Opinions

Onmogelijk om omnibus als deze in het kort te omschrijven, daarom sowieso al een link naar de lange versie.

Prachtige omnibus met veel creativiteit neergezet, geregisseerd door leuke bekende en opkomende namen en zonder echt zwakke schakels. Heerlijk project dat ik me binnekort wel weer zal aanschaffen. Yoshitaka Amano's film schiet er samen met Yamaguchi's film bovenuit, verder veel geweldige mystiek en weirdness.

4.5* en een serieuze review

Best interessante film.

Door de titel ga je inderdaad de film binnen als remake, maar het ligt toch aardig wat complexer. Uiteraard zijn er veel parallellen te vinden, zelfs erg kleine details die in beide films voorkomen (zoals de visjes).

Anderzijds is dit een film waarbij ik me afvraag of mensen nog over een remake zouden spreken wanneer de titel niet Perfect Blue zou zijn. Want er zijn ook zeker zoveel verschillen, en aardig ingrijpende ook.

Kon's Blue ging over het zangeresje en hoe de entertainmentwereld zo iemand opslurpt, Sato's Blue gaat eigenlijk veel meer over de stalker en hoe zo iemand's leven in functie staat van een idool. Het is bevoorbeeld grappig dat er in beide films een fysiek zichtbare transformatie is van een personage, maar hoe het toch compleet anders uitgewerkt wordt.

Dat maakt Sato's Blue meer een revisioning van het basisconcept (jong meisje dat onderaan de idool ladder bungelt en het erg graag wil maken) dan een gewone remake. Daarbij is ook bijna het hele slasher deel gecut en is deze film veeleer een drama.

Sato speelt met een erg leuk idee hier (living the life) en werkt het ook zeer interessant uit, jammer genoeg wil de film op andere fronten niet zo mee. Visueel is het echt gewoon te karig, gaande van camerawerk tot props (dat volvotje). Theme song is wel weer erg mooi, maar wordt aardig wat herhaald (wel functioneel), dus na een tijdje is de lol daar ook wel vanaf.

Voor fans van Kon's versie is het toch best interessant. Zeker om te zien hoe Sato's benadering eigenlijk helemaal anders is. De film zelf biedt z'n eigen origineel uitgangspunt, enkel de visuele uitwerking laat Sato wat in de steek.

3.5*

Mooi.

Blijft een zeer stijlvolle, kalme film wiens mysterie drijft op geweldige floue zwart/wit visuals en uitzonderlijk sound design. Jammer dat deze film nog steeds niet op een eenvoudige/begrijpbare manier te verkrijgen is.

Ishii is een held, welke voornaam hij ook gebruikt. Ook véél meer dan de punk regisseur waarvoor hij maar al te vaak versleten wordt. Toch blijft dat wel de basis en ook deze film draagt genoeg punk-signatuur voor diegene die Ishii's achtergrond kennen.

Verhaaltje is simpel en zeker niet de hoofdmoot, de sfeer komt uit het audiovisuele. Ook leuk om een oude Asano aan het werk te zien, al geldt hier wat voor vele andere Japanese films geldt: wie niet omkan met de stoicijnse manier van acteren zal tegen een emotieloze muur opbotsen.

4.5* en een uitgebreide review

Eigenaardige Sono.

Als Sono ooit één van z'n eigen films mag remaken is het deze wel. Heeft alles om een geweldig filmpje te zijn, maar het is zo goedkoop afgewerkt dat het de film gewoon in de weg zit.

Het begint ook best lauw. Het eerste verhaal is wat simpel en het is ook niet bepaald duidelijk waar de film nu eigenlijk naartoe wil. Na een half uur, als Sono z'n concept uit de doeken doet, wordt het plots een stuk interessanter allemaal.

Eigenaardig tempo in deze film. Sommige scenes gaan eeuwig door, daarna wordt meteen weer van context geswitched. Het is daarom niet altijd even makkelijk te volgen, maar doorheen de film wordt het meeste wel duidelijk, al mist op het einde wel een allesomvattende verklaring.

