Opinions

Visueel overdonderend.

Maar dat mag je ook verwachten van Studio 4°C, die staan er toch wel om bekend telkens weer wat grenzen te verleggen. Zowel technisch als op esthetisch vlak. Poupelle mag dan een film zijn die mikt op een wat jeugdiger publiek, dat wil niet zeggen dat het er eenvoudiger of goedkoper uitziet.

Het verhaaltje voelt als een mix van sprookjes, maar dat met een eigen twist. Dat maakt dat het niet zo geweldig uitdagend is en de moraal er vaak dik opligt, maar de invulling is best origineel en ook het universum waarin de film zich afspeelt zit boordevol leuke details.

Het is mij een raadsel waarom deze wat onder de radar blijft, aangezien de film toch genoeg te bieden heeft. Niet het allerbeste wat de studio te bieden heeft, maar zoveel beter dan menig ander "kinderfilm".

4.0* en een uitgebreide review

Njah.

De poster zegt het eigenlijk al. Kinderfilm van een bedenkelijk niveau. Je zou van Nakamura misschien meer kunnen verwachten, maar dit was blijkbaar een tussendoortje, niet bepaald bedoeld voor z'n trouwe fans maar voor de kinders die bekend zijn met de manga.

Echt brakke CG en vreselijke kostuums maken van deze kinderfilm een niet al te beste ervaring. Het plotje is eerder onnozel, maar dat was eerder volgens verwachting. Maar dat alles er zo goedkoop zou uitzien had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Lijkt meer op een TV special, een soort van Harry Potter meets Never Ending Story, maar dan zonder budget en gebaseerd op een manga.

Wat beperkte Japanse gekkigheid maakt het hier en daar toch nog een beetje grappig, op een "zo fout dat het weer leuk is" manier, maar ik zou op basis daarvan niemand aanraden om alsnog te film een kans te geven. Die hard Nakamura fans zullen hem vast wel een keertje meepikken, de rest mag gerust doen alsof dit ding nooit gemaakt is geweest.

1.5*

Die Sono toch.

Ik heb hem nog niet veel van dit soort tussendoortjes zien regisseren, maar het gaat hem wel af moet ik zeggen. Hoewel hij het zelf niet graag zal horen brengt hem dit weer ietsje dichter bij Miike's terrein, althans, aangenomen dat hij hier inderdaad gewoon gaat voor wat onnozele fun.

Want meer kan ik er echt niet van maken. Beetje lachen met otaku misschien, of gewoon z'n vrouwonvriendelijk imago nog een beetje oppoetsen. In ieder geval is dit gewoon een live action harem anime, met alle idiotie erbij.

Debiel plotje, lekker tongue-in-cheek serieus gebracht. Beetje wat Iguchi ook af en toe probeert, maar 't is wel snel duidelijk dat Sono de betere regisseur is. Naast alle ongein heeft de film toch nog een beetje filmische kwaliteit.

Niet meteen een film die ik blind aan de Sono liefhebber zou aanraden, meer aan de Moe-fan die het allemaal eens in live action wil bekijken. En zich dan misschien eens kan afvragen wat voor series hij nu eigenlijk dag in, dag uit zit te kijken.

3.5*

Ouwe Clint.

Een film met twee gezichten. Wanneer het een spanned thrillertje probeert te zijn dan slaat het werkelijk nergens op, maar tussendoor is er ook nog wat ruimte voor een hoop macho onzin. De dialogen tijdens het eerste half uur zijn werkelijk hilarisch, je zou er niet moeten aan denken om dit nu nog uit te brengen.

Clint als Bond-variant zonder klasse is een compleet idioot figuur, maar wel grappig. Of het ook zo bedoeld is weet ik eigenlijk niet 100%, maar ik kon me er in het begin wel best mee vermaken. Daarna mindert het al snel en het laatste half uur kon me nog maar weinig boeien, maar in die eerste 30 minuten zitten toch een aantal pareltjes verborgen.

Een goed regisseur is Eastwood niet, 120 minuten voor een filmpje als dit is ook schromelijk overdreven, maar een hoop foute kitsch zorgt ervoor dat het nog wel te bekijken viel. Een fan zal ik nooit worden, maar het is best leuk om Eastwood een keer in dit soort kitscherige onzin te zien, meestal neemt hij zichzelf toch veel te serieus.

