Opinions

Gezien naar aanleiding van een discussie bij Takeshis'.

Wat betreft het hele "ode aan/film over jezelf als regisseur" gegeven kan ik moeilijk oordelen, aangezien ik verder de stijl van Fellini moeilijk kan definiëren. Pas de tweede film die ik van de man zie. Toch mist deze film de maffe speelsheid die wel in Takeshis verworven zit, en is deze verder verwijderd van wat Kitano in zijn film doet.

Visueel vond ik het weinig. Potentie van zwart/wit fotografie wordt jammer genoeg weer eens links gelaten, het camerawerk en de editing vond ik pover tot ronduit saai. Afgezien van de overlay beelden na een minuutje of zo niks moois gezien.

Storend was het hele geluidsaspect. De hele dubbing discussie bij Italiaanse films is al vaak gevoerd, vaak wordt er vergeten dat je ook goed kan dubben. Dit leek echt helemaal nergens op, zodat ik vaak amper wist welke personages aan het woord waren in de wat drukkere scenes. Muziek vond ik verder onopvallend (terwijl die blijkbaar vaak geprezen is), de opnamekwaliteit is traditiegetrouw niet om aan te horen. Valt voor mij absoluut niet van te genieten.

En verder vond ik de film maar saai, bij momenten irritant (het drukke gedoe met de vele personages waar Guido mee te maken krijgt). Een ander iets wat ondertussen een stokpaardje geworden is, is de befaamde "wrijf eens over je kin als je aan het denken bent" beweging. Samen met enkele "mmmmmm"s (als in, lekker eten) aan het begin van de film zaken die mij overtuigden van het erg matige acteerwerk.

Resten enkel nog wat vervelend opgedragen semi-conversaties om melden, en uiteindelijk heb ik weer een Fellini waar ik totaal niks aanvindt. Het zwart/wit ligt hem wat beter dan het kleurenwerk denk ik, de film is niet erg lelijk, maar daarbij blijft het zo'n beetje.

1*

Kurosawa's eerste V-Cinema film.

Stapje omhoog dus voor deze regisseur, niet onbelangrijk als je kijkt hoe hij daarna uitgegroeid is tot één van de meest vooraanstaande Japanse regisseurs. Als film zelf stelt deze Yakuza Taxi niet héél veel voor, al is het wel gewoon een erg leuk yakuza filmpje geworden.

't Is meer Kitano dan Miike, eerder lollige en goedgemutste Yakuza dus, die een taxi bedrijfje van de ondergang proberen redden. Dat Yakuza niet echt geschikt zijn om onderdanig mensen rond de rijden mag geen wonder heten, het duurt dan ook niet lang alvorens de problemen zich opstapelen.

De liefhebber zal blij zijn dat zowel Susumu Terjima als Ren Osugi een rol hebben in deze film, al is het rolletje van die laatste wel erg beperkt. Acteerwerk is verder wel aardig, Kurosawa zie je met een beperkt budget af en toe al eens iets filmisch proberen doen, maar toch is het best om de verwachting relatief laag te houden.

Ik vond het zelf een vlotte, grappige film die verder ook niet al te lang duurt, maar het is vooral érg bekend terrein en weggelegd voor mensen die af en toe graag een redelijk standaard Yakuza verhaaltje voor de kiezen krijgen. Wel leuk om te zien waar Kurosawa begonnen is, want in z'n ontwikkeling als regisseur toch een belangrijke film.

3.0*

Degelijke film dit. Vond em vroeger al wel goed, maar toen zag m'n filmwereld er iets ander uit.

Blijft redelijk goed staan bij herziening. Donkere, zware sfeer, luguber thema, alleen teveel Hollywood gebral erdoorheen. Cage is Cage (geen flauw idee hoe je hem in de ene film wel goed kan vinden, en in de andere niet), en de rest acteer vrolijk mee.

Degelijk Hollywood filmpje dus, lage gemiddelde verbaast me wel. 3*

Goed.

Filmpje dat met alle gemak alle Amerikaanse langspeelCG achter zich laat, enkel en alleen al door het wat creatievere design. Het wat duistere wereldje steekt leuk af tegen de vaak al te kleurrijke koterterreur.

De lappenpopjes zijn leuk ontworpen, zo ook de machines. Hoewel die misschien net iets te metalerig en duister waren voor het verhaaltje. Echt veel humor zit er inderdaad verder niet in, maar volwassen durf ik het ook weer niet te noemen. Allemaal wel erg braaf uitgewerkt.

Visueel dubbel. Sommige zaken zien er erg goed uit, maar rook, stof, ontploffingen en vuur zijn niet om aan te zien. Wat kitscherige luchten ook af en toe, best jammer. Maar die technische mankementjes zijn makkelijk te vergeven gezien de designs.

