Opinions

Erg standaard romcom.

Wilson blijf ik een leuk acteur vinden. 't Is eenvoudig te zien waarom mensen een hekel aan hem zouden hebben. Erg aparte houding, timing, uitdrukkingen en stemgeluid. Klinkt altijd heel zacht en zweverig. Maar wat mij betreft brengt hij steeds iets leuks in een film.

Ook hier, maar hij weet de rest van de film er niet mee te redden. De avonturen van Dillon en Hudson waren te voorspelbaar (dramatisch turn in het laatste half uur, big no no) en de humor komt maar sporadisch bovendrijven. Daarbij ook vaak iets te makkelijke grapjes. Wat Douglas in deze film poogde te doen weet ik verder niet, maar het leek echt nergens naar. Wat was die man out of place.

Film duurde ook echt te lang, en wanneer het en nu komt het allemaal weer goed einde ingezet werd vond ik het allemaal wat teveel worden. Goeie 20-30 minuten eraf en het had allemaal veel leuker geweest.

Wilson is een fijne vent, maar hij brengt het er beter vanaf onder de wat eigenzinnigere regisseurs. Deze film zit te hard vastgeroest in z'n genre, en kon me eigenlijk nergens overtuigen.

1*

Martin & Lewis.

Het zouden ook twee voornamen kunnen zijn. Derde film van het duo en het begint me te dagen dat ze volgens een gelijkaardige formule werken. Toegegeven, de formule werkt ook wel best. Lewis als zenuwpees, met z'n hoge stemmetje, wilde uitdrukkingen en zware overacting, en Martin als rustpunt die rond hem heen dartelt.

Het plotje is elke keer wat anders, maar wat boeit het. Het zijn toch vooral bepaalde scenes die bijblijven, zoals Lewis' scheerbeurt bij Martin. Dat Lewis hier 90 minuten als klein kind moet doorgaan is hoogst ongeloofwaardig (beetje ala Some Like it Hot), met dat verschil dat Lewis wel af en toe grappig is. Dat helpt dan altijd enorm in een comedy.

Taurog is er wel eentje van de lopende band en dat merk je ook wel aan een project als dit. Moet zeggen dat ik de films altijd vlot inga, maar na een uurtje merk dat ik het wel weer gezien heb. Hoe meer ze over de 90 minuten scheren, hoe harder het verval ook. Het stelt verder ook niet zo heel veel voor, maar ook deze is weer een vlot filmpje dat nergens echt irriteert. Gesteld dat je tegen de capriolen van Lewis kan natuurlijk.

1.5*

Weer een betere Wingard.

Al is "weer" relatief, aangezien hij deze schoot voor z'n wat lamzakkerige omnibus bijdrages. In ieder geval wel weer een film van hem waar ik wat mee kon.

Perfect is het niet, daarvoor is de balans tussen horror en zwarte comedy niet stabiel genoeg. Film werkt op beide fronten, maar tegelijkertijd werken beide zaken elkaar ook wel tegen. Audiovisueel genoeg materiaal voor een supersfeervolle invasion flick, verder ook genoeg geslaagde en lompe jokes voor een zwarte comedy, maar de wisselwerking tussen beiden komt vaak op verkeerde momenten, waardoor het nooit écht spannend of grappig wordt.

Acteerwerk verder solide (buiten Swanberg, écht geen goeie acteur en samen met Ti West zorgt hij wel weer voor een iets te gezellig vriendensfeertje), de maskers doen absoluut hun werk en de moorden zijn bruut en lomp genoeg.

Wel weird dat een film als deze in de bioscoop komt, niet meteen een typische horrorfilm, veel bekende namen zitten er ook niet in. Zelf wel een of andere gekke uitzondering zijn. Uiteindelijk heb ik me er best mee vermaakt, maar had makkelijk nog heel wat beter gekund.

3.5*

Dweilen met de kraan open.

En uit die kraan komt een onafgebroken stroom zelfmedelijden. Genreaanduiding mag dan komedie/drama zijn, maar met personages als deze is het maar lastig om het comedy gehalte enig gewicht te geven. Vond de film regelmatig erg sterk sleuren en het drama gehalte te overheersend.

