Opinions

Blijft erg leuk!

Eerste uur is wat aan de trage kant, maar het tweede uur maakt dat helemaal goed. De film leeft echt op wanneer de yokai in beeld komen, komt ook omdat het hoofdpersonage wat duf is in deze film.

Maar het laatste half uur is echt constant genieten, zonder rustpauze. De CG is ondertussen aardig verouderd, maar blijft functioneel en daarom ook gewoon werken. Soundtrack is matig, zoals bij de meeste Miike's, qua bijrollen valt er gelukkig wel een hoop te genieten, al zijn het soms alleen de stemmen van acteurs die het zware werk verrichten.

Uiteindelijk een duidelijke kinderfilm, maar wel eentje zoals alleen Miike ze kan maken.

4.5* en een uitgebreide review

Wat een tegenvaller van Tsukamoto.

Ik had al vernomen dat dit Tsukamoto's popcorn film was, maar had me toch nog steeds aan wat beters verwacht. Vooral de irritante overacting in deze film stoorde me enorm.

Verder zijn ook de effects aan de magere kant en het verhaal een aframmeling van vele clichés.

Wat hier mist is Tsukamoto, en dat wordt zeer duidelijk wanneer hij toch weer voor even zijn hyperactive camera bovenhaalt, of tussendoor toch even prachtig kleurrijke shots op de kijker loslaat. Het zijn deze punten waar de film nog enkele sterren weet te verzamelen, want dan opeens is het wel leuk, en wel indrukwekkend.

Maar veel te weinig dus. 2* kan ik er nog net aan kwijt, want vervelend was het nooit, maar gewoon veel en veel te weinig voor een man die ooit Tetsuo maakte. Gelukkig lijkt hij daarna weer z'n ouwe pijl teruggevonden te hebben, dus laten we het maar op een one-off houden.

Redelijk drama.

Qua thematiek misschien wat te vergelijken met Koreeda's Soshite Chichi ni Naru, al gaat het hier om een iets eenvoudigere situatie. Een pasgeboren baby wordt weggehaald door een vrouw die geen kinderen meer kan krijgen, pas 3 jaar later wordt ze gevonden en opgepakt. Dan is het kwaad echter al geschied.

Voor een Japans drama is het een best rechttoe rechtaanne film. Redelijk open emoties, weinig gestileerde momenten, veel dialoog. Zeker niet hoe ik Japanse dramas het liefste zie. Ik miste daarom ook wel een beetje een band met de personages, ondanks al het leed dat hen overkomen is wist het nooit echt binnen te komen. Soundtrack is ook nog een duidelijk minpunt, vooral die vreselijke Engelstalige nummertjes kon ik maar moeilijk appreciëren.

Slecht wordt het nergens. Acteerwerk is wel naar behoren en het onderwerp is interessant genoeg, maar echt raken deed het niet. Daarmee is 150 minuten dan ook wel een half uurtje te lang. Niet dat het echt saai werd ergens, maar voor een film die 150 minuten van m'n tijd vraagt, verlang ik net wat meer.

3.0*

Zou erg goed moeten zijn, maar is het net niet.

Film heeft zowat alles om echt voor 90 minuten vermaak te zorgen. Blits, kleurrijk, gek, geinig en erg vlot. Zou niet verkeerd staan tussen films van Katsuhito Ishii (Shark Skin Man) en Survive Style 5+, maar weet nergens het niveau van deze films te halen.

Grootste oorzaak is denk ik dat deze film wat "kindvriendelijker" oogt en hoort. Vooral de soundtrack is wat vervelend af en toe en geeft de film een nogal melig toontje mee. Verder ook weinig edge te bekennen, het blijft toch allemaal érg braaf.

Beetje jammer, want verder valt er veel te genieten. Grappige car chases (in een rare vorm van gedistorte werkelijkheid, met CG wagentjes die zich gedragen als tekenfilmwagens), leuke constumering en veel felle kleurtjes.

Het vermaakt allemaal geweldig goed, maar doorheen de hele film mist dat beetje extra wat Ishii's films wel tot een succes maken. Net dat tikkeltje gestoorde over-the-top.

