Opinions

L.A. Bounty biedt weinig nieuws onder de zon. Een zeer standaard kidnapping-verhaal, geschreven door Sybil Danning, en goenoeg schietpartijen en ontploffingen om (normaal gesproken) een kleine voldoende te rechtvaardigen.

Maar L.A. Bounty heeft net iets meer, en dat iets is Wings Hauser. Die man acteert heerlijk over te top, werkelijk iemand die het niet uitmaakt of hij zijn eigen mannen overhoop schiet of iemand van de politie. Als hij maar rustig kan schilderen!

Sybil Danning als bounty-hunter klinkt misschien erg fout, maar ze doet het erg goed als keiharde dame zonder veel woorden.

3,5*

En weer een rommelzooitje van Joseph Merhi.

Dat hij, samen met Richard Pepin, toch nog zoveel troep konden maken en dat het dan ook nog werd uitgebracht, is me een raadsel. Want het lijkt wel of elke keer als ik een film van hem bekijk, ze slechter worden... en niet zo'n beetje ook.

Behalve de openingsscene, waar enkele mensen letterlijk overhoop worden geschoten, is dit een slaapverwekkend saaie bedoeling. Echt nergens lijkt het verhaal ergens heen te gaan en qua actie stelt deze film enorm teleur.

Jammer, maar ik had eigenlijk niet anders verwacht!

1,5*

Eind jaren '80, begin jaren '90 brachten Richard Pepin en Joseph Merhi de ene na de andere, rechtstreeks op video geschoten film uit. Een groot aantal van die film waren ook te vinden in de Nederlandse videotheken.

L.A. Vice is zo'n film. Slecht geacteerd, barslecht camerawerk en vreselijke dialogen.

John Chance (Lawrence Hilton-Jacobs uit de serie Welcome Back Kotter) moet onderhandelen in een ontvoeringszaak. Als hij de hulp inroept van Joe Wilkes, zijn voormalige chef, gaat alles fout en wordt Wilkes gedoodt.

Chance besluit om ontslag te nemen, maar wordt door de vader van de ontvoerde vrouw gevraagt toch te helpen.

Meer verhaal is er niet, en meer is er ook niet nodig.

Hilton-Jacobs loopt erbij als een mix van Axel Foley en John Shaft, maar dan in de uitverkoop. De rest van de cast is soms lachwekkend slecht en soms dieptriest.

Toch is L.A. Vice vermakelijk genoeg. Het lijkt wel of de grensen van wat "goede" pulp is langzaam aan het vervagen zijn.

2,5*

In de jaren '70 werden er diverse gangsterfilms gemaakt die zich afspeelde in de jaren '20 / '30.

The Lady in Red is één van de minder bekende van die films.

Wat opvalt is dat de film er authentiek uitziet en dat er goed in geacteerd wordt. De raakvlakken met de geschiedenis van Dillinger is goed gevonden en het geweld wordt soms keihard in beeld gebracht.

Aardige verassing, want ik had een matige film verwacht. Gelukkig is hij een stuk leuker!

3,5*

Een behoorlijk rommelige post-apocalyptische film, die niet het niveau haalt van de Italiaanse genre-genoten uit dezelfde tijd. Toch is de film erg leuk, wat vooral komt door de prachtige locaties en de goede sfeer.
Het verhaal stelt niet zoveel voor, maar dat hoeft ook niet in dit genre. Gewoon gasten op bikes die de wereld willen vernietigen, of zo houden zoals hij nu is. En een paar vredeliefende mensen die de wereld willen verbeteren. Maar op een of andere manier lukt dat niet, want de bad guys worden niet verslagen en de good guys weten niet echt te winnen

Garrick Dowhen doet het aardig als Anderson. Wat me opviel is dat hij er enorm uitzag als Bruce Campbell. Zo erg zelfs dat ik soms zelfs dacht dat zijn tweelingbroer op het scherm te zien was. Helass heeft hij maar een greintje van diens talent.

