Opinions

Hier begon het dus mee.

De Troublesome Night serie is iets aparts. Op relatief korte tijd is er echt een storm van deze films uitgekomen, een 15-tal op 5 jaar tijd. Dat wil toch zeggen dat er een publiek was voor dit soort horror anthologies, alleen vind ik ze zelf niet zo heel opvallend of geweldig.

Komt ook wel omdat ik niet zoveel heb met die Hong Kong mix van horror en comedy. Het is niet echt grappig en omdat alles nogal losjes en aangedikt is zit er ook zeer weinig sfeer in, waardoor de horror ook weinig voorstelt. Het werkt elkaar meer tegen dan dat de genres elkaar versterken.

Vond deze eerste wel iets beter dan verwacht, maar dat had dan vooral te maken met de presentatie. Het zou ook wel kunnen dat ze opnieuw zijn uitgegeven (en wat opgepoetst zijn), maar het zag er toch best netjes uit. Verder is de luchtigheid wel te pruimen en zorgt het dat de film makkelijk te verteren is, zeker wanneer je weet dat elke film nog eens is opgedeeld in 4 aparte verhaaltjes. Veel tijd om jezelf te vervelen is er dus niet.

Maar echte kwaliteit? Mnee. Yau zou het later veel beter gaan doen, maar dat maakt nu ook eenmaal deel uit van de HK filmmachine. Oefening baart kunst, alleen jammer dat ze vaak zoveel moeten oefenen.

2.5*

Meer van hetzelfde.

Maar nu met Herman Yau vol aan het roer. Waar hij in het eerste deel de regiestoel nog moest delen met twee anderen, neemt hij nu de gehele film voor z'n rekening, iets wat hij de volgende paar delen zou blijven herhalen. Beetje vreemd voor een anthology, maar ook niet echt ongezien natuurlijk.

Veel verandert er alleen niet, deel 2 gaat gewoon voort op het elan van de eerste film. Dat wil zeggen een combinatie van horror en comedy die nooit helemaal lekker loopt, maar verder wel het nodige vermaak weet te brengen.

Louis Koo is weer van de partij, samen met Simon Lui toch wel het gezicht van deze reeks. Ditmaal presenteren ze een radio programma, makkelijk om daar drie verhaaltjes losjes aan vast te hangen. De verhaaltjes zelf stellen niet zo heel veel voor, al kent de film ook wel z'n momenten.

Echt goed is het allemaal niet, wel vermakelijk. Zeker nu ze de films een oppoetsbeurt gekregen hebben. Toch blijft dit vooral voer voor de liefhebber, of de Yau-completist uiteraard. Ik behoor tot die laatste groep jammer genoeg.

2.5*

Vage reeks.

Komt uit een tijd dat Hong Kong er compleet niet in slaagde om een deftig horrorwerkje af te leveren. Te hysterisch, helemaal niet eng, vaak zelfs wat lachwekkend. Het acteerwerk werd gekopieerd uit de HK comedies, waardoor het vooral een brakke mix van stijlen opleverde.

Maar toch wist Yau iets enorm populairs uit de grond te stampen. Althans, daar ga ik van uit, want met 19 delen in 6 jaar tijd zal er toch wat geld mee te verdienen zijn geweest. Na een film of 6 is Yau er dan zelf maar mee gestopt, maar zijn rol werd vlotjes overgenomen door een paar andere regisseurs. Aan die delen waag ik me nog maar niet.

Er zal vast een publiek voor zijn, ik behoor daar in ieder geval niet toe. Ik kan best wat hebben qua HK werk, zelfs simpele comedies en romances vind ik vaak nog wel te pruimen, maar dit is het toch echt niet. Veel meer dan een jonge Louis Koo heeft dit deel niet te bieden. Slechte make-up, compleet geen spanning en hysterisch acteerwerk.

Enkel voor de die-hards dit.

1.0*

Redelijk brakke Yau film dit. Eigenlijk zijn het drie kortfilmpjes, maar ditmaal zijn ze iets beter in elkaar verweven zodat het geen echte omnibus film wordt. Toch lijkt het genoeg om gelijksoortig werk (denk Wilson Yip's Midnight Story).

