Opinions

Shit, ik had nog 5 euro betaald voor deze film. Maar dat is nog geen geld voor deze prachtige animatiefilm.

Eigenlijk is dit een film die je zeker meerdere keren moet zien. Nu heb ik eigenlijk alleen me verbijsterd door de combinatie van mooie animatie en muziek laten meezweven, waardoor het verhaal (en de hele filosfosche reutemeteut daar aan vast) wat langs me heen is gegaan.

Op één of andere manier kreeg een heel goed en gelukzalig gevoel bij het bekijken van deze film. Deed me denken aan het spel 'Syberia' dat ik ooit speelde en waar ik eenzelfde gevoel kreeg. (ja, wellicht vind niemand deze associatie ergens op slaan, maar ik had die nu eenmaal!)

Ik krijg ook helemaal zin (nu ik weet dat deze film voor 1 euro in de ramsj-bak ligt) om een aantal exemplaren te kopen en deze weg te geven aan mensen waarvan ik hoop dat ze deze film zouden kunnen waarderen. Puur om zieltjes te winnen!

Cikx inspireerde me via de Vrije filmchallenge om weer eens een film van Kobayashi op te zetten en wat een prachtig film weer! Ziet er weer schitterend uit en met mijn helden Tatsuya Nakadai en Shintarô Katsu! Bijzonder mooi in beeld gebracht vond ik de wandeling door het riet van Katsu's naamloze karakter en Tomijirô en daarnaast natuurlijk al de scènes met de lampions! Zoals Mochizuki Rokuro al aangeeft ook een opvallend gave score van Takemitsu Toru.

Best wel geinig. Een beetje een vergeten held, Danny Kay, net als geweldenaars als Harold Lloyd en George Formby, wie kent ze nog tegenwoordig?

Als kind gezien en heb me echt wel vermaakt!, 3.5*

Inderdaad erg poppy en ook typisch Japans. Wel een hele andere Aya Ueto als in de Azumi-vehikelen!!! Visueel vind ik het een heel aardige film, maar qua plot is het wel erg traag en repetitief. Ik had ook eerlijk gezegd meer grappige ontwikkelingen met dit gegeven verwacht.

Grappig vond ik toch wel de verwikkelingen rond de poep- en plassex!

Maar uiteindelijk best leuk en ook een film die ik gerust nog eens zou kunnen zien.

Hee? Niemand nog wat neergezet bij dit stukje Tsjechische New Wave? De film is jarenlang verboden geweest, mij is het een raadsel waarom, waarschijnlijk alleen om Passer te narren, die veel samenwerkte met dissident Milos Forman. Het is zijn enige Tsjechische film gebleven.

Het gaat hier om een heel klein filmpje met, op Kresadlová na, louter amateurs als acteurs. Het plot stelt niet erg veel vol, meer een slice-of-life, is nergens politiek getint en gaat vooral om de interactie tussen de verschillende personages. Alles blijft luchtig en de dialogen zijn vaak grappig.

Karel Blazek, de man op de poster hier, had al tijdens het filmen leukemie in vergevorderd stadium en stierf enkele weken na het schieten van deze film.

Voor mij is dit na Hachiko de tweede Japanse hondenfilm.

Laat dat sentimentele maar aan de Japanners over, ook hier zijn scheppen suiker toegevoegd om een mierzoet geheel te verkrijgen!Deze vliegt af en toe wel uit de bocht wat mij betreft (de wind bij de bruiloft, too much!)

Maar toch, ook zijn er hele mooie momenten. Zelf vond ik mooie momenten:
- vader die in de schoot van zijn zieke vrouw huilt
- het kwispelen van de stervende hond als Akari nog nèt op tijd binnenkomt.

Bovendien heb ik (of eigenlijk mijn ouders) twee katten gehad die 19 en 21 jaar oud zijn geworden. Hoewel dat zeer respectabele leeftijden waren, deed het toch pijn toen ze stierven! Iets wat de film wèl mooi belicht: huisdieren worden toch een beetje lid van je familie en kunnen vreugde brengen of pijn verzachten.

Dikke voldoende.

Gort- en gortdroog! Ook zo gefilmd, want er zit weinig franje aan het geheel. Soms zelfs gewoon lelijk en low-budget overkomend.