2.0*

Weird.

Vreemde film waarvan ik me afvraag hoe die ooit ontstaan is. Happy Madison heeft verder ook nooit meer wat met animatie gedaan. De tekenstijl is zeker niet de mooiste, de animatie zelf is daarentegen best goed. Het resultaat is een unicum.

Een soort van Joodse Grinch gesitueerd in het Happy Madison universum. Op zich een leuk idee, Sandler's personage was alleen iets te vervelend bij momenten, maar verder bleek de HM humor best nog geschikt voor een animatiefilm. Soms deed het wel nét iets teveel aan The Simpsons denken (de prank call bijvoorbeeld is een één op één kopie), al is het type humor doorheen de fil wel duidelijk anders.

Gelukkig duurt het allemaal niet te lang, zijn de liedjes vooral komisch en is het geen al te goedkoop product geworden. Toch vraag ik me af wat en of het hele animatiegebeuren nu echt iets toevoegt.

2.5*

Hmmm. Foute verwachtingen.

Had gehoopt op een scifi filmpje, maar dat is het eigenlijk niet. Ejecta is niet meer dan een found footage horrorfilmpje. Dat er aliens in voorkomen doet eigenlijk maar weinig ter zake, je zit de hele film te kijken naar 2 kerels die opgejaagd worden in het duister, scares included.

Je moet het doen met een monster dat er als een klassieke alien uitziet, en met een crash van een ruimtetuig. Dat is echter lekker donker en snel in beeld gebracht, dus dat beetje potentiële scifi wordt ook al snel afgeschreven. Dan maar een alien/horrorfilmpje kijken, maar zo heb ik er het afgelopen jaar wel al een paar gezien.

Het duo doet het op bepaalde momenten niet slecht. Er zitten zeker een paar knappe scenes in, jammer genoeg zitten ze verborgen achter een hoop knulligheid die de sfeer volledig uit de film haalt. Vooral Houle is een probleem, wat zet zij een complete wanprestatie neer. Belachelijk personage, erg dom geacteerd. De twee heren doen het stukken beter, maar wanneer het filmpje eindelijk op stoomt komt in het laatste half uur wordt ook het verhaaltje wat te belachelijk.

Effecten zijn wisselend. Soms mooi, soms oogt het goedkoop. Visueel tonen de twee regisseurs absoluut potentieel, maar ze kunnen hun beperkte budget niet genoeg omzeilen. Soundtrack is ook iets te aanwezig, hoewel er af en toe ook wel kundig gebruik van gemaakt wordt.

Zou zich beter als horrorfilm profileren, maar dan nog is het soms iets te goedkoop en weet het zich veel te weinig te onderscheiden van soortgelijke films die deze Ejecta het laatste jaar voorafgegaan zijn. Daarbij is Houle een draak van een actrice en zorgt zij er eigenhandig voor dat de scenes met haar de film stevig ophouden.

2.0*

Matig.

Het idee achter de film is wel aardig, je vliegt er eigenlijk ook meteen in. Moet wel zeggen dat het in het begin nogal bijbenen was. Ik was niet bekend met X dus ook geen idee of er nu een hele serie (qua verhaal) aan vooraf is gegaan, maar daar leek het in eerste instantie wel op.

Verder stamt deze film uit het tijdperk dat de bekende sakura bloesems nog met de hand getekend werden, iets wat de gehele visuele stijl wel kenmerkt. De animatie zelf is zeker op niveau en in bepaalde scenes rijkelijk aanwezig, maar de art style beviel me een stuk minder. Jammer want dat verpest toch een deel van de film.

Verder merkte ik ook wel dat ik wat problemen had met de serieux in deze film. Het ligt er wel allemaal erg dik op voor wat uiteindelijk niet meer is dan een excuus om wat destructie op je scherm te toveren. Iets waar ik me vroeger waarschijnlijk minder aan gestoord zou hebben.

Voelt hier en daar wat verouderd aan, maar er zitten nog genoeg interessante scenes in om de houdbaarheidsdatum wat te verlengen. Toch had ik op wat meer gehoopt.

2.5*

Sono gaat gewoon lekker door met geschifte films maken. Hoewel Ekusute wat meer mainstream oogt, is dat vooral schijn.