Komt alleen niet in de buurt van eerdergenoemde film. Een flauwe mix van comedy (meh) en horror (blah), waarbij beide elementen eigenlijk volledig in het water vallen en er niet veel overblijft buiten wat overdreven acteerwerk, slechte make-up en wat random bloot.

Moeilijk te geloven dat deze film van Yau's hand komt, anderzijds lijkt deze serie wel een aardig succes geweest te zijn, anders kom je toch niet aan 7 delen uit. Zal de rest nog wel eens proberen, maar niet snel hierna denk ik.

Meest opvallende is nog de verschijning van Louis Koo in een film als deze, maar je moet je carriere ergens beginnen natuurlijk.

1.0*

Yimou Zhang vindt het zwart/wit opnieuw uit.

Mooi, dat iemand die bekend staat om zijn weelderig gebruik van van kleuren zich waagt aan een film als deze. Het is niet in traditioneel zwart/wit, want er is kleur (maar dan wel zwaar gedesatureerd), maar zwart en wit overheersen het beeld echt wel.

Het speciale is dat het aanvoelt als iets nieuws, terwijl zwart/wit cinematografie als bestaat sinds het ontstaan van cinema. Uberclean en crisp, met mooie grijs gradients zonder daarbij het contrast te verliezen. Zhang is een visueel meester en bewijst dat nog maar eens. Moet je toch maar doen, op die leeftijd en met zo'n staat van dienst opnieuw kunnen verrassend.

Verder is het een redelijk traditionele film die voortborduurt op het strategische oorlogsgebeuren dat een jaar of 10 de kop opstak in China. Wel gevechten en actie, maar toch op de achtergrond. Het gaat meer om het schaakspel tussen enkele personen. Anderzijds, de actie die erin zit is wel weer van uitzonderlijk niveau.

Dikke 4* voor deze film, visueel een waar meesterwerk, wat eronder ligt is zeer fijn genremateriaal, maar wel een klein beetje vooruitgestreefd.

4.0* en een uitgebreide review

Duidelijk mindere Hu.

Niet dat ik z'n grootste fan ben, maar hij heeft toch best een paar aardige klassiekers gemaakt, ook films die ouder zijn dan deze Fate of Lee Khan. Misschien was z'n inspiratie een beetje op, of hij voelde zich wat geïntimideerd door de concurrentie van de Shaw Bros studio, maar deze film voelt erg plichtmatig aan.

Dat Hu iets met afgelegen herbergen heeft mag wel duidelijk zijn. Ook in deze film is het het toneel voor een hoop intrige. Nogal wat personages die elkaar op één centrale plaats ontmoeten, maar ieder heeft zo'n beetje z'n eigen agenda. Alleen is de regie jammer genoeg erg stijf, waardoor het nooit echt wil vlotten.

Het verhaaltje is nogal pover, de actiescenes zijn ook beperkt en het duurt wel érg lang alvorense het eindgevecht zich aandient. Dat is dan net iets beter dan de rest van de film, maar wie als eens eerder een martial arts filmpje gekeken heeft zal er amper naar omkijken.

Mnee, Hu's droogheid zonder de betere regie is redelijk taai te noemen. Dan liever wat lucht SB werk.

1.5*

Inderdaad een inlopertje van Woo.

Drama en acteerwerk laten vaak nogal wat te wensen over, toch blijft het wel aangenaam om Fat bezig te zien. Ben zeker geen groot fan van z'n werk, ga ook niet snel een film kijken omdat hij er in zit, maar tegenvallen doet hij eigenlijk nooit.

Verder een aantal aardige actiescenes, maar ook hier nog niet de finesse van Woo's latere werk.

Vooral een keertje fijn om te zien waar Woo's gunplay begon. Verder ook wel een aardige film die makkelijk wegkijkt, maar daar houdt het dan ook wel zo'n beetje op. Finale maakt de film toch nog wat genietbaarder.