Ik had een slechte Hollywood-achtige huisdier/eigenaar buddy-film verwacht, maar men heeft er een droogkloterig bijna plotloos iets van gemaakt. Stiekem toch wel grappig. De hond communiceert namelijk helemaal niet met Naoki, maar bromt enkel nauwelijks bruikbare kreten als: "ik moet schijten!" en "er zit zeep in mijn ogen!" Of: "Mensen stinken", "ik haat mensen!"

Ik vond de film toch wel onderhoudend en grappig.

Deze film gezien toen ik nog een klein jochie was en hij maakte toen indruk. Ik begon me (destijds, ik was maar een kind!) al helemaal voor te stellen dat dit mij zou kunnen overkomen en wat ik in de hoofdpersoon zijn plaats zou doen. Vooral het duistereeinde vond ik destijds wel apart.

Schijnt ook een favoriete film van Steven Spielberg te zijn....

4* (ook mede uit nostalgische overwegingen)

Best grappig qua uitgangspunt en uitwerking. Wel vind ik het vreemd dat in deze wereld de mensen ook per se alles MOETEN zeggen? Als iemand dik is hoef je toch niet bij het langs lopen te zeggen: 'tjemig, dikke vetzak!'? Als je iets niet zeg, dan lieg je niet. Ik vind het een en ander in de film, hoe amusant dan ook, wat dat betreft tè overdreven.

Gervais vind ik maar een saaie sukkel en de beste humor komt wat mij betreft van de debiliteit van deze samenlevening en hoe mensen op elkaar reageren. De steek naar religie kon ik net als mijn voorganders hier ook prima waarderen.

Al met al best te pruimen.

Wat een verschrikkelijk mooie film is dit toch! En dan bedoel ik echt zowel verschrikkelijk (qua onderwerp) als mooi! Zaterdag nogmaals bekeken en eigenlijk vind dit tóch wel een meesterwerkje, hoor! Eigenlijk ook een film die door iedereen wel gewaardeerd zou kunnen worden en ik kan me niet vóórstellen dat iemand hier een erg lage waardering voor kan geven! Liefelijk beginnend, daarna langzamerhand spannend wordend en eindigend in een puur drama. Dat alles nog eens omlijst door prachtige beelden van het Zuid-Italiaanse landschap en terloopse natuurshots.

In de duistere krochten van mijn dvd-verzameling onder een dike lag stof lag deze film, ooit voor maarliefst 1 Euro aangeschaft. Onterecht zo lang laten liggen!!!!

Heerlijk Brits en een zalig jaren-zestig-sfeertje. Gave muziek ook van John Barry!

Ja, viel mij ook op! Ach, aardige pogingen en soms nog wel geslaagd ook.

Mooie film met een prima Marianne Faithfull in de hoofdrol. Ook een verrassend sympathieke Miki Manojlovic, die ik eigenlijk alleen maar ken van de films van Kusturica. Wel soms wat ongeloofwaardig, zoals het 'succes' van Maggie en de enorme rij voor haar 'stand'. Maar wellicht is dit wel realistisch; ik ken de scène niet en misschien staan er zulke rijen?

De muziek is minimalistisch, maar treffend.

Grappig om eens een Sovjet-romcom te zien. Op één of andere manier klinkt het bijna als en contradictie: Sovjet romcom! Maar ik kan me de status in Rusland wel indenken. De film verdient die ook wel.

Het gegeven is hilarisch en inderdaad uniek voor de Sovjet Unie van die tijd. Hoewel de film soms wat te lang is uitgesponnen, blijft het toch lekker wegkijken. Ik heb me uiteindelijk niet verveeld en me zelfs niet geërgerd aan de suffe liedjes. Hier pasten ze juist wel goed en irriteerden niet.

Net als bij Shepitko's 'The Ascent' vind ik het verbazend dat deze film door de censuurcommissie is gekomen??? Alleen al het gegeven in het plot valt als kritiek op te vatten, nietwaar? Men had het zeker te druk met het bannen van Oostduitse en Tsjechoslowaakse films?

Nadya vond ik trouwens een erg mooie dame. Oef!

Mooie film! Ik dacht altijd dat dít 'the Pianist' was'???? Die laatste dus ook maar gauw eens gaan zien!

Prachtig beklemmend sfeertje in deze film, die spannend blijft en tot het einde blijft boeien.