Theron's personage is ook redelijk ééndimensionaal (en aangezien hier precies wat twijfel over bestaat, de titel verwijst niet rechtstreeks naar haar maar naar haar beroep - een 37-jarige is niet bepaald een young adult meer). Een hoop gejank, gemok, zielige blikken en wat egoïstisch geblabber. En als tegenspeler ... een exacte kopie. Nog meer droevige gezichten.

Af en toe wel een geslaagd grapje, maar vaak wel nogal makkelijk. Zelden scherp of spannend, het low-hanging fruit grapje zou zo op de film zelf kunnen slaan. En zo hobbelt het allemaal wat lusteloos verder. Acteurs doen het op zich nog wel goed, maar hun personages zijn onuitstaanbaar en de humor is de mak.

Gaat niet de goeie kant op met Reitman.

2.0*

Wel leuk.

Maar van Jeunet verwacht ik dan toch net iets meer. Deed me sterk denken aan Boyle's Millions, ook zo'n film van een visueel uitmuntend regisseur die aan de hand van een kindersterretje z'n stijl iets intoomt en wat kindvriendelijker uit de hoek komt. Voor mij hoeft het niet zo, al is deze Spivet net als Millions ook geen slechte film.

Jeunet doet het iets minder in Amerika. De omgevingen zien er soms wat fake uit en hoewel hij duidelijk mikt op een magisch sfeertje komt dat er niet helemaal uit. Iets te bordkartoon, mede dankzij het iets te harde kleurgebruik. Ook het acteerwerk had hier en daar wat beter gekund. Het jongetje is matig, de vader van het jongetje vooral identiteitsloos.

Maar dat alles is bijna verwaarloosbaar als Jeunet z'n typische trucjes weer bovenhaalt. Met geinige komische ingevingen en een arsenaal aan goede ideetjes zorgt Jeunet ervoor dat de film nooit inzakt, dat het de hele tijd fris blijft en dat de film zich mooi onderscheidt van andere films (ook z'n eigen werk).

Carter is wel een leuke toevoeging, ook Pinon zorgt voor een leuk bijrolletje. Enige echte minpunt nog is het verhaal rond het broertje van TS, onnodig drama dat niks toevoegt aan de film.

3.5*

Vrolijke boel!

Tot Sinatra komt inderdaad. Maar persoonlijk vond ik dat nog wel oké, het was misschien net allemaal iets té gezellig en blij. Het eerste half uur is zo'n beetje compleet dramaloos en alles loopt net iets te makkelijk. Zeker de romances, hoewel die sowieso vroeger al wat minder "serieus" liepen in films.

Wanneer Sinatra eindelijk zichzelf introduceert wordt het net iets scherper, wat toch voor het nodige contrast zorgt. Sinatra zingt ook een stuk beter dan Day, dus muzikaal wordt het ook wat beter. Vooral bekende nummertjes uiteraard.

Opvallend verder dat grote dramatische gebeurtenissen niet al té veel aandacht krijgen. Dan wordt er snel een sprongetje in de tijd gemaakt naar een moment dat het weer wat beter gaat. Allicht een toegeving om het toch nog enigszins luchtig te houden.

Sinatra brengt wat pit in deze film, verder een typisch blij filmpje met losse romantiek.

1.5*

Wat een troep.

Nu ben ik al niet de grootste western (of 80s fan), ik herinnerde me dit ergens toch nog als een degelijk filmpje. Vroeger wel eens op TV gezien, maar ik vermoed dat ik een paar films door elkaar heb gehaald, of dat m'n smaak toch écht wel serieus veranderd is, wat dit was niet om aan te zien.

De acteurs zijn echt wanstallig, het plotje is vreselijk saai, de actie is ook niet om aan te zien. En dan heb je nog de muziek, die écht als een tang op een varken slaat. Ik moest er af en toe om lachen, en ik denk niet dat het echt de bedoeling was. Niet dat de film erg serieus bedoeld is, maar op de momenten dat de film dan grappig poogde te zijn, bleef mijn smile jammerlijk achterwegen.

Mnee, geen idee wat ik hier dan vroeger precies leuk aan vond. Een erg povere western, die enkel voor de echte fans (of de die-hard 80s fans) kijkbaar is. De rest mag gewoon overslaan ... of hem toch een keertje proberen, zodat het gemiddelde hier hopelijk wat realistisch wordt, want dit is toch echt wel prul.

1.0*

Leuk.