Verhaal was op een bepaald moment wel een groter haar in de boter. Weer zo'n afgelebberd mens vs machine verhaaltje dat compleet niet boeit. Jammer, zeker wanneer er nogal uitleggerig over de hele geschiedenis gedaan wordt. Ook het tempo zit wat raar. Begint eigenlijk erg snel met veel actie, personages sterven langs alle kanten en win/verlies climaxen wisselen elkaar bijna elke vijf minuten af. Iets meer opbouw had de film wel goed gedaan.

Maar verder lekker kort, genoeg moois te zien, leuke en creatieve designs. Deed mij meer aan iets Europees denken eigenlijk. Jammer dat het financieel waarschijnlijk helemaal niet heeft kunnen opboksen tegen de Pixar meute, maar hopelijk is dit een trendsetter. Nog genoeg werk aan de winkel, maar toch een belangrijke stap in de goede richting.

3.5*

Dupontel!

Had er eigenlijk niet zo heel veel van verwacht. Vond Bernie vroeger wel leuk, maar Dupontel daarna volledig uit het oog verloren. Maar aangezien deze toegevoegd werd aan Netflix toch maar in m'n queue gezet. Absoluut geen spijt van.

Dupontel is gewoon een toffe regisseur, die met deze 9 Mois Ferme een film aflevert die zowel qua comedy als qua regie positief opvalt. Dat zijn er eerlijk gezegd niet zoveel gegeven, zeker niet wanneer het acteurs/regisseurs betreft.

Het verhaaltje is dik overdreven uiteraard, de humor is daarnaast ook niet bepaald subtiel te noemen. Dupontel jast er met de grove borstel doorheen, maar doet dat wel op een aanstekelijke manier. Lekker vlot geëdit, veel tempo, botte humor en alles lekker tongue-in-cheek.

Acteerwerk is ook naar behoren, met een leuke rol van Dupontel zelf en een opmerkelijk optreden van Kiberlain. 't Is verder ook een korte film, dus vooraleer het kan gaan vervelen is het alweer voorbij. Heerlijk tussendoortje dus, misschien toch maar eens uitkijken naar die andere films van Dupontel.

3.5*

Gewoontjes.

Maar wel iets leuker dan de Amerikaanse varianten, al is het maar omdat het niet steeds weer diezelfde oorlog, aanpak en personages is. Maar deze film heeft wel duidelijk naar Kubrick's FMJ gekeken, qua structuur is het zowat een exacte kopie.

Dat wil zeggen dat we wat recruten leren kennen, een drilkamp meemaken om dan uiteindelijk met het team op oorlog te vertrekken. Het moet allemaal een band smeden met de personages, maar ook met Russen blijkt dat een redelijk moeilijke opgave. Alle introductie ten spijt vond ik het maar inwisselbare personages.

Gelukkig was de actie op het eind nog wel aardig en zijn er tussendoor nog wel wat beter geschoten scenes. Toch doen die oorlogsfilms mij betrekkelijk weinig. Scoren vaag hoge gemiddeldes, maar indrukwekkend vind ik het zelden. Allicht omdat het vaak nogal klassiek is qua structuur, cinematografie en soundtrack. Daar ontsnapt deze film ook niet aan. Aardig voor een keertje, meer niet.

2.5*

Weer zo'n film die totaal ondergesneeuwd wordt . Maar na 9 Songs en Code 46 laat Winterbottom mij een erg sterke indruk achter.

't Is toch jammer dat er een taboe rond sex blijft bestaan, merk je toch wel weer bij een film als deze. Het hoofdthema is hier niet sex, wel een relatie tussen een koppel. Vormgegeven aan de hand van enkele muziekscenes, al evenveel expliciete sexscenes en korte sfeertekeningen van hun samenzijn.

Maar de relatie primeert. Dat deze vorm krijgt door de sexscenes is een even normale keuze als een relatie vorm te geven door andere zaken. Maar da's dan uiteraard veel dieper natuurlijk. Wat mij betreft slaagt Winterbottom er met verve in de aard en vorderingen perfect door te trekken in de sexscenes. Elk heeft z'n plaats, en hoort bij een bepaald moment in de relatie.

Groot pluspunt is de realitische benadering. Geen preutse, stijve of clinisch gestyleerde shots, maar lekker sappig, passioneel en warm in beeld gebracht. Spreken van erotiek of porno is dan ook compleet de essentie missen lijkt mij. Volgens mij is het echt nergens de bedoeling om "broek naar beneden" geilheid op te wekken. Wel de passie tussen twee personen weer te geven, en deze keer niet door ze ellenlange conversaties te laten voeren, of ze met romantische opofferening op te zadelen.

Ook één van die weinige films die de muziek, wat mij in de oren klinkt als kutmuziek, functioneel en goed weet te laten werken. Niet mijn ding, maar uiteindelijk past het goed in de film, en vormt het een sfeervolle leidraad.

