Opinions

Verrassend goede film met een realistisch verhaal en plot. Hoe de acteurs en actrice hun karakters hebben neergezet komt op mij oprecht en overtuigend over.

Zelfs het dikke slachtoffer is geen heilige; op het moment dat ze hem overboord gooien kon ik ze niet ongelijk geven. Ook gelukkig geen sentimenteel Hollywood-Happy-end. (Zo van: de dikkerd doet ineens zijn ogen weer open, hoest en proest wat en 'O, gelukkig, alles komt weer goed!')

Prima!

Een flinke positieve verrassing deze film, zeg! De lokatie waar het verhaal zich afspeelt leent zich uitermate voor schitterende fotografie en cameraman Karol Krska wist dáár duidelijk wel raad mee. Schitterend en de film ziende is het bijna niet te geloven dat deze al in 1968 is geschoten!!!

Voorts worden de vier hoofdrollen vertolkt door prima acteurs en valt de muzikale score van Zdenek Liska op met een pakkend centraal thema.

Wie weet wat er nog meer voor moois onder dat IJzeren Gordijn verscholen ligt?

Wel weer genietbaar, maar niet zo'n scherpzinnige film al de eerdere van Hrebejk. Het blijft allemaal erg oppervlakkig en weinig boeiend.

Het sterke acteren van sommige acteurs en actrices (vooral Geislerova) tillen de film toch nog wel naar een voldoende. Ook leuk: het stukje met Jirí Menzel en Vera Kresadlová.

In ieder geval een heel apart geschoten film (slechts 27 takes!). Triest en toch hoopvol tegelijkertijd. Vol van volksdans en zang (en mooie vrouwen als bonus ).

Verder zit de film boordenvol van symboliek en socialistische propaganda. Een voorbeeld van dat laatste is een héél aparte intrigerende versie van het 'Onze Vader'.

Een bijzondere film, die nog even moet laten bezinken....

Als zeehonden films konden maken, dan waren ze vást niet zo slecht als deze!

Maar ergens was het toch nog wel vermakelijk als je niet met al te grote verwachtingen deze film ingaat. Gelukkig deed ik dit niet, want deze film leek mijn vrouw leuk (hopelijk leest ze dit nooit! Als we samen een film kijken zijn er in 90% van de gevallen achteraf maar twee gevolgen mogelijk:

- of ik geef hier een hoog cijfer en zij is in slaap gevallen
- of ik geef een héél laag cijfer)

Genoeg dingen om over te zeiken zoals het opleesacteren van Bingbing Li en hoe is het mogelijk dat de Meg na het opeten van een volwassen walvis nòg honger heeft?

Van tevoren raadde ik dat de dikke, de miljardair, de neger en de dokter zouden worden opgevreten en ik had er 3 van de vier goed! En bij het zwemmende hondje zei ik later toen Jason en de anderen terugvoeren: 'wedden dat ze dat hondje nog zien zwemmen' .... en inderdaad!

Als ik dat zo lees had ik dan een koopje bij de ALDI (6,99 voor de gehele film)!

Eigenlijk kan ik met één woord de hele film omschrijven: een prachtfilm! (o, het zijn er eigenlijk twee!)

Ik was met een vooroordeel aan deze film begonnen, want ik heb ooit de laatste 2 uur van de film op tv bekeken en toen vond ik er geen ene reet aan! Geen wonder, want dit is echt geen film waarin je even halverwege in kunt vallen!

Maar al snel zat ik helemaal in de film en leefde ik helemaal mee met de lotgevallen van de (doodgewone) familie Carati en hun vrienden en kennissen. Ik was geschokt door de zelfmoord van de gekwelde Matteo en ontroerd door wat zich later (via Giorgia!) ontvouwde.

De kracht van de film zit voor mij weer in het, soms bijna terloopse 'gewone': de suppoosten in het museum die keihard juichen na het eindsignaal van de WK-finale in 1982, de vriend Vitale Micavi die op het huwelijk van Francesca een muziekje aanvraagt (met de verkeerde naam 'Anatomia'!), het verdriet om vader die ongenezelijk ziek (dement?) wordt, of om de vriend die zomaar door FIAT op straat wordt gezet.

Het verheugd me om te zien dat er nog zoveel anderen hier de schoonheid in deze film (kunnen) zien!