Zoals hierboven al staat te lezen laat deze film zich perfect samenvatten door Trainspotting meets New Kids. Iets minder extreem dan New Kids, iets minder gepolijst dan Trainspotting, maar de basis is duidelijk daar en Foott zorgt er ook wel voor dat het werkt.

Die twee Ierse gastjes zijn echt geweldig. Geholpen door een smakelijk taaltje natuurlijk, maar de humor is lekker droog, de situatie larger than life en de bijpersonages maf en quirky. Als je nog een derde referentie wil is het vroege werk van Ritchie ook geen verkeerd uitgangspunt, maar ook hier weer iets minder uitzinnig uitgevoerd.

Er zit aardig wat vaart in de film en voor je het weet is het allemaal voorbij. Geen saaie momenten, een leuke cast en vlotte humor maken van deze Young Offenders een leuke comedy. En doorheen al die gekkigheid zit er ook wel wat warmte in de film, zodat het niet enkel wat onnozelheid is.

Doet in z'n geheel wat onder voor z'n inspiratie, maar verder een erg fijn tussendoortje.

3.5*

Vond het wel werken.

Op zich niet erg veel van verwacht, het is ook niet de eerste keer dat het Middeleeuws genrein een modern komisch jasje gestoken werd, maar de humor is ondertussen wel wat anders.

Vond de meeste oneliners wel leuk. Simpel, kort maar goed gebracht en aardig droog. Wat anders dan het meeste freeform gevloek van de Apatow stal, iets wat ik een stuk beter te verteren vind hier.

Een aantal leuke verwijzingen ook, zoals het Exorcist stukje. De humor werkt en hoewel vaak best flauw is het allemaal wel leuk flauw. Echt een hoogvlieger is het niet, daarvoor is het wat goedkoopjes, maar als simpele komedie goed geslaagd.

3.0*

Leuk, maar meer ook zeker niet.

Bij momenten best grappig, hoewel het nerd gets girl verhaaltje toch een beetje té uitgekauwd te worden. Zeker ook als het elke keer dezelfde nerd is.

Maar de humor werkt wel, zeker in het begin van de film. Film verliest af en toe wat focus en is in het middenstuk bijna onvolgbaar, in ieder geval vermijdt de film zo wel in een stramien vast te roesten.

Echt speciaal is het niet, enkel de leuke animaties tussendoor vallen echt op. En natuurlijk het quasi-intelligent gestoef in het begin, al licht ook daar misschien iets teveel de nadruk op het elite/indie karakter.

Echt ophefmakend is het niet, maar een geinig tussendoortje dat best weet te vermaken. Leuk voor een keer, daar zal het ook wel bij blijven.

3.0*

Zoals voorspeld.

Al is Ishii hier wel nét iets experimenteler. Niet zo heel veel, je moet er ook zeker geen wilde dingen van voorstellen, maar toch wel wat apartere shots hier en daar. Da's enerzijds wel leuk, anderzijds is het niet altijd even trefzeker. Voelde soms wat als een beginnend regisseur die overenthousiast vanalles probeerde.

Heeft verder weinig invloed op het drama. Dat is mooi, beetje dromerig, maar uiteraard wel met een redelijk zwart randje. Ishii laat de comedy ook compleet varen deze keer, het drama staat echt centraal. De toon blijft echter wel herkenbaar de zijne.

Visueel is het best leuk, maar nooit écht mooi. Acteerwerk is wel sterk, net als de soundtrack trouwens. Verwikkelingen zijn redelijk bekend terrein (twee getergde personages die elkaar ontmoeten en met veel gehobbel en gestruikel een relatie beginnen), maar mooi en redelijk origineel uitgewerkt. Vooral Shizuka Ishibashi's personage heeft een erg eigen willetje, zij draagt de film dan ook.

Leuk dus, maar dat was ook wel verwacht. Het is enkel jammer dat Ishii die stap naar dat halfje meer op de één of andere manier toch niet weet te zetten. Ik blijf het graag volgen, maar het zou leuk zijn moest hij er toch een keertje een klein meesterwerkje uitpersen.

3.5*

Fijn filmpje.

Neigt wel sterk naar een aantal HK-voorbeelden, Dog Bite Dog en Johnnie To's recentere werk zijn nooit erg ver weg. Maar verder kan deze film makkelijk op zichzelf staan.