Maar zeker een aanrader voor een kort en vlot avondje plezier. Visueel leuk, vermakelijke comedy en af en toe aardig weird.

3.5*

Het vervolg, enkele jaartjes later.

De animatie en de visuele stijl is er op vooruitgegaan, iets minder is dan weer dat deze wat drukker begint. Een typhoon teistert het rustige plaatsje waar Alpha woont, en vernietigt haar huisje. Wanneer ze wegtrekt om wat meer van de wijde wereld te zien keert de typische sfeer terug.

Blijft erg mooi, ook hier erg mooie waterverfschilderijtjes, veel gras en water, rustgevende natuurshots en erg aangename muziek. Het zijn bijna onthaastingsfilmpjes .

Net als de vorige Yokohama eindigt deze weer erg sterk. Prachtig wegdromen op de zachte stem van Alpha, die doorheen de filmpjes voor erg sfeervolle voice overs zorgt.

Ook deze is een aanrader voor zij die de rustigere Miyazakis kunnen waarderen. Er gebeurt weinig, maar het is wel ultiem sfeervol. Ook hier 4 blinkede sterretjes.

Mensen die zich aangetrokken voelen door het rustigere Miyazaki werk doen er goed aan deze ook maar eens te bekijken.

Er gebeurt inderdaad weinig, maar da's de charme van dit filmpje. Veel wiegend gras, mooie groentinten en wat vagere blauwtinten zorgen voor een erg zomers sfeertje. Tel daarbij de vele zonsop- en ondergangen en je krijgt een beeld van het sfeertje dat in deze anime hangt.

Alpha is een robotje dat achtergelaten wordt om een cafe te runnen. Maar eigenlijk heeft ze geen clienteel, en dus alle tijd om maar wat rond te hangen. Beetje koffiemaken, tripje naar de zee, babbeltje met het oudje uit de buurt.

Erg mooi en schattig allemaal, lekker rustgevend en charmant. 4 blinkende sterretjes.

Ietwat doorsnee.

Kan er moeilijk m'n vinger opleggen, maar dit leek me een filmversie van een bestaande serie ofzo. Niet zozeer omdat er al enige bekendheid met de personages verwacht werd, maar de film presenteert typisch zo'n case die geschikt is voor een CSI aflevering (zeg ik zonder ooit één volledige CSI aflevering gezien te hebben).

Iets in de opbouw van de zaak maakt dat dit nooit echt aanvoelt als een volwaardige film. De rappe opeenvolging van de eerste voorspellingen, dan het drama in het midden als aanloop naar de laatste voorspelling. Het drama dat nooit volledig uit de verf komt, de zaak die nooit echt vlot loopt ...

Nochthans is de presentatie best aardig en doen de acteurs het ook niet slecht. Gaku Hamada is er weer, ook YoshiYoshi is altijd een opvallende verschijning. Visueel redelijk gelikt maar dat is niet zo verwonderlijk, Yoshihiro Nakamura heeft ondertussen genoeg films op z'n naam staan. Toch wil het nooit echt volledig vlotten tussen mij en deze regisseur.

Slecht is deze Prophecy niet, maar 120 minuten is wat lang en echt memorabel is het ook weer niet. Aardig voor een keertje dus.

3.0*

Iets te matig.

Geen slechte film die ondanks het amper kunnen verantwoorden van z'n lengte toch wel blijft boeien, maar uiteindelijk te weinig memorabel is voor een hogere score. Het is zo'n filmpje dat echt niet boven het maaiveld uitkomt, en dan is 160 minuten gewoon te veel.

Ik denk dat Okita ook iets teveel hoopte dat het "quirky" Yonosuke personage wel leuk genoeg zou zijn om de film te dragen, maar ik vond het eigenlijk een beetje irritant soms, net als z'n vriendinnetje. Je kan best introvert zijn, of wat ongemakkelijk, maar het is wel een érg dik aangedikt typetje hier.

Verder bolt de film wel aardig verder, met dank aan wat geflikflooi met de chronologie van het verhaal, zodat het toch nog een beetje interessant blijft en het einde ook wat extra kracht meekrijgt. Alleen niet voldoende om écht mooi, pakkend of imposant te zijn. Gewoon degelijke filler, maar stiekem had ik toch wel op een halfje meer gehoopt.