Het zou ze zwaar gevallen zijn Japans te praten, want volgens mij is de cast voornamelijk van Chinese afkomst! En dat vind ik toch het grootste minpunt van deze film: de hele tijd had ik het idee van 'er klop iets niet?'

Inderdaad, toen ik de DVD-hoes erbij pakte zag ik het, de cast is voornamelijk van Chinese afkomst!!! Wat ook wel te zien is, men ziet er totaal niet Japans uit!

Verder qua verhaal -om het maar even plat te zeggen- een ontzettende wijven-film!

Zo, dat waren de minpunten, nu de plussen! De muziekscore van John Williams is weer geweldig. En Gong Li speelt erg goed de (al wat verlopen) valse schoonheid.

Verder valt er visueel (zowel de decors als de actrices!) natuurlijk enorm veel te genieten!

Prachtige animatie!

Hûh? Die derde vond ik juist schitterend! Heel fantasievol en deed me op één of andere manier denken aan de boeken van Paul Biegel die ik als kind verslond. En aan 1984 van Orwell, maar daar zit meer logica in.

Maar ook de anderen zagen er mooi en sfeervol uit. De 100 minuten waren zó om.

????

Vermoedt je er verborgen duivelse boodschappen in of zo?

Mooie, oprecht lieve film.

Iedereen hier op MM zou deze film toch moeten waarderen, omdat hij gemaakt is door personen met een oprechte liefde voor cinema. Tenminste, zo kwam dat op mij over!

Zeker, alhoewel er toch zeer mooie plaatjes zijn geschoten (b.v. de familie in het wuivende gras vlak voor de auditie)



Nou inderdaad, vlak voor het einde van de film realiseerde ik me dat ook! Dát maakt de personages juist zo aimabel en menselijk. Ling Ling, de jonge (die gulle lach met gehavend wisselgebit! Pietje Bell de tweede!) en oude Mao Dabing (goed gevoel voor slapstick deze acteur! Ik vond hem erg goed), de stiefvader Pan, de mooie moeder: allemaal even innemend en je gaat echt om ze geven!

De film wordt ook niet voorspelbaar, behalve het einde, maar dat zal me worst wezen!

Vooral als tijdsdocument natuurlijk erg leuk. Verder fris en lekker wegkijkend. Deed me denken aan (het tevens in de BFI-box zittende) 'Man with the Moviecamera', al vind ik deze film beduidend leuker door het verhaaltje wat we volgen.

Wat me vooral opviel was de totale afwezigheid van nazi's en symbolen in de film. Ofwel door de makers opzettelijk weggelaten, ofwel nog niet zo pontificaal aanwezig in 1929-1930?

Prima film die toch voornamelijk wordt gedragen door Klaus Maria Brandauer. Hij komt ook echt over als een toneelspeler die hoge ogen gooit in zijn rol als Mephisto.

Ik kreeg totaal geen hekel aan hem. Bijzonder symphatiek is hij niet, maar om hem te verketteren omdat hij niet erg dapper is? Laf is hij ook niet, want hij onderneemt wel degelijk pogingen om collega's te helpen. De kracht van de film vind ik ook dat je over jezelf gaat nadenken. Wat zou ìk doen in zo'n situatie?

Mooie documentaire. Hoewel de klimmers ergens wel helemaal gestoord en onverantwoordelijk zijn, doe ik mijn petje voor ze af. Wàt een ontberingen doorstaan die gasten, zeg? Wat ik wel had willen weten is hoe ze in godsnaam die vier dagen storm tijdens de eerste klim doorkwamen? Met zijn allen in zo;n klein tentje, ik zou binnen een dag van ellende naar beneden zijn gesprongen!!

De beelden geschoten door de heren zelf vond ik erg de moeite waard en de manier van opbouw en monteren kon me ook wel bekoren. 3.5*

Ik vind de films van Angelopoulos prachtig, maar op één of andere manier zit ik er altijd tegen aan te hikken om er weer eens eentje te bekijken. Ze duren nogal lang en je moet wel uitgeslapen zijn, anders mis je veel. Vanwege het overlijden van Jeanne Moreau tòch maar deze film eens opgezet en weer viel het niet tegen. Prachtig contemplerend en voor vele interpretaties vatbaar. Ook hier weer winterse Griekse landschappen. Mooi is dat de film met Moreau en Mastroianni eigenlijk best een sterrencast heeft, maar dat is volledig ondergeschikt in deze film (en veel van Angelopoulos' andere films). Wat jammer toch dat Angelopoulos zo onfortuinlijk aan zijn einde is gekomen! Fraai laatste shot ook trouwens!