Visueel prachtig, van elke scene maakt Sheng gebruik om z'n kunnen te tonen. Zorgt voor veel sfeer. De soundtrack is goed maar braaf en binnen de lijntjes. Zo ook het verhaaltje, al moet gezegd dat het drama veel meer gewicht meekrijgt dan je zou verwachten bij een film als deze.

Erg fijn tussendoortje dus. Mooi kat en muis spel dat stijlvol vormgegeven is.

4.0* en een uitgebreide review

Wel oké.

Al moet wel gezegd dat Hui hier wat moeilijk genres door elkaar loopt te mixen. Vooral de onderlinge verdeling klopt niet altijd even goed, waardoor bepaalde zaken ook niet altijd even goed uit de verf komen.

Op basis van de eerste 20 minuten lijk je een romantisch drama voorgeschoteld te krijgen. Dan is er plots de opname van Yang in de gevangenis en kort daarna start een halve film lange flashback met een vreemde thriller/misdaad insteek. Vooral de omschakeling naar dat laatste doet de film niet zoveel goed. De personages worden wat platter, waardoor de uiteindelijke climax wat aan gewicht mist. Het loopt daarbij ook wel érg negatief af allemaal, paste ook niet helemaal bij de rest van de film.

Los daarvan kent de film wel een aantal erg mooie momenten. Tse, Liu en Wei zijn alledrie sterk bezig en zorgen voor een boeiende driehoek. Visueel zit er af en toe ook best wat moois tussen en de sfeer in afzonderlijke scenes is sterk en solide. Het is des te spijtiger dat het als geheel wat wankel loopt.

Hui is een vreemde regisseuse. Veelzijdig is ze wel, maar echte meesterwerken herken ik nog niet in haar films. Heeft ook niet echt de schijn dat dat er ooit echt zal inzitten voor mij. Maar verder blijft ze natuurlijk wel een boegbeeld van de HK cinema.

3.0*

Redelijk doorsnee JWong komedietje.

Wel een leuke Andy Lau in de hoofdrol. En natuurlijk Tat Ng die altijd wel voor een paar glimlachjes weet te zorgen. Niet echt wat je noemt een universeel acteur, maar ik kan hem best goed hebben.

Verder typische HK perikelen. Zware overacting, flauwe humor en een plotje dat steunt op toevalligheden en misverstanden. Maar JWong heeft dit soort films onder de knie. Je ziet het er wel aan dat het nogal vluchtig geregisseerd is (volgens mij heeft hij in '91 ook een film of 5-6 geregisseerd), maar voor een stijlvolle film hoef je niet bij dit soort films te zijn.

Vermaken doet het dus best, alleen spijtig dat het allemaal iets te lang duurt. 90 minuten is meer dan genoeg voor een film als deze, dat extra kwartier voegt dan ook niet veel toe, behalve wat verzadiging. Verder ook niet echt aan te raden, behalve dan aan de meest die-hard HK fans. Genoeg ander JWong werk dat beter te verteren valt.

2.5*

Shaw Bro en Chia-Liang Liu (z'n 14e ondertussen)

Wie deze namen kent weet wat te verwachten. Een wat komischer filmpje, de intro maakt dat duidelijk. Eén drukke bende die doorheen de film raast.

Veel gevechten, maar vooral fijn, vanaf het begin al mooie choreografie. Geen nobody to hero verhaaltje, waardoor de vechters in het begin ook al een aardig potje kunnen vechten.

Nogal wat verschillende wapens ook, verder is het rattenteam op het eind meer dan vermakelijk. 91 minuten is niet al te lang maar gezien de drukte toch meer dan genoeg.

Typische film die i het Shaw Bros gebeuren past. Ironisch genoeg kondigen ze het zelf ook altijd af met "Another Shaw Bros Production". Vat de film perfect samen, al is Liu als regisseur natuurlijk wel een enorme meerwaarde in de gevechten.

3.0*, vermakelijk en vlot. Maar je moet er wel tegenkunnen.

Chinees drama.

Vooral dat, veel drama. Gelukkig kan de film rekenen op een sterke hoofdrolspeler, hij weet het grootste deel van de film te dragen. Maar dat is jammer genoeg niet genoeg om van Yu Wang Beijing een sterke film te maken.