3.0*

Vond deze toch serieus minder dan het eerste deel.

Dit keer vond ik het drama gewoon serieus irritant. Vooral het eerste uur blijft het aanslepen. Totaal overbodig in een film als deze, waar de sfeer, het camerawerk en acteerwerk compleet ongeschikt zijn om drama te dragen. Eerste uur is dan ook een hoop gezeik om niks.

Daarna komen wel enkele interessante actiescenes. Begon voor mij eigenlijk pas toen ze uit het hotel moesten ontsnappen. Toch een paar gave, sfeervolle scenes daar. Ook bij de laatste shootout valt er wel wat te zien. Alleen jammer dat Woo helemaal nog niet op z'n hoogste niveau zit. Je zit z'n talent af en toe door het beeld flitsen, maar echt een volledig geslaagde scene draaien zit er nog niet bij. Ook de actiescenes bevatten af en toe nog lelijke, duffe momenten.

Vond het dan ook redelijk teleurstellend, meer dan 2* kunnen er van mijn kant niet vanaf. Vind Woo's vroege Hong Kong werk ook niet echt indrukwekkend eigenlijk.

Overbodig ?

Omdat deze film zeker zo'n stijlvolle actiescenes heeft, maar dan wat meer ? Of omdat Hark veel beter met het drama overweg kan dan Woo, zodat het tussen de actiescenes helemaal niet saai wordt?

Duidelijk de beste van de reeks (al heb ik Wong's poging nog niet gezien). Hark heeft stijl, zoveel is duidelijk, maar hij weet daar hier al mee uit te pakken. Erg gave actiescenes, maar vooral het irritant drama wat Woo's films vaak zo'n taaie dobber maakt is hier veel beter uitgewerkt. Trio doet het goed, grappig om Leung Ka Fai als jong ventje een keer bezig te zien.

Vond het een lekkere actiefilm, sterke actiescenes, aparte setting en drama dat er goed mee door kan.

Mijn versie duurde trouwens 118 minuten, geen idee wat er allemaal geknipt is/kan zijn. Mag verder duidelijk zijn dat je hier best geen Engelse dub van kan bekijken. Not done.

3.5*, verbetering op Woo's werk.

Fijne Wong.

Een wat ondergesneeuwde regisseur, maar eigenlijk onterecht. Niet dat ik alles van Taylor Wong meteen geweldig vind, maar het is toch iemand met een eigen stem binnen de HK cinema, niet zó evident.

De 7 films die op MM staan zijn eigenlijk nog maar het begin, ik vermoed dat de rest niet zo eenvoudig aan te komen is. Maar deze heb ik gelukkig toch nog kunnen strikken. Eentje met een jonge Andy Lau en Chow Yun-Fat. Daarom alleen wel de moeite om eens te kijken.

De film zelf is eigenlijk een voorloper van het Triad gebeuren dat in de 90s-00s sterk zou komen opzetten. Fat als wat oudere Triad die het allemaal wat rustiger aan wil doen, zijn tegenstander die de kans rijp ziet om Fat uit de weg te ruimen. Het verloop is niet echt verrassend.

Maar de film is wat harder dan doorgaans de gewoonte in Hong Kong, het acteerwerk is behoorlijk en ook visueel was het aardig, al zal het ook wel geholpen hebben dat ik een opgekuiste BluRay gezien heb.

Heel origineel is het ondertussen niet meer, maar als vlotte HK filler is dit een meer dan aardig filmpje. Denk dat ik Wong's prio toch een beetje ga opschroeven, want er valt nog genoeg van hem te zien en meestal hebben z'n films toch wel iets verrassends, zelfs als het 90% wél binnen de lijntjes kleurt.

3.0*

Cheh.

'71, dat betekent een wat oudere Cheh. Anderzijds is het zo ongeveer z'n 15-20e film, dus da's allemaal relatief als befaamde Shaw Bros regisseur. Wie er één gezien weet wat te verwachten, als ik ook in een "heb je deze Cheh Chang film gezien" quiz terecht kom ben ik compleet kansloos denk ik.

