Opinions

Toch maar gekeken, omdat ik het scherpere origineel nog aardig in mijn geheugen heb zitten. Maar, zoals ik al zeg, is het origineel scherper en zitten er daar ook leukere (lees campier) acteurs in.

Het verhaal stelt niet veel voor, maar voor goede verhalen moest je toen ook niet zijn bij John Waters, maar ze hebben wel dezelfde spirit weten te behouden.

Misschien ligt het aan mij, maar de musicals van de laatste tijd hebben geen pakkende nummers meer. Alles werd leuk gezongen en door dansjes ondersteunt, maar het deed me niets.

Ook duurde de film gewoon een half uur te lang.

Jammer!

2,5*

Als remake is deze film overbodig, maar als losstaande slasher is hij best aardig.

Het feit dat de film eerst de jeugd van Michael Meyers aangrijpt slaat nergens op. Waarom moet de kijker een verklaring krijgen waarom Michael Meyers zo is? Behalve dat dit overbodig is, duurt dit ook te lang. En als het eenmaal een volwassen Meyers is, dan heeft hij te vaak de neiging om zijn masker af te doen en te laten zien dat hij zo in Slipknot zou kunnen.

De moorden zien er best lekker uit, maar laten toch te weinig zien. Van Rob Zombie ben ik meer gewend, maar waarschijnlijk mocht het voor de normale release allemaal niet zo grof.

Het tofste aan deze film is dat Rob Zombie laat zien dat hij zijn horror / cult hart op de juiste plaats heeft zitten, want de film zit vol met acteurs die hun plaats hebben verdiend in de cultwereld.

2*

PS: Ligt het aan mij of lijkt het alsof de film zich in het begin aspeelt in de jaren '70 (de muziek en aankleding), maar dat ze na 15 jaar al met de nieuwste mobieltjes lopen! Erg vreemd!

Police Academy was nog "serieus" te nemen, maar wat Hamburger: The Motion Picture laat zien is echt vreemd. Een universiteit waar de studenten klaar worden gestoomd om manager te worden van een Busterburger keten.

Natuurlijk ontaard dit in lol trappen en seks, iets wat ook op een normale universiteit gebeurt.

Soms zijn de grappen leuk, maar meestal slaan ze de plank mis. De regie stelt niet veel voor, maar uiteindelijk was dit een aardige kloon van PA!

2,5*

Jaren tachtig actiefilms uit Italië hebben altijd een bepaalde aantrekkingskracht op me gehad. Ze hadden een bepaalde rauwheid die films uit andere landen niet hadden. Daarbij opgeteld het feit dat de hoofdrolspelers vaak onbekende spierbundels, of has beens waren maakte dat alleen maar leuker! Als je dan ook nog eens een oude VHS tape vindt die al deze criteria heeft en ook nog eens geregisseerd is door de heer Castellari, maakt dat alles nog eens interessanter.

Hammerhead haalt nogal wat invloeden uit de serie Miami Vice, want de kleding en het feit dat ze popnummers (yep, inderdaad Guns and Roses) mengen met de normale soundtrack, is wel heel duidelijk overgenomen. De actie is tamelijk hard en de stunts zijn zelfs "spectaculair". Dat de meeste actiescenes in slo-mo zijn geschoten laat duidelijk zien dat het echt een '80s flm is.

Uiterst vermakelijke actiepulp van Italiaanse bodem!

3,5*

Een erg goede Suzuki, maar nog lang niet de Suzuki die ik ken van Tokyo Drifter. Film begint nogal rommelig, maar naar het einde toe wordt hij steeds beter en consequenter. De laatste scene, met een prachtige in een studio geschoten sneeuwscene is beeldschoon.

3,5*

Dat deze film zulke lage cijfers krijgt kan ik aan de ene kant wel begrijpen. Maar dan vraag ik me af of iedereen wel wist waar hij of zij aan begon voordat ze deze film gingen bekijken. Neem nou bijvoorbeeld de regisseur en bekijk eens wat de rest van zijn films zijn en je kan een aardig beeld schetsen wat je hier te wachten staat.

Babes, Boobs & Bullets!