Unieke film die het sappige, vleeslijke en warme van een relatie laat zien. Ik heb niks tegen andere benaderingen van relaties, maar om die dan als diepgaand en deze als oppervlakkig af te doen vind ik flauw. Mooie en aandoenlijke film, met veel liefde en passie op het scherm getoverd.

4 dik verdiende *. Schromelijk ondergewaardeerd hier.

Tegenvallertje van Lau.

Waarschijnlijk is het allemaal iets grappig als je het bronmateriaal kent maar veel vergelijkingsmateriaal had ik niet. Veel parodie, sommige stukjes kon ik er ook wel uithalen, maar verwijst vooral veer naar de analen van de HK cinema.

Toch is ook niet alle humor even geslaagd. Lau is in staat geweldig grappige onzin op het scherm te toveren, doet hij hier ook wel af en toe, maar zeker niet genoeg. Eigenlijk blijft het vaak redelijk tam en hoewel er zeker een aantal zeer geinige scenes inzitten haalt het nooit het tempo van een The Eagle Shooting Heroes.

Wel een geinige rol van Leung, de 4 vrouwen zijn wat minder grappig. Paar lollige nummertjes, aardig camerawerk en aardig kleurgebruik tillen deze film boven het slechte HK werk uit, maar van Lau verwacht ik gewoon dat hij meer met een film doet.

Geen vervelende film maar iets teveel trage stukjes waar de humor niet altijd even goed uit de verf komt.

2.5*

Uithoudingsvermogen.

Dat is toch wat deze film van de kijker vraagt. Het eeuwige gekerm en geschreeuw zorgt voor een bijna fysieke vermoeidheid die het laatste deel van de film (zowat de laatste 45 minuten) een serieus zware zit maakt.

Tegelijktijd is dit redelijk uniek en kan ik het wonderwel appreciëren. Visueel erg karig in het begin, daarna wordt het wel beter. Goeie soundtrack, enkel het geschreeuw moet je er wel kunnen bijnemen.

Laatste half uur is geniaal en compromisloos, het eerste uur bevat jammer genoeg een paar mindere scenes. Vooral de buitenscenes zijn niet al te best. Maar het weegt amper op tegen de allesvernietigende finale.

4.5* en een uitgebreide review

Hah.

Leunt inderdaad érg dicht aan tegen de versie uit '92, het begin lijkt bijna een kopie van die film. Ook een aantal acteurs die terugkomen, al zijn er ook wel wat sleutelrollen vervangen. Zo geen Maggie Cheung of Lesie Cheung. Wél Stephen Chow en da's eigenlijk het belangrijkste.

Deze film is in het geheel wel iéts serieuzer, al kent de film ook wel genoeg komische stukken. Veel verhaal is er niet, behalve dat de drie broers romantische problemen hebben, maar uiteindelijk toch elk voorzien worden van een geschikte partner. Iedereen blij natuurlijk!

Leuke rol van de vader, ook Christy Cheung valt positief op. Verder héél veel cameos en iedereen die nog in de la lag mag snel op het einde nog even z'n gezicht laten zien (waaronder Leslie Cheung). Maar deze films worden gedragen door Chow en die laat zich hier weer van z'n beste kant zien. Al moet je wel van z'n flauwige humor houden natuurlijk.

3.0*

Redelijk vervolg.

Het is echter allemaal wat kleiner deze keer, wat ik best jammer vind. Y&D is toch een reeks die een redelijk grote scope houdt. Dit is meer een sidestory rond de promotie van Chicken.

Verder blijft de reeks wel op een redelijk constant niveau. Blijft wat een vreemde eend in de HK cinema maar blijft ondanks z'n starquality hoofdpersonage toch best relatief gritty.

Wel leuk dan Chan z'n rol deze keer wat groter is, erg fijn acteur. Z'n tegenspeler is jammer genoeg niet zo boeiend, de man achter de schermen had het beter rechtstreeks tegen hem opgenomen.

Ik weet ondertussen wat te verwachten van deze reeks en kan daar best mee leven. Veel nieuws bieden de nieuwe episodes niet, hoewel er toch steeds kleine maar belangrijke veranderingen inzitten om het allemaal iets boeiender te maken.

Best oké dus, maar volgende keer hopelijk weer wat meer echte bendeoorlogen.

3.0*

Best vermakelijk.

Ik ben geen groot Englund fan, maar wanneer zo'n horroricoon een film regisseert ben ik toch wel benieuwd. Ook al vind ik de 80s horror meestal niet zo heel boeiend en heb ik me hier en daar best aan wat knulligheid gestoord, toch viel deze film me uiteindelijk goed mee.

Het duurt een tijdje alvorens de film echt op gang komt, maar ik kon me tijdens de eerste helft best vermaken met de over the top personages. Extreem 80s, maar ook nog eens erg dik aangezet, waardoor het toch makkelijk wegkijkt. Het is die luchtigheid die Englund in z'n film legt die er voor zorgt dat het niet saai wordt.