Inderdaad, het acteren ziet er in stomme films altijd nogal pathetisch uit! Zo ook in deze. Maar dat is het genre, dan kun je ook wel zeggen: "stom dat ze in musicals altijd zingen!"

Ik moet wel bekennen dat ik het overigens ook altijd wel lachwekkend vind overkomen, heb ik ook met b.v. Shakespeare's drama's met dat idiote taalgebruik.

Maar dat terzijde!

Ongelofelijk en geweldig dat men in 1927 al zo'n soort film maakte, qua decors, verhaal en 'bloot' (die dans van de 'robowoman' zag er wel gewaagd uit, vond ik!). Erg sfeervol ook.

Het verhaal doet me overigens denken aan H.G. Wells' 'The Timemachine'.

Is Q3PO uit Star Wars gemodelleerd naar de robot uit Metropolis? (zou me niet verbazen!).

Na 'O Thiasos' was ik eigenlijk een beetje Angelopoulos-moe, maar vanwege de aanwezigheid van Bruno Ganz toch deze maar weer eens geprobeerd.

Hier kan ik gelukkig weer veel meer mee. Wat een mooie film! Angelopoulos maakt het de kijker qua plot weer niet makkelijk, maar deze film kijkt toch lekker weg. De muzikale omlijsting vond ik fenomenaal. Erg mooi en blijft ook hangen.

Wat jammer toch dat eigenlijk (naar mijn smaak) de mooiste films van Angelopoulos niet of dramatisch slecht zijn te verkrijgen!

Wat me (tot nu toe) ook opvalt over Angelopoulos' films: ze spelen zich altijd af in een winters (Grieken)land. Ik moet altijd mijn kachel een tandje hoger zetten bij het kijken van 's mans films! Zit hij 's-zomers lekker aan het strand of zo?

Leuke film als tussendoortje.

Vooral de dialogen zijn erg verfrissend en koddig. Ook qua script zit het goed in elkaar: de jongetjes gedragen zich echt naar hun leeftijd (kinderlijk redenerend) en de film bevat veel komische scènes en repeterende grapjes.

Geinig is bijvoorbeeld dat JonJo altijd mietige dingen wint of gratis krijgt (en hartje als plakplaatje en een teddybeer in de schiettent), i.t.t. tot Mickybo (een doodskop ofzo als plakplaatje en een sherrif-kostuum in de schiettent).

Ook leuk: de 'bankoverval', de teleurstelling bij het zien van de grens tussen Ierland en Noord-Ierland.

Het tragische einde komt wel wat plompverloren, maar doet wel goed aan om het geheel toch nog een beetje realistisch te houden

Bij het kijken van de films van Jeunet blijf ik een soort gelukzalig en nostalgisch gevoel krijgen. Ook hier weer.

Heerlijke rare bouwsels, een soort hobbit-woning, gekke typetjes, gekruip en gesluip over daken en door kieren en gaten. En kranzinnig uitgevoerde plannen. Er is weer zat te zien en de film verveelt werkelijk geen moment. Dany Boon kende ik nog niet, maar ik vind dat hij het prima doet en een sympathiek personage neerzet.

Jeunet mag van mij zichzelf blijven kopieëren!

De Rambo/Rimbaud-dialoog is inderdaad schitterend!

Schitterende documentaire! Kreeg er helemaal een Maja de Bij-gevoel bij.

Hoogtepunt vond ik de scene waarbij onder bombastische muziek (Richard Wagner's Also Sprach Zaharadnogwat?? Dezelfde als in 2001 S.O. ??? Weet ik even niet meer!) je een prachtig engelachtig wezen uit het water ziet oprijzen. Oogverblindend mooi!!!

Maar het blijkt uiteindelijk wel een vieze steekmug te zijn!!!

Hier wordt de kijker prachtig op het verkeerde been gezet en geleerd anders tegen bepaalde dingen aan te kijken.

Omdat ik deze scene werkelijk meesterlijk vind: 4,5*!