En dat is precies wat Andy Sidaris je voorschotelt. Dat en meer... veel meer! En dat meer is misschien wat e meesten niet kunnen waarderen. Het acteerwerk is slecht, de actie lachwekkend (neem nou alleen die skateboardscene, maar ook de frisbee-scene) en de effecten (o.a. de slang) zijn enorm nep. En dat is nou waarom ik deze film fantastisch vind. Een film (en waarschijnlijk ook de regisseur) die zichzelf totaal niet serieus neemt en waarbij het gewoon genieten is.

Heerlijk!

4*

Oei!

Ik hou wel van Amerikaanse sekskomedies uit de jaren '80, maar soms kom je er een tegen die totaal niet grappig of sexy is.

Zo'n film is dus Hardbodies 2. Nou heb ik deel 1 nooit gezien, dus of die ook zo saai is weet ik niet, maar dit deel is vervelend en bevat geen één grap die werkt.

Dat er genoeg vrouwen uit de kleren gaan, maakt het wat interessanter. Maar het blijft een slechte film!

1,5*

Erg goede detectivefilm, met een goede rol van Newman. De overige acteurs zijn ook goed en het plot bevat genoeg wendingen om het spannend te houden.

Ook zijn de beelden van Californië erg mooi geschoten en is de muziek lekker '60s.

4*

Frankie Avalon, de koning van de Beach films, speelt de hoofdrol in deze Britse horrorfilm.

De film is best bloederig, maar nergens goor, en bevat genoeg groovy muziek / kleding om het meer dan interessant te maken voor mij.

Fijne film, die nergens eng wordt!

3,5*

Erg mooie anime. Toch maar iets meer van Gihbli aanschaffen, vooral van Hayao Miyazaki!

3,5*

Wetende dat deze regisseur begon als reclamemaker en dat zowel Criterion en MoC dit omschreven als "Scooby-Doo meets Argento" had ik denk ik totaal andere verwachtingen. En zie, mijn verwachtingen zijn uitgekomen.

Hausu is een doordenderende, ultradrukke, kleurrijke en (inderdaad) schreeuwerige cultklassieker die terecht op DVD is verschenen.

Visueel is het prachtig, met originele camerastandpunten. Je kan zien dat de regisseur een oog voor detail heeft.

Dat het verhaal misschien romellig kan overkomen is logisch, want welk script door een 13-jarige is dat niet? Dat dit dan ook de oorzaak is van het speelse karakter van deze film, maakt de rommeligheid ongedaan en zeer genietbaar.

Is er dan niets waar ik kanttekeningen bij heb? Ja! De muziek lijkt onstopbaar en gaat maar door. Het thema wordt tot in den treure herhaalt, dat je (bijna) het piano-deuntje niet meer wilt horen.

Alles bij elkaar een bizarre, maar geniale Japanse cultfilm, die de hoge stemmen zeker verdient! Vandaar dat de stem van Mochizuki Rokuro me nogal verbaast!

4,5*

Vervelend voorspelbare komedie, waarin weer eens iemand vrouwenkleren aan moet trekken.

Het verhaal heeft totaal niets om het lijf en de acteerprestaties zijn nietszeggend.

Dat de videoband het heeft over een film in de lijn van Tootsie en Some Like It Hot, is nogal overdreven. De kwaliteiten van die films worden echt nergens gehaald.

1,5*

Meer dan 4 jaar geleden dacht ik waarschijnlijk dat 3 sterren een dikke voldoende betekende voor een film. Nu weet ik wel beter.

Na hem herzien te hebben, kan ik niet anders concluderen dat Head een meesterwerk in absurdisme is. Een bombardement van visuele grappen en vondsten, met The Monkees als middelpunt. Af en toe had ik het idee dat ik naar een langere aflevering van Monty Python zat the kijken, alleen dan Amerikaans.

Dat de Monkees (ondanks hun TV-carrière) niet echt goed acteren, hoort erbij. Het rommelige in hun acteerwerk past precies in de rommelige sfeer die in de film zit. Zo rommelig zelf, dat het niet in een plot samen te vatten is.