Tweede deel is dan wat klassiekere 80s horror. De kills zijn best soft (vaak ook niet in beeld) en eng is het absoluut nergens, maar de kitschy effecten en wat leuke set pieces zorgen er wel voor dat ook dan de film blijft amuseren. Een geweldig horrorwerk vind ik het zeker niet, maar ik heb me er uiteindelijk wel best mee vermaakt.

2.5*

Goed.

Lau weet echt iets van deze reeks te maken. Je moet het toch maar doen, na 5 films nog steeds een stabiel niveau aanhouden. De reeks is ondertussen ook redelijk episch geworden, al is het maar puur door de lengte en focus van het verhaal. Je kan de meeste personages ondertussen wel dromen.

Jammer dat Jordan Chan niet van de partij is (toch het leukste personage in deze reeks), als goedmakertje zitten er wel weer een aantal leuke scenes met Anthony Wong in. Verder ook een sterke Ekin Cheng, die per film beter lijkt te worden. Misschien niet zo vreemd, als je al 5 films langs hetzelfde personage moet spelen.

Geen reeks om alle films in één week te kijken, daarvoor is de opbouw en het verdere verloop te gelijkend. Ook hier weer de charge van een nieuwe groep triads op Chan Ho Nam z'n clubje. Echt vernieuwend is het allemaal niet, maar omdat het niveau zo lang constant blijft is het terugzien van de cast steeds weer een klein pleziertje.

3.5*

Fijne Aja.

Hij maakt al een tijdje geen volbloed serieuze horror meer, met deze film neemt hij nog een stapje extra afstand. Er zijn nog wel flarden van Aja's horrorverleden aanwezig, maar het is toch vooral een mix van fantasy en thriller, met comedy en horror als aanvullende genres.

Aparte mix ook wel. Deed wel aan meerdere films denken. Beetje Benjamin Button, beetje Jeunet, vleugje Walter Mitty misschien. Maar Aja weet te er gelukkig wel z'n eigen draai aan te geven, waardoor het vooral af en toe "doet denken aan", eerder dan dat het rechtstreeks refereert.

Aja lijkt hier verder vooral op sfeer te mikken. Een twist hoef je niet te verwachten, want mondjesmaat wordt wel duidelijk waar het werkelijke probleem zich situeert. Het einde is dan ook gepast, wie een twist verwacht heeft echt niet goed zitten opletten.

Mooi in beeld gebracht, best fantasierijk en aardig geacteerd. Ideaal verrassingsvoer op Netflix.

3.5*

Leuk filmpje weer.

Godard is zowat de enige regisseur waarin ik effectief positieve dingen zie de 'film' de goeie richting ingeduwd hebben. Godard is ook één van de eerste die een scene durft aanhouden als ze interessant is. Niet alles in functie van het verhaal of het ideeëngoed/moraal, maar gewoon lekker doordoen als een scene lekker loopt.

Zo is hier de scene in de kamer van het meisje duidelijk een stevig hoogtepunt. Verder nog wel wat leuke dingen, erg los en luchtig allemaal, maar toch ook nog iets te veel dooie momenten. Muziek irriteerde me niet maar was verre van goed, en visueel is het verder ook matig.

Maar me niet verveeld, niet geïrriteerd en nergens echt saai. Jammer genoeg ook iets te weinig opwinding. Nouvelle Vague of niet, Godard blijft voor mij de eerste echte "regisseur". 3 kleine *.

Verder nog even een applausje voor de soundtrack. Ik klaag nog wel eens dat het een vergeten aspect is in vele films, maar 2008 heeft mij al redelijk blij gestemd. Ook hier weer zeer kundig gebruik om de sfeer te verhogen.

Langere review

4.5* lekkere rode sterren.

Njah.

Mix van surrealisme en comedy. Las ook dat Dali meegewerkt had aan de film, maar dan eerder beperkt. Hoe het ook in elkaar mogen zitten, wat mij vooral opvalt is dat Bunuel nog aardig wat te leren had. Het oogt rommelig en weinig afgewerkt, en dan bedoel ik niet enkel de losse ideeën die vaak zonder veel coherentie voorbijkomen.

Vooral het camerawerk en de effecten zijn redelijk ondermaats (en ja, dat deed men in die tijd écht wel al beter). Verder vond ik de humor niet echt te pruimen, erg simpele grapjes en vaak flauw uitgevoerd. Het eerste half uur is nog wel te doen, maar daarna begon het allemaal wat te vervelen.

Ook de mix van silent en talkie vond ik niet erg geslaagd. Het is geinig dat Bunuel vanalles door elkaar poogt te gooien, maar het resultaat is gewoon slordig. Gelukkig duurt het niet te lang, dat soort ervoor dat de leukere scenes een iets grotere impact hebben op de film in z'n geheel.

1.5*

Heerlijke surrealistische film.

