed beginnen. En wat is een beter begin dan de film kickboxer, die zowel de doorbraak betekende voor deze sport alswel de doorbraak voor Van Damme.

21 jaar na dato blijft deze film overeind staan... en hoe!

Van Damme, hoe slecht hij ook is als acteur, heeft de perfecte charisma voor de rol van Kurt Sloan, die de nederlaag van zijn broer wil wreken.

De hele film is een training, die naar een eindgevecht toewerkt. Normaal zijn dit soort films niet al te bijzonder (want boordevol clichés), maar dit keer werkt alles perfect. Een charismatische hoofdrolspeler, een leuke trainer en een brute bad guy.

Misschien wel de beste film in zijn soort, en de beste van Van Damme!

4*

Na het enorme succes van deel één, moest er wel een tweede deel komen. Als regisseur werd Albert Pyun aangetrokken, die al eens een film maakte met Van Damme (Cyborg), en een heel blik bekende b-acteurs. Maar naast Tong Po en Xian Wong kwamen er geen personages uit het eerste deel terug. Het personage dat in deel één door Van Damme werd gespeelt (Kurt Sloan) wordt off-screen dood geschoten... erg makkelijk om zo een acteur die zich op een grotere carrière ging richten niet te hoeven gebruiken. Maar wie vraag je dan om de hoofdrol in een vervolg te gaan spelen?

Sascha Mitchell, natuurlijk!

Nou ja, natuurlijk? Sascha Mitchell is een enorm slechte acteur die zijn rol speelt alsof hij auditie doet voor de teletubbies.

De reden dat ik dit alsnog een (kleine) voldoende geef heeft te maken met de terugkeer van Tong Po en de leuke bijrollen die in deze film zitten.

Niet al te bijzonder.

3*

Killer's Kiss is een misdaadfilm / noir, die erg traag en saai begint. Je hebt de eerste 30 minuten echt het idee dat dit niet het werk is van meesterfilmer Kubrick, maar van een onbekende regisseur. Wel zie je al wat stijlvolle camerastandpunten, die al wijzen op wat er zou gaan komen.
Het laatste half uur wordt het tempo verhoogt en zitten er zelfs meesterlijke scenes in (het gevecht tussen de etelagepoppen), waardoor deze film toch een behoorlijke voldoende krijgt.

4*

Low budget splatterfilm, die gemaakt is voor de videomarkt.

Het verhaal wordt met veel humor gebracht en enkele effecten zien er inderdaad heerlijk uit, maar er had meer in gezeten.

Asbestos Felt is geniaal als Tom Russo. Wat een geflipte gast is dat, zeg!

Dat deze film een enorm eerbetoon is aan Herschell Gordon Lewis, had ik al door voordat het genoemd werd in de eindcredits.

3*

Met het zien van de laatste film uit Tartan's Fukasaku boxsetje, kom ik tot de conclusie dat ik de twee overige films (Blackmail is My Life en Black Rose Mansion) misschien te laag heb ingeschat, want ik zie in If You Were Young: Rage toch wel een film die in de buurt van perfectie lijkt te komen.

Een verhaal over de zoektocht naar vrijheid en de prijs die je daar voor moet betalen. Fukasaku lijkt ook in een "normaal" drama in zijn element en weet een mooi beeld neer te zetten van jongeren die proberen iets van hun leven te maken. Liefde, verdriet, leven en dood.

Met prachtig camerawerk en heerlijk los acteerwerk van alle acteurs is If You Were Young een eye-opener voor mij, en moet ik inderdaad maar weer eens die andere twee gaan herzien.

4*

Een van de filmgenre’s waar ik met plezier naar kijk, maar waar ik andere filmkijkers met verbaasde blikken achterlaat, is de typische Duitse schlagerfilm (komedie’s met veel, heel veel liedjes). Zodra een (vooral) zanger populair begon te worden in Duitsland werd er speciaal voor hun een script in elkaar geflanst waar zij dan hun laatste hits konden laten horen. Zangers zoals; Heino, onze eigen Heintje en Roy Black die begin jaren 70 op hun hoogtepunt waren.