Visueel karig. Links en rechts wat pogingen om er visueel iets van te maken, maar ze vallen wat dood tussen veel te veel goedkoop ogende scenes. Maar het is vooral de soundtrack die veel van de sfeer verpest. Cheesy en vaak verkeerd ingezet, een ware aanfluiting.

Verhaaltje is kort maar krachtig. Ondanks het fijne acteerwerk is er te weinig sfeer om het drama goed te ondersteunen en blijft het allemaal redelijk afstandelijk. Op zich ook niet echt erg dat het na een uurtje alweer gedaan is.

Slecht is het niet, maar een nogal droog en vergeetbaar filmpje. Het drama pakt niet echt en de aankleding is te karig om de film verder een echte identiteit mee te geven.

2.5*

Niet verkeerd.

Toch wil dit romantisch drama nooit helemaal overtuigen. Aan het visuele zal het niet liggen. Prachtige locatie daar bij West Lake, een paar leuke creatieve dingetjes, fijne camera standpunten en bij momenten geweldig kleurgebruik.

Ook het acteerwerk is meer dan oké. Zhou is altijd sterk, ook de twee heren weten fijn hun rol in te vullen.. Leuke aanvulling ook dat Zhou's emotionele kant vertolkt wordt door een klein kindje. Dan lijkt het eigenlijk nog maar moeilijk stuk te kunnen, de soundtrack steekt hier echter nog een stokje voor.

Iets teveel melige en té aanwezige liedjes die de sfeer soms aardig verbrodden. Jammer, want een soundtrack zou net moeten helpen om juist nét dat beetje extra drama in de film te injecteren. Lukt dus niet, waardoor sommige scenes niet helemaal goed overkomen.

Verder vlot het ook niet meer zo het laatste half uur. Film had ook zeker wat korter gekund, al was het eigenlijk einde dan wel weer fijn.

Zeker geen vervelende film, je kan lekker languit wegzakken, maar echt overtuigen wil het niet. Betere soundtrack en een iets vlotter einde hadden veel kunnen helpen.

3.5*

Ietwat matige Yuen Chor.

Chor is langzaamaan uitgegroeid tot één van m'n favoriete Shaw Bros regisseurs, maar af en toe heeft ook hij te kampen met SB matigheid. Ofwel is het gewoon een soort van moeheid aan mijn kant, aangezien Shaw Bros toch echt wel staat voor formulewerk. Anderzijds is het ook alweer even geleden, dus de waarheid zal wel ergens in het midden liggen.

Vond het in ieder geval niet zo denderend. De actie is wat flauwtjes, de fantasy elementen zijn eerder makkelijk en weinig overtuigend en het romantisch plotje tussendoor weet de film ook niet meteen staande te houden. Echt slecht is het nu ook weer niet, Chor heeft gewoon betere en leukere films gemaakt onder de SB vaandel.

De liefhebber van dit soort werk zal er zich wel mee amuseren, als filler voldoet het nog wel, maar wie nog niet veel ervaring heeft met Chor/SB zou ik toch eerst een paar andere films aanraden. Aardig voor een keertje, maar denk niet dat de film lang zal blijven hangen.

2.5*

Best oké.

Het is zeker geen grootse film, maar toch best een aangename comedy. En ik moet toegeven, da's meer dan ik verwacht had op basis van het jaartal én de hoofdrol van Michael Wong. Niet meteen de beste acteur, al helemaal niet wanneer hij een film moet dragen.

Echt geweldig origineel is het verder natuurlijk niet. Een stadsflik die op vakantie is op een klein eilandje, een moord en het lokale politiekorps dat niet meteen geschikt blijkt om zo'n zaak aan te pakken. Of misschien toch wel, zeker wanneer er met de lokale bevolking gesproken moet worden.

Maar het sfeertje is best gezellig, er zitten een aantal geslaagde komische scenes in en ondanks het beperkte acteerwerk van Wong, doet hij het toch naar behoren. Deze rol kan hij dan ook wel aan. Verwacht geen uitmuntende film, maar vlot genrewerk en een degelijk tussendoortje, en dan valt deze best te smaken.

3.0*

Redelijke Kwan.

Die zich toch nog redelijk staande wist te houden in een moeilijke periode voor de HK cinema, al moet ik zeggen dat deze film ook best 10 jaar ouder had kunnen zijn. Ziet er soms wat stoffig uit voor een late jaren '90 film.