3.0*

Vroege Minnelli.

En da's wel te zien ook. Niet omdat het zo slecht is, wel omdat er hier en daar een klein, experimenteel randje aan lijkt te zitten. Het zit hem eerder in details en afzonderlijke scenes, al film zelf is het een redelijk doorsnee musical, maar het valt toch wel op.

Zo is er halverwege die nogal aparte dans/droomscene. Vooral het stuk nadat Astaire door de wassende dames tegengehouden wordt is redelijk weird. Ook de humor is bij momenten apart vreemd en best zelfbewust. Nu wist ik al van de "Road to ..." films dat je dat vroeger al eens kon tegenkomen, maar het blijft toch vaak wat verrassend om in een oude film te zien.

Het verhaaltje tussendoor is echter érg simpel en de dansscenes blijven beperkt tot losse scenes die meer als afwisseling dienen voor het verhalende gedeelte. Vind het een beetje raar dat deze zo laag scoort en verder ook niet als klassieker gezien wordt, binnen z'n genre toch wel één van de apartere/leukere films die ik gezien heb.

1.5*

Dubbel.

Enerzijds ben ik deze romantische dramatjes aardig beu. Rond 2010 is er echt een stortvloed van Japanse dramas rond hetzelfde thema gekomen. Doodgeboren liefdes waarbij één van de partners al snel in het ziekenhuis belandt, tot de onvermijdelijke climax een dik uur later. De films zijn vaak aan de melige en sentimentele kant en duren zonder uitzondering altijd een half uur te lang.

Anderzijds raakt Hiroki af en toe wel de juiste snaar. In het midden lijkt hij een leuk alternatiefje te hebben gevonden door het koppel uit elkaar te trekken, hij houdt het alleen niet al te lang vol, ook de afscheidsvideo op het einde is best lief en klein. Maar een volbloed Hiroki is dit absoluut niet. Te braaf, te conform en commercieel. De laatste jaren gaat het sowieso wat minder met hem, hoop dat hij z'n oude vorm weer kan terugvinden.

Slecht is het daarom uiteindelijk ook allemaal niet. Melig en sentimenteel wel, al is dat ook niet overdreven vond ik. Maar de kwaliteiten van Hiroki onwaardig en uiteraard weer een half uurtje te lang.

3.0*

Mooi!

Regisseur was mij blijkbaar niet onbekend, al was dit wel duidelijk het mooiste wat ik van hem gezien had.

Het verhaaltje klinkt als een run of the mill Japans horrortje, dat is het dus duidelijk niet. Mooi hoe een concept als dit omgetoverd wordt tot een heerlijk gezapig drama. Doet in dat opzicht wat denken aan Wonderful Life.

Wie van de gezapige Ghiblis houdt, of van de plattelands Japanse dramas zit bij deze film echt goed. Heerlijke, rustige shots die langzaam door het dorpje zweven, mooie luchtige muziek en veel "geluk".

Want niemand stoort zich aan de doden die terugkeren, integendeel. Oude liefdes worden herwonnen, banden worden terug aangesterkt en levenslessen worden geleerd. En dat allemaal tegen een bergachtig landschapje.

Concert op het eind duurt wat te lang, maar uiteindelijk is het vooral genieten van deze film. Heerlijk zondag filmpje, de fans herkennen het allemaal wel en weten dat ze best een keer op zoek kunnen naar deze film.

Aanradertje. 4*

Edit: en een verdacht mooie rol voor Sho Ishikawa. Had het nooit in hem gezien. (en uiteraard loopt Ugly Guy er ook weer in rond. Volgens mij heeft hij één lijn tekst maar zelfs als zie je die kerel van de achterkant, dan nog herken je hem )

Zoals verwacht, knappe comeback.

't Is uiteraard en wat persoonlijkere film, minder gedreven op narratief. Zeker opletten dus voor het middendeel waar bijna helemaal niks in gebeurt.

