Opinions

Right! I’ve got a librarian up here! And he’s in a LOT of trouble!

Niet heel lang geleden met een heel gaar hoofd in een slapeloze nacht opgezet: heb me suf gelachen.
Vandaag, omdat weinig scenes me nog écht helder voor de geest stonden, toch maar weer eens opgezet en wat denk je?
Heb me wéér, helemaal suf gelachen.

Tom Hardy is een zeldzaam begenadigd acteur. Hier combineert hij geanimeerd een imposante physique met een maniakale afwisseling van glimlachen en uitbarstingen. Je voelt de dreiging als hij zijn blik stoïcijns in de plooi houdt, omdat je nooit zeker kan voorspellen welke van de twee het wordt. Perfecte timing en beweeglijkheid op beide fronten.

Mooist aan Hardy vind ik vaak toch wel zijn spraak. De man is begaafd als het gaat om spraak en expressie compleet te integreren en transformeert vaak zijn hele ‘oral posture’ om het kracht bij te zetten:
Zijn beheerste bouwvakkers-Welsh in Locke, dat potige doffe Amerikaans van Bane en zelfs het slangachtige gegrom uit The Revenant. Voor die twee laatste werd hij veel bekritiseerd wegens onverstaanbaarheid maar hij geeft er zijn personages zo veel meer diepte mee.

Ook Bronson blaft en schreeuwt en piept en zucht. Zelfs als hij de vrouwelijke helft van zijn mimespeler opvoert, hoor en zie je de Bronson-versie van een vrouwelijke mimespeler. Om over die snelle wisselingen nog maar te zwijgen. Zó indrukwekkend.

Refn is wat gespleten in zijn soundtrack (disco en jaren 80 synths vs klassiek) en ook het spel met camera en kleur staat hier nog in de vingerverf maar hij weet de film vlot genoeg aan te kleden. Verder is dit gewoon een one-man show voor Hardy. 4*

Ondermaatse Kitano, bovengemiddelde aktie-flick.

Een vrij straightforward Rise & Fall verhaal, met epische potentie, wordt door Kitano in vogelvlucht verteld. De film straalt, ondanks veel lange en stille shots, toch een soort haastigheid uit.

Kitano's betreding van Amerikaanse gronden lijkt daarmee ook een tegemoetkoming naar de Amerikaanse (of Westerse) kijker te zijn. Compleet ontdaan van de poëtische lading à la Sonatine en Hana-Bi, maken de plotse uitbarstingen van geweld een kille, haast lege indruk.

Een vertrouwd pianodeuntje en spaarzame gevoelige scenes ( het papieren vliegtuigje, de eindscenes ), geven de film net dat vleugje vintage Kitano mee, al lijkt het temidden van Amerikaanse bombast soms wat misplaatst.

Hoewel er geleidelijk een hechte band tussen Denny en Aniki ontstaat, blijven beide karakters vrij plat, zonder individuele ontwikkeling. De meeste diepgang lijkt nog te komen van het bijrolletje van Kato, prachtig neergezet door Susumu Terajima.

Al met al een erg vermakelijke aktiefilm van Kitano, al blijft de film verstoken van Kitano's werkelijke kunnen. 3,5*

Jammer.

Ik hou van één-locatie-films. Het dwingt de makers creatief om te springen met plot, acteurs en camera, teneinde de spanning als in een snelkookpan te doen toenemen, dit alles met minimale middelen.

Waarschijnlijk is het gegeven van Buried net iets te veel gevraagd. Zoals jeroentjuhhhhh aangeeft wordt er met de minimale middelen - als je de complete inhoud van een gemiddelde utility belt minimaal kunt noemen - veel te geforceerd omgesprongen. De ruimte zou benauwend moeten zijn; is het niet. De hoofdpersoon moet de film dragen; Reynolds heeft er maar wat moeite mee. De spanning moet niet alleen constant voelbaar zijn, maar ook exponentieel toenemen; de té lange speelduur doet de spanningsboog verslappen.

Er zijn scenes uit The Descent die de claustrofobie tastbaarder wisten te maken. Een film als Haze wist die spanning haast ondraaglijk te maken. En zelfs Phone Booth wist veel meer uit één locatie te halen (en had bovendien een begaafder acteur in huis). Beetje mosterd na de maaltijd deze film, met net iets te veel grotere broertjes. 2,5*

Leuk.

Mits het een beetje goed uitgevoerd is, ben ik waarschijnlijk nog niet zo zombie-moe als sommige anderen hier. Goed, ik zie een nieuwe zombiefilm niet snel meer een 4* of hoger scoren, maar zolang ze een beetje dreigend zijn, vermaak ik me al snel. Het helpt als de zombies een beetje snel zijn, extra bijterig of nog een vonkje van intellect mogen behouden, zodat ze niet al-te-makkelijk te beduvelen zijn (niet weten hoe een schuifdeur werkt is een acceptabele grens).

Hier lukt dat allemaal best goed. De trein zorgt wel voor wat extra claustrofobie - en ook het vele glaswerk levert wat benauwende momentjes op - maar toch zijn er ook een paar momentjes dat men er wat makkelijk aan ontkomt, zodat het nooit een echt kookpunt weet te bereiken. Qua snelheid zit het in ieder geval wel goed met deze rakkers, die bovendien in grote aantallen best dreigend kunnen optreden.

Verweven met wat flauw bedacht drama en een klasse-maatschappijkritische noot die weinig subtiel ingezet wordt, is het geheel jammer genoeg toch weer teveel een mainstream-drama, in plaats van een volbloed zombie-flick.

Niet verkeerd uitgevoerd, maar er wordt qua spanning niet het onderste uit de kan gehaald en de "menselijke" kant is wat storend melodrama. 3*

Je hebt van die films die in aanzien groeien na de aftiteling. Films die uitnodigen tot overpeinzing en dan nog gelaagder uit de bus kunnen komen.

Jammer genoeg zijn er ook films die nagenoeg uit elkaar vallen na een zelfde soort overpeinzing. Plot-holes, onlogische handelingen van personages etc. komen naar de oppervlakte en de film lijkt in retrospectief alsnog als een plumpudding in elkaar te vallen.

The Butterfly Effect is een hoogst vermakelijke film, die met het tijdreizen toch een redelijk 'serieus' onderwerp heeft willen aanpakken. Logisch dat je daar als kijker langer over na wilt denken. Valkuil van de film is dan ook dat het geen greintje meer inhoud heeft dan om het even welke Hollywood flick. Vermaak met een te serieuze (durf ik hier pretentieus te gebruiken?) verpakking.

Daarentegen heb ik genoten van simpel vermaak, met een enigszins verfrissende toon binnen het doodgewaande Hollywoodgenre. Geneigd tot aprés-analyse, maar laten we het vermaak vooral niet achteraf gaan verpesten en dit werkje gul belonen met 3,5*. Ik lust ook wel een McChicken op zijn tijd.