Iets bloediger dan doorgaans, een romance tussen vechters zie je ook niet zo heel vaak in de Shaw Bros films. En dat zijn dan de hoogtepunten. De gevechten zijn iets trager dan de recentere films, maar verder is het allemaal best leuk. Paar gevechtjes, wraakplotje, aardig in beeld gebracht. Zie liever de buitenopnames, maar de decors zijn niet echt storend vond ik.

Cheh is echt een gedroomde filler regisseur. Ik zou hem aan niemand aanraden om het Shaw Bros oeuvre open te breken, maar eens je de films een beetje kan waarderen is zijn verzamelde werk een schatkist aan aangename filler. Deze film past daar perfect in. Weinig onderscheidend, maar da's op zich niet zo erg.

2.5*

Blijft genieten.

Het enige wat je kan zeggen is dat het geen geweldig vloeiende film is. Scenes staan op zichzelf en het borduurwerk om er één film van te maken is misschien wat slordig, maar zowat élke martial artst scene is een meesterwerkje in het genre.

Hoogtepunt blijft toch het herfstgevecht, maar ook het meer, de groene troonzaal, de caligrafie scenes ... stuk voor stuk juweeltjes die bijblijven. Visueel ook nog steeds van het hoogste niveau. De CG is wel wat verouderd, maar verder is dit Doyle's op z'n meest uitzinnigst.

Soundtrack is wat identiteitsloos, de cast allerminst. Tot het nokje vol met bekende namen die allen meer dan behoorlijk hun plicht vervullen. Wat mij betreft dé film die het martial arts genre na de eeuwwisseling weer nieuw leven heeft ingeblezen, ondanks dat Crouching Tiger toch twee jaar eerder was.

4.5* en een uitgebreide review

Eén van de betere oude Woos, en naast de twee bekendste ook meteen de leukste verrassing.

Best een kort filmpje dat er eigenlijk meteen invliegt. Je ziet dat Woo nog wat choreografie mist, maar coole shots zijn hem niet vreemd. Erg leuke actiescenes waar vanalles ontploft. Dat niet iedereen die wegvliegt steeds in de buurt staat van de ontploffing moet je er bijnemen.

Hoofdrolspeler doet het goed, ook de bad guy is lekker bad ass. En inderdaad nogal grof, veel bloed, afgerukte ledematen en "beschermde" personages worden ook niet bepaald gespaard. Woo mikt graag op drama, maar hier vallen ze toch af en toe met bosjes.

Gelukkig staat hij niet teveel stil bij het drama en knalt hij lekker door naar de volgende actiescene, afgezien van twee kleine (en nogal vreemde) intermezzos.

Woo mist hier nog een beetje hoe hij alles het best aan elkaar kan breien, maar toch overtuigen de actiescenes al en is er weinig overbodig vet aan deze film.

3.5*, leuke verrassing, verrassend weinig stemmen (en berichten).

Minder enthousiast.

Een teveel aan drama zorgt ervoor dat deze film nooit echt wil aarden. Vooral de verstandelijke handicap van de moeder is eerder onnodig. Met de dosis armoede en de vondeling was er al genoeg pruillipcinema aanwezig vond ik.

Bij momenten wel erg mooie plaatjes, sterk kleurgebruik ook, al waren de binnenscenes (enkel natuurlijk licht vermoed ik) vaak wat te donker en kwam het handheld-achtige camerawerk ook niet altijd even goed uit de verf.

Wanneer de personages het wat beter hebben vond ik de film op z'n sterkst, doet wat denken aan Zhang Yimou armoedramas of films als TThe Little Chinese Seamstress. Er komt echter wat teveel drama bij kijken om echt te kunnen genieten.

Slecht is de film ook zeker niet, af en toe erg mooie muziek en prachtige plaatjes (hoewel vreemd genoeg vaak niet tesamen), maar over het algemeen doen deze boerendramas met overdreven tegenslagen mij niet zoveel.

2.5*

Begrijp de poster dan ook niet zo goed. Hoewel een duidelijke verwijzing naar de film oogt het veel te vrolijk en zorgeloos.