3,5*

Erg fijne Britse avonturen / fantasy film van de Amicus studio (de tegenhanger van de veel betere Hammer studio). Zoals al eerder gezegd zijn de effecten niet al te best (een pteradactyl die niet vliegt maar zweeft en dino's die gewoon handpoppen zijn), maar dit alles maakt de film erg charmant.

Gewoon een erg leuke film, meer ook niet!

3,5*

Na het roerige jaar 1968, met als dieptepunt de ernstige rassenrellen, moest Amerika zijn standpunt naar de verhouding tussen blank en zwart bijstellen. Degene die daar als eerste mee kwamen, waren de filmregisseurs. The Landlord is zo'n film, waarin de relaties tussen blank en zwart onder de loep wordt genomen.

Beau Bridges is zeer goed als kalme, ietwat naïeve, Elgar, die een huizenblok in de getto koopt om dat om te toveren tot een danspaleis. Eenmaal in dat blok, ontmoet hij de bewoners en veranderd hij zijn ideeën.

De verschillen tussen de rassen wordt op luchtige, maar duidelijk manier getoond. De blanke familie van Elgar is stijf en te zakelijk en de zwarte bewoners zijn openhartig, emotioneel en het swingt er de pan uit.

Dit debuut van Hal Ashby is erg sterk en hoort bij de hoogtepunten uit diens carrière (Harold & Maude, The Last Detail en Being There)!

3,5* (maar hij neigt naar een 4)

Serie-moordenaars zijn altijd een bron van inspritatie geweest voor filmmakers, vooral moordenaars die ook nog echt hebben bestaan. Natuurlijk is Jack the Ripper de bekendste, maar voor de Franse is dat Henri-Desiré Landru (ook bekend als Blauwbaard). Deze Landru vermoorde in de periode 1918 tot 1921 honderden, vooral rijke vrouwen.

Claude Chabrol, één van de grondleggers van de Franse Nouvelle Vague, nam dit gegeven als basis voor zijn biografische film, wat achteraf gezien kan worden als de blauwdruk van zijn (door Hitchcock beïnvloede) thrillers.

Charles Denner speelt Landru, een getrouwde man die een handel in antiek runt. Het wordt voor hem steeds moeilijker om voor zijn vrouw en vier kinderen te zorgen, totdat hij besluit om een advertentie te plaatsen in een krant waarin hij op zoek is naar een vrouw. Niet zomaar een vrouw, maar vooral rijke weduwen. Onder diverse andere namen flirt hij met die vrouwen en nadat hij met ze “trouwt” vermoordt hij ze. Dit gaat goed totdat een zus van een van de slachtoffers hem herkent en de politie waarschuwt.

Landru is een heel statische en theatrale film, die zeer beïnvloed is door de “stomme” films uit de jaren 10 en 20, maar die ook af en toe het unieke van de Nouvelle Vague laat zien. Erg kleurrijk, goed geacteerd en (ondanks dat je kan raden hoe het afloopt) spannend.

Wat een sympathieke film is dit.
Ryan Gosling is perfect gecast als Lars, een eenzame jongen die behoorlijke problemen heeft van een gevoels/psychische aard.
In het begin zijn de scenes met hem en de pop grappig, maar naarmate de film vordert worden ze meer en meer gevoeliger en begin je Lars te begrijpen.
Vanaf het begin wist ik al hoe de film zou eindigen, maar de weg daarnaar toe was lief en (bij tijd en wijle) emotioneel.

Een aanrader!

3,5*

Prachtige kleine komedie van Milos Forman, die later steeds grootschaligere films ging maken.

Losjes geacteerd en (ondanks dat ik er niet veel van heb gezien) een schoolvoorbeeld van de Tsjechische New Wave!

3,5*

Niet zo bijzondere Die Hard kloon. Michael Paré heb ik nooit echt een actieheld gevonden, en ook hier is hij misplaatst.