The Monkees rennen over een brug, springen in het water en we zien allemaal sketches, waarna de Monkees weer gaan rennen en weer in het water springen. Tja, inderdaad een vreemd plot.

Ik kan nu niet anders dan deze film een dikke 4,5 geven, want dit is briljant. Elke film waarin Frank Zappa met een pratende koe loopt, Victor Mature roos heeft in de vorm van The Monkees en waarin de band hun "gemaakte" image (alleen Michael Nesmith was muzikant, de rest van de band waren acteurs die gekozen werden om de serie aantrekkelijker te maken) in de zeik neemt is voor mij top!

4,5*

"The Monkees is the crazieeest people"

Al vier weken achter elkaar zitten FatMike en ik elke Dinsdag een film te kijken, in het kader van onze wekelijkse filmavond. Elke keer was er wat dat mankeerde: het geluid was niet goed, de film was niet goed of allebei. Maar dit keer lijkt het erop dat ik een film heb gekozen die door onze beide gewaardeerd werd.

The Headless Eyes is een typische jaren '70 grindhouse film, die zo tussen de overige titels van Something Weird zou passen. Pulp dus... pure pulp.
Een kunstenaar heeft geld nodig om zijn huur te betalen en besluit om iemand thuis te beroven. De vrouw die hij berooft besluit dat dit geen goed idee is, en schept zijn oog eruit met een lepel. Hierdoor raakt de kunstenaar gefrustreerd en besluit hij om een prachtig kunstwerk te maken van... vrouwenogen.

De film bevat hilarische scenes, waarin onze hoofdrolspeler de controle lijkt te verliezen. Vooral tegen het einde is deze beste man compleet de weg kwijt. Fantastisch!
The Headless Eyes kan ik iedereen aanraden die geniet van slechte films.

3,5*

Nogal vervelende film, tevens mijn eerste van Asia Argento als regisseuse.

Film is niets meer dan een opeenstapeling van ellende, die ook nog eens rommelig overkomt.

Ik vond geen van de acteurs goed overkomen en Asia zelf liep eerder rond als een verlopen Courtney Love kloon.

2*

Slaapverwekkende horrorfilm, die té chaotisch is en nergens echt eng is. Het hoofdpersonage is wel of geen vampier en loopt de hele film door (met een vreselijk Engels accent) te zeuren over het verleden.

Dan is er ook nog Tom Savini, die achter de "vampier" aan gaat. Acteren is in ieder geval iets wat hij niet kan en de special effects die hij voor deze film maakte zijn ook zeer slecht.

2*

Derde en minste deel van de Joe Dallesandro trilogie. Het ziet er ietsjes minder amateuristisch uit (het heeft zelfs muziek van John Cale), maar het acteerwerk is van zo'n laag niveau. Daarnaast is het verhaal ook een stuk minder "leuk".

Nee.. Flash, Trash en Heat blijkt uiteindelijk toch niet echt voor mij bedoeld!

2*

Ik vind de muziek van Sigur Rós echt prachtig. Ik ken ze dan ook al enige jaren, maar op één of andere wijze heb ik nooit de behoefte gehad deze docu te zien. Muziek-docu's werken bij mij voornamelijk als ze behoorlijk diep ingaan op het onderwerp en dat is met Heime moeilijk.

Daarvoor is het onderwerp te kleinschalig: een gratis tour door Ijsland.

Ze hadden naast dit onderwerp ook dieper aandacht kunnen besteden aan de band (wat beweegt hen en waar komt hun muziek vandaan) of aan de IJslandse bevolking (wat voor soort mensen zijn het en hoe ziet de geschiedenis met betrekking tot de muziek van Sigur Rós eruit). Helaas komt dat maar sporadisch voor.

Gelukkig was dit het enige onderdeel van de docu die mij stoorde en is de rest (de prachtige landschappen en de sfeerrijke muziek) wel goed in balans.

Uiteindelijk dan toch een 3,5*

Erg leuke cultfilm, met een fantastische rol van Roddy Piper.

Het verhaal is erg gek, maar het werkt als film enorm goed. De effecten zien er leuk uit, maar toch mist de film iets dat het een cultklassieker maakt.