Bunuel weet met op subtiel komische wijze een prachtige analogie aan het menselijk gedrag te ontwikkelen. Iedereen bevindt zich wel eens in een situatie waar de oplossing voor de hand ligt, maar hij niet in staat is daadwerkelijk tot actie over te gaan. Bunuel kiest 20 mensen om de verscheidenheid aan reacties (representatie/doorsnede van de bevolking) voor te stellen in zo'n situaties

Sommige mensen gaan er totaal onderdoor, sommige keren zich tot de waanzin, sommigen tot God, anderen blijven rustig. Al snel wordt de schuld bij anderen gelegd voor eigen tekortkomingen, terwijl iedereen z'n lot in eigen handen blijft houden.

En ook de hulp van buitenaf is niet afdoende. De mensen blijven onbereikbaar, want de enige die de situatie ongedaan kunnen maken zijn zij zelf. Zelfs kinderlijke onschuld kan niet doordringen tot de machteloosheid van de bewoners. Het enige wat werkt is vertrouwen. Zo kan iedereen uiteindelijk terug het huis verlaten na eerst in een vertrouwde situatie aangekomen te zijn.

Erg sterk allemaal. Daarnaast blijft de film heerlijk bizar, met nogal wat vreemde en onverklaarbare gebeurtenissen, en ziet het er ook nog eens allemaal piekfijn uit. Prachtige high contrast zwart/wit. Doe daarbij nog eens een haarscherpe soundtrack en wat kan een mens nog meer wensen.

Een waar meesterwerk. 5*

Medem.

Tja, wat is er met Medem gebeurd. Zo rond de eeuwwisseling vond ik het een boeiend regisseur, maar zonder voldoende vertrouwen om z'n werk te blijven volgen blijkbaar. Toen deze op Netflix kwam toch maar weer eens de sprong gewaagd.

De sterke signatuur van Medem is nog steeds herkenbaar, maar is toch een beetje afgevlakt. Hier en daar komt zijn oog van sterke beelden en intrigerende verhalen nog steeds goed naar voren, maar al te vaak is het ook een beetje melig en zelfs kitscherig.

Maar uiteindelijk is het vooral teveel een vertelling geworden. De structuur - met het boek dat geschreven wordt - lijkt interessant, maar het zorgt ervoor dat er wat teveel verteld wordt en het verhaal te traag verloopt. Het voegt gewoon weinig toe aan de kern van het plot, waardoor het vooral vertraagt en afleidt. Het plot zélf had ook iets simpeler gemogen trouwens, net iets te soapie, zo'n verhaal waar iedereen iedereen kent en één of ander duister verleden heeft met elkaar.

130 minuten is uiteindelijk ook gewoon te lang. 't Is een beetje jammer, want Medem heeft nog steeds een goeie film in de vingers, zoveel is duidelijk. Hij zou zich alleen wat meer moeten focusen op de zaken waar hij echt goed in is.

3.0*

Matig.

Het origineel van Chung nooit gezien, dus die vergelijking kan ik niet maken. Die serie vond ik altijd zo enorm lelijk dat ik mij er nooit aan gewaagd heb. Dan maar de live action eens proberen. Op zich een filmpje met potentieel, maar het komt er allemaal niet echt uit.

Duidelijk dat Kusama gepoogd heeft om een futuristisch toekomstbeeld te schetsen, maar veel meer dan wat losse ideetjes zijn het niet. Daarbij komt ook nog eens dat de effecten ondertussen al serieus aan kracht hebben ingeboet, waardoor het er soms wat goedkoop uitziet. Klederdracht valt nog het meeste op, al lijkt het soms iets teveel op een modeshow. Waarom Theron bijvoorbeeld snachts in een volledig wit pak één of andere facility moet binnensluipen is mij compleet onduidelijk.

Verder een wat complex verhaaltje dat in te korte tijd verteld moet worden. Je merkt duidelijk dat er een animatie achter zit, volgens mij werkt het in die vorm ook wel een stuk beter. Verder matige acteurs en een ietwat beperkt budget dat zich te vaak laat gelden.

Gelukkig duurt het niet lang, zitten er veel geinige ideetjes in en kunnen de actiescenes er nog wel mee door. Maar had al bij al toch iets meer mogen zijn.

2.5*

Leuke film.

Een originaliteitsprijs zal deze film inderdaad niet winnen, vanaf het prille begin is wel duidelijk waar het allemaal gaat eindigen. Maar dat maakt niet zo heel veel uit, daarvoor zet je uiteindelijk ook een romantische (comedy) op. Een ander einde zou ook gewoon redelijk belachelijk zijn.

De vraag is of de romance werkt, en dat doet het gewoon. De film oogt charmant, maar het zijn toch vooral Poelvoorde en Carré die het perfect weten in te vullen. Leuke personages die, ondanks dat ze wat vervelend zijn, toch genoeg chemie hebben en sympathie weten op te roepen.