Maar wat een middendeel Samen met de geweldige soundtrack vormt de trip van Oguri het hoogtepunt van de film. Geniale wederopstanding ook tijdens een 5-minuten durende slomo scene. En dan dat einde ... Toyoda is er weer helemaal.

Sterk geacteerd, erg knap vormgegeven (muziek ligt me absoluut niet maar Toyoda gebruikt het zo sterk dat het echt geweldig wordt) en een geniaal einde. Er is zelfs nog wat plaats voor humor.

Toyoda fans, zeker kijken. Verwacht geen voortzetting van z'n originele stijl, al zijn er nog steeds genoeg typische zaken te herkennen.

Dikke 4.0* en een uitgebreide review

Doorsnee HK comedy.

Maar da's niet zo verwonderlijk. Eric Tsang is een lollige acteur, maar als regisseur heeft hij niet echt heel veel weten klaar te maken. Af en toe zit er wel een goed filmpje tussen, maar veel eigenheid heb ik er nooit in kunnen herkennen. Het is toch vooral puur genrewerk dat hij heeft gemaakt.

Ook deze film valt daar perfect onder. Een volbloed comedy, al zit het plotje ook volgestouwd met andere genres. Een beetje romantiek, wat drama en misdaad, zodat er voor ieder wat wils is. Al moet gezegd dat de comedy de gehele tijd overheerst, maar wat wil je ook met zulke acteurs.

Dit soort filmpjes weten altijd wel te vermaken, jammer genoeg weet deze daar weinig aan toe te voegen. Leuk om een keer gezien te hebben, het duurt niet lang en het is allemaal best vlot, maar het is ook zo'n film die morgen alweer vergeten is.

2.5*

Goed.

Film bevat ongetwijfeld een van de mooiste en spectaculairste drakendansen die ik al gezien heb. Maakt het eerste half uur tot een waar spektakel. Je moet een beetje tegen die schelle muziek kunnen, maar verder enorm genieten.

Jammer dat de film daarna bijna opnieuw begint en nooit meer datzelfde niveau weet terug te vinden. Het middendeel (zoals wel vaker in dit soort filmpjes) is een beetje saai, het laatste half uur kent dan weer een hele heropleving. Daar kan Yuen gelukkig weer z'n choreografiekunsten laten zien.

Wie mooie en inventieve gevechten wil komt hier best aan z'n trekken, gewoon spijtig dat je halverwege opgezadeld zit met wat muffe humor en een hoop plotontwikkelingen die eigenlijk helemaal niks te zoeken hebben in een films als deze.

Wie van drakendansen/gevechten houdt moet deze film zeker een keertje proberen, Yuen Biao fans komen hier ook aan hun trekken (al was hij hier nog érg jong), verder ook een klein aanradertje voor de brede martial arts liefhebber. Goeie periode van Woo-ping Yuen.

3.0*

Edit: prachtige plotomschrijving ook bij deze film.

Tak Sakaguchi.

Een film geregisseerd is een film niet geacteerd, en in zijn geval is dat eigenlijk een gemis. Hij doet het niet slecht, al valt hier ook weer op dat hij eigenlijk onderdoet voor z'n genregenoten.

Onmiskenbaar de hand van Kitamura in deze film. Screenplay zal best, maar Sakaguchi remaket gewoon Versus (en een beetje Heat After Dark). Personages worden bijna letterlijk overgenomen, de setting komt wel erg bekend voor en het overdreven horror gebeuren is absoluut ook weer paraat. Bloedfonteinen spoten nog nooit zo hoog (al is het niet zo rijkelijk als in andere films).

Toch kan je er moeilijk om heen dat Sakaguchi als regisseur wat tekort schiet, en bijvoorbeeld nooit een Kitamura zal kunnen bijbenen. De hele setup start wat traag en het eerste half uur is daarom ook wat saai.

Visueel is het allemaal wat minder, pas het laatste half uur komt de film pas echt op gang en begint het allemaal eindelijk wat leuk, lollig en cheesy-fun te worden. Doet soms zelfs wat aan de HK horror van de vroege jaren '90 denken (visueel dan).

