Opinions

Goed maar niet geweldig.

Doorheen de jaren is Boyle een vaste waarde geworden. Zijn z'n films zelf niet al te interessant dan zorgt hij er met moderne montage en een uitmuntende soundtrack meestal wel voor dat het allemaal best behapbaar wordt. Zo ook bij deze film.

Erg boeiend is het uitgangspunt niet. De pogingen in het script (ontmoeting vooraf, de flashbacks en dromen) ten spijt blijft het gegeven nogal karig. Daar tegenover zet Boyle dan de erg leuke 3-split montage, sterk gebruik van geluidseffecten (bijv tijdens de beruchte scene) en wat leuke visuele trickery.

Het "realistische" visuele karakter van de film zorgt er wel voor dat er niet voluit aan mooifilmerij wordt gedaan, een beetje jammer wat echt veel spanning zat er nu ook weer niet in de film (dat heb je als je met je titel het einde al verklapt.

Franco is best goed bezig, visueel veel leuke details en een sterke soundtrack aangevuld met coole geluidseffecten. Een meer dan degelijk tussendoortje voor Boyle, maar wel de minste van z'n 3 laatste films.

3.5*

Sterk.

Veel fijne zaken in deze film. Het concept is sowieso wel leuk, al is het wel redelijk voorspelbaar vanaf de eerste minuten. De eerste "spelletjes" zijn simpel, maar als kijker weet je al redelijk snel dat het gaat escaleren.

De film speelt aardig in op de morele keuzes die het hoofdpersonage moet maken en combineert dit sterk met het verval van het personage. Het wordt na een tijdje misschien iets te repetitief (steeds weer spelletje +1 tot aan 13), maar het werkt best goed.

Visueel had het iets sterker gemogen, ook de soundtrack had beter gekund. Daar verliest de film wat aan kracht, maar het is vooral de wat misplaatste humor die ervoor zorgt dat ik hier geen 4* aan kan geven. Komt totaal niet uit de verf en staat in schril contrast met de rest van de film. Vreemde keuze, vooral omdat het niet beperkt blijft tot één of twee momentjes.

Jammer, want bepaalde scenes zijn echt compleet onsmakelijk, wat opvallend is voor een film die niet eens pretendeert een horrorfilm te zijn. Het "eten" en de opa in de put waren kleine hoogtepuntjes. Het einde is op zich ook érg sterk, alleen die organisatie geleid door het kindje vond ik niet werken.

Dikke 3.5*, bij momenten erg sterk, over de hele lijn erg vermakelijk, maar mist net de finesse om het een echt geweldige film te maken.

3.5*

Fijne Bay.

Ondertussen weet ik wel wat te verwachten van z'n films. Hij slaagt er ook in, ongeacht het onderwerp eigenlijk, toch steeds weer hetzelfde te brengen. Ik mag het wel af en toe, dus mij hoor je er zeker niet over klagen.

Ditmaal een modern oorlogsfilmpje, waarin vooral John Krasinski opvalt. Zowel qua rol als performance is het boven verwachting. De rest van de crew is minder interessant, het is dan ook niet verkeerd dat de film vooral op hem gefocused is.

Visueel zoals steeds erg netjes. Er zijn weinig regisseurs die regelmatig over de 120 minuten gaan die hun films zo visueel geanimeerd weten te maken. De camera doet eigenlijk nooit gewoon, kleurgebruik en belichting staan altijd centraal en eigenlijk is er niemand in Hollywood die betere actiescenes weer neer te zetten dan Bay.

Verder is het verloop niet zo geweldig origineel (Bay hangt ook wel vast aan waargebeurde zaken, al weet ik niet hoe dicht de film daar bijblijft), maar de actiescenes zijn gelukkig wel spannend genoeg. 140 minuten is dan misschien wat aan de lange kant, maar vervelen doet de film nooit.

3.5*

Redelijk.

Film is iets te slick, waardoor het nooit echt spannend wil worden. Toch is het allemaal best sfeervol en wordt er met redelijk weinig tot nog een redelijk sfeertje neergezet.

Begin had iets korter gemogen. Vooral de zoons zijn nogal platvloers wat na een tijdje irritant wordt. Eens de film van start betert dat gelukkig. Op zich is de horroropzet wel goed, alleen zijn de stukjes met het monster niet al te best uitgewerkt. Niks mis met warrig maar dan moet het nog steeds wel goed gebeuren. Hier miste een beetje kunde.

Film vlot verder aardig, duurt ook absoluut niet te lang en kent nog een redelijk fijn einde. Zowel de twist als de sfeervolle aftermath geven de film nog een klein positief duwtje. Ook het semi-weerwolf(?) verhaaltje zonder dat het echt benoemd werd vond ik wel oké.