Bepaalde actiescenes waren wel goed, maar het beste aan deze film zijn de bijrollen van de slechterikken (o.a. Danny Trejo en bodybuildster Raye Hollitt).

Meer dan een kleine 2,5 kan ik het niet geven.

2,5*

Door alle stukken die ik over deze film in de loop der tijd heb gelezen, had ik een behoorlijk heftige film verwacht. Maar nu, jaren later, blijkt dat anders te zijn.
Ok, de film kent zijn botte momenten (de moorden op de twee meisjes). maar had naar mijn mening teveel lollige momenten die totaal niet in de film thuis hoorde. Die twee agenten waren meer op hun plek geweest in een Smokey and the Bandit film, dan in een wraakfilm.

David Hess, als de belangrijkste bad guy, is enorm goed. Ook de muziek die hij componeerde is sterk. Maar de overige acteurs weten me niet te overtuigen.
Dat zowel Wes Craven als Sean S. Cunningham later beter werk zouden afleveren is bekend, maar deze vroege film laat niets van hun kunnen zien.

Een minimale 3*

Vernon Wells heeft een te gekke kop, en als acteur was hij bekend uit Mad Max 2 en Commando. Hier probeert hij het als hoofdrolspeler, maar helaas is de film stukken minder dan de eerder genoemde titels.

Circleman lijkt enigzins op een low-budget The Wrestler, want het verhaal heeft raakvlakken. Een kooivechter op zijn retour wil stoppen, maar besluit om toch nog te vechten.

Nou is Wells geen Mickey Rourke en heeft regisseur Damian Lee niet de kwaliteiten die Darron Aronofsky heeft.

De film verzandt al snel in clichés en weet mij helaas niet genoeg te boeien om het met een voldoende te belonen!

2,5*

The Last Season lijkt op veel andere "jagers-films", maar is net iets anders. In plaats van de stedelingen die worden opgejaagd door de rednecks, zijn de rollen nu omgedraaid.

Mike gaat samen met zijn opa vissen, als opeens zijn hond wordt doodgeschoten. Wanneer Mike verhaal wil halen krijgt hij ruzie met de asociale gast die het dier neerschoot. Als opa ook komt opdagen met een geweer wordt die ook genadeloos neergeknalt.

Mike vlucht en wordt door de vier mannen achterna gezeten.

Als ook zijn oma wordt doodgeschoten, besluit Mike om terug te vechten.

Het verhaal is heel simpel, maar werkt. Alleen de ellenlange flashbacks en dialogen halen het tempo enorm uit deze film.

Voor een film die op video is geschoten is de kwaliteit wel aardig. Alleen soms een beetje aan de gladde kant.

3*

Ik hou meestal wel van Russische sprookjesfilms, maar deze is behoorlijk saai en fantasieloos. De gekte die ik ken, en waar ik van hou, uit de jaren '60 en '70 wordt hier enorm gemist. Niks geen gestoorde personages en nergens dieren die praten en zingen. Het zal wel zijn dat ik verwend ben met regissuers als Alexandre Rou.

Op zich leuk om gezien te hebben, maar hij valt erg tegen!

2*

Leidenschaftlige Blümchen is niets meer en niets minder dan een nogal voorspelbare Porky's-achtige film.

Een groep meisjes in een internaat wil koste wat kost hun maagdelijkheid verliezen, net als een groep jongens in het nabij gelegen jongens-internaat.

De meiden zetten een plan op touw om zowel hun maagdelijkheid te verliezen als een extra centje bij te verdienen.

De enige reden dat dit de moeite waard is van het kijken is Nastasja Kinski, die hier een vroege rol speelt.

Naast dat het komische gedeelte tegenvalt (de humor ontstijgt niet de Lemon Popsicle serie), is ook de erotiek nergens aanwezig.

2,5*

Vervreemde psychologische film die traag begint maar steeds boeiender wordt..