Van Aki Kaurismäki kende ik eigenlijk alleen de Leningrad Cowboys go America. Net als die film is deze ook lekker droog en licht absurdistisch zoals in de volgende quotes:

M: I went to the moon yesterday.
Irma: I see. How was it?
M: Peaceful.
Irma: Meet anyone?
M: Not really; it was a Sunday.

of:

Anttila: But if you don't pay, I'll send my killer dog to bite your nose off.
M: It only causes trouble, shadows the way wherever I go.
Anttila: You couldn't smoke in the shower anymore.

Geweldig!

Misschien moet je wel wat Finnen kennen of de Finse aard kennen om de humor in deze film te kunnen waarderen.

Blij toe dat ik deze regisseur heb ontdekt! Tot nu toe vind ik zijn films niet onderdoen voor de Ozu's uit die tijd die ik heb gezien. Gelukkig vind ik die heél erg goed!

Op één of andere manier denk ik aan Japan van de jaren dertig/veertig aan een soort enge polititestaat met alleen maar strenge, zuurpruimige, traditionele mensen, maar de films die ik tot nu toe uit die periode zag onderstrepen dat beeld totáál niet.

Aan deze film zie je ook niet af dat deze als zó oud is? Erg levendig en vlot gefilmd. Als ik deze film zonder enige voorkennis had moeten zien en men had beweerd dat deze half jaren vijftig is gemaakt, had ik dat zo geloofd.

Juist, ze zijn echt! Ze blijven af en toe spijbelen van school, karweitjes ontlopen, ze stelen van elkaar, etcetera.



Inderdaad, de kinderen worden nauwelijks gestraft, maar door logisch op ze in te praten worden ze zich bewust gemaakt van de gevolgen van hun akties. Zeer humanistisch allemaal, waardoor ik nog meer het gevoel had naar een Japanse jaren vijftig film te kijken!

Ik vind het overigens absoluut geen oorlogspropaganda en als dat stiekem wel het geval was, dan is het in ieder geval wel redelijk subtiel gedaan.

Best leuk deze 'talkie' met Harold Lloyd. Hij is hier in ieder geval beter in als Buster Keaton, die ik helemaal niet leuk vind in de films met geluid. Maar de film is inderdaad nergens memorabel.

Ik zou deze film nooit zijn gaan kijken als deze niet van Danny Boyle zou zijn geweest. Van tevoren dacht ik: “Boyle en een jeugdfilm???” Verwachtte niet veel, maar wat een prettige verrassing!!!! Een zeer verfrissende feelgood-movie.

Dit is volgens mij wel de film met de meest sympathieke hoofdpersoon allertijden! Wat een argeloos lief joch (met volgens mij het syndroom van Asperger, gezien de fascinatie voor heiligen!).

Trieste ondertoon in de film is dat de jongen (ook hier op het forum) totaal niet wordt begrepen en door de afgestompte mensen om hen heen als 'raar' wordt gezien. Waarom worden idealisten en goeddoeners altijd als gekken gezien, terwijl ze eigenlijk op handen zouden moeten worden gedragen?? Zij hebben als enige het lef om in ieder geval te proberen de wereld een beetje beter te maken!

De tegenstelling met de oudere wereldwijzere en pragmatischere (en op zijn manier óók sympathieke) broer is grappig en leuk uitgewerkt met als hoogtepunt de scène van de twee met de aangeschafte mobiele telefoons met camera:

Broer (op de display kijkend): “Gaaf! Ik kan je zien!”
Broertje (vijf meter verderop, gewoon opzij kijkende): “Ja! Ik jou ook!”
Broer weer: “Nee sufferd! Kijk op het mobieltje!”

Ik weet het, het is allemaal erg zoet en er zijn vast wel veel kritische noten te verzinnen over deze film, maar toch vond ik hem gewoon leuk! Als luchtige feelgood movie is hij volledig geslaagd!
Ik had niet verwacht met zoveel plezier een jeugdfilm te kunnen bekijken en bekroon deze dan ook met de maximale score.

Sterker nog: hij krijgt gewoon een plaatsje in mijn top tien!

Onbegrijpelijk laag gewaardeerd hier, als je het mij vraagt!

Een aardige film die sterk begint, maar op het einde een beetje inzakt (het wordt dan allemaal wel èrg kolderiek!).

Leuk zijn de scenes waarin de erfenis verdeeld wordt en de scenes vlak daarna.

Geinig is ook de vrachtwagenchauffeur en womenizer Grimaldi (Die tegen de onthutste Milou over Milou's duidelijk nog minderjarige kleindochtertje zegt: 'hmm, dat ziet er veelbelovend uit! Daar moet ik over zes jaar nog maar eens voor terugkomen!')