Onder de opzichtige J-Horror parodie gaat weer heel wat meer schuil. Zo is er de hilarische rol van Osugi, die niet iedereen zal bevallen, maar mij er weer eens aan deed denken wat voor een doodleuk geschifte actuer Osugi is.

Verder een geflipt verhaaltje met vooral mooie scenes wanneer Sono de horror en de freaky dingen bovenhaalt. Het drama werkt ook goed (beetje apart bij een film als deze), alleen jammer dat Sono het daar visueel net iets te veel laat afweten.

Erg fijne film, niet echt wat ik ervan verwacht had, maar da's meestal het leuke bij Sono's films. Toch altijd net dat ietsje anders.

4.0*, en een wat langere review

En alsof de prestatie van Osugi nog niet genoeg was, hier zijn nummertje uit de film

Nee.

Af en toe is er een scene waar de hand van Payne in te herkennen valt, maar hoe hoe langer hoe meer lijkt About Schmidt een gelukstreffer te zijn.

Waar Sideways al redelijk banaal en kinderachtig was, is deze film dat helemaal. Wel wat drogere, pijnlijkere humor inderdaad, maar de highschool "kwatsch" waar dat mee verweven wordt is eigenlijk niet om aan te zien.

Vooral slecht acteerwerk van Witherspoon is opvallend, maar ook die populaire gast is bedroevend. De rest van de cast is ondermaats, zeker voor een film als deze. Broderick is enkele categorieën te licht voor dit personage.

De hoogtepuntjes zijn eigenlijk de momenten die wankelen om drama/komedie. De rest kan je zo snel mogelijk vergeten. Type film dat ik mijd als de pest, en nu weet ik weer waarom.

Complete brol verfijnd door af en toe leuke Payne dingetjes. 1.5*

Blijft geweldig.

Een film die ik al een aardig aantal keren gezien heb. Een voordeel van dit type korte langspeelfilms. Weinig overhead, to the point en vanaf de eerste scenes interessant.

Visueel blijft het erg lekker, Nagase en Asano zijn gewoon erg cool. Verder best respect voor het werk en de passie die in deze film is gekropen. Asano en Ishii hebben nagenoeg alles zelf gedaan (soundtrack, editing, calligrafie ...), je zou het er ook echt niet aan afzien dat deze film op amper drie dagen geschoten is. Mag een voorbeeld zijn voor andere regisseurs.

De muziek zelf moet je niet echt liggen, maar je moet wel bereid zijn om van de uitvoering van het geheel te kunnen genieten. Geen zware verhaallijnen, diep uitgewerkte personages of en gevoel dat alles mooi afgerond moet zijn, maar pure fun en adrenaline.

4.5* en een uitgebreide review

Zeer fijne ontdekking.

Op het eerste zicht kan je misschien een klassiek Brits drama verwachten. Redelijk grimmig, gebroken personages en weinig glitter & glamour. Zoals ik me de meeste Britse dramas wel voorstel. Maar Higgins slaagt er in om er toch een andere draai aan te geven.

Vooral dan door een opvallend visuele aanpak. Vanaf de eerste minuten is al duidelijk dat deze film naast het drama ook audiovisueel wat te bieden heeft, vooral knap dat Higgins het de volledige speelduur volhoudt. Doorgaans verwatert dat toch wat doorheen een film, zeker wanneer er ook een sterke dramakant aan vasthangt.

Acteerwerk ook meer dan behoorlijk, zeker voor een nieuwkomer in de filmwereld. Muziek is fijn maar vooral in combinatie met beeld. En zo heb je een best fijn drama, eentje dat zich makkelijk weet te onderscheiden en enkele stand-out momenten kent. Dit zijn de fijnere verrassingen op Netflix.

4.0* en een uitgebreide review

Ach ja.

Het "origineel" van Van Sant's Elephant, maar komt wat mij betreft nooit in de buurt van die film. Je ziet de invloed wel (ook al interpreteerde Van Sant de titel anders en zijn de clous van de films dus ook iets anders), maar deze film vond ik toch vooral erg kaal en eigenlijk veel te lang.

Clarke weet z'n punt wel te maken, het probleem is dat het na 20 minuten ook wel duidelijk is en er verder zeer weinig te beleven valt. Veel herhaling, weinig inhoud en de afwerking is erg mager. Camerawerk oogt goedkoop en van een soundtrack is niet eens sprake. En zo wordt het, na een veelbelovend begin, toch steeds saaier en vervelender.