Best leuke film inderdaad.

Perfecte mix tussen Fearless en Fist of Legend, alleen betekent dat voor mij dat ik de film wat minder dan Fearless vind. Nooit een grote Fist of Legend fan geweest.

Yip & Yen doen het weer goed, Simon Yam is een leuke toevoeging en geloof het of niet, maar ze zijn er in HK in geslaagd om zelfs wat subtiele humor toe te voegen (dat kereltje op z'n driewielertje ).

Mooie actie, ik hou meer van het ballet, maar toch leuk om te zien. Goed in beeld gebracht verder, maar het mag voor mij nog net iets energetischer allemaal.

4* en een uitgebreide review

Fijn vervolg.

Uiteindelijk niet beter of slechter dan de eerste film, bijna een exacte copie, je doet er dus best aan om beide films enigszins gespreid te kijken.

Visueel nog steeds erg mooi afgewerkt en Donnie Yen blijft absoluut perfect voor deze rol. De Wing Chun stijl komt ook iets beter naar voren in dit deel, erg mooi vormgegeven. Het acteerwerk van de Engelsen is inderdaad niet om aan te zien en veel vernieuwing zal je niet vinden in deze film, maar wie zich neer kan leggen bij 120 minuten van hetzelfde kan weer volop genieten.

4.0* en een uitgebreide review

Fijn.

Slim dat Wilson Yip even gewacht heeft met dit derde deel. Er was op een bepaald moment een Yip Man overload (met de Yau en Wong films die niet aan deze trilogie vasthangen, maar wel over hetzelfde personage gaan). Ik had er in ieder geval wel weer zin in.

Yip gaat eigenlijk op hetzelfde elan verder. Visueel erg strak, sterke cast en vooral prachtig in beeld gebrachte gevechten. Misschien niet de meest spectaculaire qua choreografie (geen vliegkunsten en dergelijke), maar wel op zo een pure, elegante en klare manier in beeld gebracht dat ze tot de beste vechtscenes in het genre behoren.

Naast het vechtgedeelte is er echter ook aardig wat ruimte voor de persoon Yip Man. Zijn sociale status én de relatie tussen hem en z'n vrouw worden voldoende uitgewerkt, waardoor de emotionele finale echt niks aan kracht moet inboeten. Waar het verhaal en het emotionele vaak bijzaak zijn in dit soort films, werkt het hier wel.

Fijne film, sterk en krachtig derde deel dat perfect aansluit bij de eerste twee Yip Man films en toch iets extra weet te brengen.

4.0* en een uitgebreide review

Minste van de vier.

Waarschijnlijk omdat de reeks in 20 jaar tijd eigenlijk amper geëvolueerd is. Daarna is de move naar Amerika voor dit laatste deel ook niet meteen geweldig. Het levert wat flauwe moraaltjes en halfslachtige acteerprestaties op, iets wat een film als deze niet echt nodig heeft.

Ander probleem is dat de bad guy echt te debiel is voor woorden. Lijkt wel zo'n onnozel 80s figuur, waarbij je je ook nog eens moet afvragen waarom de grootste martial arts legende nodig is om één of andere random drill/karate instructor te verslaan. Echt indrukwekkend is dat nu ook weer niet.

Maar verder wel op kwaliteit. Enkele fijne actiescenes, Yen die naast het actiewerk ook dramatisch uit de voeten kan en een aardig tempo. Film duurt zeker niet te lang. Het is een beetje jammer dat het allemaal iets te bekend, zelfs soms een beetje lui, aanvoelt, want de basiskwaliteit is er nog steeds. Op zich wel goed dat men het hierbij houdt, want de rek is er nu duidelijk aan het uitgaan.

3.5*

Best fijn.

Wel een onfortuinlijke opvolging van Ip Man films, misschien dat Kar-Wai daarom zijn versie nog een beetje uitstelt? Anders bestempelt iedereen het waarschijnlijk blind als "deel 4".