3*

Behoorlijk vreemde satire, die de aristocratie op de hak neemt.

Leo is de laatste aristocraat uit zijn familie, die woont naast een achterbuurt. Als hij daar opeens een jongen ziet wil hij hem en zijn familie helpen. Aanvankelijk werkt zijn goedheid averechts, maar naarmate de film vordert zie je dat echte goedheid wel degelijk kan helpen.

Mastroianni is erg goed als Leo. De manier hoe het gefilmt is (het is een typische eind-jaren-60 film) is erg leuk gedaan. En de muziek is fantastisch!

Leo the Last is en erg goede film!

3,5*

Wederom een sterke Murnau, die ook hier zijn technische kunnen voor die tijd laat zien.

Maar hoe technisch en goed uitgewerkt de film ook is, het is toch echt het acteerwerk van Emil Jannings dat deze film zo goed maakt. Wonderlijk om een acteur van 40 jaar zo'n prachtige oude man te zien neerzetten, maar ook de overige acteurs doen het zeer goed.

Ik heb nu vijf van de zes Murnau's gezien, die ik in bezit heb, en de laatste (Tabu) staat nu hoog op mijn lijst om snel te zien!

4*

Zoals FatMike al zegt, een leuke Alien rip-off. Eigenlijk niet verwonderlijk, als je bedenkt dat Jerry Goldsmith, Stan Winston en Ron Cobb (die de production design deed) voor zowel deze film als voor Alien(s) hebben gewerkt.

Leviathan haalt de kwaliteiten van zijn voorbeeld niet, maar er zit genoeg spanning is en de effecten van Stan Winston zijn zeer smaakvol.

3*

De laatste tijd kijk ik wel veel oude Duitse komedies en ik moet zeggen dat de meeste mij wel bevallen. Vooral die waar Peter Alexander in speelt en zingt.

Dit keer is het verhaal niet al te bijzonder, maar de liedjes en het feit dat blues zangeres June Richmond een aardige rol heeft zorgen voor veel vermaak.

3*

Niet al te spannende Duitse thriller, die qua verhaal erg doet denken aan A Kiss Before Dying (maar dan veel minder).

Alles wat dit verhaal echt spannend had kunnen maken, hebben de makers van deze film weggelaten. In plaats van een thriller doet hij meer denken aan een Heimatfilm, hebben ze het veel sfeervollere zwart-wit weggelaten (om pas aan het einde te worden gebruikt) ten faveure van technicolor en hebben ze geen coole jazz gebruikt maar gewone piano pingelpangel muziek.

De hoofdrolspeler is ook slecht gekozen en hij heeft niet de charisma die een koelbloedige moordenaar moet hebben.

Ondanks al deze minpunten was het toch een aardige film, maar meer ook niet!

2,5*

Lifeforce had zoveel meer kunnen zijn. De effecten zijn er, Tobe Hooper is aardig op dreef en in Mathilde May hebben ze een behoorlijk eye-catcher. Toch mis ik wat.

Een behoorlijk rommelig verhaal kan mij die dat WOW gevoel geven, maar de 80's sfeer zorgt er ook niet voor dat ik dit niet goed vind.

Een kleine 3,5*

Zeer vervelende thriller, die nergens spannend wordt.

Het acteerwerk is ook zeer slecht, met een schmierende Duval als dieptepunt!

Film is geproduceerd door een TV-maatschappij (CBS), wat te zien is.. Want dit komt niet boven de gemiddelde TV-film uit die tijd!

1,5*

Kijk, dit ligt me wel. Natuurlijk moet je dit niet zien als een recht-toe-recht-aan spaghetti western, maar gewoon als een film waar een zangeresje de hoofdrol speelt en een flink aantal nummers ten gehore mag geven. Het feit dat het gaat om een komedie moet ook niet over het hoofd worden gezien.