Veel meer valt er ook niet over deze film te zeggen, aangezien je elke 3 minuten naar een perfecte variatie van hetzelfde zit te kijken. Die herhaling maakt dan wel deel uit van de moraal, maar zo had Clarke evengoed een film van 3 uur kunnen maken. Beetje zinloos wat mij betreft.

3.0*

Nog steeds erg sterk.

Vooraf een beetje schrik voor de herziening (want Gerry viel ook een klein beetje tegen), maar dat was nergens voor nodig. Elephant is nog steeds een boeiende ervaring.

Viel me deze keer op hoe goed van Sant natural met stilering combineerde. Het oogt allemaal best realistisch, maar verre van makkelijk of goedkoop. Da's toch iets wat je maar zelden ziet in een film. Alleen daarom al de moeite.

Maar ook de aanloop, de finale en de uiteindelijke boodschap zijn boeiend en nog steeds relevant, los van het Columbine incident. Wel grappig om het geharrewar rond de titel terug te lezen, ondertussen is wel duidelijk dat het gaat om "the blind men and elephant" en niet "the elephant in the room".

Blijft sterk, fijne herziening, veruit van Sant's beste periode.

4.5* en een uitgebreide review

Ik kan Q nog best volgen in z'n mening.

Daarbij komt, een film maken over een zielige man maakt een film nog niet emotioneel of indrukwekkend. Lynch doet het nog best aardig. Bij momenten erg leuke soundtrack, en ook visueel verzorgd.

Anderzijds hangt ook deze film te dicht tegen al die Oscarwinnaars over gehandicapte mensen. Het soort awww, wat zielig films waar verder weinig moeite is genomen om de film te laten spreken, maar waar de emotie vooral uit het verhaal moet gehaald worden.

Uiteraard verre van het niveau van dat soort film, maar hier had toch een pak meer ingezeten. Uiteindelijk kon die man mij weinig schelen, en vond ik de film te droog. 2.5*

Pinkaew op home turf, maar met Amerikaanse invloeden.

Het levert een wat gekke combinatie op. Zeker omdat Hounsou wat charisma mist om de film te dragen en Bacon ten onder gaat aan een compleet mislukt accent (maar serieus, what the fuck ). Aan Pinkaew dan om de film te redden.

Verwacht geen martial arts, de trappen zijn beperkt, er wordt vooral uitgepakt met een aantal vuurgevechten en achtervolgingen. Die zitten best tof in elkaar, maar Pinkaew is tot meer in staat. Zonder lenige lead heeft z'n stijl er echter wel onder te lijden.

Denk dat de lage score vooral door de zweverige toevoegingen komt. Die zitten normaal niet in Amerikaanse actiefilms, vond ze persoonlijk niet eens echt storend hier. Zorgt voor een aantal sfeervolle momenten. Visueel verder fijn, mooi kleurgebruik, alleen het camerawerk had wel iets beter gekund.

Eenvoudige actiefilm met een boodschap, vlot vermaak maar weet nergens boven het gemiddelde uit te stijgen.

3.0*

Herziening! (want het is toch Kerst).

Blijft nog steeds iets teveel Amerikaans jolly, maar kon ditmaal wel iets meer genieten van de mix Kerst - Ferrell. Niet echt een figuur voor een film als deze, maar net dat maakt het net wel leuk. Ook omdat Favreau wel weet waarmee hij bezig is.

Caan is iets te platjes, Deschanel wel aardig, de rest van de cast hangt er eigenlijk ook maar wat bij. Gelukkig richt Favreau z'n camera de hele tijd op Ferrell, waardoor het erg makkelijk te behappen blijft.

Met het hele kerst-verloop heb ik zeer weinig, maar Ferrell is een lompe bulldozer die als mankind heerlijk doorheen New York dendert. Vond hem iets beter dan de vorige keer dat ik hem zag, halfje erbij dus.

2.0*

Raar filmpje.

Wie Wee Man en Combs in een film van Wiley ziet verschijnen verwacht niet meteen familie vertier, toch is dat uiteindelijk wel het resultaat. Het is geen mierzoete film geworden, daarvoor bij momenten toch iets te ruw en direct, maar je kan je kindjes er wel perfect 90 minuten voorzetten denk ik.