Yau's versie richt zich vooral op de jonge jaren van Man. Met Sammo Hung en Yuen Biao als meesters weet Yau zich toch iets boven z'n normale niveau te tillen. De gevechten waren verder mooi in beeld gebracht, erg gecontroleerd met een schaarse uitspatting.

Verhaaltje is simpel maar voldoet voor een film als deze. De vergelijking moet echter gemaakt worden en dan zijn Wilson Yip's films toch een stuk classier dan deze film. Yau maakt een waardig, vlot en vermakelijk filmpje, maar schiet wat tekort en imponeert niet genoeg.

Laat Kar-Wai's versie maar komen.

3.5*

Fijn.

Al mag het voor mij wel het laatste deel zijn. Herman Yau doet Ip Man wel eer aan, maar komt tekort tegenover de andere Ip Man films. De Yen film blinken uit in de gevechten, Kar Wai's film is sowieso niet te overtreffen.

Kan het mishebben maar volgens mij behandelt deze film onder andere de periode van de Yen films, een duidelijke chronologie met de andere delen hoef je dus niet te verwachten. Anthony Wong als Ip Man nog eens in een hoofdrol, was volgens mij ook alweer een tijdje geleden, maar hij kan het best aan.

Leuk om Wong tegen Eric Tsang te zien vechten (wat een combinatie ook), Xin Xin Xiong mag weereens de bad guy spelen, iets wat hem wonderwel afgaat. Duidelijk ook diegene die het beste martial arts beheerst, levert een spectaculair eindgevecht op.

Yau doet het verder allemaal volgens het boekje, levert een meer dan degelijke film af, maar voegt weinig toe aan wat er al bestaat in het genre. Uiteindelijk is het een vlotte, leuke film met een aantal hoogtepuntjes, maar niets waar je nog echt voor gaat rechtzitten.

3.5*

Vreemde komedie.

Na 90 minuten wist ik nog steeds niet echt naar wat ik juist had zitten kijken. Het plot is een poging tot een mini-ensemblefilm rond een aantal figuren die op "Passion Island" verblijven. Maar coherentie is ver te zoeken en ook de personages zijn stuk voor stuk redelijk apart.

Daar mikt de film ook wel op. Af en toe quirky (en erg onrealistische) humor die het losse en frisse karakter van de film wel onderstreept, maar een volbloed komedie is het nu ook weer niet. Doorheen de film lopen er enkele dramatische lijnen die toch nog relatief uitvoerig uitgewerkt worden.

De film moet het vooral hebben van momenten. Ng en Yam dragen de film qua acteerwerk, visueel wisselt het tussen crappy CG en fris camerawerk, de soundtrack is losjes en er gebeurt genoeg zodat de film nergens inzakt. Maar een écht geheel wil het niet worden, waardoor je je blijft afvragen naar wat je nu net zit te kijken.

Kwok-Leung Gan toont potentieel, maar moet nog een beetje de juiste richting vinden heb ik de indruk, al is dat wat gek om te zeggen over iemand die ondertussen toch al aan z'n 5e film toe is (al dateert z'n vorige alweer van 16 jaar geleden). Het voelt eigenlijk als een film die uit het jonge Chinese filmhoekje komt, raar om te zien dat het dan eerder het oude HK filmhoekje betreft.

3.0*

Leuke omnibus.

Begint goed met een typisch maar fijn uitgewerkt suspense filmpje. Cabin Fever in de bergen, maar dan met een leuke twist. Tweede filmpje maakt al snel duidelijk dat het geen echte horror omnibus is, maar dat de leidraad eerder "vreemd" is. Grappig gegeven over een samurai die een telefoon vindt en verbonden wordt met een centrum dat de historische acuraatheid van bepaalde gebeurtenissen probeert te achterhalen.

Hoshi (de reden waarom ik deze film gekeken heb) levert zonder verrassingen de sterkste van de vier filmpjes af. Sterk concept, erg mooi uitgewerkt. Hij toonde hier z'n klasse al, sterk regisseur, mag alleen iets meer films maken. De afsluiter is jammer genoeg de minste van de vier. Nog steeds wel leuk, maar het jonge koppeltje dat via een speciale machine het verloop van hun huwelijk te zien krijgt is net wat te voorspelbaar.