Er zitten aardig wat leuke personages in, de gore is vooral grappig en over-the-top (al weet Sakaguchi ook daar nooit het niveau van de huidige generatie Japanese gore-trash te halen), maar om echt goed te zijn komt het allemaal net iets te laat. Het eerste deel is niet bepaald vervelend, maar brengt gewoon niet echt wat je zou verwachten.

Op zich een leuk tussendoortje, duurt niet lang en eens op gang gemogen is het erg vermakelijk, maar dit is al beter gedaan. Doet wel hunkeren naar een nieuwe Kitamura. Met Sakaguchi weer in de hoofdrol graag!

3.0*

Fijne, typische Ishii.

Wie bekend is met z'n werk weet zo ongeveer wel wat te verwachten. Een film met z'n roots in het pinku genre, maar dan overladen met misdaad elementen en een stevige visuele injectie, waardoor je toch niet het gevoel hebt naar een echte pinku te kijken.

Het revenge stuk laat inderdaad redelijk lang op zich wachten, gelukkig zit er ook nog wel wat drama bij dat z'n impact niet meteen mist. Maar het is toch vooral de smerigheid en de vuiligheid, op stijlvolle manier weergegeven, die Ishii's film wat specialer maken.

Grootse cinema is het niet, hij heeft ze later ook nog wel beter gemaakt. Ishii is in ieder geval een boeiende regisseur, z'n werk valt eigen zelden tegen en hij weet altijd iets substantieels toe te voegen. Beetje niche film, maar de kwaliteit van Ishii valt moeilijk te ontkennen.

3.0*

Minste Yibai Zhang.

Dat komt vooral door een wat gebrekkige focus en een wat flauw eerste half uur, waarin de humor iets teveel overheerst. Nochthans was dit op papier een film die me absoluut moest liggen. Zhang is een romantische virtuoos, taalbarrieres vind ik doorgaans geweldig en de mix tussen modern China en Japan is er eentje die me zeker aanspreekt. Gooi Naoto Takenaka er dan nog bij en wat kan er eigenlijk misgaan?

Het antwoord is eenvoudig: de humor. Ik vond Takenaka echt vervelend in deze film. Z'n personage pastte absoluut niet, net zoals die vertaler. Ze halen telkens de sfeer uit de film. Sfeer die er verder wel is, want telkens het verhaaltje van Zhao Wei gevolgd wordt zie je waarom Zhang zo'n sterk regisseur is. Zelfs ondanks de wat kleffe soundtrack weet hij een erg mooie band te scheppen tussen de twee hoofdpersonages.

De scene met de lippenstift steekt er hoog bovenuit. Had de film zich iets meer op dat soort taferelen gericht dan was er makkelijk een halve ster bijgekomen, maar nu zorgen de komische momenten voor iets teveel terugval. Visueel heb ik Zhang trouwens ook al beter gezien, al zitten er om zich ook wel genoeg mooie plaatjes in deze film.

Hij heeft recentelijk nog een paar nieuwe films uitgebracht, toch maar eens naar op zoek gaan want slechte films heeft hij nog niet gemaakt. Zelfs deze iets mindere film is nog steeds dik de moeite waard.

3.5*

Mooi mooi.

Ik ben niet Yuasa's grootste fan, zeker niet wetende dat er een hoop mensen zijn die in hem één van de allergrootsten zien. Maar zijn talent valt moeilijk te ontkennen en met z'n nieuwste heeft hij gelukkig weer de juiste toon te pakken.

Aparte anime, zoals je van Yuasa mag verwachten. De film zelf speelt af in één enkele nacht, maar er zit een jaar aan gebeurtenissen in. Een hoop weirdness, rare figuren en maffe settings. Maar het is toch vooral Yuasa's regie die het allemaal zo speciaal maakt. Geweldig camerawork, maar vooral ook een erg opvallende stijl, erg kleurrijk en érg levendig.

Typisch zo'n film die je gewoon moet ondergaan. De logica is soms ver te zoeken, de gebeurtenissen bepalen het ritme van de film en af en toe kan je niet meer doen dan gewoon genieten van wat zich over het scherm heenbeweegt. Aanrader voor mensen die hun animatiefilms graag nét iets anders zien.

4.0* en een uitgebreide review

Een raar beestje.