Had wat rauwer gemogen. De gore iets explicieter en de actie iets duidelijker of spannender, maar op zich best nog een redelijk fijn tussendoortje. Simpel horrorfilmpje maar redelijk uitgewerkt en makkelijk beter dan doorsnee.

3.0*

Matig.

Hoewel het Thaise origineel ook wel wat probleempjes had, is dit een zoutloze remake geworden. In plaats van het goede van het Thaise origineel te nemen en daarin de schoonheidsfoutjes weg te werken is Stamm op de verkeerde plaatsen beginnen vertimmeren. Vooraf wist ik trouwens niet dat het om een remake ging, al werd dat tijdens de intro van de film al snel duidelijk.

Het gaat eigenlijk pas goed mis wanneer Webber met het lijk op stap moet. De film verliest daar compleet alle geloofwaardigheid, daar waar het in het origineel toch veel natuurlijker overkwam. Je zit sowieso met een wat ongeloofwaardig verhaal, dat moet je dan iets subtieler aanpakken dan Stamm hier deed.

Verder ook matig op andere gebieden. Visueel stelt het niet zoveel voor, soundtrack had ook beter gemogen en qua acteerwerk zijn het vooral acteurs uit de tweede lijn. Verdere toevoegingen van Stamm zijn ook niet echt geslaagd, al zijn er ook wel heel wat details van het origineel die al weggezakt zijn.

Allicht iets leuker voor de mensen die het origineel niet gezien hebben, aangezien de film toch ook flink steunt op het concept. Eens je dat al eens beleefd hebt, en de film zelf brengt weinig extras met zcih mee, is het vooral een herkijk op een iets andere manier uitgevoerd.

2.0*

Ik geef danuz gelijk, dit is het toch niet.

Ik zie hier een aantal keer het woord origineel vallen, maar dat vond ik de film allerminst. De film heeft inderdaad erg veel weg van [titel weggeknipt, SB], zodat het eigenlijk allemaal redelijk voorspelbaar was, laat staan verrassend. Toch is het verder wel onderhoudend. De spanningsopbouw is redelijk effectief binnen het te verwachten verhaaltje.

Veel minder is de zwart/wit keuze. Ik erger me eraan dat de enige motivatie achter deze keuze snel stijleffect lijkt te zijn. Want de film mag dan wel zwart/wit zijn, er wordt echt niks mee gedaan. Als je dan toch voor dit stijlmiddel kiest, maak er dan ook visueel wat van. Dit ruikt naar enorme luiheid en makkelijk scoren. Camerawerk was verder ook stevig beneden niveau.

Verder ook dikke minpunten voor het acteerwerk. In veel scenes echt nefast voor de sfeer. Visueel kan het ook niet opgevangen worden, en daardoor zit je vaak naar erg stroeve cinema te kijken. Het rolt vaak vierkant.

De soundtrack in het begin was wel best aardig, maar verder in de film schiet ook daar niks meer van over. Rest enkel het afwachten wat er komen gaat, en het te voorspelbare en ongepaste einde.

Doe eens wat nieuws. Concept is goed, maar Babluani moet de volgende maar beter zijn best doen als hij een pijl van een debuutfilm wil maken. Als is hij daar nu uiteraard al te laat mee.

1.5*

Goed gestoffeerd, maar eenzijdig.

Op zich wel een interessante inkijk in het gevangenisstelsel van Amerika, dat vanuit een aantal verschillende invalshoeken bekeken wordt, maar uiteindelijk wél steeds aan de #blacklivesmatter hashtag gekoppeld worden.

Er wordt een relatief geloofwaardig verhaal opgebouwd, waarin de politiek in de jaren '80 en '90 de basis legden voor een industrie rond het hele gevangeniswezen. Uiteraard is er steeds de rascistische angle, maar die wordt toch érg eenzijdig behandeld. De slachtofferrol ligt er bij momenten iets te dik bovenop en hoewel per item wel één tegengeluid te horen valt, is het meestal het lulletje dat zich mag komen verdedigen.

Toch geeft de docu wel het gevoel dat je een redelijk beeld krijgt van de halve medaille. Wat meer context en tegenwerk was beter geweest, maar ik kreeg niet het gevoel dat het pure manipulatie en paranoia was wat hier tentoon werd gespreid.

3.0*

McTiernan

Puur gekeken op basis van zijn credits bij deze film, en dat viel eigenlijk nog goed mee. Had er een beetje een hard hoofd in het begin want de setting boeit mij normaal niet zo. Dit soort semi-geschiedkundig gedoe met woeste wildemannen is vaak niet echt aan mij besteed.