Acteerwerk gelukkig wel goed en zoals wel vaker bij Kwan is het drama ook van enig niveau. Leuk bijvoorbeeld hoe hij iemand als Eric Tsang toch uit z'n komische imago gerukt krijgt (en zelfs een gay rol toebedeelt, apart gezien het taboe dat er in HK volgens mij nog steeds wat aanhangt). De relaties liggen soms iets te complex, maar het werkt wel.

Op zich geen verkeerd romantisch drama, al voelt het uiteindelijk toch net iets te vluchtig aan vrees ik. Kwan heeft al betere en indrukwekkendere films gemaakt, toch is het fijn af en toe eens een geslaagd HK drama te zien, daar hebben ze er niet bepaald genoeg van (in tegenstelling tot andere genres).

3.0*

Giddens Ko maakt het eindelijk waar.

Ik volg de man al een tijdje, het is duidelijk dat hij talent heeft, maar de films waren niet altijd volledig mijn ding. Mon Mon Mon Monsters was de eerste keer dat z'n regietalent écht tot uiting kwam, hier gaat hij nog enkele stapjes verder. Vraag is alleen of de film ooit Taiwan uit geraakt, het is namelijk geen klassieke New Wave film.

Wat het wel is, is een hedendaagse fantasy met een stevige scheut romantiek, verder aangevuld met wat horror, comedy en drama elementen. Een frisse mix die, ondanks dat het verhaaltje zich braaf aan enkele clichés houdt, toch erg verrassend aanvoelt.

Visueel erg mooi, de soundtrack is eigen genoeg, acteerwerk ook meer dan voldoende. Maar het is toch vooral Giddens Ko als regisseur die de grootste pluim verdient. Altijd leuk om een filmpje te zien dat niet aanvoelt als iets (of een mix van zaken) dat je al 100 keer eerder gezien hebt.

4.5* en een uitgebreide review

Allereerste Marco Mak.

Nooit geweldig goed, nooit geweldig slecht. Eigenlijk de enige constante in Mak's carriere. En de enige uitschieter was in co-regie met Francis Ng, dus kan je daarbij ook wel enige vraagtekens zetten. Maar het belangrijkste: nooit geweldig slecht.

Ook dit filmpje niet. Toegegeven, heel veel stelt het niet voor. Nick Cheung en Athena Chu dagen op in één of ander romantisch filmpje met een fantasierijk randje. Wel een aparte setting (de dotcom bubble in volle expansie) en een grappig uitgangspunt (het (on)geluk in de vorm van een muntje), maar sprankelen doet het niet meteen.

Was ook wel te verwachten natuurlijk, het wisselen van het millenium was geen beste periode voor HK en deze film nestelt zich lekker in de middelmaat die toen overal te bewonderen viel. Anderzijds kunnen dit soort films ook stukken slechter en weet de luchtigheid en het vlotte tempo er de vaart wel in te houden.

Maar typisch iets voor de harde kern van de HK cinema, want veel oningewijde zieltjes gaat deze film niet overhalen. Dan kan je beter eerst wat soortgelijke romantische comedies van To proberen.

2.5*

Edit: oh, en de 2 achteraan duidt niet op een vervolg, maar hoort bij "take 2", een stukje Engels dat verwijst naar het plot

Viel nog wel mee ja.

Dit soort filmpjes zijn doorgaans érg shlocky en Aman Chang is ook niet de meest betrouwbare regisseur, maar hij zet hier toch een redelijke film neer. Al moet je je verwachtingen ook weer niet te hoog leggen, een meesterwerk is het uiteraard niet.

Simpel revenge voer. Een korte driehoeksrelatie, een trouw en dan moord & verkrachting. Dat alles binnen een halve film tops. Daarna komt uiteraard de wraak door de twee overgeblevenen. Vooral de gevechten vond ik wel grappig gedaan, inclusief Street Fighter-achtige samples. 't Is geen wervelend ballet, maar niet slecht in beeld gebracht.

't Is niet meer dan opvulsel uiteraard, maar in die categorie zeker niet de slechtste film. Aan te raden als je Hong Kong kijklijst volledig leeggelopen is. Maar best wel gewoon in het Cantonees kijken, die Engelse dub is niet om aan te horen.