Een echte slasher is het inderdaad ook niet, wat het dan wel is valt moeilijk te omschrijven, vooral omdat er nogal wat mislukt in deze film. De motivatie van de personages lijkt nergens op, het acteerwerk is doorgaans onder de maat en een aantal erg vreemde scenes (een meute met fakkels ... ehm?) maken het tot bijna een absurde film.

Maar Maggart doet het gelukkig nog wel naar behoren, waardoor in ieder geval de gestoorde Kerstman wél goed uit de verf komt. De redenen waarom hij zo is doorgedraaid mogen dan wat onnozel zijn, zijn personage is wel degelijk best eng, zonder daarbij echt veel horrorzaken te moeten opzoeken.

Daarnaast valt ook de geweldig lawaaierige soundtrack nog op. Niet bepaald mooi, wel apart en bij momenten ook nog wel effectief. Verder een goedkope productie jammer genoeg. Het is niet dat Jackson geen talent had, maar te weinig om een solide film te maken. Raar filmpje dit.

2.0*

Flauw.

Sowieso weer een film waarvan je je afvraagt waarom het zich in hemelsnaam in de jaren '90 afspeelt. Het verhaal wint misschien een klein beetje aan geloofwaardigheid omdat er toen geen social media en dergelijke waren, maar geloofwaardigheid is nu niet meteen aandachtspunt nummer 1 van deze film. Het lijkt vooral wat leuren met vervlogen tijden.

Gaffigan doet verder z'n best wel, maar kan deze film niet in z'n eentje dragen. Heb me ook de hele film afgevraagd waarvan ik hem kende, bleek uiteindelijk van de Flight o/t Conchords serie te zijn. Klein rolletje, maar wel een hilarisch nummer.

De rest van de cast is bleek, net zoals de humor en het drama. Bailey voegt niks toe als regisseur, waardoor het een erg flauw en identiteitsloos filmpje wordt. Beetje raar om het dan te proberen rekken tot 110 minuten, had makkelijk een minuut of 20 korter gemogen.

Vreselijk is het niet, wel nogal zoutloos. Eentje om snel te vergeten met andere woorden.

2.0*

Ugh.

Simpel filmpje. Zorg dat je een bekende naam in je titel verwerkt, schrijf een goedkoop horror plotje, gooi er een bende would-be actors jeugd tegenaan en hou je verder vooral niet bezig met geld te verkwisten aan een goeie film.

Amateuristische prul en werkelijk absoluut irritante personages. Ze gaan jammer genoeg niet snel genoeg dood. Verder is het King-motiefje zo enorm dun dat je je afvraagt waarom ze er moeite in hebben gestoken. Een paar korte referenties en een einde dat zich iets meer richt op het King gebeuren, al schuwt deze film ook niet enkele andere horrorverwijzingen (of waren het dan toch parodieën?).

Verder niet teveel woorden aan vuilmaken. Wannabe amateuristische horrorprul die wat succes probeert te oogsten op de naam van een ander. Beter gewoon niet kijken, je mist er helemaal niks aan.

0.5*

Best leuk.

Deed mij nog het meest denken aan een Stephen Chow film. Combinatie van maffe/flauwe humor en superkrachten in een verder normale setting, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Kon Sander best pruimen, zelfs met dat accentje. Turturro ook leuk, al vond ik het niet opvallend beter. Of opvallend anders dan anders. Film kent jammer genoeg iets teveel matige sexgrappen, maar kent ook een paar zeer droge, leuke momenten. Favoriete scene waren de twee kuikentjes uit de eitjes. Ook lekker droog gebracht.

Vreemdste aan de film was het optreden van Mariah Carrey. Volgens mij wordt ze hier geweldig belachelijk gemaakt, dus de laatste die je dan verwacht is zijzelf. En toch leek het niet op zelfspot, eerder gewoon oerdom. Wat dan weer erg vermakelijk was.

Verder leuke cameos, alleen duurt het allemaal iets te lang en is de lol er op het einde wel vanaf. Maar verder vermakelijke nonsens.

3.0*

Absoluut niet eens met NKyou.