Kinderartz Dr. Fröhlich is zo’n typische schlagerfilm, waarin zeer flauwe humor wordt gemengt met een romantisch verhaaltje waarbij de hoofdrolspeler (in dit geval gespeelt door Roy Black) bij elke gelegenheid in zingen uitbarst. Maar toch blijft het de moeite waard. Waarom? Vooral vanwege de fantastische muziek. Nee, niet de gezongen schlagers, maar de funky beat muziek van componisten als Peter Thomas, Gerhard Heinz en Gert Wilden. Ook de jaren 70 sfeer helpt enorm, de kleding, de haardracht en de vele VW kevers.

Als ik de film bekijk zonder die elementen moet ik toch toegeven dat het een flut verhaal is, met slechte acteurs. Maar toch blijf ik bij dit soort films terugkeren, wat er ook voor zorgt dat ik me steeds moet verklaren dat ik met plezier naar een film met Rudi Carrell heb gekeken of keihard moest lachen om een film met Roy Black. Maar ja, als een Uschi Glas mee doet begrijpt men mij wel iets sneller!

Erg sterke monsterfilm, die aardig wat lekkere effecten bevat. Het verhaal is niet al te bijzonder, maar werkt perfect voor dit soort films.
Hoe ongeloofwaardig alles ook mag zijn, dat mag de pret niet drukken wanneer Anthony weer zijn tentacles om iemands nek of lichaam zwiept.

4*

Tsk tsk tsk, Peter Jackson. Waarom nou? Het was natuurlijk zijn droom om ooit King Kong te verfilmen, maar waarom heeft hij dat niet gewoon een droom laten zijn.

Wat Jackson hier vertoont is overdadig. Teveel effecten, die ook nog eens niet altijd mooi zijn. Te lange speelduur, die het verhaal niet ten goede komt. En slechte acteerprestaties van acteurs die beter kunnen.

Wat mij betreft mag dhr. Jackson de volgende keer gewoon weer terug gaan naar zijn roots, en een lekkere splatterkomedie gaan maken, want ik heb dit nu wel gezien!

2*

Ja goed hé!

Het lijkt erop dat Duitsland een alleenrecht heeft op het uitzenden van dit soort fantastische films. Naast Spaghetti Westerns, Duitse schlagerfilms en Franse misdaadfilms, besteden ze dus aandacht aan Japanse monsterfilms. En wat mij betreft mogen ze dat meer en vaker doen.

King Kong vs Godzilla (de Amerikaanse versie met extra scene's geschoten door Thomas Montgomery), is een standaard Godzilla film, met als extra bonus een enorme King Kong als tegenstander.

Natuurlijk is het aan de Japaners om te voorkomen dat hun geliefde Tokio aan puin wordt getrapt door de twee monsters, en gebeuren er nergens heftige dingen (Godzilla was hier al een monster dat voor kinderen een held was).

In prachtig Tohoscope geschoten (hoewel niet in dat formaat uitgezonden), ziet King Kong vs Godzilla er schitterend uit en ook de miniaturen zien er fantastisch uit. Wat een details.

Qua verhaal stelt het zoals gewoonlijk niet veel voor, maar daar kijk je ook geen Godzilla film voor!

Heerlijke entertainment! 3,5*

Ik ben niet gek op nieuwere Hollywoodfilms, die proberen cool en hip te zijn. Zo was ik bijvoorbeeld niet te spreken over Running Scared.

Maar blijkbaar bestaan ze nog. Grotere Hollywoodfilms, die op een leuke (en originele) manier actie, misdaad en humor weten te mixen.

Kiss Kiss Bang Bang (die ik toen hij in de bioscoop kwam verwarde met de Italiaanse Kiss Kiss Bang Bang uit 1966), is zo'n film. Leuke humor, goede actie, spanning en twee goede hoofdrolspelers.

Vooral dat laatste zal voor mij doorslaggevend zijn geweest, omdat zonder Robert Downey Jr. en Val Kilmer de film misschien minder geslaagd zou zijn geweest.

Nou ik deze leuke film heb gezien, hoop ik iets vaker dit soort films op mijn pad te treffen.