2.5*

Andere Shaw Bros.

Laat je niet misleiden door het introtje, deze film mag dan wel door de Shaw Bros studio gemaakt zijn, het is een oer-Hong-Kong romantisch vehikel. En Taylor Wong mag dan wel een film als Buddha Palm op z'n palmares hebben staan, dit is compleet andere koek.

Leslie Cheung en Maggie Cheung vormen hier het koppeltje, met Anita Mui als derde wiel aan de wagen. Wie al eens een typische (80s) HK romantische film gezien heeft (dan heb ik het niet over Kar Wai enzo) weet wat voor taferelen hij kan verwachten.

Over het algemeen zeer flauw en ongeïnspireerd, al zijn er een aantal scenes naar het einde toe die wel werken. Maar niet echt de moeite om daarvoor de hele film uit te zitten. 't Is dan ook meer iets voor de echte Taylor Wong fans of de fans van 80s HK romantiek ... moest zoiets bestaan.

1.5*

Herman Yau met een romantische comedy.

Niet meteen wat de meeste mensen van Yau verwachten, maar het is ook niet echt z'n proefstuk. Doorheen de jaren heen heeft Yau een best breed oeuvre uitgebouwd, jammer genoeg bereiken zijn films ons maar sporadisch en zijn het meestal de horrorwerkjes die het daglicht zien buiten China/HK.

Met deze 77 Heartbreaks gaat hij een beetje de richting uit van Pang's Love reeks, al ligt Heiward Mak's Ex ook wel op de loer (maar is die dan weer net iets dramatischer). Het mag dan allemaal wel lijken op een romantische comedy, er zit een wat realistischer randje aan en Yau speelt regelmatig en erg nadrukkelijk met genre clichés. Iets wat op het einde pijnlijk duidelijk wordt.

Acteerwerk is meer dan behoorlijk. Beetje verrassend misschien, want Charlene Choi is toch niet meteen een actrice die bekend staat om haar natuurlijke flair. Pakho Chow daarentegen weet z'n filmpjes wel te kiezen en zorgt ook hier weer voor een extra kwaliteitsinjectie. Samen vormen ze een leuk onscreen koppel, niet onbelangrijk.

Opzet van de film is ietwat geconstrueerd, maar wel grappig. Je krijgt de kroniek van een stukgelopen relatie die bij momenten toch best zuur is. Ondanks dat het er allemaal wel fris en fruitig uitziet, zit er een duidelijke bittere ondertoon in de film. Wie dan hoopt dat het uiteindelijk allemaal wel goed komt, komt dan ook nog eens bedrogen uit. Yau heeft er de laatste tijd wel een handje van om met atypische eindes op de proppen te komen, al had het dan bij deze film niet eens zo dringend gehoeven vond ik.

Maar wel weer een fijne toevoeging aan Yau's oeuvre. Hong Kong heeft niet zo heel veel van dit soort filmpjes, dus da's ook best meegenomen. Oogt er lief en schattig allemaal, maar onderhuids beweegt er duidelijk meer. Geslaagde film.

3.5*

Makke Mak.

Er is vast een thuismarkt voor dit soort vehikels, maar Hong Kong en romantiek levert toch zelden een echt geslaagde combinatie op. Ook dit filmpje is weer aan de melige kant, met vooral teveel overbodig drama naar het einde toe.

Een ideaal filmpje voor pretty boy Edison Chen om z'n carriere mee uit te bouwen, jammer genoeg (voor hem althans) bracht een nogal groot schandaal daar een aantal jaar later een abrupt einde aan. Z'n tegenspeelster is identiteitsloos, het bijkoppeltje dient vooral als vulling.

Ook het uitstapje naar Japan stelt niet veel voor. Okinawa (vermoed ik - toch meestal daar wanneer je sneeuwmuren en bergen ziet) in de winter is een geweldige locatie, maar er wordt bitterweinig mee gedaan.

Het beperkte rolletje van Simon Yam zou eigenlijk nog een opsteker moeten zijn, maar net zijn personage zorgt ervoor dat de film de verkeerde richting uitbolt. Verder is het allemaal niet dramatisch slecht, maar leuk romantisch of aandoenlijk wordt het nergens.

2.0*

Leuke Red Cliff parodie.