Ook het acteerwerk hielp niet echt mee. Banderas is gewoon een slecht acteur, zijn bende noormannen steekt daar zeker niet boven uit. Maar McTiernan weet het gelukkig genoeg op te vangen met een redelijk grimmige zoektocht naar de mistwezens. Qua omgevingen vond ik het ook best sfeervol allemaal. Kan er niet echt helemaal m'n vinger opleggen, maar het avontuurgevoel komt veel beter over dan in soortgelijke films.

Leuk tussendoortje, McTiernan is er eentje van de redelijke middelmaat en deze film past daar goed in. Binnenkort de resterende films uit z'n oeuvre ook maar eens afwerken.

3.0*

Fijne film, zeker na Ondskan.

Enige waar ik echt moeite mee had was Cusack. Vind het gewoon echt geen goed acteur en dan al zeker niet in een rol als deze.

Gelukkig blijkt Håfström kundig genoeg om naast Cusack een mooi filmpje te maken. Zaten een paar erg interessante scares in (zoals het moment met het raam aan de overkant, Cusack ziet iemand achter zich in het raam, draait zich om en geheel tegen de regels in blijkt er ook nog iemand te staan. Uiteindelijk toch een geest maar Håfström rekt het langer waardoor het zoweer effectief wordt allemaal.) En zo zijn er nog wel een aantal erg gave scenes.

Het sentimentele verhaaltje erdoorheen kon mij jammer genoeg ook niet teveel boeien, het einde is dan ook erg dubbel. Het gejank met z'n dochtertje vond ik niet veel, die kille "relive one hour" cyclus was dan weer erg gaaf gedaan.

Visueel af en toe mooi, paar effectieve scares en een leuk uitgangspunt. Het sentimentele randje vond ik niet goed genoeg en Cusack ronduit zwak. Samengevat ongeveer 3.5*, zeer vermakelijk.

Weer geen beste Scott.

Groots opgezette film maar is ondertussen niet erg indrukwekkend meer. Ik denk dat we ondertussen wel kunnen spreken van de herontdekking van Amerika, met een hoofdrol voor Columbus uiteraard.

Columbus was een Italiaan in Spaanse dienst, in deze film is het een Fransman die Engels spreekt. Om maar te zeggen dat het niet meteen historisch correct is. Vond Depardieu ook geen geweldige keuze, pover accent en matige rol.

De film moet het hebben van een aantal avontuurlijke momenten, al gaat Scott daar ook wat slordig mee om. Het gaat vaak een beetje snel met de ontdekkingen, waarna dan weer teveel tijd gespendeerd wordt aan de randzaken rond het avontuur.

Visueel valt het tegen, teveel drama, matige acteerprestaties en het duurt uiteraard weer veel te lang. Er zijn momenten dat het vlotter wegkijkt, maar erg lang duurt dat nooit.

1.5*

Ook de herziening was de moeite.

Moet eerlijk toegeven dat de film wel een beetje weggezakt was, zo heel veel stond er mij niet meer van bij. Maar na een minuutje of vijf wist ik wel dat ik mij over deze herziening niet al te veel zorgen zou moeten maken. Het is het type film wat mij wel ligt. Veel stijl, veel sfeer, minder gericht op een duidelijke narratief.

Vijf 15-jarige jongens die in de marge van de maatschappij zijn beland. Ze gaan niet naar school, hangen een beetje rond en begeven zich tussen kattenkwaad en criminele activiteiten. De film levert een aantal sketches waarin je hen beter leert kennen, verder is er weinig rode draad.

Visueel erg energiek, het acteerwerk is sterk (omdat 3 van de jongens ook van straat geplukt zijn) en de soundtrack is ook erg lollig en passend. Het is duidelijk het werk van een jonge regisseur die dicht bij z'n onderwerp staat, ik mag dit soort filmpjes wel.

4.0* en een uitgebreide review

Geen beste Eastwood.

Al vond ik het dan wel een leuke keuze om de hoofdacteurs zichzelf te laten spelen. Dat geeft zo'n film dan toch wel een beetje extra flair. Het is jammer dat het geen geweldige acteurs zijn, dus wat awkwardness links en rechts moet je kunnen verdragen, maar het is allicht beter dan het alternatief.

Probleem is (zoals wel vaker) Eastwood zelf, die hier écht vol z'n zinnetje doordrijft. Themas als voorbestemdheid, religie worden in een dikke saus patriotisme opgevoerd en laten een erg zure nasmaak na. Eigenlijk geen idee hoe de drie hoofdrolspelers daar naar kijken, maar vond het absoluut ongepast in een film als deze.

Verder is er duidelijk te weinig materiaal op basis van het voorval zelf, dus wordt er enorm veel padding gebruikt om het eerste uur door te komen. Daarbij gaat er niks aandacht uit naar de aanvaller zelf, dat blijft gewoon een "gemeen" figuur.

Mager.