3,5*

Voor de eerste van een nieuwe reeks wekelijkse filmavonden, hebben Fatmike en ik deze KISS film bekeken.

En wat een film!

Met een productie van Hanna-Barbera (verantwoordelijk voor The Flintstones en Scooby-Doo), kom het niet anders dan een cartoon-achtige film worden. De mannen van KISS zijn hier verworden tot stripfiguren, die het kwaad te lijf gaan met hun speciale krachten.

Voor een TV-film ziet het er allemaal erg fijn uit, en ook de muziek van KISS was genieten (alleen de volgende keer iets minder hard meezingen, Fatmike!)

Het hilarische hoogtepunt was het gevecht tussen KISS en een grote groep witte weerwolven. Fantastisch!

Een erg leuke start van een (hopelijk lange) reeks filmavonden!

3,5*

Ik dacht "dit lijkt me wel een grappige film over punkers", maar niet echt. Te rommelig en domme (typische?) Duitse humor. Gelukkig zaten er nog wel enkele aardige scenes in.

2*

Wat deze film zo mooi en goed maakt zijn voor mij eigenlijk alleen maar de decors en bepaalde animaties. Qua verhaal is het voor mij een behoorlijk rommelig geheel met een vaag verhaal over het inbrengen van een ziel in cyborgs en machines.

Dat ik deze film dan toch een goede voldoende geef is enkel en alleen maar te danken aan de rest van de film. De decors zagen er prachtig uit, de muziek was bij tijd en wijle zelfs briljant en de actie was goed.

3,5*

Erg fijne actiefilm van de hand van Margheriti.

Het verhaal is in één zin samen te vatten, "vrijheidstrijders vechten tegen dictator", maar dat mag de pret niet drukken.

Mooi camerawerk, enkele goede acteurs (en één lastpak) en goede regie.

Margheriti was vroeger altijd al één van mijn favoriete Italiaanse pulpregisseurs en bij herziening heeft hij niets van zijn reputatie verloren.

3,5*

Hoe is het toch mogelijk dat er nog DVD maatschappijen bestaan die een film uitbrengen van een slechte kwaliteit. Een kwaliteit die nog slechter is dan een stokoude huurtape.

Deze film is dus op deze manier uitgebracht; volbeeld en van alle kleuren ontdaan. Tevens hapert hij en lijkt hij kleine stukjes film over te slaan.

Maar buiten deze problemen om is Drei Gelben Katzen toch weer een vermakelijk deel uit de Kommissar X serie.

Nu maar wachten op een goede DVD release (zelfs een Duitse release moedig ik aan, als het maar beter is dan dit!)

3,5*

Derde en laatste Kommissar X film die in het DVD setje "The Kommissar X Collection" zit.

Wederom is de kwaliteit niet om over naar huis te schrijven; volbeeld, vervaagde kleuren en slecht geluid. Maar toch is het allemaal erg leuk om te zien.

De film is minder dan de eerste twee films, maar bevat genoeg vechtscenes en typische spy-movie onderdelen om het toch nog een dikke 3 sterren te kunnen geven!

3*

James Bond is de mensheid een enorme verklaring schuldig. Zonder het success van Dr. No waren er hoogtwaarschijnlijk niet zoveel naäpers geweest. Want tussen 1964 - 1969 kwam de ene na de andere film-maatschappij met een (op Bond geïnspireerde film of film-serie), en werden we “verblijdt” met Men From U.N.C.L.E.’s, Matt Helm’s en Derek Flint’s. Vooral in Europa lusten de filmmakers (en ook het publiek) er koek van, met name in Italië maar ook in Duitsland werden dit soort spionage films aan de lopende band gemaakt.