Niet dat het veel uitmaakt, de film zelf is amusant en op een echte verklaring zat ik ook niet meer te wachten. Wat rest zijn een aantal zeer leuke en aparte scenes en een sterk concept. Wat mist is een voldoende groot budget voor de juiste afwerking.

Zeker de die-hard Sono fans moeten deze maar eens proberen.

3.5*

Genieten.

Een eenvoudig documentaire, die niet zo heel veel meer doet dan registreren. Maar daarin ligt natuurlijk ook een geweldige kracht.

De focus van de docu is een beetje onduidelijk. Miyazaki staat centraal, net als de productie van Kaze Tachinu. Maar ook het bedrijf Ghibli krijgt veel aandacht, en hoewel hij zelf niet echt aan het woord komt, is Takahata ook nooit ver weg. Het Ghibli universum in de kijker dus.

Een docu die je eigenlijk samen met Jiro: Dreams of Sushi zou kunnen uitzenden. Twee docus over oude mannetjes die iets te passioneel met hun vak bezigzijn, weinig tijd hebben voor randzaken maar wél bij de allerbeste in hun vakgebied behoren.

Het staat mijlenver van de rich & fame van Hollywood af. De dagelijkse rituelen van Miyazaki laten zien hoe "klein" hij gebleven is, ondanks z'n internationale succes en status. Maar ook Ghibli als bedrijf komt er goed vanaf. Het lijkt in niks in die andere "inspirationele" bedrijven zoals Google, Apple of Pixar, waar alles zo "tof" en "hip" mogelijk moet zijn. Buiten een daktuintje is de werkplek een eenvoudig gebouwtje waar vooral veel papier rondslingert.

Enerzijds brengt de docu de Ghibli mythe terug op een menselijk niveau, anderzijds versterkt ze de mythe door het geloofwaardige karakter van de film. Deze docu heeft nooit de air een promo filmpje te zijn, integendeel zelfs. Weinig blitz en, zoals wel vaker in dit soort docus, kritische Japanners die het niet nalaten eerlijk over hun collegas te spreken.

Veel mooie scenes, al is het maar van het katje dat doorheen de Ghibli gebouwen rondwaart, over de vrouw die elke dag melkjes (?) komt brengen. Die eenvoud staat in zulk schril contrast met de films die ze afleveren, dat het weer iets magisch krijgt.

Mooie docu dus. Fans van animatie moeten deze echt gezien hebben, voor de occassionele Ghibli-liefhebber is het misschien allemaal niet spectaculair genoeg, maar daar ligt nu net het mooie van deze film. Integere docu, zo zie ik ze niet vaak.

3.5*

Matig inderdaad.

Nishikawa is tot meer in staat, dat liet ze eerder al zien. Weer zo'n 2u+ Japans drama en hoewel het ditmaal geen romance annex ziekte verhaaltje is lijdt het toch aan veelal dezelfde kwaaltjes als andere recente dramas.

Sowieso duurt het allemaal te lang. Voor 137 minuten aandacht wil ik meer terugkrijgen dan het emotionele slagveld van een chef die z'n restaurant in rook ziet opgaan en zich daarna maar al te graag wentelt in zelfmedelijden.

Acteerwerk is niet slecht, normaal kan ik Abe ook niet zo uitstaat maar hier doet hij het toch meer dan aardig. Ook Matsu en Tanaka zitten goed in hun rol. Maar audiovisueel is het saai en qua tempo is het veel te matter of fact. Weinig ruilmte voor sfeer, Nishikawa ploegt teveel door haar verhaaltje.

Echt héél slecht is het niet, zijn ze meestal niet dit soort dramas, maar emotioneel meeslepend is het ook allerminst en 137 minuten zijn gewoon veel te lang voor een film als deze. Moet in 90 kunnen ook.

2.5*

Absoluut de moeite.