2.0*

Aardig.

Zo'n film die ik verwacht wanneer ik de naam Donner zie staan. Al was deze dan misschien net iets ingetogener. Een wat aparte variatie op Willis' typische rol brengt in ieder geval weer wat leven in de formule. Mos Def als tegenspeler ook, al weet ik nog steeds niet of ik z'n rol nu goed of slecht moet vinden. Als acteur lijkt het me in ieder geval wel een one-trick pony.

Klein probleem is dat deze film zowat 4 or 5 keer hetzelfde trucje uitvoert, en daar niet eens zo subtiel in is. Elke keer heeft Willis een plannetje gesmeed zodat ze de politie ontlopen, en elke keer wordt het zo ingeleid alsof ze toch gegrepen worden. Beetje flauw. Silence of the Lambs, maar dan x5.

Verder een simpel verhaaltje waar Willis en Def zich van hindernis naar hindernis begeven. Het is vooral het wat bekoelde sfeertje wat deze film de nodige flair geeft. Willis als levensmoe iemand, Def als halve geniale gare.

Hoogstaand kan je het moeilijk noemen, maar het vermaakt best wel en hoewel de film zich iets te graag slim wil voordoen is dat makkelijk te vergeven.

3.0*

Interessante film van Wakamatsu.

Gebeurt amper wat. Een jongen fietst en fietst en fietst. Wanneer z'n fiets kapot gaat gooit hij em over z'n schouder en wandelt hij verder.

Achterliggend loopt een verhaal over een doelloze jeugd, en haalt Wakamatsu wat recente geschiedenis aan om zijn visie op het fenomeen te geven. Hij is daarin wat te direct, maar gelukkig blijft ook dat deel van de film best beperkt.

Nog het best te omschrijven als een combinatie tussen Gerry (de reis), Elephant (het sociaal engagement zonder oordeel) en After Life (de bijna-echte-docu sfeer). Verder prachtige landschapsfotografie en een meer dan indrukwekkende score.

4.0* en een uitgebreide review.

Blijft érg fijn.

Zo'n film waarvan ik me eigenlijk weinig tot niks meer herinnerde, behalve dan dat ik het erg goed vond. Altijd wat lasting om zo'n film opnieuw te kijken, gelukkig draaide het deze keer erg goed uit.

Vooral een erg sterke sfeer en intrigerend verloop. Het lijkt nergens heen te gaan en dat is ook wel zo een beetje, maar doorheen de film krijg je toch te maken met een veranderd hoofdpersonage. Het einde is in dat opzicht ook wel geweldig.

Na het zien van 9 weer helemaal overtuigd door de kwaliteiten van deze fim. Diamond in the rough, maar die ruwe kant wordt subliem uitgespeeld, zowel qua soundtrack, het visuele als het acteerwerk én het verloop van de film. Meer van dit!

4.5* en een uitgebreide review

Erg fijn.

Om de zoveel tijd is er wel weer een oorlogsfilm die je "moet gezien hebben", meestal draait dat uit op een teleurstelling. Spielberg's SPR, Nolan's Dunkirk, films die me weinig wisten te boeien. Ik heb deze dus met enige terughoudendheid gekeken, al hoop ik wel dat de visuele opzet hier voor een ommekeer zou kunnen zorgen.

En dat doet het ook. Geen ijdel technisch gepronk, maar een geweldige manier om een oorlog in beeld te brengen. Het is toch alweer even geleden dat ik ook echt van een longtake heb kunnen genieten, de laatste tijd lijkt het vooral om de lengte te gaan, niet zozeer wat de camera ondertussen voor toeren uithaalt. Dit is er eentje die meer aanleunt bij de geniale opening van To's Breaking News dan bij het eindeloze rondgeslenter in Gan Bi's films.

Persoonlijk had de film voor mij nog wel iets minimalistischer gemogen, zeker in het middenstuk. Minder ontmoetingen, meer eenzaamheid. Telkens wanneer er andere personen verschijnen breekt de magie van de film een klein beetje. De toch na de dood van Blake, het Franse meisje, het korte gevecht met de Duitse soldaten, die scenes hoefden voor mij niet zo. De Duitse schimmen in de brandende stad waren dan wel weer geweldig, sowieso wel de meest indrukwekkende scene van de film.

Een beleving eerder dan een verhaal, zo heb ik m'n films ook het liefst, maar oorlogsfilms durven die aanpak zelden aan. Daar draait het toch vaak meer om sentiment en heroiek, of de tragedie van de slachtoffers. Mnee, dat liever deze aanpak. Alleen jammer dat Mendes niet nog nét dat stapje extra durfde te zetten, want zo vaak gebeurt het niet dat Hollywood eens buiten de lijntjes kleurt.