Ook Kommissar X - Jagd auf Unbekannt is zo’n film, onderdeel van de Kommissar X serie. Een nogal typische euro-spionage film, boordevol sexy vrouwen en stoere agenten en prive-detective’s. Jo Walker (Tony Kendall) is een prive detective die wel raad weet met de vrouwtjes, en op vakantie is in een zonnig Zuid-Europees land. Zijn vriend, Captain Tom Rowland (Brad Harris) is daar ook, maar voor een heel andere reden. Rowland moet twee moorden op ex-gangsters zien op te lossen, en zonder dat Jo Walker het weet raakt hij daar in verstrikt. Samen komen ze erachter dat deze twee mannen onderdeel waren van een groep vrienden die op een afgelegen eiland een enorme hoeveelheid goud hadden verstopt. Een van de overgebleven vrienden is uit op het goud, en tergelijkertijd ook de toegang tot de wereld-economie, en het is aan Jo Walker en Tom Rowland om uit te vinden wie dat is!

Op zich een nogal simpel verhaal, maar voor de liefhebber van dit soort spionage films zitten er genoeg dingen in die het kijkplezier verhogen. Bijvoorbeeld; een leger van blonde vecht-machines in sexy pakjes, de vrouw onvriendelijke woordspellingen van Jo Walker en een handvol leuke wapens. Probleem is dat de kwaliteit van deze (en nog twee andere Kommissar X films) speelfilm op DVD zo slecht is dat het kijken ernaar een aardige beproeving is. Ikzelf ergerde me af en toe aan het beeld (niet widescreen maar fullscreen) en ook de kwaliteit daarvan (fletse kleuren en een veelvoud aan pixels), maar aan het einde was de film gewoon erg leuk.

Als de film een betere kwaliteit was had ik hem waarschijnlijk nog leuker gevonden, dus daarom een iets lager eindcijfer.

The Curse of the Komodo was aan tenenkrommend, maar deze is nog slechter. Waar Curse nog gemaakt was door Jim Wynorski (behoorlijk bekend pulpregisseur) is dit gewoon helemaal niets.

Geen goede acteurs, slechte effecten, saai en gewoon slecht geregisseerd.

1*

Ik ben al niet zo dol op kostuumfilms en deze komisch bedoelde film was (ondanks dat het best wel mooi gefilmd was) niet de moeite.

Het leek wel of de makers geen idee hadden wat ze nou moesten maken: een serieuze kostuumfilm, of een schlagerfestijn? Want af en toe werd er gedacht dat het waarschijnlijk erg leuk zou zijn als er opeens een swingend jaren '60 schlager nummertje werd opgevoerd!

Nou ben ik niet vies van wat jaren '60 schlager, maar niet in deze setting!

2*

Erg sterke film, die me soms deed denken aan het Scrooge verhaal. De kwaliteit van de Tartan DVD is verbazingwekkend, wat een heldere beelden. Ook de muziek is waanzinnig (ik heb de twee disc versie). Het enige, en grootste, minpuntje is dat hij iets te lang duurt.

4*

Dit was de eerste film van Aleksandr Rou die ik ooit zag. Sindsdien had ik hem niet meer gezien, terwijl ik hem wel op DVD heb.

Het werd dus hoogste tijd om deze klassieke Russische sprookjefilm maar weer eens te bekijken.

Kingdom of Crooked Mirrors is een fantasie- en kleur-rijk sprookje, over een nogal vervelend kind Olya. Als ze weer eens haar oma's raad negeert, komt ze via een spiegel in een alternatieve wereld terecht. Daar ontmoet ze haar evenbeeld Yalo (allebei worden ze gespeeld door de tweeling Olga en Tatyana Yukina).

Wanneer de twee meisjes erachter komen dat een jongen genaamd Dneirv (vriend achterstevoren) mishandeld wordt en in een toren wordt opgesloten, besluiten ze hem te redden. Hiervoor moeten ze een sleutel hebben, wat voor veel problemen zorgt.

Aleksandr Rou is voor mij de beste regisseur van sprookjesfilms en dit is zijn meesterwerk. Stukken toegankelijker dan zijn latere films, waar vaker bizarre elementen de overhand kregen.

Kingdom is wat dat betreft stukken subtieler, wat het verhaal alleen maar ten goede komt.

Dat er een overduidelijk aanwezige anti-Westerse houding (kapitalisme is slecht en zorgt voor een slecht leven voor kinderen) is, mag de pret niet drukken. Dit is gewoonweg een te gekke film!

4,5*