Opinions

Uccellacci E Uccellini (beter bekend als Hawks and Sparrows) is Pasolini’s Marxistische geloofs-komedie, waarin een vader en een zoon door een pratende raaf over worden gehaald om, als monniken, vogels te overtuigen van het bestaan van God.

Natuurlijk heeft Pasolini deze film niet gemaakt om zijn geloofsovertuiging aan de kijker te tonen (hij was atheist), maar om het geloof belachelijk te maken. Dit in tegenstelling tot Il Vangelo Secondo Matteo, de film die hij hiervoor maakte, zijn versie van het evangelie van Mattheus. Hij doet dit door er een surrealistische en absurde brei van te maken die nergens echt komisch wordt, maar boeiend blijft door de twee hoofdrol-spelers.

Dit is niet een meesterwerk van Pasolini (daar reken ik Accatone en Mama Roma toe), maar meer dan de moeite waard, daar zorgen de acteurs, de muziek (van Ennio Morricone) en de zwart-wit fotografie voor.

Zeer mooie film die laat zien dat hebberigheid niet alleen jezelf maar ook anderen in problemen kan brengen.

Twee mannen gaan beiden 100% voor één ding. Genjuro wil zoveel mogelijk geld verdienen met zijn potten en schalen en Tobei wil niets liever dan samoerai worden. Dat ze daarbij hun gezinnen verwaarlozen maakt hun niets uit.
Dat de film halverwege horrorelementen introduceerd, maakt de film alleen maar krachtiger. Dat de geest van Lady Wakasa de pottenbakker verleid en hun koste wat kost bij haar wil houden, is prachtig. Maar wat me bij zal blijven is de scene waarin hij thuiskomt en denkt dat zijn vrouw en zoon er ook zijn, terwijl zijn vrouw reeds gedood is door soldaten.
De gedeeltes met de samoerai waren niet zo sterk uitgewerkt, maar wat daarvan te zien was was ook zeer mooi.

Dit is de tweede Mizoguchi film die ik zie uit de prachtige setjes van MoC en ik kijk uit naar de andere 6 films.

4*

Jaren geleden voor het laatst gezien, en wat ik er nog van wist was leuk genoeg om de oude VHS band te kopen.

Gelukkig maar want wat een leuke film is dit.

Ten tijde van UHF was Yankovic de koning van de spoof-muziek, dus was het logisch dat hij ooit in een spoof zal spelen. En niet zomaar een spoof.... nee, een film met meerdere spoofs. Van het begin, met de Indiana Jones spoof, via Conan The Librarian, Ghandi 2 en een goed gemaakte Rambo spoof. Wel leuk allemaal deze spoofs, maar zonder een aardig verhaal zouden ze al snel vervallen in gemakzucht. Het is dus maar goed dat ze er een (zeer klein) verhaaltje omheen hebben gesponnen, zodat alles ook nog een "doel" heeft.

Een heerlijke film van een held!

4*

Mondo film, die goed begint, maar daarna te lang doorgaat met het tonen van standaard beelden die ook in dieren-documentaires voorkomen. Hoe vaak moeten we kijken naar cheeta's die achter struisvogels aan gaan, of condor's die zich tegoed doen aan kadavers? Film duurde gewoon een half uur te lang!

1,5*

Bijna elke week kijken FatMike en ik wel wat films, soms bij mij en soms bij hem. En ik vraag hem elke keer om een film uit te kiezen die een hoog eindcijfer zal krijgen. Elke keer bleek dat een probleem, want de films die hij koos waren niet echt slecht, maar verre van een dikke voldoende.

Het is hem uiteindelijk gelukt met deze erg fijne Italiaanse namsploitation van één van de beste Italiaanse b-film regisseurs (in ieder geval volgens mij).

De film bevat genoeg aktie en smerigheid die je van een Italiaanse film uit die tijd verwacht. Dat daarnaast ook nog twee sterren uit de films van Lucio Fulci meedoen is mooi meegenomen.

4*

Wat een slechte film, zeg. Een wereld van pooiers en prostituees wordt getoond, maar dan op zo'n slechte (playboy channel) manier. Je zou bijna zeggen dat er in L.A. geen politie is, want een pooier kan zomaar doorslaan en meerdere mensen afschieten, alleen maar omdat één van zijn topvrouwen overstapt naar een andere pooier.
De vrouwen in deze film zijn mooi, eigenlijk te mooi voor deze rollen. Ga maar eens een dagje kijken op de Zeedijk en je zult dit soort vrouwen nooit tegenkomen. Niet dat ik nou op de Zeedijk kom..

Deze film van Concorde / New Horizons (inderdaad uit de stal van Roger Corman) is enorm slecht, en ik begrijp de mening van somige mensen (o.a. FatMike) dat jaren '90 films toch een andere soort pulp voorbracht. Deze pulp hoort thuis is een houtversnipperaar.

1*

The Never-Ending Story behoort tot de beste jeugdfilms ooit gemaakt. Een goed verhaal ondersteunt door fantastische effecten. 25 jaar na dato heeft de film nog wel dezelfde uitwerking, maar is het ietwat minder gesteld met de effecten (Falkor en de Rockbiter bewegen te houterig).

Toch blijft dit deel heerlijk om te zien en zie ik een remake best wel zitten (alleen al omdat dan de effecten soepeler in beeld komen).

3,5*

Reli-horror die aardig begint, om daarna enorm in te kakken.

Dat het einde dan weer erg fijn is, met prachtige effecten en genoeg smerigheid, zorgt er niet voor dat deze film meteen een meesterwerk wordt, maar dat hij een stuk leuker wordt is een ding dat zeker is.

Een kleine 3,5

Zeer realistisch drama, die laat zien wat er "waarschijnlijk" gebeurde op de gedoemde vlucht 93.

Natuurlijk blijft een groot gedeelte wat er tijdens de vlucht gebeurde speculatie, maar door de keuze voor onbekende acteurs komt dit zeer natuurlijk over. Het is een film die goed opbouwt en niet te lang doorgaat over dit onderwerp.

Ook heerlijk om eens een keer weer een film uit Hollywood te zien waar de muziek niet door je strot geforceerd wordt, maar waar de muziek niet in de weg staat van het verhaal.

3,5*

Unmasking the Idol is een mengeling van James Bond, Indiana Jones en diverse Ninja films. Jax... Duncan Jax is een geheimagent, die verkleed als Ninja samen met zijn baviaan (ook als een ninja verkleed) de wereld moet redden van een gestoorde meestercrimineel (die, je raadt het al, is verkleed als een ninja).

Werkelijk absurde onzin in deze obscure film. Gewoon heerlijk om te zien!

4*

Alfred Vohrer is een regisseur die goed is in het maken van typische Duitse krimi's. Dat hij ook andere genrefilms maakte bewijst Unter Geiern, een verfilming van een Winnetou verhaal uit de koker van Karl May.

De combinatie van aktie, avontuur en rare Duitse humor werkt voor mij meestal wel in de Edgar Wallace of Jerry Cotton films, maar bij een western niet helemaal.

2,5*

het tweede deel heeft er voor gezorgt dat ik dit waarschijnlijk wel de meest overgewaardeerde film van 2004 vindt. wat een vreselijk slechte film is dit (na een aardige eerste helft). het meest stoorde ik me aan het te hoge "sound of music" gehalte van de kinderen van Goebels, tenenkrommende acteerprestaties.

al met al kom ik niet verder dan twee magere sterren!

**