3.5*

Geen verkeerde film.

Goed en wel bekeken is het basisgegeven alleen wel een beetje simpel, het verdere verloop is ook niet meteen het origineelst. Het minste aan de film vond ik het Bonnie & Clyde verhaaltje waar kort doorheen geraced wordt. Voor een film die best nauwgezet opgebouwd wordt was dat een versnelling te hoog (en niet écht relevant).

Maar verder niet zoveel op aan te merken, en dat voor een film waar Thomas Jane de hoofdrol in speelt. Zo'n acteur die een hele film kan kelderen, maar hier is hij bijna onherkebaar en zet hij een erg sterk personage neer. Hij draagt de film probleemloos, iets wat ik vooraf niet kunnen voorspellen had.

Visueel ziet het er netjes uit, maar wordt er ook wel braaf binnen de lijntjes gekleurd. Hetzelfde kan van de soundtrack gezegd worden. 't Is stijlvol, maar weinig opmerkelijk. het verhaaltje ontspint zich rustig, een echte climax is er niet maar die heeft de film ook niet echt nodig.

Fijn filmpje voor tussendoor dus en in de reeks King-verfilmingen geen verkeerde entry. Het loopt de laatste tijd toch beter met die films, daar waar het vroeger steevast melige B-films waren.

3.0*

Nieuwe Jianqi Huo.

Die naam zegt misschien niet zoveel, wat toch wel vreemd is. Want even terugkijkend heeft hij toch fijne films op z'n palmares staan. Maar ook wel films die na verloop van tijd een beetje wegzakken, omdat ze niet meteen de meest creatieve of apart films zijn.

Ook deze 1980 Nian Dai de Ai Qing is zo'n filmpje. Erg fijn, visueel érg mooi, warme relationele problemen en af en toe een mooi ambient-achtig soundtrackje erachter. Supersolide en gewoon erg goed tijdens het kijken, maar uiteindelijk blijft het toch ook weer niet geweldig hard hangen.

Dat maakt dat Huo zichzelf eigenlijk elke keer weer opnieuw moet bewijzen. Des te leuker wanneer de film dan toch weer de moeite blijkt te zijn.

4.0* en een uitgebreide review

Best fijn.

Het begin leek wat mak te worden, maar er zitten een paar onverwachte wendingen in deze film die best positief uitpakken. Het maakt de film een beetje onvoorspelbaarder, al moet je nu ook weer niet verwachten dat de film vol grootse twists zit. Maar ik was voor een keer eens wat minder zeker van het verloop van de film.

Echt superspannend is het niet, veel gore hoef je ook zeker niet te verwachten. Het is meer een gevoel van onbehagen, Marmor slaagt er ook echt in om het complex/de commune als een soort van gevangenis te laten aanvoelen, eentje waar geen ontsnappen aan is. Het is daardoor dat de film vooral effectief weet te zijn.

Verder ook best aardig acteerwerk, ook de regie is niet verkeerd. Een echte hoogvlieger is het niet, maar het is wel een memorabel filmpje, het duurt niet te lang en het is perfecte horror filler. Aanrader voor de genreliefhebber die graag een beetje variatie ziet, maar niet meteen een compleet unieke film verwacht.

3.5*

Minder vervolg.

Niet veel minder, maar het is vooral een kopie van deel 1, net iets minder frivool gebracht. En van een sequel hoop je toch dat het net allemaal wat grootser en frivoler is.

Met blijft wat overdrijven met de CG, zeker tijdens de nitro scenes ziet het er best fake uit. De rest van de actie is wel aardig, maar nooit écht spectaculair. Hopelijk (en naar ik hoor is het ook zo) wordt dat wat beter in de latere delen. Enkel de scene waar een vrachtwagen over een wagen dendert vond ik écht de moeite.

Diesel is wel een klein gemis, Gibson en Walker doen iets teveel denken aan een 80/90s cop duo in plaats van twee hippe street racers. Mendez verder ook geen beste toevoeging. De autotjes in deze film vond ik ook wat minder. Nu horen die dingen wel showey en kitscherig te zijn, maar dit waren wel heel erg lelijke bakken.

Verder een redelijk eenvoudig actiefilmpje. Ik vraag me vooral af op basis van wat ze telkens beslist hebben om weer een vervolg te maken, want heel spectaculair of uniek is het allemaal niet. Deze serie past ook niet echt bij Singleton, dus zo vreemd is het niet dat het allemaal wat stroever aanvoelt.

2.0*

Vermakelijk.

Kormákur echt zeer lange tijd uit het oog verloren (heb enkel z'n eerste gezien), ondertussen is er duidelijk wat veranderd. In plaats van een ijzig drama is dit vooral een typische buddy-flick geworden.