Het is geen grootse film, mede door de kleinschaligheid van de romantiek én door de korte speelduur, maar net dat maakt het net nog wat charmanter. Gewoon een lief, klein filmpje, dat volop weet te charmeren en de tijd zelfs niet krijgt om te vervelen. Aanradertje voor wie een lief, makkelijk en aangenaam tussendoortje zoekt.

3.5*

De goede richting.

Amer vond ik vreselijk. Ik heb helemaal niks met het Giallo gebeuren, maar dat herken ik hier gelukkig maar sporadisch in. In deze Couleur des Larmes zit toch wat meer Lynch, ook Nuite Noire vind ik geen verkeerde vergelijking.

Visueel in ieder geval véél beter. Hoewel er toch nog steeds wat visuele trucjes inzitten die me absoluut niet konden bekoren. De editing is zwakjes en ook het camerawerk vond ik niet altijd even best. Daar tegenover staat erg mooi en expliciet kleurgebruik en een erg opvallende stilering. Soundtrack paste er niet zo heel goed bij en deed vaak afbreuk aan de sfeer, dat in tegenstelling tot de klankband, die wel tof was.

Verhaaltje moet je best zo snel mogelijk loslaten. Het is niet veel meer dan een rode draad die bepaalde scenes halvelings aan elkaar bindt. Maar achteraf heb je er weinig aan, niet voor de pure liefhebbers van narratieve cinema dus.

Voor een film met zo'n expliciete stilering vind ik nog steeds dat er teveel niet werkt. Het blijft af en toe écht onverzorgd, maar dat vind ik van het gehele giallo gebeuren, dus zolang Cattet en Forzani zich daaraan blijven spiegelen zal het nooit écht wat worden tussen ons. Maar het is echt stukken beter dan Amer, dus als ze dat laatste beetje ode nu ook nog kunnen laten varen ...

3.0*

Enkele opsommingen

1: waar ik naar verlangde na de film : Cola, McDonalds, internet, digicams, iPods, strobos, lasers, knettergekke electronic, neon, discotheken, reclame, TV, fluo blauwe stereos, Nike, Puma, racewagens.

2: woorden die beginnen met kut en van toepassing zijn op deze docu: dorpje, kinderen, leraar, school, boeren, koeien, bomen, weer, velden.

Dit is mijn persoonlijke hel. Het summum van dodelijke saaiheid. Wat heb ik aan een kleine met zo'n vreselijk wollen trui aan (die ik vroeger ook al nooit aanwilde) die met zijn familie er 10 minuten over doet om enkele rekensommetjes te maken. Troosteloos is het enige woord wat mij bijblijft. Troosteloos in al zijn aspecten.

Eén mooie scene, wanneer het klasje afscheid neemt van de leraar. De enige moment wanneer ik ook maar een schraal beetje empathie voelde voor één van de personen.

Niet dat dat de film redt van de 0.5* ... één van de slechtste dingen die ik al gezien heb. Deze film belichaamt alles waar ik niet van hou.

Weer genieten.

De link met Innocence is duidelijk, maar toch is de film ook anders genoeg om op zichzelf te staan. Een perfecte tweede film voor Hadzihalilovic dus. Het heeft alleen wel even geduurd alvorens ze eindelijk met die tweede over de brug kwam.

Vooral duisterder en meer on the nose. Bij Innocence was het niet zo duidelijk waar het ongemakkelijke gevoel nu juist vandaan kwam, bij Evolution hoef je er niet ver achter te zoeken. Gelukkig wordt het wel erg sterk naar de oppervlakte gebracht, waardoor de film tov Innocence weinig intrige inboet.

Hadzihalilovic geeft nog steeds weinig prijs wat betreft de setting en context. Daar mag je weer zelf mee aan de slag. Het leidt tot een mysterieuze, duistere en wat ongemakkelijke film, een geweldige aanvulling op haar eerste. Nu hopen dat de derde niet zolang op zich laat wachten.

4.0* en een uitgebreide review

Blijft toch wel speciaal.

Was er redelijk veel van vergeten en begon er ook een beetje bezorgd aan. De laatste tijd nog wat Miyazawa aanpassingen gezien/herzien en op zich liggen ze me niet zo. Maar deze film pakt het toch anders aan.

In theorie een biografie, maar dan wel zeer experimenteel en losjes aangepakt. Kawamori is niet zozeer geïnteresseerd in het leven van Miyazawa, wel in z'n beleving van de wereld. En dat vertaalt zich in een hoop bijzondere scenes.

't Is jammer dat de CG ondertussen niet meer al te best oogt, maar wetende dat dit eigenlijk een TV film is mag het resultaat er toch nog zeker zijn, vooral omdat de traditionele animatie nog steeds op érg hoog niveau is.

Blijft een erg aparte film, voor liefhebbers van Miyazawa of zij die gewoon eens een wat andere animatie willen zien.