Een beetje vis noch vlees. Had vaak het idee dat deze film graag de nieuwe Bad Santa had willen zijn, maar daarvoor blijft het dan toch allemaal wat braaf. Combs en Wee Man houden zich redelijk goed in, al zijn ze beiden wel af en toe grappig. Al is het maar om hen in deze rollen bezig te zien natuurlijk.

Verder een redelijk typisch kerstverhaaltje. De film komt wat vroeg al denk ik dat het niet eens zo'n slechte timing is, eens de echte kerstbombarderie losbarst zinkt een wat goedkoper filmpje als deze meteen volledig weg.

Af en toe best grappig, best raar ook gezien de mensen achter de film, maar valt wat tussen twee walletjes in.

2,0*

Fijne Foy.

Toch lijkt het steeds iets achteruit te gaan met z'n films. Ook deze is weer een klein stapje terug van Sinister 2. En dat zit hem dan eigenlijk vooral in het middenstuk van de film, waar Foy toch net iets té makkelijk doorheen blaast.

De intro is best interessant. Boeiend gegeven, niet meteen super origineel maar als aanzet toch weer net wat anders dan menig ander horror. Maar uiteindelijk komt iedereen in een afgelegen landhuis terecht en moet er weer wat afgespookt worden. Die scenes vond ik net wat te lui. Té bekende camera trucjes (wegdraaien en weer terugkomen) en scares die eigenlijk niet echt veel impact hadden. Dit had toch echt wat beter gemoeten.

Gelukkig heeft de film nog wel een leuke eindtwist in de kast zitten. Voegt gelukkig wat toe aan de film, kwam qua horror ook wel iets beter uit de verf dan het middendeel. Verder is Foy een bekwaam regisseur en brengt hij alles sfeervol in beeld, alleen jammer dat de film halverwege een beetje inzakte. Laten we hopen dat de dalende lijn hier nu stopt, want aan talent ontbreekt het hem niet.

3.0*

Anderson is een zekerheidje.

Jammer dat deze film alweer landelijk na een week uit de bioscoop was. Wie verzint het ook. Anyway, dan maar op de makkelijke manier.

Eliza Graves is een film die het vooral van de sfeer moet hebben. Komt misschien ook omdat ik de trailer al half gezien had en daar de hele premisse al in gespoilered wordt (ook al zoiets), maar het plotverloop is verder redelijk voorspelbaar.

Gelukkig zijn de personages en de sfeerzetting dat niet. Het gekkenhuis eind 19e eeuw is een geweldige setting, de acteurs maken er verder een leuke bende van. Duistere romantiek aangevuld met Poe madness, dit alles in perfecte banene geleid door Anderson. Visueel stijlvol en warm, erg sterke soundtrack (ook al een zekerheid bij Anderson films) en ondanks dat de film weinig verrassingen herbergt blijft het toch boeien tot het eind.

Geef 100 keer liever m'n geld aan deze film dan aan de zoveelste Nolan failure, jammer genoeg is die keuze er niet altijd. Vervelende bioscopen.

Dikke 3.5*

Eigenaardige Verhoeven.

Een wat aparte film waar best veel over te vertellen valt, maar eigenlijk ook weer niet. Er gebeurt echt een hele hoop, maar veel wordt er niet mee gedaan. Beetje raar omdat het toch allemaal "grote" gebeurtenissen zijn waar andere regisseurs een hele film mee vullen. Maar in Elle zijn ze er blijkbaar gewoon voor de reactie van Huppert te tonen.

Een uur lang is dat op zich wel leuk. De film wordt steeds grotesker en alle personages lijken wel hun koffertje aan geheimen te hebben, probleem is een beetje dat Huppert's personage eigenlijk op alles hetzelfde reageert. Met een soort van venijnig, semi-apatisch cynisme worstelt ze zich door elke ontwikkeling heen.

Na een uur heb je dat wel door, maar dan volgt er nog een uur, met meer van hetzelfde. En als je je dan nog afvraagt waar het allemaal heengaat ... wel, op 10 minuten van het einde worden de meeste verhaallijntjes mooi uitgesponnen met elke hun semi-happy end. Credits rollen over het scherm en eigenlijk zit je zo'n beetje hetzelfde naar die credits te kijken als Huppert's personage zich de hele film lang gedragen heeft.