Ook echt een Jeffrey Lau film dit. Een hoop flauwe, semi-random onnozelheid die vaak aanstekelijk werkt, verrast en bij momenten ook gewoon aardig grappig is.

Film ziet er soms ietwat slordig en goedkoop uit, duidelijk minpuntje. Los van de cheesy cheapness, die is dan wel weer grappig. Aardig hardop kunnen lachen met het babypistool en een aantal soortgelijke grapjes.

Wel een film die heel wat andere HK films op de hak neemt. Hier trouwens ook weer het eigenaarsechtpaar uit Kung Fu Hustle. Bijna altijd man en vrouw en vaak in dezelfde rol, iemand die weet wat er juist achterzit?

Iets voor de HK liefhebber, of in ieder geval mensen die Red Cliff al gezien hebben. Anders gaat er vrees ik aardig wat aan je voorbij. Maar voor dat selecte clubje zeker een aanrader. Blij dat Lau weer deze weg is ingeslagen, Metallic Attraction: Kungfu Cyborg was toch een tegenvaller.

3.5*

Njah.

Op de één of andere manier is dit toch een cult classic, maar geen enkel idee waarom eigenlijk. De film lift een klein beetje mee op de eind jaren 80/begin jaren 90 fantasy/martial arts hype in Hong Kong, al is dat dan vooral qua look.

Plot is nog wel grappig (op een erg lompe manier), maar verder valt er maar weinig te beleven in deze film. Veel actie is er niet, behalve dan in de vorm van wat ridicule erotiek. Wie het warm krijgt van overdreven grimassen en wild bonkende lijven haalt er misschien nog wat plezier uit, voor de rest is het vooral wat genant gadeslaan wat er allemaal gebeurt.

Lage score is wat mij betreft volledig terecht (gebeurt ook niet zo gauw), een film om snel weer te vergeten. Misschien dat iemand met iets meer historisch besef even kan uitleggen wat deze film nu zo speciaal maakt, maar wat het ook mag zijn, daar schiet weinig tot niks meer van over 25 jaar later.

1.0*

Fijne herziening.

Ik had er in het begin wel een beetje schrik voor. Klassiekers blijven een lastig iets voor mij en hoewel de film mij de eerste keer zeker wist te bekoren, heb ik ondertussen ook veel meer Wakamatsus gezien, en is de nieuwigheid er ook wel een beetje af.

Maar kijk, dankzij de mix van contrastrijke zwart-wit cinematografie met hier en daar een streepje kleur, en een soundtrack die veel te modern klinkt voor de tijd waarin de film gereleased is, blijft het qua stilering een sterke film. Die andere mix (harde thematiek met een vleugje poëzie) zorgt dan weer dat het meer is dan enkel een stijloefening.

Wakamatsu blijft een redelijk taaie regisseur, en zeker niet alles wat hij gemaakt heeft is even goed, maar deze film blijft ook bij herziening overeind. Het is dus meer dan enkel verrassing of shock value. Duurt verder ook geen second te lang, dus absoluut niks te klagen, waardige classic.

4.0* en een uitgebreide review

Prijs jullie allemaal maar gelukkig dat ik deze niet uitgekeken heb. Ik weerhoud dan ook wijslijk mijn stem.

Ik geloof best dat Kitano hier z'n inspiratie voor Dolls gehaald heeft, alleen weet Kitano wel z'n kleuren goed te gebruiken. Toegegeven dat er een paar mooie shots zaten in het tweede segment, maar de rest had toch echt meer weg van kitsch dan kunst. De door Ramon zo bejubelde posterscene zowat het beste voorbeeld uit de eerste drie fragmenten (halverwege de vierde ben ik gestopt). Veel kleuren, maar het bloementapijt deed me denken aan die omatuintjes waar je de meest ranzige bloemencombinaties bij elkaar aantreft. De parodie die Miike in Katakuris op deze scene brengt, is dan ook alleszeggend.

Tweede stukje was gelukkig iets beter, al bleef de muziek door merg en been gaan en waren vooral de close-ups van de kostuums (afstekend tegen het groene gras) esthetisch fout.

Normaal liggen dit soort films me wel, maar ik kan dit echt niet visueel of muzikaal mooi noemen. Naar mijn mening volledige afgang in vergelijking met Kitano's Dolls en Suzuki's Pistol Opera.