Vond het net erg leuk om zo een keer een film van Zhang te zien. Hij heeft al genoeg plattelandsdramas op z'n naam staan, dit was zeker een welkome afwisseling.

De visuele link met Doyle is er inderdaad, kan niet zeggen dat het beter is dan de huidige Doyle, wel beter als de vroegere Doyle/Kar Wai probeersels.

Wil niet zeggen dat deze film geen minpunten kent. De rode draad had iets roder gemogen, zeker in het midden, met de erg lange dinerscene verloor de film mijn interesse. Eerste en laaste 20 minuten zijn daarentegen wel erg sterk.

Visueel vlot en chaotisch, redelijk fris en modern filmpje. Als is het uiteindelijk niet Yimou's beste kant, hij laat toch weer eens wat anders zien. Vooral die scene op dat feestje was zo on-Yimou dat het gewoon hilarisch was. En nog een goeie scene ook.

3.5*, voor het toffe begin en einde. In het middenstuk vlot het jammer genoeg niet zo, maar mini-aanradertje voor mensen die weer eens wat anders van Y. Zhang willen zien.

Eigenaardig filmpje.

Staat dan wel horror bij, maar al ter serieus is het allemaal niet. Redelijk luchtig, beetje romantiek erbij, wat Chinees gehorror en een klein streepje drama. De mix is leuk maar mist soms wel wat focus.

Visueel bij momenten erg knap, hoewel de kleurtjes soms wat te donker zijn. Ook de soundtrack heeft wel wat. Hui houdt er een duidelijk eigen stijltje op na wat de film toch wat extras geeft. Mooie mix van typische HK elementen aangevuld met iets eigens.

Acteerwerk is ook redelijk, klein maar grappige cameo van Anthony Wong ook, verder niet echt opvallend maar daarvoor is het dan ook allemaal iets te luchtig.

Gaat soms alle kanten op, wie een typische horror film verwacht zal ook écht van een koude kermis thuiskomen, maar als op zichzelf staande film een leuk en aangenaam tussendoortje.

Hoop nog eens een echt goede film van Hui te zien, maar teleurstellen heeft ze ook zeker nog niet gedaan.

3.5*

Matig.

Brett Simmons waagt zich eens aan een horror/comedy, maar weet zoals wel vaker helemaal niks toe te voegen. Er zitten wel een paar lollige ideetjes in (zoals een tijdslijn aan de hand van dode opzichters), maar het is veelal té bekend terrein.

En dan niet eens erg goed uitgevoerd. Een begenadigd regisseur is hij ook allerminst, dus is het ook geen verrassing dat het allemaal maar wat slordig oogt. Het is een klein wonder dat Simmons eigenlijk nog steeds budget vindt om nieuwe films te maken, maar da's allicht het voordeel van binnen het horror genre te werken.

Matig acteerwerk, povere effectjes en wat zelfbewust gedoe mbt het slasher genre. Het is dat het verder nog makkelijk wegkijkt en er hier en daar een klein lichtpuntje inzit. Er valt wel door te komen voor de genrefan, maar meer dan dat is het ook echt niet.

2.0

Fijn.

Na een half uurtje kon ik maar één ding denken ... dat mij zo'n Joker aub. Ik zag dat de vergelijking met Taxi Driver hier al eerder is gemaakt, die vind ik dat iets minder terecht omdat de regiestijl van Ramsey toch wel érg verschilt van Scorsese, maar met Phoenix in de hoofdrol en met een man die langzaam doordraait zijn de parallellen met Joker zeker te trekken.

Visueel in ieder geval een stuk beter (en moderner), maar het is vooral ook de soundtrack die positief opvalt. Aardig wat geklooi, ook met wat oudere nummertjes in de achtergrond. En dan de editing die het net allemaal nog wat ongemakkelijker maakt. Zulke dingen geven een film wat mij betreft veel sfeer mee.

Phoenix zelf doet het ook stukken beter. Een stuk introverter en ingetogener, zie ik veel liever. Plotje weet verder wel te boeien, al vond ik het einde ietwat minder. De sneer naar de politiek en "machtige mannen" voelde net iets te makkelijk aan en de scene in het landhuis was ook wat lauw. Maar verder een mooie ontdekking dit, misschien de rest van Ramsey's oeuvre toch maar een kans (soms tweede kans) geven.