4.0* en een uitgebreide review

Goed.

Solide drama, over twee getergde personen die hun leven samen weer proberen op te bouwen op de ruines van het oude levens. Redelijk klassieke opzet voor een drama dat verder ook zonder al te veel franjes uitgewerkt wordt.

Het is dat Jo Odagiri en Yu Aoi hun werk geweldig doen. Twee geweldige acteurs natuurlijk, dus erg verrassend is dat niet. Zij zorgen ervoor dat hun relatie tot leven komt, het is alleen een beetje jammer dat de rest van de film niet op hetzelfde niveau is.

Visueel is het redelijk, maar een beetje kaal. Ook de muziek weet zelden echt op te vallen. Naar het einde wordt het iets beter, valt op dat dat ook de wat luchtigere momenten zijn, daar waar de film toch eigenlijk een volbloed drama is. Dan vond ik Mipo Oh's regie toch een stuk overtuigender bij dit soort werk.

Slecht is het allerminst, het boeit de gehele speelduur en kent best een aantal mooie momenten. Maar naast het acteerwerk mocht het allemaal net wat beter.

3.5*

Fijne herziening.

En daar was ik zelf eigenlijk best verrast over, aangezien ik eerder vreesde voor deze film. Audition is toch erg afhankelijk van z'n opzet, waarbij het eerste uur bewust redelijk saai en onopvallend is. De eerste keer is het dan erg leuk om de film te zien draaien en de impact van het contrast te voelen, maar hoezeer dit nog steeds het geval zou zijn, wetende wat er komt, was voor mij een groot vraagteken.

Eerste uur is inderdaad gewoon wat saaiig, al is het dan wel weer leuk om te zien hoe Miike zich hier echt weet in te houden, nu niet meteen een kwaliteit waar hij om bekend staat. Eens het keerpunt kruipt de film weer naar z'n ondertussen befaamde hoogtepunt en toen bleek eigenlijk dat Miike blijkbaar hetzelfde konijn weer uit z'n hoed kan toveren. Dat zijn er ook weinigen gegeven.

Niet zo verwonderlijk dus dat deze film 20 jaar later als één van de beste Miike's te boek staat. Persoonlijk ben ik nog steeds veel meer fan van z'n wildere/gekkere werk, maar als kennismaking met Miike is dit een perfecte film die een breed publiek kan aanspreken.

4.0* en een uitgebreide review

De meest ontoegankelijke Kurosawa die ik al gezien heb.

Vergeef het mij dat ik na het kijken even snel het internet afgestruind heb naar een korte verklaring, want tijdens het kijken zelf was het vooral behelpen met wat er op het scherm gebeurde. De film als visie op onze samenleving vind ik compleet mislukt aangezien het veel te eenzijdig is en er wat mij betreft ook compleet naast zit.

Toch heb ik wel voeling met die nihilistische Japanse cinema. Vind het vooral fascinerend. Er straalt een enorm sterke sfeer vanaf die compleet los van goedkope en redelijk lelijke visuals vorm weet te krijgen. Ze lijken vooral rond de eeuwwisseling gemaakt, veel zijn het er ook niet, maar ze vormen toch een duidelijk subgenre.

De film had zeker niet langer hoeven duren, had ook iets meer muziek mogen bevatten (dat geëxperimenteer leek me wel leuk, maar veel was er meestal niet te horen), maar heb 90 minuten lang gebiologeerd naar het scherm liggen staren. Niet dat er veel gebeurt verder, vaak ellenlange scenes die in al hun niks toch weer wel mooie dingen weten te tonen.

Het is een soort film dat ik nooit immer iemand zou aanraden. De fans komen vanzelf wel bij dit soort cinema terecht. Blijf het altijd wel iets te audiovisueel karig vinden, als kritiek (boodschapsgewijs) sluit het ook compleet niet aan bij wat ik vind/denk/waar ik voor sta, maar vervreemding blijft een sterk thema wat mij betreft, en die Japanse regisseur kunnen het uitbuiten als geen ander.

Absoluut geen aanrader dus, welke sterke cinema.

3.5*

Matig.

Drama kannibaliseert de moderne genrefilm. Dit is ook weer zo'n filmpje dat zich positioneert als genrewerk, maar uiteindelijk vooral afbreuk doet aan alle genre elementen. Tuurlijk valt dit perfect onder science-fiction, maar je krijgt 10 minuten scifi en daarna is het een drama/thriller binnen een licht-futuristische setting.

Scifi is er in de vorm van een verouderd ruimtepakje en een ruimteschip dat lijkt alsof het uit een jaren '60 film komt. Een onhandig deurconcept dat een jaar of 10 superhip was online en de notie van een Aarde die onherstelbaar naar de klote is. Erg goedkoop en erg makkelijk zeg maar. Maar na een kwartiertje komt de eerste twist en wordt het toch vooral een thrillertje, niet eens zo'n bijster interessante.