Twee A-sterren die lekker tegen elkaar aan mogen lullen in een lollige comedy. Wahlberg is duidelijk in beste doen, al komt dat misschien ook wel omdat Washington de perfecte droogkloot speelt. Het duo werkt in ieder geval erg goed. Randpersonages zijn ook wel aardig, vooral Paxton dan, maar ze mogen duidelijk niet teveel in de spotlight staan.

Verhaaltje is een simpel maar degelijk gebeuren. Paar twistjes, wat actiescenes en genoeg humor om het tempo hoog te houden. Weinig verrassends of unieks, maar Kormákur weet er toch een aardig sfeertje in te leggen. Plat Hollywood is gelukkig nog een paar straatjes verwijderd van deze film.

Leuke verstand-op-0 film. Morgen waarschijnlijk alweer vergeten, maar voor de dikke 100 minuten die het duurt best vermakelijk.

3.0*

Veel film is het uiteindelijk niet meer inderdaad.

Godard is wel een interessant regisseur. Heeft leuke ideeën, en doet wat met het "format" cinema. Met 2 ou 3 Choses Que Je Sais d'Elle gaat hij lijnrecht in tegen vele axiomas van de cinema, een beetje zoals Miike dat durft doen, maar vergeet hij het boeiend te maken. Daar zit duidelijk het verschil. Waar hij in Weekend nog de draak weet te steken, ontbreekt hier echt alle humor.

Het concept is goed, de basis van de uitwerking ook, maar het uiteindelijke resultaat is er niet naar. Mijn grootste probleem, dat het mij niks boeit wat Godard wil vertellen. Hij wendt z'n tegendraads gedrag aan om een hele hoop oneliners, stelligen en filosofische nonsenspraatjes te lanceren, maar dat zal mij worst wezen. Dan liever een Rabbits, waar de bestaande dialoog inhoudsloos is.

Het idee is leuk, de uitwerking in het begin ook nog, maar na een tijdje naar het oeverloos gezeik van de personages te luisteren wil ik toch wat meer of anders zien. Enkele mooie scenes en enkele leuke ideeën maken hier een 2* film van.

Geaccidenteerd.

De link met films als Source Code of Groundhog Day lijkt me vooral op basis van een brakke trailer of halve plotomschrijving te zijn, want buiten wat verre gelijkenissen heeft deze 2:22 weinig met zulke films van doen. Dan eerder Age of Adaline, die andere romantisch/mystieke film waarin Huisman mocht opdraven.

Al zou je in het begin nog kunnen denken dat we hier met een commerciële Pi te maken hebben. Man ziet overal patronen enzo ... maar dan met een dikke, vette Hollywoodsaus eroverheen. Beetje jammer, want ik kreeg het idee dat Currie nooit echt volledig achter zijn film stond. Hij leek meer te kopiëren wat hij elders ooit eens gezien had, een idee hoe films als deze moeten lopen en er moeten uitzien. Het resultaat is redelijk zielloos en sfeerloos als gevolg.

Qua plot loopt het ook echt voor geen meter. Ik begrijp waar het uiteindelijk allemaal naartoe wilde, maar dat lijkt compleet los te staan van het hele patronen verhaal. Er zitten een aantal ideeën in deze film die nooit bij elkaar lijken aan te sluiten, enkel gekozen omdat het nu eenmaal "allemaal wel wat mysterieus aanvoelt".

Huisman doet het niet slecht, aan hem heeft het niet gelegen. Maar de film rondom hem is een cop-out. Een erg lauwe en flauwe poging om mysterie en romantiek met elkaar te vermengen. Allicht dat een betere regisseur hier wat mee had kunnen aanvangen, Currie is duidelijk niet de man voor dit soort films.

2.0*

Iets minder dan deel 1 inderdaad.

Was wel al even geleden dat ik deel 1 gezien had, heb het eerst kwartier nodig gehad om terug even alles op te rakelen. Zo heel behulpzaam is de film daar ook niet in, maar opzich vind ik dat ook geen vereiste voor een vervolg.

Blijft vooral een op en top mangaverfilming dit. Meteen het positieve en negatieve punt van deze film. Het verhaaltje slaat werkelijk nergens op, de personages zijn enorme karikaturen en er hangt een zeker luchtig sfeertje dat eigenlijk niet zo goed past. Anderzijds is het dan wel weer maf en onnozel genoeg om de hele speelduur interessant te blijven.

Wanneer de film wat serieuzer poogt te zijn gaat het finaal verkeerd. Op dat soort momenten gaat de vaart er ook aardig uit. Maar wanneer de gekkigheid dan weer komt bovendrijven is het snel terug aanpikken en blijkt er toch een vlot en degelijk filmpje verscholen te zitten in deze 20th Century Boys.