Roddy Piper had wel meer van dit soort filmpjes moeten maken, maar desondanks is hij een held voor mij!

3,5*

Ferde Grofe jr. is een Filipijnse regisseur die zich specialiseerde in pulp-films. Net zoals zijn collega's Eddie Romero en Cirio H. Santiago, maakte hij diverse pulpfilms in verschillende genre's.

Maar in tegenstelling tot zijn bekendere collega's, waren zijn films (in ieder geval die ik gezien heb) niet zo goed.

Zo is dat ook het geval met Hell Raiders, een film die gewoon aardig is maar niet meer.

De aktie is slap en het acteerwerk nog slapper, maar dat mag de pret niet drukken als een Amerikaan met een groep Filipijnen een reddingsactie op touw zetten. Er wordt wel veel geschoten, maar erg bloederig wordt het niet.

Tevens had de tijd en plaats makkelijk anders kunnen zijn, want deze film verschilt niet van de vele Namsploitation films die rond dezelfde tijd verschenen.

Wat de info op IMDB betreft, het is zoals gewoonlijk een ramp. Behalve de titel, de regisseur en een kleine bijrol, staat er nergens wat info over deze film!

3*

Omdat ik van plan ben om Hellboy 2 binnenkort te zien, deze net weer bekeken.

Erg leuke comicverfilming, die naar het einde toe toch iets moet inboeten en een stuk slapper wordt.

Maar dankzij de goede effecten en een goede hoofdrol van Ron Perlman is dit zeer vermakelijk!

3*

Ijzersterke lowbudget film over een seriemoordenaar (Henry Lee Lucas?)
Het sfeertje dat John McNaughton weet te creëren komt onder je huid te zitten en blijft daar tot de aftiteling hangen. Het leven van de drie hoofdpersonen kan je nou niet echt leuk noemen, waardoor het begrijpelijk is wat ze doen.
Hoewel Henry natuurlijk degene is, die gezien kan worden als de slechterik, vindt ik Otis toch meer de psycho van het stelletje.

De regie is af en toe happerend, maar dat komt gewoon door het budget, wat gewoon niet veel had kunnen zijn. Maar de acteerprestaties van zowel Michael Rooker als Tom Towles zijn heel erg goed.
In zijn genre is dit waarschijnlijk de beste, in ieder geval beter dan alle Hollywood seriemoordenaar films (waar ik ook Silence of the Lambs onder reken).

Een bijna meesterwerk!
4,5*

Interessant om te zien dat Breakdancing en Hip-Hop zo vrij en open in het communistische Oost-Duitsland werden beoefent.

"Here We Come" is als docu niet helemaal geslaagd (het beeld van deze jeugdcultuur in de DDR is nogal rooskleurig), maar er worden beelden vertoont die ik nog nooit heb gezien. Een veelvoud aan oude opnames en rap-nummers (in zeer gebrekkig Engels).

Toch blijven docu's die over jeugdcultuur gaan mijn voorkeur hebben en ook deze is weer geslaagd!

3,5*

Enorm fijne sixties komedie die een mooi beeld vormt van de swinging sixties! Barry Evans is Jamie een tiener die maar aan één ding denkt. Meiden en hoe je ze kan versieren. Jamie huppelt van de ene naar de andere meid op zoek naar liefde en seks, maar blijft steeds denken aan Mary, waarvan hij denkt dat die hem nooit ziet staan.

Typisch Britse humor wordt afgewisseld met jeugdproblemen en is ondersteunt door een groovy soundtrack (Spencer Davis Group en Traffic). Met de licht psychedelische beelden die door de film zijn gestrooid, maakt dat het een heerlijke retro-film om naar te kijken! En dat de BFI hier een perfecte Blu-Ray van heeft uitgebracht mag een wonder zijn, want de film is niet al te bekend.

4*

En weer heb ik zo'n onbekende aktie / pulpfilm gevonden, die enige briljante momenten bevat.

Een simpel verhaal (professor heeft een microfilm laten implanteren en wordt gekidnapt, waarna hij gered moet worden) dat nogal langzaam begint, maar halverwege lekker maf wordt. Vooral de introductie van een groep huurlingen is fantastisch.