3.5*

El cheapo.

Netflix heeft deze vast ergens bijgekregen, want dit is toch wel een niveautje onder hun doorloopse aankopen. Typisch goedkoop horrorwerk, waarbij het plotje uiteenvalt van het jatwerk, de acteurs geen ervaring hadden, de visuele look die van een vakantievideo evenaart en de special effects in één of andere gratis app toegevoegd zijn.

Saai poltergeist verhaaltje, vervelende dialogen, slechte acteurs, uberlelijk ... veel meer hoef je eigenlijk niet te weten. En dat vond McKendree het ook nog eens nodig om de film tot 102 minuten te rekken. Alsof het daarmee beter zou worden. Mnee, dit veredeld YouTube project was beter nooit aan de grote massa blootgesteld.

Vermijden als de pest.

0.5*

Luchtige en frivole Allen.

Hoewel hij binnen z'n films wel wat varieert met details, komen de grote lijnen toch vaak overeen. Zo ook met deze, die misschien wel de grootste blauwdruk is die ik al van Allen gezien heb.

Er zitten hier en daar wat storende dingetjes in. Zoals bijvoorbeeld de voice over, die veel te veel op Allen lijkt maar hem duidelijk niet is. Geen idee waarom Allen de tekst zelf niet heeft ingesproken. Londen is af en toe iets te nadrukkelijk aanwezig zonder veel toe te voegen (en met teveel niet-geaarde Britten in de hoofdrol), Watts trekt haar rol niet al te best en de "hippe" tentjes waar Hopkins terecht komt zijn alles behalve dat.

Het is geen grootse kritiek, maar wel zaken die eigenlijk makkelijk te verhelpen zijn en waarbij je je afvraagt of Allen niet gewoon wat lui is geweest. Verder hangt er wel een lekker zomers sfeertje, is het drama zeer lichtvoetig en zit er een stevig tempo in de film.

Een aardig tussendoortje. Zeker niet Allen's slechtste film, maar hij heeft er ook al betere gemaakt. Veel herkenbare elementen, alleen de scherpte mist een beetje.

3.0*

Mooi!

Ofwel kies is erg zorgvuldig, ofwel is de Taiwanese cinema echt geboomed zonder dat het de rest van de wereld is opgevallen. Ook One Day is weer een erg mooie, stijlvolle en lieflijke film. Ze kunnen tegenwoordig maar weinig meer fout doen lijkt het wel.

Mooie romantische films met een leuk supernatuurlijk randje. Visueel ijzersterk, vertrouwde maar mooie soundtrack en sterk geacteerd door Chang en Hsieh. Mist iets om het echt exceptioneel te maken, maar verder uberdegelijke, uberkwalitatieve en sterke cinema.

4.0* en een uitgebreide review

Een regisseur die niet echt veel bekendheid geniet hier (understatement) maar wat mij betreft compleet onterecht.

Beetje apart toch ook, want Peony Pavilion is geen "kleine" film. Gebaseerd op een enorm populair Chinees drama, stevig budget en een paar erg bekende namen.

Dat is er dan ook aan te zien, want de film is een explosie van kleuren, erg knap en weelderig in beeld gebracht. Visueel is dit echt een pareltje, doet een beetje denken aan Kar Wai's In The Mood en 2046, alleen dan wat minder duister.

Verder wel veel klassiek Chinese gezangen, misschien dat dit de film belemmerd heeft om een grotere release te krijgen. Valt meestal niet goed, maar vond het hier erg passend en vaak ook mooi.

Verhaaltje is redelijk typisch. Tragische gebeurtenissen en romantische perikelen wisselen elkaar af. Wang En Miyazawa zetten hun rol erg mooi neer, ook de bijrol van Daniel Wu is de moeite.

Gewoon een erg stijlvolle en sfeervolle film. Kantje kitsch af en toe maar Yonfan blijft mooi aan de juiste kant van de lijn. Had hier niet zoveel van verwacht maar viel me uiteindelijk erg goed mee.

Mooie 4.0*