Niet zozeer voor de klassieke/gewone filmfan dit, wel voor de mangafan die graag eens een verfilming meepikt. Vind het niet zo heel geweldig, maar kijkt nog wel vlotjes weg.

2.5*

Vermakelijk maar niks meer.

Groot verschil in kwaliteit tussen de flashbacks (leuk) en de huidige tijd, zeker in het begin. Vond de flashbacks best mooi gefilmd en aangenaam wegkijken, wat zich in het "nu" afspeelt is bij momenten lelijk en nogal saai.

Ook jammer dat de leukste acteurs in deze film de kleinste rolletjes hebben. Kenichi Endo en Takenaka zijn altijd leuk, maar komen misschien elks maar een minuutje of 2 in de film voor.

Einde is weer een stukje leuker. De robot (die van de poster) ziet er erg cool uit en Tokyo mag er weer eens een keertje aan geloven. Altijd amusante cinema.

Toch allemaal wat te gelikt, en een film als deze mag toch best een hoger budget uitstralen. Oogt vaak wat te goedkoop allemaal, voor de grootsheid van het verhaal. Sowieso duurde het hele cult gegeven mij wat te lang.

Niet onaardig, zitten gave stukjes tussen, vooral de flashbacks en het einde, maar wat daartussen zit is niet altijd even boeiend. Wel apart dat je uiteindelijk de bad guy nooit te zien krijgt. Misschien voor deel 2, maar dan vraag ik me af of het uiteindelijk toch al een bekend personage is (of een bekende acteur). Anders zie ik niet echt in waar alle geheimhouding voor nodig is, hoewel het uiteindelijk wel werkt.

3*

Edit: verder ook opvallend de compleet overbodige en nogal onnozele rock-insteek. Geen idee waar dat vandaan kwam.

Pfoe.

De eerste vond ik nog wel lollig, de tweede met iets meer moeite uitgezeten. Bij aanvang van dit deel was ik al lang weer vergeten waarover het allemaal juist ging, gelukkig zit aan het begin van dit derde deel wel een korte samenvatting.

Maar of die nu echt zo nuttig was? Het verhaal draait echt compleet de mist is. Té serieus verteld, het wordt ook echt uitermate kinderachtig en dat het dan nog eens uitgesmeerd wordt over 150+ minuten is niet te verantwoorden. Ik begrijp dat er veel content te verfilmen viel, maar als het zo onzinnig is als hier breng je het ofwel een stuk vlotter, of snoei je maar raak (iets waar de fans dan weer niet blij mee zullen zijn).

Visueel is het echt héél karig geworden, met lelijke stadszichten en bedenkelijke CG. Qua acteerwerk is het allemaal erg over the top, maar dat hoort wel bij een manga verfilming. Alleen is het niet bepaald leuk gedaan. Weinig toffe of sympathieke personages.

Best lastig om hier 150 minuten nog de aandacht bij te houden, had het halverwege wel gezien en dan volgt er nog een breed uitgesmeerd einde. Mnee, wat mij betreft laat Tsutsumi hier serieus wat steken vallen. Zal ook wel aan het bronmateriaal gelegen hebben, maar da's geen excuus.

1.5*

Geinig sappig filmpje.

Hoop clichés worden met enorm veel zwier en knipogen bij elkaar gebracht en overgoten door nog meer twitchende horroraangelegenheden.

Slecht acteerwerk, bedoeld (Englund, die erg leuk is) en onbedoeld (een aantal jongelui) maar beiden in het voordeel van de film werkend. Vond de moorden erg leuk en smakelijk gebracht. Beetje meer bloed en wat interessanter dan doorgaan het geval.

Dorpelingen waren ook leuk, paar grappige personages (dat muzikaal duo) en ze straalden met z'n allen een leuk sfeertje uit.

Als opgeblazen roflcliche horror niet het geweld dat een filmpje als Feast was, maar wel geslaagd en zeer zeker vermakelijk. 3 sterretjes.

Bah.

Slecht vervolg, best apart aangezien het toch van dezelfde regisseur komt als het eerste deel. Misschien toch iets met het budget?

Het oogt namelijk allemaal supergoedkoop. Audiovisueel valt er dan ook helemaal niks te beleven, het lijkt vaak ook meer op amateurfilmerij dan een waardig filmproject.

Daarbij zit de humor er ook geregeld naast. Maar dan echt finaal slecht. Sommige grapjes zijn nog wel leuk, andere zijn duidelijk bedoeld als lollige clous maar missen alle timing en impact. Pijnlijk. Mosely en Shaye (gestoord maar grappig mens) doen het nog wel leuk, de rest van de cast lijkt nog nooit eerder voor een camera gestaan te hebben.