Leuke omnibus dus. Redelijk stabiele kwaliteit, geen slechte filmpjes en één echte uitschieter.

3.5*

Erg fijn.

Vond het net een goeie mix van Yuasa and Miyazaki. Er zijn voldoende overeenkomsten, waardoor dit toch een soort van ode aan Miyazaki is geworden (Ponyo uiteraard, maar ook Totoro), maar je zou deze film nooit aan de Ghibli stal toewijzen. Het is nog steeds een duidelijke Yuasa film.

Lu is leuk, Yuasa's tekenstijl begin ik steeds beter te vinden (of hij is gewoon beter geworden door de jaren heen, ik moet Mind Game maar eens herzien denk ik) en ondanks dat de muziek niet meteen mijn smaak is, past het wel bij de film.

Vond het weer een erg fijne film. Beetje lastig om het doelpubliek hiervan te bepalen. Misschien wat te maf voor kinderen, wat te kinderachtig voor volwassenen. Maar wie animatiefilms een warm hart toedraagt, vindt hier genoeg moois.

4.0* en een uitgebreide review

Gek gegeven.

Het is geen vervolg, geen prequel of sequel. Het is eigenlijk een soort van remake van Before We Vanish, maar vreemd genoeg was dat gewoon Kurosawa's vorige film. Niet ongehoord natuurlijk, maar dan meestal in het geval wanneer een regisseur z'n film in het buitenland mag remaken. Niet zomaar in eigen land, het jaar daarna.

Beschouw het als een soort van herinterpretatie, origineel als miniserie uitgebracht, daarna tot film herknipt. Het verhaal is dus bekend voor mensen die Beware We Vanish gezien hebben, de uitwerking en stijl zijn ook zeer gelijkaardig, enkel de personages verschillen.

Qua kwaliteit ontloopt het die vorige dan ook niet veel. Het is allemaal best droog, da's enerzijds boeiend maar anderzijds toch ook wat makkelijk. Heel veel genre elementen hoeft Kurosawa niet toe te voegen, behalve wat muziek is het erg low key. De poging tot diepgang is er wel weer, maar erg veel voegt dat niet toe.

Aardig filmpje, dat wel, maar ik zou deze en Before We Vanish toch niet al te snel na elkaar kijken.

3.0*

Haha.

Smith is al een tijdje echt goed bezig. Had vooraf eigenlijk niet zoveel zin in deze film omdat het toch meer richting comedy leek te gaan, maar dat viel achteraf gezien echt dubbel mee. Nu niet dat de horror wat voorstelt, maar ik kon de humor echt wel smaken.

Het jammere is wel dat Smith te weinig budget lijkt te hebben om het ook naar waarde uit te voeren. Dit soort films zijn logischerwijs lastig te financieren, het doelpubliek is redelijk klein en wie buiten die niche valt, valt al snel in het hate kamp. Maar nét iets meer budget om alles wat extra glans te geven had deze film toch nét nog wat beter kunnen maken.

Laat je dat los, blijft een film over die echt ongegeneerd simpel is, maar wel vol overgave wordt neergezet. Typetjes zijn zo dik aangezet, de accenten zijn zo énorm over the top, dat het gewoon toch weer grappig wordt. Verder ook veel onzinnigheid die op mijn goedkeuring kon rekenen. Het is een film die luchtig is, blijft verrassen en pretentieloos overkomt.

Dat laatste, in combinatie met een soms matige afwerking, zorgt er dan misschien net voor dat het niet nog net wat hoger scoort, maar als filler met een uniek randje is dit een heerlijk filmpje. Heb me er meer dan mee vermaakt.

3.5*

J-Horror. J misschien, horror niet.

Eerder een soort van bovennatuurlijk drama dat niet weet welke kant het op wil. Afgezien van hetzelfde trucje dat de film blijft herhalen (die crash) valt hier maar weinig te zien.