Ik blijf het een beetje moeilijk hebben met de films van Suzuki. Op papier is het een regisseur die me echt wel aanspreekt, maar op de één of andere manier komt het er niet altijd uit. Soms is het geweldig, soms vind ik het helemaal niks. Maar ik blijf gewoon proberen.

Deze Yumeji was in ieder geval wel een meevaller, hoewel ik er in het begin niet zoveel van verwachte. Biografieën zijn niet bepaald mijn favoriete cinema, gelukkig is dit niet zomaar een klassiek levensverhaal. Suzuki maakt er iets poëtischer van, waarbij de stijl vooral de persoon probeert te vatten.

Bij momenten erg mooie beelden, maar ook een erg fijne soundtrack. Die twee zorgen ervoor dat er voldoende te bewonderen valt. Jammer genoeg is het niet geheel consistent doorheen de film, waardoor er af en toe ook wel wat mindere scenes tussenzitten. Zeker wanneer er veel gepraat wordt.

Maar het is een film die blijft boeien, ondanks de toch best stevige speelduur. Erg mooi einde ook, jammer dat Suzuki na deze film wat stilviel, want het zijn toch vooral z'n latere films die ik beter weet te waarderen.

3.5*

Fijn.

Laat 2020 het jaar worden dat genre cinema de filmvreugde terug claimt. De laatste 10 jaar is jan en alleman bij de genrecinema te leen gegaan, het resultaat is dat het allemaal wat trager, serieuzer, maatschappijkritischer en blah blah blah geworden is. De pure fun is er een beetje uitgegaan, met name in het zombiegenre heeft er sterk onder te leiden gehad, met een serie als The Walking Dead als trieste dieptepunt.

Dat is iets wat érg sterk opvalt tijdens het kijken van Yummy, een horror filmpje dat zich van heel die "genre met meerwaarde" hype geen bal aantrekt. Een simpel uitgangspunt, wat stompzinnige humor erbij en dan goed 75 minuten door de bloederige zombies heenploeteren. Het voelt zowaar verfrissend aan, terwijl het toch vooral teruggrijpen is naar de oude opzet, maar dan op een iets modernere manier uitgewerkt.

Het moet gezegd dat de gore er best goed uitziet, dat er wat lekker smerige scenes inzitten en dat ook de humor erg goed uit de verf komt. Het verhaaltje stelt niks voor en ook het acteerwerk is zeker niet van het hoogste niveau, maar dat boeit weinig als er weer een stukje smerigheid in de kijker gezet wordt. Vingers die afgesneden worden, ribbenkasten die opengebroken worden, zombies die zichzelf zitten opsmukkelen ... mnee, de liefhebber van wat gore en humor komt echt wel aan z'n trekken hier.

Misschien voegt de film net iets te weinig toe aan het genre, naast een Braindead hoef je deze niet te leggen, maar het is een brokje oversneden filmplezier, het soort dat je eigenlijk nog maar héél weinig terugziet tegenwoordig. In die zin gewoon érg leuk om een keertje gezien te hebben (bij ons was de zaal gelukkig wel redelijk gevuld), hopelijk een voorbode voor de genre cinema in 2020.

3.5*

Ben niet geheel bekend met die lunar comedies, maar wat ik er van begrepen heb zijn het een soort van kerstfilm. Weerkerend en nogal goedkoop sentiment dus, maar dan in comedyvorm.

Best een treffende omschrijving voor dit filmpje. Nogal typische comedy, maar echt zo goedkoop en pover uitgevoerd dat het geregeld nogal genant overkomt. Vind Pak-cheung Chan ook een vreselijk acteur, hielp de film ook niet echt.

Verder typisch Jing Wong gevalletje. Af en toe is de humor best te prijzen, beetje all over the place maar zijn stijl. Leuke cameo ook van de man, maar veel meer dan dat stelt het allemaal niet voor. Film weet wel steeds een lachje op te wekken zodat het nooit echt irritant wordt, buiten dat valt hier helemaal niks te zien.

Erg mak tussendoortje dus, één van Wong's minste films wat mij betreft.

2.0*

60s martial arts.