3,5*

Als dit een Franse of een Italiaanse film was, in plaats van een Britse, dan was dit een geheide klassieker. Maar het is dus een Britse film, die tijdens zijn premiere een korte tijd draaide, om daarna in de vergetelheid te geraken. Gelukkig is daar dan de BFI, die deze film werkelijk perfect heeft opgeknapt en op een DVD (ook Blu-Ray) heeft gezet voor hun Flipside reeks.

De film heeft als basis inderdaad het verhaal wat hier op MM omschreven staat, maar ontaard in een cacafonie van beeld en geluid. Een explosie van nieuwsbeelden (o.a. Hitler, Fiidel Castro en Allen Ginsberg), strippers, experimentele beelden en scenes uit een slachthuis.
Al die beelden zullen allemaal wel een betekenis hebben (persoonlijk denk ik dat de filmmaker met deze beelden wilde aantonen dat marketing ook verkeerd kan uitpakken), maar het is gissen naar zijn bedoelingen.

Zoals ik al eerder zei is de film perfect opgeknapt. Wat mooi van pas komt, want het camerawerk is bij tijd en wijle werkelijk schitterend. Met deze Flipside release benadert de BFI de kwaliteiten van labels als Criterion en MoC, en het zal niet meer al te lang zijn voordat ook het grote publiek dit (sub)label gaat ontdekken en dan dit soort meesterwerken gaat bekijken!

4,5*

Mijn eerste Murnau.

Ik had een erg interessante film verwacht (vooral omdat deze film op DVD is verschenen bij het kwaliteitslabel Masters Of Cinema), maar helaas. Deze film is gewoon leuk en niet meer dan dat.

Ik ben wel erg nieuwsgierig naar andere Murnau films geworden omdat er in Tartuff genoeg elementen zaten die boeide.

***

Enorm flauwe komedie, die de draak steekt met het Film Noir genre.

Dat dit op een zeer slechte wijze wordt gedaan is tot daar aan toe, maar het slechte acteerwerk en de flauwe grappen zorgen ervoor dat hij alleen maar vervelender wordt om naar te kijken.

2*

Wes Craven blijft een matige regisseur, die af en toe een uitschieter naar boven weet te maken. Net zoals Last House on the Left deed deze film me eigenlijk niet veel. Het feit dat de hoofdrolspelers al geen charisma hebben, zorgt ervoor dat het me niet veel interesseert of en hoe ze aan hun einde komen.

Michael Berryman en zijn broers zijn wat mij betreft het hoogtepunt van deze film, maar echt bijzonder is hij niet!

3*

De derde Dinsdag-avond film-avond zit er weer op, en na het overweldigende succes van de vorige film is er weer gekozen voor een film uit het magische jaar 1990.
De keuze viel op Hired to Kill, een actiefilm met Brian Thompson in de hoofdrol. Een acteur met het charisma van een pitbull (en ook zo'n uiterlijk), die normaal alleen bad guys speelt. Hier speelt hij de held en moet hij, samen met 7 bloedmooie vrouwen een man uit een gevangenis in Cypra redden. Hij doet dit onder het mom van mode-ontwerper (waarbij zijn 7 vrouwen de modelen zijn).

Cypra wordt geregeerd door Oliver Reed, die hier duidelijk aan het einde van zijn carrière was. Een genadeloze, wat eigenlijk niet te zien is in deze film, dictator. Hij ontvangt Brian Thompson met open armen, en ziet erop toe dat hij alles mag doen wat hij maar wil.

Doordat ik de dreiging miste van een echte sadistische dictator, komt het allemaal ene beetje over alsof het een bad guy is uit een aflevering van The A-Team. Maar door de diverse dubbele agenda's zitten er toch genoeg momenten in die je op een zijspoor proberen te brengen (wat niet altijd lukt).

De film heeft enkele erg leuke momenten en zelfs een WTF moment (wanneer Oliver Reed door Brian Thompson gezoend wordt om zo te bewijzen dat hij een nichterige mode-ontwerper is). Er zit genoeg actie in, vooral tegen het einde, en hij duurt niet te lang.

Gewoon een leuke film en een geslaagde filmavond!

3*