Film ziet er veel te gelikt uit, zo erg dat het na een tijdje zelfs naar wordt. Zo'n ding waar technisch niet veel op aan te merken is, maar wel oeverloos saai oogt. En dan geldt ook voor de rest van de film eigenlijk. Beproefd verhaaltje dat piekt tijdens de eerste vijf minuten en mooi gespoilerd wordt in het introtekstje, de rest is prul. 1.5*

Onafgewerkt.

Aan de acteurs heeft het niet gelegen. Asano is sterk als altijd, maar ook Hiromi Nagasaku levert erg goed weerwerk. Aan de toon van de film ook zeker niet. Vond het wel lekker, dat gebrek aan geoverdramatiseer terwijl er toch genoeg drama in de film zit. Mooi hoe de personages hier met hun problemen omgaan.

Jammer genoeg wordt het geheel echt als een slappe vaatdoek in beeld gebracht. Goedkoop DV cameratje erop, waardoor alles een brakke TV-look krijgt. Qua muziekale ondersteuning is het ook helemaal niks, alle extra sfeer die dit soort Japanse dramas vaak zo mooi maken lijkt hier volledig weggestript.

Blijft een aardig dramatje over, maar eentje dat nergens weet te emotioneren. Komt ook wel een beetje omdat het de zoveelste in een reeks van ziektedramas is, al had deze duidelijk meer potentieel dan de rest om er wat van te maken. Higashi laat hier toch een aardige steek vallen.

2.5*

Degelijke Kurosawa.

Ondertussen kan ik z'n werk al wat beter inschatten. Zo vind ik doorgaans z'n dramas wel wat beter dan z'n genrewerk, kan ik z'n korte films duidelijk beter waarderen dan z'n langere werk en komt Shimura steeds als winnaar uit het gevecht met Mifune. Op papier is dit dus een Kurosawa die me beter zou moeten liggen, dat was gelukkig ook zo.

Al zitten er ook zeker genoeg smetjes op deze film. Zo is Shimura's rol nogal dik aangezet. Ondanks dat het wel een sympathieke vent is, ligt het er af en toe wat té dik op. Mifune's overacting kan ik blijkbaar niet gewoon worden, hem vond ik veruit het minste personage van de hoop. Misschien daarom dat het drama mij uiteindelijk toch niet echt wist te pakken.

Visueel doet het mij allemaal weinig, ook de soundtrack voegt weinig tot niks toe. Rest een film die best vlot wegkijkt voor een oudje, maar die mij redelijk gelaten achterliet. Ik zie wel wat Kurosawa poogt te doen, maar het raakt me gewoon niet.

2.0*

Zoveelste matige blij-dat-hij-gedaan is Kurosawa film.

Meest opvallende is inderdaad Mifune's wat minder 'enthousiaste' spel. Op zich positief, toch blijf ik dat "zet twijfelend gezicht op, wrijft over kin, heeft iedereen gezien dat ik aan het nadenken ben?" acteerwerk niet bijster goed vinden. Net zoals veel ander theatraal rondgeloop, geroep en gevecht.

Gevechten waar ronduit slecht, visueel niks boeiends gezien, en ook de muziek kon mij helemaal niet bekoren. Het verhaaltje was voor een keer wel iets leuker om volgen, maar rechtvaardigt helemaal niet de 110 minuten speelduur. Hak er 40 minuten af en er hadden misschien 2* ingezeten, nu hou ik het bij 1.5*. Blijf mij verbazen dat dit soort pulp zo hoog aangeschreven staat.

Leuke film, maar niet al te hoogstaand. Coole shots , geinige designs en leuke actiescenes, maar verder niet echt een hoogvlieger. Dat deze film vooroordelen zou versterken is niet de fout van de film, dan wel van het kortzichtige publiek. Miyazaki and Takahata zijn voorbeelden van hoe het anders kan, maar blijven toch eerder uitzonderingen op de regel.

Maar leuke film dus, zeker als je voor het retro anime sfeertje bent.

3.5*

PS: zoals altijd dub vermijden.