Wel grappig, niet bijster interessant en veel meer dan een cynicsh lachje kan er niet vanaf. Oh, en best een lelijk game met serieus wat framerate issues zo te zien. En dat op een PS4, ook geen reclame voor Sony

2.5*

Redelijk.

Vooral de mix tussen heden en verleden maakt deze film best draaglijk. Een volledig WOII drama als dit vind ik meestal iets te saai, de film voegt daarbij ook niet zoveel toe aan het bestaande. De zoektocht in het heden naar Sarah zorgt voor wat welgekome afwisseling.

Zonder verder afbreuk te willen doen aan de historische feiten, maar zoveel verschilt deze film nu ook weer niet van wat er aan concentratiekamp films circuleert. Vond de film daar trouwens wat te schreeuwerig sentimenteel. Duidelijk de mindere stukken van de film.

Verder wel een beetje overdadig drama ook. De hele zwangerschapproblematiek begreep ik niet zo goed. Leuk dat je je dochter uiteindelijk Sarah noemt, maar moet je daarom scheiden van je man en een hoop drama rond de zwangerschap breien? Leek wat meer op vulling soms.

Verder wel aardig geacteerd (uitgezonderd die scene tussen zoon en vader op het eind), af en toe valt er ook visueel iets te beleven en de film boeit wel door z'n vertelstructuur. Maar daar houdt het dan ook wel zo'n beetje op.

Niet verkeerd, één van de betere binnen zijn soortgenoten wat mij betreft, maar nog steeds niet helemaal aan mij besteed. Daarvoor mag het allemaal wat ingetogener en subtieler.

2.5*

Weinig boeiende vertelling.

Bijna grappig dat het levensverhaal van één van de grootste popartiesten van de 20e eeuw zo inwisselbaar is. Lijkt op eender welke andere muziek bio film die je te pakken kan krijgen.

Russell doet het niet eens zo slecht als Elvis, maar Elvis is ook niet bepaald de moeilijkste persoon om te imiteren. Verder is dit een uiterst lege film die lang een hoop standaard artiestenmomenten racet en daarbij maar weinig interessants laat zien.

Verder duidelijk een TV-film. Moet eerlijke zeggen dat ik geen al te beste versie heb gezien (VHS-rip) maar daarop was het duidelijk genoeg dat de film visueel niet veel te bieden had. Wat de soundtrack betreft, ben al geen Elvis fan en de film is toch al een halve musical, met veel tussenscenes die enkel performances bevatten.

Leuk voor de fans waarschijnlijk, van zowel Carpenter als Elvis. Denk niet dat andere mensen hier veel te zoeken hebben.

1*

Edit: meteen ook de laatste Carpenter voor mij, kan deze regisseur nu rustig achter me laten.

Beetje wat ik verwacht had.

Blomkamp's tweede film is er eentje met ups and downs. Elementen uit z'n eerste film die deze Elysium onlosmakelijk aan Blomkamp verbinden, maar ook een teveel aan Hollywood waardoor het als geheel toch wat tegenvalt. Qua concept deed het me dan weer sterk denken aan Battle Angel Alita, als was de Aarde daar nog net iets letterlijker een vuilnishoop.

Blomkamp's stijltje is vaak pakkend. Lekker stoffig, roestige robots en een heerlijk afgetakelde stad. Elysium staat daar in schril contrast tegenover, al valt het een beetje tegen. Een nogal eenzijdig bouwwerk, maar daar hebben meer sci-fi films last van. Sowieso speelt de film zich vooral op Aarde af, dus meer tijd en werk in Elysium steken was waarschijnlijk niet financieel verantwoordbaar. Toch jammer, want had graag meer van Elysium gezien ... het is dan ook jammer dat ze het laatste half uur zich vooral binnenin bevinden.

Echt pieken met z'n robotdesign doet Blomkamp hier ook niet. Ietwat ongeïnspireerd design, dat wat bad-ass mist. Wel erg mooi gebouwd allemaal, maar iets te generisch. Net zoals Damon's exo-skeleton. Zag er wat flimsy uit jammer genoeg.

Damon doet het matig maar heeft ook niet veel om mee te werken, gelukkig is er Copley die wel voluit gaat. Geweldig accentje heeft die vent ook. Daar staat tegenover dat Foster compleet de weg kwijt lijkt. Geen idee wat de bedoeling juist weg ... de aanwijzingen van Blomkamp niet begrepen of misschien had Blomkamp een eitje met haar te pellen? In ieder geval één van de slechtste acteerprestaties ooit.