Qua verhaal het zoveelste Japan-horror niemendalletje, maar vanwege het decor nog wel aardig. Ik vroeg me altijd al een beetje a hoe het is om vlak na een aardbeving in een verwoestte stad te moeten wonen en dat is hierin wel te zien. Sowieso raar dat men in Japan zo weinig films over en 'na' de aardbeving in Kobe heeft gemaakt? Ik ken er maar één andere waar de aarbeving óók een (marginal) rol speelt...

Er wordt ook weinig gedaan met het gedachtenlezen!

Call me sentimental....

Maar ik vind dit gewoon een mooie film! Ik had de dvd al driekwart jaar in huis en nu speciaal vlak voor kerst bekeken. Inderdaad een leuke film voor deze tijd.

Op een of andere manier vond ik James Stewart altijd een beetje een droplul, maar daar kom ik toch wel van terug. Ik begin zijn onbeholpen manier (in bijna al zijn films krijgt hij deuren niet open, loopt hij tegen lampen aan of stuntelt hij op andere manieren) en boerse gedrag toch wel te waarderen.

Deze film draagt hij toch wel voornamelijk in zijn eentje. En hoe!

Het verhaal is inderdaad wel wat voorspelbaar. Maar ja, dat doen ze nu in Hollywood nog steeds niet beter!

Tja...

Tja...

Hmmm.

Wat zal ik hier over zeggen? Ik vond het echt hélémaal niks!!!!
Er kwam helemaal geen enkele emotie bij me los tijdens het kijken van deze film, zèlfs als ik succesvol was gaan mediteren dan had ik nog meer gevoeld! Hopeloze pretentieuze pseudo-kunstzinnige rommel!

Wat wil Vinterberg zeggen met de zwevende Ugandezen of de doodvallende mensen? Geen idee en niets in de film deed me er nieuwsgierig naar worden.

En het personage van Sean Penn, waar slaat dat op? Ik krijg het idee dat Vinterberg een groot aantal Hollywoodsterren heeft aangeschreven en dat er toen per ongeluk twee in plaats van maar één hebben toegehapt:

"O, shit! Penn wil ook wel! Toch zonde om zo'n ster te laten lopen! Nou, we passen hem er gewoon nog in en we creëren wel even een rolletje voor hem!"

En dat stomme Poolse accentje irriteerde me ook nog eens mateloos!

Een helemaal vergeten held, George Formby, maar hij was toch wel grappig. Hij was in de Sovjet Unie een megaster.

Volgens mij ook 's-werelds bekendste banjospeler allertijden?

Sorry, maar dat Dogme 95 blijf ik toch echt een audiovisuele armoede vinden. Niet om aan te glauwen!!! Helemaal met james_cameron eens.

Jammer, want hoewel het gegeven en plot van de film totáál niet origineel zijn, kijkt het geheel toch best lekker weg. Ik snap alleen niet wat de Italiaanse serveerster in Jørgen Mortensen zag?

Conclusie: leuk om eens te zien, maar de beeldkwaliteit van een Jaren-Tachtig-Amerikaanse sitcom, 3*

Na Soljaris mijn tweede Tarkovsky en ook deze smaakte naar meer!
Prachtige beelden en inderdaad acteerde de jongen erg goed.

Ik vond vooral het contrast tussen de bijna volwassen manier waarop Ivan het Luitenantje de les leert en daarna de totaal kinderlijke manier waarop hij daarna Kholin begroet en knuffelterg sterk weergegeven en geacteerd!

De scenes met Masha vond ik ook wat storend, maar tegelijkertijd ook weer niet omdat de beelden met 'die maagdelijke witte berkjes' weer zo onvoorstelbaar mooi waren!

Voorlopig 4*, maar misschien moet ik hem nogmaals zien.....

Mooi, rustig drama. Doet me denken aan Sokurov en soms aan Zerkalo van Tarkovsky. Het plot zette me meerder malen op het verkeerde been en uiteindelijk begrijp ik het geheel nu nog steeds niet helemaal.

Waarom houdt Vera nu zo vol dat het kind niet van haar man is, terwijl het uiteindelijk toch wèl van hem is?

Prachtig minimalistische muziek ook, vooral die bij de wat dreigende stukken in de film!