Maar toch ligt dit me wel. De nummers zijn pakkend en swingend (vooral als je gek bent op jaren '60 beat-muziek) en Pavone speelt haar rol met veel plezier.

Rita nel West is een fijn eerbetoon, maar ook persiflage op de spaghetti westerns, maar moet zeker niet te serieus genomen worden!

3,5*

Niet al te bijzondere actie/thriller van Wings Hauser.

Nogal standaard verhaal wordt op slappe straight-to-video wijze verteld en biedt niets nieuws aan dit versleten genre.

Jammer, want cult-acteur Wings Hauser kan veel beter!

2,5*

Meer dan behoorlijke Bud Spencer film, die laat zien waar Spencer goed in was. Gewoon iedereen in elkaar te slaan.

Het verhaal lijkt enorm op de meeste andere Spencer films, maar daar kijk je deze films ook voor.

Wat je wel mist is een acteur die de rol van Terence Hill op zich neemt, want het is nu alleen Spencer tegen het Amerikaanse leger en iemand die irritant is had de film nog leuker kunnen maken.

Een dikke 3,5*

Van alle Film Noirs uit de, door VCI uitgebrachte, Forgotten Noir serie die ik heb gezien is dit de enige die (qua camerawerk) een echte noir kan worden genoemd. Veel schaduwen en donkere stegen.

Het thema is weer anders dan de meeste noirs en op het eerste gezicht niet al te boeiend.

Gelukkig is George Raft er, een acteur die al in meerdere (A)-noirs heeft gespeeld, die het verhaal in de buurt van andere/betere noirs weet te werken.

Hij speelt een ex-gevangene die, na de moord op zijn zwager, besluit om een bende loan sharks op te rollen. Daarvoor moet hij eerst undercover in de banden-fabriek waar zijn zwager werkte, waarna hij ook aan de slag kan bij de sharks.

Deze film leunt op Raft, die gewoon goed is. Sowieso rust de film voornamelijk op de mannelijke acteurs en hebben de vrouwen alleen rollen als verontruste zus of liefje.

De bad-guys (toch ook een belangrijk onderdeel van een goede noir) zijn niet al te bad en ik mis charismatische koppen.

Bij elkaar is dit een lekkere noir, die makkelijk wegkijkt. Ben erg blij met deze serie Forgotten Noirs, want de prijs / kwaliteit verhouding is perfect (6 films van goede kwaliteit voor minder dan 20 euro).

3,5*

Na het enorme success van Mondo Cane verschenen er meer en meer mondo-films. Niet alleen uit Italië, maar ook uit Engeland.

Arnold L. Miller heeft er twee gemaakt, die allebei op DVD zijn uitgebracht via de BFI (hun sublabel Flipside), in werkelijk prachtige kwaliteit.

Waar Mondo Cane van alles laat zien (seks en geweld), gaat London in the Raw eigenlijk alleen maar over het uitgaansleven van de Londenaar. Je ziet mensen zingen, dansen en drinken. Meer is het eigenlijk niet, maar het geeft wel een boeiend beeld van London voordat het de swingende stad werd (2 jaar later).

Flipside is na MoC het meest interessante label, wat betreft mooie uitgaves van films, en met de snelheid waarmee ze nu hun titels uitbrengen (dit jaar al 6 titels) zal er van hun kant een mooie collectie ontstaan!

3,5*

Chuck Norris is gewoon tof. Een echte stoere man.

Dat hij succesvol was in de jaren '80 was niet vreemd, want helden die vochten tegen alles waar de regering Reagan tegen was, konden rekeken op veel steun.

Het leuke aan Chuck is dat hij, op een lekkere lompe hardhandige manier, de vijand uitschakeld met een mengeling van wapens en kung fu.

Lone Wolf McQuade is zeker niet één van zijn beste films, maar de heerlijke sfeer (en de erg op Morricone lijkende muziek) zorgen voor een nostalgische kijkbeurt.

3,5*