Laatste half uur is ook wat saai gezien de boeiende setup. Viel veel meer uit te halen dan een lange rush op weg naar één of ander melig 1 vs allen happy/heroic end.

Er valt veel op deze film aan te merken, toch overheerst Blomkamp's sfeertje en valt er ook genoeg te smullen. De hele setting en uitwerking ervan is verfrissend, wat mij betreft mag hij nog eventjes doorgaan, al mag hij Hollywood weer wat meer links laten liggen. Staat niet bij de rest van z'n stijl.

3.5*

Aardig, maar niet meer.

Larraín heeft een beetje pech dat een zekere Argentijn vorig jaar ook al een filmpje gemaakt heeft waar de dansscenes centraal stonden. En laat die vergelijking niet in het voordeel van Ema uitvallen. Het statische camerawerk voegt niet zo heel veel toe aan de dansjes, die daarmee ook wat flauw aanvoelen soms.

Het drama vond ik dan net weer wat te Dardenne-esque. Op die momenten had het camerawerk vaak wat statiger gemogen, en het visuele net iets sterker. Acteerwerk was verder wel oké, al hielp het voor mij niet dat Di Girolamo eruit ziet alsof ze uit een New Kids film komt gewandeld. Een nogal dooie vod, want niet bepaald bij haar rol past.

Bij momenteel is het potentieel overduidelijk, maar Larraín lijkt niet altijd even goed te weten wat daarmee aan te vangen. Het is dan ook een film met nogal wat hoogtes en laagtes voor mij. Af en toe erg knappe momenten, vaak meteen weer afgewisseld met dooie, lelijke cinema. Beetje vreemd voor iemand die toch al een tijd bezig is. Misschien is Larraín's stijl gewoon de mijne niet, maar vond het wel apart genoeg om hem zeker nog een nieuwe kans te gunnen.

3.0*

Brumfitt's positieve boodschap.

Ik begrijp de link met Bergman ergens wel, maar deze docu is toch anders opgezet. Minder Brumfitt die eens lekker introspectief gaat lopen doen, eerder Brumfitt die een positieve boodschap wil uitdragen en daar 90 minuten voor weet uit te rekken.

Ze vult die dan met wat fragmentjes die diezelfde boodschap (wees blij met je lichaam) uitdragen, maar veel verder dan dat komt ze eigenlijk niet. Vrouwen vertellen over hun onzekerheden en hoe zie die overwonnen door in het reine te komen met zichzelf en hoe ze er uitzien.

Zo is er een vrouw met een (stevige) baard, een actrice die jetset feestjes mijdt, iemand met een half-verlamd gezicht en Brumfitt zelf, wiens lichaam drie kinderen op de aardbol heeft gezet. Het ontbreekt alleen een beetje aan serieuze inhoudt. 90 minuten hetzelfde roepen in een camera is niet bepaald waardevol, wanneer de docu het dan wel probeert te doen gaat het over maatschappelijke druk en slechte videospelletjes. Njah.

Interne logica in deze docu ligt ook niet erg hoog. Zo is er één vrouw die de ene zin beweert dat iedereen een compleet uniek lichaam heeft, om zich daarna positief uit te laten over de herkenbaarheid van "normale" personen in magazines. Zolang het maar met een lach en een "we worden er allemaal beter van" houding vertelt wordt, is het goed genoeg voor deze "documentaire".

Wie dit mantra nodig heeft moet maar eens kijken, maar enige inhoud hoef je niet te verwachten.

1.0*

Goed.

Ondertussen ook maar één van de velen, maar Torrens weet er wel een leuk filmpje van te brouwen. Het is trouwens ook niet écht found-footage, eerder documentaire materiaal waardoor het sfeertje toch nét iets anders is.

Acteerwerk wel goed, ook het camerawerk is een stuk beter dan doorsnee. Een paar geslaagde spannende momenten ook, al hadden dat er uiteindelijk wel twee of drie meer mogen zijn, de film helt soms iets teveel naar drama over (al is dat wel typisch voor de Spaanse regisseurs).