Maar toch al met een iets moderner tintje vond ik. Althans, meer zoals het betere Shaw Bros werk uit de jaren '70. Minder serieus, iets mysterieuzer en met wat meer tempo dan de jaren '60 martial arts die ik totdusver gezien heb.

Nadeel is wel dat de gevechten er toch echt wel knullig uitzagen af en toe. Men had nog een serieuze weg af te leggen alvorens het echt indrukwekkend zou worden, gelukkig dat er ook wat meer fantasierijke zaken tussenzitten, zodat het niet alleen maar slaan en schoppen was.

Het tempo is verder wel best oké, acteerwerk is matig maar da's ook een vast gegeven als je dit soort films gaat kijken. Leuke aanzet tot een hoop betere films die later gemaakt zouden worden met andere woorden. Zal wel enige historische waarde hebben, maar qua funfactor is het kijkbaar, maar toch redelijk magertjes.

2.5*

Aardig vervolg.

De eerste film was niet verkeerd, al moet gezegd dat Wuershan toch ook niet vol wist te overtuigen. Dit soort films hebben al jaren te kampen met een pover gebruik van CG, ook deze weet daar jammer genoeg niet aan te ontsnappen. Het blijft jammer, want net die rijke aankleding maakte Chinese films altijd wel de moeite waard.

Gelukkig is het avonturendeel wel nog te genieten. Een degelijke cast (met een mannelijke en vrouwelijke hoofdrol, geen keuze ala Indiana Jones of Tomb Raider dus), wat aparte dingen onderweg (waarbij de Chinese folklore allicht een belangrijke rol speelt) en een fijne finale maken van deze film een vlotte blockbuster.

Toch blijft het jammer dat men zich in China niet wat beter in de hand weet te houden. Allicht dat men daar verwacht dat men al doende leert, maar het is nu toch al zo'n 10 jaar dat we in dit soort blockbusters op brakke CG zitten kijken, het moment van oogsten is nu toch écht wel daar. Ofwel gaat men terug de traditionele kant op, ofwel huurt men maar wat Amerikaanse bedrijven om het computergeweld onder handen te nemen.

3.0*

Fijn.

Niet zo heel verrassend natuurlijk, met Odagiri en Kagawa vol in de vuurlinie en Nishikawa in de regisseursstoel. Toch zit er altijd wel iets kleins fout bij Nishikawa, waardoor z'n films nooit hun volle potentieel benaderen.

Na een zeer fijne intro, is het hier het rechtbankgebeuren dat de film wat laat slepen. Sowieso vind ik z'n films meestal wat lang, ook deze Yureru heeft er weer van. Dat staat los van het fijne acteerwerk en een toch wel boeiende broederelatie, gewoon het tempo en de focus die soms verkeerd komen liggen.

Visueel had het ook wel net iets mooie gemogen vond ik, verder is de soundtrack wel opvallend en weet de film er gelukkig nog wel een mooi einde aan te breien. 't Is zeker niet één van de betere Japanse dramas, maar qua aanvulling bereikt het toch wel een meer dan aardig niveau.

3.5*

Fijne verrassing.

Raar dat deze film niet wat meer kansen heeft gekregen om door te breken, maar wanneer ze zelfs geen moeite hebben gedaan voor een Engelstalige titel dan weet je het wel. Jammer, want dit is wel een filmpje dat langzaam z'n eigen publiek had weten te vinden denk ik.

Doet wat aan als een Tetsuya Nakashima light. De mix van erg gestileerde visuals en wat duisterdere themas plaatst deze film in ieder geval in hetzelfde hoekje, al is Kumazawa uiteraard niet geheel op hetzelfde niveau. Maar zelfs een Nakashima-light is nog dik de moeite.

Qua verhaal is het soms wat vergezocht, maar enkele leuke twists en prachtig in beeld gebrachte scenes zorgen ervoor dat de film de gehele lengte blijft boeien. Erg leuke ontdekking, hopelijk krijgt deze Yurigokoro nog een tweede kans ooit.