Ook grappig is de scene waarin men fantaseert over het landgoed als een soort communistische mini-heilstaat:

'Niemand hoeft meer te doen waar hij of zij geen zin in heeft!' (terwijl men langs de zwoegende hoogbejaarde knecht loopt die de hele dag in zijn eentje het graf voor de grootmoeder moet graven!)

Visueel is er veel moois te zien en er wordt de tijd genomen om de karakters mooi uit te bouwen. Viel niet tegen, dus 3,5*!

Een lange naam en een wat povere film, die echter toch wel uit is te kijken ondanks alle gebreken. Het acteren van Mimi, die een vroege voorloopster lijkt van de dame in 'My Sassy Girl', is ronduit matig te noemen, terwijl Park Jong-hoon het hier wel weer meer dan aardig doet. Ik zie hem trouwens nooit in moderne Koreaanse films, terwijl hij eind jaren Tachtig en in de jaren Negentig toch één van dè acteurs was in Korea?

De film biedt wel een klein kijkje in het studentenleven in Korea in die tijd en heeft wel wat glimlachveroorzakende momenten, zoals de episode met met Choi Alain Delon.

Zo flauw dat het weer leuk wordt. Sommige parodieën kon ik wel waarderen; zeker als dat over films gaat dit ik goed vind (Zatoïchi, helemaal omdat Kitano die later ook is gaan maken & Lone Wolf en Cub).

Aan het einde duurt het allemaal wat te lang, na zo'n 80 minuten had ik het wel weer gezien. De vliegenmepper was echter wel weer grappig!

Toch wel om gelachen...

Leuk luchtig tussendoortje met zeer fraaie animatie en een heerlijk goedige sfeer. Alleen jammer dat de lieveheersbeestjes direct uit het ei geboren worden???? Volgens mij moeten ze eerst larve worden. Ook jammer dat ze besjes eten i.p.v. bladluizen, maar dat ziet er dan ook zo bruut uit, hè? Blijkbaar door stadse Parijzenaren die van toeten noch blazen weten.

Maar voor de rest (wat betreft de technische uitvoering) erg vakkundig gemaakt!

Mwooâah comedy en toch niet zo bijzonder als bijvoorbeeld 'My Sassy Girl' of 'Castaway on the Moon'. Toch heeft de film zijn leuke momenten. Na driekwart van de film zakt het geheel eigenlijk helemaal in om op het einde toch nog wat te ontroeren, maar het hielp bij mij de hoge score om zeep.

Inderdaad jammer dat de leading actrice (bijna) niet meer acteert, want ze deed dat prima. Ik vond het vooral geinig geacteerd vlak na de operatie, als ze met een modejurkje voor het eerst sexy probeert te lopen!

Nou, nou, er zijn anders zat originele Koreaanse pareltjes te vinden, hoor! Wel is er op het moment een sequel-trend in Zuid-Korea; teveel tweede delen.

Tence Hill is een artiestennaam. Hij heet Mario Girotti en is ook een Italiaan. Hij zit trouwens ook in Il Gattopardo van Visconti. Lijkt me toch nauwelijks een flopfilm....

Toeval of express zo gecast? Zowel Hill als Fonda stonden bekend om hun diepblauwe ogen.

Wat een verrassing deze film! Ik had een slappe mierzoete kinderkerstfilm verwacht, maar de film is toch wat subtieler dan dat!

Allereerst viel ik bijna van mijn stoel van verbazing vanwege de Nederlandstalige Sinterklaaskapoentje scène!

Daarnaast viel het hele plot in de film me erg mee. Deze film is zoveel beter dan slappehap films als b.v. die met Tim Allen! Geweldig (en een hufterige streek!) in de rechtbank, als de advocaat van Kringle het zoontje van de officier van justitie als getuige oproept!

En ook het uiteindelijke harde 'bewijs' om aan te tonen dat Kris de Kerstman is, is goed gevonden!

Ondanks zijn leeftijd nog steeds een zeer frisse leuke film!!!

Inderdaad, wat zou haar beste vak op school zijn geweest? Spelling zeker?

Ik wist niet dat neorealisme en humor samen konden gaan!?! Grappig, koddig en alleraardigst; dit had ik niet van De Sica verwacht!

Leuke film.