Een leuk horrortje dus. Originaliteit is ver te zoeken, maar de uitvoering is meer dan goed. Mist net nog wat extra spanning voor een echt hoge score, maar als tussendoortje meer dan geslaagd.

3.5*

Degelijk.

Sowieso geen fan van Jane Austin verfilming, of kostuumdramas in het algemeen, dus het feit dat deze film eigenlijk nog redelijk vlot uit te zitten was is een compliment. Of dat wil zeggen dat de fans van het genre het dan een geweldige film zullen vinden, da's geheel iets anders natuurlijk.

Het drama en de romantiek deden mij nog steeds erg weinig. Het is allemaal best stoffig en wollig. Maar de personages zijn wel lekker aangedikt en er hangt een zeer luchtig sfeertje, waardoor het een halve comedy wordt. Het feit dat Miranda Hart gecast is voor een film als deze klinkt misschien wat vreemd, maar het is een perfecte indicatie van de toon van deze film.

De rest van de cast doet het ook wel goed en visueel is het ook wel aardig kleurrijk en vrolijk, hoewel wat mij betreft de film op alle gebied nog véél verder had mogen gaan. Maar voor een keertje was het dus best wel te doen. Geen film die ik opnieuw zou kijken, maar als er meer van dit soort vrolijke Austin verfilmingen waren zou ik het genre een stuk aangenamer vinden.

2.5*

Best wel schattig ja.

De Henson/Oz magie is zeker wel aanwezig, maar los daarvan is het toch ook een beetje een goedkope productie geworden. De film werkt eigenlijk ondanks de wat beperkte uitvoering, de charme die Henson aan het poppenwerk weet mee te geven is gelukkig net voldoende om dit filmpje te redden.

Een korte intro door Kermit, en misschien een cameo links en rechts (maar zo bekend met het werk van Henson/Oz ben ik dan ook weer niet). Verder staat dit volledig op zichzelf. Een arm ottergezin aan een riviertje heeft het niet makkelijk, mama otter doet er alles aan haar zoon een mooi cadeau te geven, zoon idem dito.

Het verhaaltje stelt niet zo heel veel voor, maar wie van poppenanimatie houdt zal hier genoeg charme vinden om de 50 minuutjes vlot door te komen. Zeker geen grootse film, maar voor deze periode zeker goed te doen. Zou best wel iets bekender mogen zijn, want binnen het kerstaanbod zeker geen slechte keuze.

2.5*

Niet best nee.

Een film met een brak plotje, wat lompe moraaltjes en vooral veel branding. Het zal allemaal ook wel, deze film draait uiteraard gewoon om de humor en luchtigheid, de rest is maar bijzaak. En laat het daar nu gewoon allemaal grandioos falen.

Het lijkt wel alsof ze één vluchtige brainstorm gedaan hebben en daar niet eens uit geschrapt hebben. De woordgrapjes zijn extreem makkelijk en voorspelbaar, het hele concept met de emojis is ook helemaal niks waard. En dan blijft er niet zoveel over natuurlijk.

Ook niet omdat het er visueel alles behalve aantrekkelijk uitziet en de voice acting ook niet veel toevoegt. Het is gewoon een érg mak product, met de nadruk op product. Ondanks de korte speelduur toch een hele opgave om tot het einde te geraken.

0.5*

Matig.

Vond het vooral geen echte Disney film. Humor deed me meer denken aan het soort cartoons dat toenertijd opkwam, type Johnny Bravo ofzo. Het hoekige stijltje heeft daar misschien ook wat mee aan geholpen, maar toch opvallend.

Voice cast was trouwens wel leuk. David Spade uiterst herkenbaar, maar het is vooral Warburton die best een grappig personage uit z'n hoed tovert. Goodman ook oké, al vind ik zijn stem soms iets té herkenbaar. De humor bij momenten geslaagd, al vind ik er iets teveel flauwe zaken tussenzitten. Las hier ook wat vergelijkingen met Shrek enzo, buiten wat zelf-referentieel gedoe vind ik die iets te vergezocht.

Animatie is vloeiend maar gewoon niet m'n ding, kleurwerk kon mij wel bekoren. Verder een vlot en kort filmpje, dus echt tijd om vervelend te worden heeft het niet eens. Jammer dat Kuzco's personage niet wat leuker was, als hoofdpersoon valt hij een beetje uit de boot.

2.0*