En als de horror dan al niet meewil, dan maar bloot moet de regisseur gedacht hebben. Nog meer goedkoop en sleaze dus, alsof het nog niet erg genoeg was.

Erg pover allemaal. Af en toe nog wel een geslaagde grap en de opzet is nog steeds wel lollig, maar de fun van het eerste deel is ver te zoeken, wat rest is een doelloos verdord karkas.

1.0*

Bij wijze van indekking, wil ik bepaalde MM leden waarshuwen, vooral zij die nogal heftig kunnen reageren wanneer ik wat neerpen bij "klassiekers". Bij deze dus.

Want dit moet toch wel één van de meest voorbijgestreefde films ooit zijn (oei oei, wat zeg ik nu weer).

Dat ik me ging storen aan Kubrick's bombastisch klassiek geneuzel wist ik op voorhand, toch blijft het me verbazen hoe hij bepaalde scenes totaal weet te verkloten met overdramatisch en opgeklopte muziek. Die scene waar de aap voor het eerst een bot gebruikt was lachwekkend. Fenomenale punchline. Daarnaast vind ik klassiek muziek totaal ongepast in deze film. Het ijzige, desolate gevoel wat je toch wel verwacht is afwezig.

Ook visueel is de film enorm verouderd. Je kan dan wel lopen blaren dat je amper ziet dat de film meer dan 35 jaar oud is, maar veel van de scenery ziet er gewoon knullig uit. Ook die ronddraaiende kamers, waar Kubrick wel heel fier op leek te zijn, zagen er flets uit. Het maquettegevoel blijft de hele film hangen, nooit zag iets er groots of wijds uit. Om maar te zwijgen van het "sponsored by Lego" logo waar ik tijdens de endcredits zat op te wachten. Die ubercleane plastieken ruimtetuigjes

Verdere visuele uitstappen (zoals die psychedelische scene) zijn ook al enkele jaren voorbijgestreefd door simpele Winamp AVSen, gratis te downloaden en veel cooler, mooi in synch met de muziek zelfs. Hoe goed is een film visueel als het door een random stukje software overtroffen wordt kan je je afvragen. Enige mooie scenes in de film zaten op het einde, waar het plots een stuk stijlvoller wordt.

Verder lijdt 2001 ook aan het standaard sci-fi syndroom. Niet zozeer kritiek op deze film, dan wel op sci-fi in het algemeen. Thinking outside the box blijkt ook voor grootmeesters onmogelijk. Meestal niet zo'n probleem, omdat de meeste sci-fi zichzelf niet al te serieus neemt, maar ik blijf toch hunkeren naar een film die uiteindelijk eens met een serieus sci-fi wereldje afkomt. It's in the little things, maar ook weer niet. Schrijvers, regisseur en ander artistiek volk kunnen blijkbaar moeilijk met dit concept overweg. Het feit dat je duidelijk kan zien dat dit 60s sci-fi is, blijft toch een enorm mankement.

Qua concept en filosofie kan ik me best vinden in Meneer King's eerdere berichten bij deze film. De uitwerking van AI met gevoelens (gaap) is uitermate simplistisch en pover en als pointe verre van boeiend, de wedergeboorte van de mens kan ik ook weinig mee. Als ik Ramon dan hoor spreken over Kubrick's visie, twijfel ik eerlijk gezegd aan de gezondheid van de beste man (Kubrik dan). Ik neem aan dat de monolith wel symbool zal staan voor het één of het ander, maar iets als catalysator voor de menselijke evolutie, in stadia ? Nee dank je.

Meest treffend blijft voor mij het besef dat een degelijk kwalitatief dark ambient album beter slaagt in het creeëren van de sfeer waar deze film zo duidelijk naar op zoek is. Volgende keer ander CDtje meneer Kubrick, en ook het maquettebouwen, hoe leuk het ook mag zijn, hoeft niet meer. 1*

Redelijk, hoewel ik graag wat meer zie van Wilson Yip.

Opvallend toch vooral de slechte CG. Vaak onnodig, vaak ook gewoon lelijk. Heeft sowieso wel een tijdje geduurd alvorens ze in HK een beetje mee waren met het computertijdperk, dit was nog niet al te best.

Verder wel een aardig vermakelijk mixje van sci-fi, geesten, actie en comedy (bijna persiflage). Het werkt niet altijd even goed samen allemaal, maar het resultaat is vermakelijk en niet nodeloos gerokken. Gevechten zijn tof, leuke bad guy ook, wat een aantal spectaculaire scenes oplevert.

Alleen moet Yip echt oppassen met z'n soundtrack. Af en toe, zeker tijdens de wat romantischere stukken, is het niet om aan te horen.

Leuk voor een keertje maar wel echt voor HK fans denk ik. Echt teleurstellen doet Yip bijna nooit in ieder geval.

3.0*