Ik verlang ondertussen naar films die zich gewoon in de ruimte of verre toekomst afspelen. Die niet aan komen draven met wat goedkope wereldproblematiek en op z'n minst bedenkelijke ethische vraagstukjes. Die wetenschap met enige nuance kunnen benaderen, ipv de gebruikelijk kille tech doom. Want daar draait het toch altijd weer op uit.

Orbita 9 is een film die mij na een dik kwartier kwijt was. Niet enkel omdat het plots een andere richting uitging, wel omdat die richting compleet onboeiend leek én omdat het beloofde basisgenre met weinig respect, liefde en inventiviteit behandeld werd. De film oogt verder nog wel degelijk, maar absoluut niet op het niveau dat het echt de meubelen kan redden.

2.5*

Tijdje geleden ook weer herzien.

Blijft een fenomenale film dit. Ondertussen al aardig wat jaartjes oud, maar de geweldige architectuur en het uitbundige detail zorgen ervoor dat deze film daar amper onde te leiden heeft. Aan de animatie en tekenstijl valt de leeftijd wel af te leiden, maar het blijft nog steeds genieten.

Ook de soundtrack en de geweldige dub van Shiro hebben daarin hun aandeel. Samen zorgt het voor een héérlijk zweverig sfeertje wat de film makkelijk weet te dragen. Wat het wat minder toegankelijk maakt is het lome dat in de film zit, gekoppeld aan een gebrek van een sterke rode draad. Deze film heeft meer interesse in het scheppen van een wereld dan het vertellen van een echt verhaal, wat meestal niet zo goed valt bij het gros van de filmliefhebbers.

Blijft gewoon 2 uur lang genieten. Mensen met een voorliefde voor animatie mogen deze film eigenlijk niet passeren. Ouder dan Akira, Totoro en Grave ot Fireflies, maar je zou het er niet aan afzien, een échte klassieker die jammer genoeg die status nog niet kunnen verwerven heeft.

4.5* en een uitgebreide review

Verrassend leuk.

Na Tsuruta's laatste gezien te hebben had ik er eigenlijk niet zoveel zin in, maar Osama Game is een verrassend vlot werktje gevonden. Liefhebbers wel opgelet, het is eerder mystery dan horror, zoveel te griezelen en/of huiveren valt er niet.

Wat je wel krijgt is een leuk mysterie. Eentje waarvan ze nog 6 vervolgen kunnen maken, dus ook dat zit wel goed met deze film. Het is dat het verder niet echt een opvallende film is, want qua stijl past hij wonderwel tussen het andere J-Horror werk, al laat Tsuruta zien dat hij doorheen de jaren wel wat regisseerervaring opgedaan heeft.

Film ziet er verzorgd uit, soundtrack is matig en acteerwerk voldoet. Het is uiteindelijk het verhaaltje dat ervoor zorgt dat je geboeid blijft kijken. Goed einde ook, simpel maar effectief.

Meer dan een tussendoortje is het niet, maar wel één van de betere in z'n soort. Klassieke Tsuruta dus, maar dan wel op z'n best.

3.5*

Leuk.

Soort van reboot voor de mensheid film, daar leek het einde toch op aan te sturen. De natuur heeft het weer overgenomen en een nieuwe generatie krijgt een nieuwe kans om wat met moeder Aarde aan te vangen. De huidige generatie zit gevangen in z'n gebouwen en kan niet meer naar buiten. Lees hier een aantal keer verkeerdelijk dat ze niet meer naar buiten durfden vanwege de lucht, maar het gaat natuurlijk over pleinvrees. Geen onbelangrijke nuance.

Beetje warrig begin, maar dat helpt wel om de aandacht erbij te houden. Het zorgt er ook voor dat de aanloop naar de gebeurtenis iets origineler is dan doorgaans het geval. Het keerpunt zelf is zeker origineel genoeg, de queste daarna iets minder. Film gaat iets te duidelijk gebogen onder een beperkt budget, hoewel het script daar wel een oplossing voor biedt (de tunnels en scenes binnenin) is het toch niet altijd even overtuigend.

Ik maak me verder doorgaans niet al te veel druk over plotholes en moet ook zeggen dat ik het fijne van pleinvrees ook niet weet, maar zou het geen oplossing geweest zijn om op het einde (zijn oversteek) gewoon een met dekentje, doos of iets anders over z'n hoofd de oversteek te maken. Zolang de open ruimte niet zichtbaar is, is de vrees er ook niet lijkt me, of is dat iets te simplistisch? Echt storend vond ik het niet trouwens, maar het viel me wel op.

Verder een leuke variant op het genre. Mist dat beetje extra visie en afwerking om écht hoog te scoren, maar zeker een keertje de moeite voor mensen die de standaard genre invulling beu beginnen worden.

3.5*