4.0* en een uitgebreide review

Wat een lange zit. Maar vier plaspauzes en zo'n 37 zit, lig en hanghoudingen verder was de film dan toch gedaan.

Positief: ik heb me geen moment verveeld. Tempo zit goed, personages zijn boeiend, niet om te zeggen dat ik geen enkele keer op de klok gekeken heb, maar verveeld heb ik me zeker niet. Jammer genoeg is het meeste positieve daarmee gezegd.

Blijkbaar zien de meesten dit als een zeer gewichtige, zware en nogal depressieve film, ik heb er mijn idee over. Alles wordt met een zekere luchtigheid gebracht, zodat ik de film nooit drukkend vind worden. Jammer genoeg zag ik dit visueel niet weerspiegeld. De afgebleekte kleuren (sepia, maar dan met vaalrood ipv oranje) zorgden soms voor mooie shots, maar meestal gaf het geheel een ouwerwetse, suffe, doffe, zielloze en vreugdeloze indruk. Het laatste shot (wel in kleur) bewijst voor mij enkel wat een foute stijlkeuze hier gemaakt werd. Ook het camerawerk was bij momenten redelijk bedroevend, al was het wel steeds zeer verzorgd.

Nu laat de film me toch een beetje koud. Jammer, want na 211 minuten engagement had ik toch wat meer willen terugkrijgen. Toch 3.5*, want vervelen deed hij niet, en een half * gaat naar het jonge meisje. Een echte prachtprestatie.

Geen love it or hate it film, maar een normaal filmpje waar de goeie punten net opwegen tov de slechte.

Goed drama.

Toch is de Japanse cinema wat kwijt. Een laagje gestileerdheid dat vervangen wordt door wat doordeweekheid. En dat is jammer. Deze film heeft er ook een beetje last van.

Dat geur geen barriere hoeft te zijn in cinema was al te zien in Perfume. Veel verder dan een beetje slomo en een briesje komt Yoshida eigenlijk niet. Verder is het wel redelijk gestileerd, maar echt sterk wil het gewoon nooit worden.

Verhaaltje boeit op zich wel, ook mede door de korte speelduur. Twee mensen die elkaar vinden en door omstandigheden erg hoekig met elkaar omgaan om te krijgen wat ze willen. Genoeg interessante setting om een boeiend drama op te leveren.

Daar slaagt de film dus wel in, maar ook deze film moet een hele hoop concurrentie voor laten gaan. Buiten het onderwerp valt de film gewoon niet genoeg op in het aanbod van modern Japans drama.

3.5*

Best lastig om deze film in z'n geheel te vinden. Deel 1 had ik al zo'n anderhalf jaar voor deel 2.

Gelukkig wint de aanhouder en de film dan toch eindelijk volledig gezien. Film die zo naast Agitator kan gaan staan in Miike's filmografie. Ook hier weer een gedetailleerd opgebouwd yakuza wraakepos. Wat wil zeggen dat je best wat namen en gezichten uit elkaar moet kunnen houden.

Vond het verhaaltje op zich wél boeiend, steeds dichter komt Azusa bij zijn doel en uiteindelijk zit je toch al een einde in het laatste uur alvorens alles duidelijk is.

Typische Miike geweld, de echte weirdness en humor is hier wat minder aanwezig (behalve een gek boommoment op het eind). Film is dan ook vooral op wraak en eer gericht, de typische yakuza themas.

Visueel niet slecht maar verre van mooifilmerij. Best vlug en slorig maar zoals -fal ook al aangeeft mist het zijn effect niet. Soundtrack is verder een beetje gek, aardig maar niks memorabels.

Interessant filmpje dat blijft boeien door sterke en erg directe actie en een intrigerend web van yazukas. Verder een erg sterk einde ook voor deze film. maar daar moet je uiteindelijk wel 180 minuten op wachten, die 150 zal wel weer een verknipte versie zijn.

3.5*, boeit de gehele duur, sterk geacteerd en fraaie actie, maar weinig dat er verder echt uitspringt.